Alle berichten van TegnieseDienst

Kever heeft een mening over drie in plaats van fier

Nau het winter is ben ik niet zo vaak in mijn tuin, maar elke dag ga ik wel een paar keeren naar mijn gaaas aan de eene kant en ik snuf en ik kijk, vaak ga ik liggen en ik wacht, maar altijd wacht ik voor niets, dus ga ik maar weer naar binnen, want om helemaal alleen in de kau te zijn is niks aan, en ook al zit Juultje meestal wel op het dak van het schuurtje – dat is toch anders.

Mikkie

Mijn vrouw zei dat ik nau maar eens moet schrijfen wat er aan aan de hand is, want ik zeg in mijn letters wel altijd dat Mikkie, Juultje en Pokon langs komen, maar dat is niet helemaal waar, van Pokon en Juultje wél, maar Mikkie komt niet meer langs, en hoe dat komt ga ik nau uitleggen.

Op een zondag ongefeer zes weeken geleeden zag mijn vrouw Mikkie en Juultje op het dak van het schuurtje en ze zag meteen dat er iets mis was met de achterpoot van Mikkie: hij kon er niet op staan en zijn poot hing er maar een beetje bij, ze waarschuuwde mijn man en die haalde een reismand, maar toen ze buiten kwaamen was Mikkie al weer weg.

Mijn mensen belden de mensen van Mikkie om het te fertellen, en ze zauden afwachten of Mikkie thuis kwam, maar de folgende ochtend was hij er nog steeds niet, mijn mensen zijn vast gaan zoeken, en na een uur hadden ze Mikkie gefonden, hij kon bijna niet meer loopen maar het was toch heel moeilijk om hem te fangen, hij was heel erg bang en had veel pijn, met veel geduld is het gelukt, en hebben mijn mensen Mikkie naar zijn eigen huis gebracht.

Mikkie en Juultje met papa Bolle, in mijn tuin (toen ik nog niet hier woonde).

De mensen van Mikkie fertelden dat de dokter zei dat Mikkie zijn pootje op twee plaatsen had gebrooken, eerst kreeg hij drie weeken gips en mocht hij niet veel beweegen, maar dat was niet goed gegaan, zijn botjes waaren niet geneesen, en toen was de eenige mogelijkheid dat zijn beentje er af ging… maar zau zijn rug nog goed genoeg zijn om op drie pootjes te loopen?, gelukkig was dat zo, en nau heeft Mikkie dus drie pootjes, net als Zooka van Zooka en Binti!, ik weet van Zooka dat het wennen is maar dat je met drie pootjes prima kat kan zijn, en dat is bij Mikkie ook zo.

Mikkie loopt in zijn eigen huis al rond en foelt zich goed, maar hij mag nog niet naar buiten, en het is niet zeker of hij dat ooit nog kan, en al helemaaaaaaal niet of hij dan nog bij mij op het schuurtje kan komen, dat is fer loopen en over schuttingen klimmen en springen, dat is misschien wel TE fer op drie pootjes, en ook te gefaarlijk, want er zijn veel katten op die roete die best een beetje van fechten hauden, en hoe moet Mikkie dat doen met drie pootjes?!

Wachten

Het is dus allemaal afwachten, en dat is moeilijk, het moeilijkste natuurlijk voor Mikkie zelf, maar als zijn vriend find ik het ook spannend: komt mijn Mikkie nog terug?, ik moet heel eerlijk zeggen dat het me wel eens tefeel werd dat Mikkie elke dag in de tuin van de buuren was en bij mijn gaaas kwam kijken, soms gaf ik Mikkie wel eens een tik door mijn gaaas heen, maar nau mis ik hem, zonder Mikkie foelt mijn tuin veel leeger, ook al zat hij niet in mijn tuin maar die van de buuren, ik was alle jaaren in mijn tuin nooit alleen, en nau foelt het anders, zo zonder hem, het foelt leeg, en elke keer als ik kijk en ik hem niet zie doet mijn hart een beetje pijn, want ik fond Saame veel gezelliger.

****
Ik tetter nog steeds keihard voor vreede en daar blij ik mee door gaan!
En ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist.

Joep en de hengel (deel twee)

Vorige week heb ik jullie gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel die ik als beebiekittenkater gekregen had, weet je nog? En dat die na een tijdje van dik plakband aan elkaar hing, en helemaal niet meer uitschoof en dus uiteindelijk in de vuilnisbak belandde.
Nou, het leek wel alsof alle uitschuifbare hengels vanaf dat moment bij geen enkele winkel meer te koop waren, dus ik heb maandenlang zonder moeten doen…
M’n personeel had de moed eigenlijk al opgegeven, totdat een lieve buurvrouw de tip gaf dat er in een heel ver land een winkel bestond die zo’n hengel gewoon met de postbezorger tot aan je voordeur brengt.

Bestelling

Heel eerlijk gemauwd heeft m’n personeel het niet zo op dat soort bestellingen, want ze zijn nog best wel een beetje ouderwets wat dat betreft en willen altijd liever eerst zelf in ‘t eggie zien wat ze willen hebben. Maar na een dag heel zielig mauwen dat ik m’n allereerste hengel zo vreselijk miste omdat zij ‘m weg hadden gegooid, werd er via de leptop een bestelling gedaan.
Dagenlang heb ik op de mat bij de voordeur gewacht, maar er kwam helemaal niks. Behalve de gebruikelijke spullen die altijd al door de brievenbus geschoven worden, en daar deed ik netjes een stapje voor opzij om ze niet op m’n kop te krijgen. Maar net op het moment dat ik dacht dat m’n pakketje was zoekgeraakt, stapte Junior binnen met iets in haar handen en ik wist ‘t gelijk: dit moest m’n nieuwe uitschuifbare hengel zijn!
Ik begon om haar heen te draaien en kon haast niet wachten tot ze de verpakking open maakte voor me…

Hengel

M’n personeel was een beetje teleurgesteld, want omdat het pakje van heel ver weg kwam was het dunste puntje van m’n nieuwe hengel ergens onderweg door de verpakking heen geschoten, en dat hing er nu al gelijk heel zielig geknakt bij. Maar voor mij maakte dat eigenlijk helemaal niks uit, want ik vond ‘m al gelijk prachtig en ik wist zeker dat Senior vast nog wel ergens een grote rol met van dat dikke plakband had liggen.
Dus nadat het dunste stukje van m’n nieuwe hengel gemaakt was en weer stevig recht stond, wilde ik ‘m ook gelijk uittesten. En ik vond ‘m werkelijk kattastisch. Urenlang ben ik met m’n nieuwe speeltje in de weer geweest om de veertjes te pakken te krijgen. Ik sprong, dook, sloeg er met m’n poten naar en was dan helemaal blij. Vaak kreeg ik ze te pakken, maar soms waren ze net te snel om te grijpen en dan maakte ik me heel klein en volgde in opperste concentratie de bewegingen van de veertjes voordat ik BAM met m’n voorpoot deed om ze dan alsnog te vangen. Ik kreeg er gewoon geen genoeg van, en zelfs als m’n personeel even geen tijd had mocht ik er alleen mee spelen.

Hele gevechten heb ik met de hengel gehad, terwijl m’n personeel dan soms van een afstandje lachend toekeek en complimenten maakte omdat ik zo goed kon jagen. Want ze hadden dat nog nooit zo gezien omdat ze niet meegaan als ik ‘t weiland inga, op zoek naar muizen. Maar nu zagen ze zelf ook ‘s hoe goed ik dat inmiddels kan, als volwassen katermans met de kattastische internetcursus van lieve tante Luna en een hele goede praktijktraining van mijn goede vriend Japie van Muisbezorgd achter de kiezen.
Het duurde dan ook niet zo heel erg lang voordat ook deze hengel niet meer uit kon schuiven, omdat er weer een hele laag van dat dikke plakband omheen zat. Want in al m’n enthousiasme, met de kracht die loskwam om te winnen, brak ik ‘t ene na het andere deel doormidden. Maar dat kon m’n pret niet drukken, ik ging het gevecht met de veertjes gewoon elke dag weer dolenthousiast aan.

Bonus

En omdat m’n personeel wel doorhad dat dit voor mij een prima manier is om het jagen ook tijdens de wintermaanden in de poten te houden nu de muizen in ‘t weiland zich niet laten zien omdat ze ‘t al te koud vinden, hebben ze een nieuwe bestelling voor extra uitschuifhengels gedaan en die zijn vorige week allemaal helemaal heel aangekomen. Ze staan nu in de kast als reserve naast de uitschuifhengels van Senior, voor het geval m’n tweede uitschuifhengel écht helemaal op is.
Maar ik ben niet alleen verwend met die extra hengels, want er zat ook nog een bonuskatdootje bij dat ik wel gelijk mocht gaan gebruiken: een ding dat aan de ene kant op ‘t raam gekleefd zit, en aan de andere kant heule, heule grote witte veren heeft. Ongeveer ‘t formaat van de knoeperts die in de tuin van m’n lieve vriend Kever overwinteren. Dus daar kan ik ook mee blijven oefenen, en die krijg ik zelfs te pakken als ik lekker lui in de bank heb liggen dutten en daarna wat rek- en strekoefeningen wil doen. Want dat is ook heel belangrijk om in katditie te blijven.

Sinterklaas

Kortom, ik heb dus gisteren niks van Sinterklaas gekregen. Sterker, er is zelfs niemand langsgeweest. Maar gelukkig heb ik wel een lekkere snek gekregen van m’n personeel en heel veel kroelen, kriebels, aaien en lieve woordjes. Zelfs een paar kusjes op m’n neus en tussen m’n oren, maar ik weet nog niet helemaal zeker of ik dat nou echt wel zo leuk vind. Maar ze bedoelen ‘t goed hoor, dat personeel van me. Al is ‘t ze nog steeds niet gelukt om scherpe foto’s te maken als ik met m’n uitschuifhengel speel, want ik ben dan zo afgrijselijk snel dat ik gewoon niet bij te houden ben. Vandaar dat je het even moet doen met een foto van toen ik net wakker was geworden en gelijk de veren van m’n raamhengel greep. Dat is voornamelijk voorpotenwerk zoals je kunt zien aan ‘t bewogen beeld, maar ‘t gaat om ‘t idee, toch?

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.

Jajim ligt liever op de verwarming

Miauw lieve lezers, deze week gaan we miauwen over furstoppertje, ligplekjes en winter.

Onze mensenbroer was de laatste dagen een beetje ziek door het koude dus hij was in ons huis wat aan het furschuiven om alles fijner te maken. Vandaag miauw ik, Jajim onze letters.

Relaxplekjes

We hebben een klim/slaap wand, dat is een muur met een grote plafond krabpaal en allemaal lig mandjes. Frou Frou heeft altijd het hoogste mandje die ze graag opschudt, of ligt in die ene dicht bij het raam waar ze naar de vogels kan kekkeren. En ik lig graag opgekruld op de bank, de grote mensenmand, schoot of op onze nieuwe krabtoren.
Omdat onze mensenbroer dingen ging furanderen gingen wij ook op zoek, zo van op welke plek zal ik nu liggen. De krabtoren staat nu tussen onze muur met mandjes en de boekenkast. In de boekenkast springen heb ik al geprobeerd, maar daarvoor staan er te veel boeken in de weg.

Furstoppertje

Als ik dan weer een nieuwe ligplek heb bedacht en furstoppertje speel, raakt onze mensenbroer soms een beetje in paniek als hij me niet kan vinden. Dan roept hij “Jajim, Jaaajim, waar ben je dan Poes?” en ik miauw niks. Soms duurt het wel een kwartier voor hij me gevonden heeft, hij overal kijken en ik lig lekker te dromen over snackies.
Wie ook echt goed was in nieuwe ligplekjes bedenken was onze grote broer Willem. Zo heeft ‘ie een keer onze mensenbroer laten schrikken omdat hij echt kwijt leek maar dat was eigenlijk niet. Willem was gewoon heel goed in furstoppertje. Toen onze mensenbroer heel vaak “Wiiiillem, Willem? Jochie waar zit je toch?” had geroepen dacht hij; ik moet even iets anders gaan doen. Hij ging naar de badkamer om de was te doen en zag dat de deur nog open stond. Toen hij in de wasmand keek lag Willem daar dus in! Het heet niet voor niets een wasMAND. Het is best een goed idee om daarin te gaan liggen, lekker warm. Zeker als je net door de sneeuw hebt gebanjerd. Mij is het nog niet gelukt om in die hoge wasmand te komen trouwens.

Sneeuw

Over sneeuw gemiauwd, we werden laatst wakker met iets wat op een laag poedersuiker lijkt. Dat hebben we niet zo vaak dus elke keer dat het er wél is, is het weer een beetje nieuw en spannend. Het balkon is ook helemaal wit en ook al is het koud, we gaan toch even buiten kijken. Heel even.

Willem had iets speciaals met sneeuw. De eerste winter waarin we weer eens sneeuw hadden lag er een dik pak. Ons hele balkon was wit en buiten was het muisstil. De balkondeur ging open en Willem snuffelde. Hij kende het al van vroeger toen hij nog op straat leefde maar nu was hij het warme van binnen gewend en was de sneeuw een beetje furgeten. Hij stapte poot voor poot het witte in, stoer als een tijger. Hij likte aan de besneeuwde krat en nam een hapje sneeuw van de bloempot. Koude poten vond hij niet zo erg, het avontuur was belangrijker.

Doordat hij het zo bijzonder vond wilde ik ook even kijken maar na een korte inspectie kreeg ik koude pootjes en ben ik weer naar binnen gegaan om mijn poten te drogen.

Afgelopen sneeuw-dag heb ik het weer geprobeerd maar geef ons toch maar de lente en warme zonnestralen en warme pootjes. Voorlopig liggen wij op onze warme ligplekjes bij de furwarming.

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem en hoe Roover terug komt

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen hoe Roover ineens weer terug kwam.
Het was een fijne rustige ochtend in mijn jungle. Ik lag languit tussen de struiken, genietend van mijn alledaagse leven toen ik ineens iets hoorde. Het geritsel van pootjes door de gevallen bladeren. Ik spitste mijn oren. En daar, tussen de struiken, verscheen een bekende gestalte: Roover! Na zo een lange tijd was hij eindelijk terug.
Ik sprong overeind, mijn ogen glinsterden van blijdschap.

Op pad

Roover! Waar ben jij al die tijd geweest? Roover grijnsde geheimzinnig. Avonturen, vriend. Maar vandaag… vandaag gaan we weer samen op pad.
Zonder aarzelen renden we naar het achterste deel van de jungle, waar de struiken hoog stonden en een groene muur vormden. Onze jungle. We slopen tussen de takken door sprongen over de bloempotten en volgden een smal pad dat naar een schaduwrijk hoekje leidde.
Plotseling hoorde we een zacht miauwtje. Uit een boom kwam Luna naar beneden geklauterd, haar vacht glanzend in het daglicht.
Wat doen jullie hier? Vroeg ze nieuwsgierig. De jungle verkennen! Zei ik vol trots. Kom mee, Luna. Hoe meer avonturiers, hoe beter!
Samen trokken we verder, alsof wij samen een geheime expeditie vormden. We ontdekten een plek vol mos waar het rook naar regen, we vonden een oude bloempot die dienst deed als grot, en zelfs een mysterieuze veer die volgens Roover van een exotische vogel kon zijn. Wij voelden ons alle drie alsof wij in een andere wereld waren.

Luna

De eerste tuin die we tegen kwamen was van een oude dame die rozen kweekte. De geur was bedwelmend, maar tussen de rozenstruiken lag een slapende hond. Ik sloop als een schaduw langs hem heen, Roover volgde met soepele sprongen, en Luna… Luna tikte speels tegen een rozenblad zodat het hondje even zijn neus bewoog, maar niet wakker werd. 1 tuin gehaald, fluisterde ze met trots.
De 2e tuin was een paradijs van vijvers en fonteinen. Daar zagen we iets bijzonders, een kikker met een gouden stip op zijn rug. Toen hij ons zag, sprong hij naar een steen en kwaakte alsof hij ons wilde waarschuwen. Er is waarschijnlijk gevaar in de buurt dacht ik. Maar er was geen tijd om het te vragen – achter ons klonk er gegrom, en dat kwam steeds dichterbij.
We sprongen over schuttingen, renden langs moestuinen vol pompoenen en bonen, en kwamen uiteindelijk in een tuin die ons de adem benam. Een plek vol lichtgevende bloemen, alsof de maan zelf hier wortel heeft geschoten.
Waar zijn we nu riep ik. En Roover keek ook met verbazing om zich heen.
Dit is het, zei Luna zacht. Dit is mijn tuin. Ik vond dat jullie katermannen de weg moesten weten naar mijn eigen jungle. Zodat we hier ook samen kunnen zijn.
Langzaam aan werd het avond en begon het donker te worden. We keerden terug naar mijn jungle.

Saame

Ik keek naar Roover en Luna en dacht: Dit was de beste dag in lange tijd. Dat zou ome Doerak mooi hebben gevonden. Want soms is het mooiste avontuur gewoon samen zijn. Dat vind ik.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle en de fensterbank

Hallo liefe frientjes, hoe maake jullie het? Lekker binnen bij de furrwarming en af en toe een frisse neus buite haale?

Jullie weete ik kom bijna niet op het balkon. Foordat ik hier woonde hep ik zoolang buiten gezworven met babies en al, nu blijf ik lekker binne. Wat ik wel doe is snuﬀen met mijn neus als de balkondeur oope is. Achter de hordeur foel ik mij feilig en kan ik toch frisse lucht opsnuﬀen.
Van de zoomer hep ik wel eefe op het balkon geleege toen het keiheet was, maar ik ben het meest op mijn gemak binnen.

Mand

Ik hep een nieuw plekkie gefonden, dat is in de fensterbank, daar staat mijn mand nu. Eerst lag die in de stoel, maar toen we een bank kreege heeft frouwtje de mand in de bank gezet. Opeens zei ze Belle, een mand in de bank is eigenluk ooferboodig, want je hep een warme teddiepleet in de bank. Ik was het heelemaal met haar eens, want ik lag niet in die mand op de bank. Maar nu wel, want nu staat de mand boofenop de fensterbank. En weten jullie wat daar zo ﬁjn aan is? De mand is warm als de furrwarming aan is. En die is nu regelmaatig aan, want het is nu herruf en de winter komp, en dan is het koud.

Gezellig

Jullie weete dat ik hoog woon in de ﬂat op de 7e eetaazje. Als ik op de fensterbank zit kan ik alles zien benee. Mensen, autos de weekmarkt, de kipkraam op woensdag die erg lekker ruikt, de notenkraam, de kaas en eierenkraam, en de viskraam staat er 3 dagen per week. Frouwtje heeft dat allemaal uitgelegd van die dagen en wie er dan staan, want dat weet ik allemaal niet. Maar nu snap ik het en hoor ik aan de geluiden’s morgens froeg welke kraam er staat. Op dinsdag is de grootste herrie, dan staan er feel kraamen bij elkaar, en komt er ook nog een draaiorgel die keihard speelt. Frouwtje zeg, dat is gezellig eg Hollands Belle. En nou ﬁn ik het ook gezellig!

Dus nu heeft mijn mand een faste plek in de fensterbank gekreege. Eerst lag daar een teddiematje. Dat was ook wel ﬁjn, maar als ik ging ligge paste ik niet goed op het matje en dat fon ik toch niet zo ﬁjn. Nu kan ik languit in de mand op de fensterbank ligge, en ook naar buiten kijke en zie ik alles beweege.

Knal

Ik lag forige week in de mand lekker warrum op de fensterbank in diepe slaap en snurruken dee ik zellufs. Opeens was er een keiharde knal en ik schrok mij een hoedje. Ik glee met mand en al op de vloer. Frouwtje schrok ook en kwam naar mij toe geloope. Oh Belle je hep toch niets gebrooke ? Nee hoor ik had niets gebrooke, maar was wel errug geschrokken, want die harde knallies buite die hoor je nie vaak. Wat was er nou gebeurd?
Er loope buite weleens verfelende jongens die kattenkwaad uithaale. En nu hadden ze fuurwerruk afgestooke, en daar was ik zo van geschrokke. Frouwtje was ook geschrokke, zij was alleen niet fan de bank gevallen gelukkig. Belle, het is nog lang geen oudejaarsafond en nu steeke die jongens af fuurwerruk af, da mag heelemaal nie! Maar wat kan je er aan doen dach ik als je lekker in je mand lig te slaape op de fensterbank, niks. Frouwtje zeg nu zulle er fast wel meer harde knallies zijn de komende weeke, maar jij mag nie meer met mand en al fan de fensterbank afglije.

Antie slip

Wat heef ze nou gedaan? Op de weekmarkt staat een meubelmaaker met stoﬀen en fanalles. Frouwtje kreeg ineens een idee. Dus is ze fan de week naar die meubelmeneer gegaan en heeft ze furrteld dat ik in de mand was uitgegleeje omdat ik schrok en op de grond terecht was gekoome.
Nou, die meneer wist raad. Hij zei tegen frouwtje, ik hep een stukkie ondertapijt en dat is antie slip. En als je dat nou onder de kattenmand op de fensterbank leg dat kan die mand niet meer verschuife. Frouwtje kwam dus thuis en toen heeft ze fan het stukkie ondertapijt een rondje geknip net zo groot als de mand, en de mand er op gezet.
En nou kan ik niet meer zomaar met mand en al op de grond terecht koome als slaap, en van schrik uitglij. Want dat is gefaarluk, ik ben een wat zwaardere poes en ik kom harder neer. Zo foel ik mij feilig in de fensterbank. Frouwtje heef geseg Belle, uitglije dat kan niet meer, maar schrikke van harde knallies nog wel. Dat ze aan die knallies niks kan doe ﬁn ik wel jammer. Ik denk dat de meubelmeneer daar ook niets foor heeft. Gelukkig woon ik hoog en zijn de knallies niet dichtbij. Frouwtje zeg, de komende weeke tot het eind fan het jaar kan het onrustig zijn, dat ﬁnne dieren maar ook mensen ook niet ﬁjn. Maar daarna is het foorbij en nieuwjaar, en dan gaan de sneeuwklokjes en krokussen weer koome en dan is alles ﬁjner is rustuger. Maar dat duurt nog wel eefe hoor Belle, je merrukt het fanzelluf wel.

Wij ﬁere eerst Sinneklaas hep ze geseg, en krijg ik een kadoo! En daarna ga ze lichies ophange en koome de kersemusballe tefoorschijn. Dat ﬁn ik mooi. Ik kom er niet aan hoor, ik kijk er alleen naar en zie het glisteren.

Maar fandaag is fandaag en hep ik de blog geschreefe.