Alle berichten van TegnieseDienst

Kever heeft een mening over parkeeren

Er staat voor mij altijd een bakje brokjes, niet dat ik die eet want het zijn geen lekkere brokjes, maar stel dat ik bijna flouw fal van de honger dan zau ik ze kunnen eeten, in een noodgefal dus, forige week dinsdag stonden die fiese brokjes niet waar ze altijd staan, en mijn mensen kwamen niet, hoe hard of zacht of zielig ik ook toeterde, ze deeden net alsof ze sliepen, ik probeerde ook nog een beetje te slaapen maar dat is moeilijk als je keiveel honger hebt.

Tuin

Toen mijn mensen eindelijk opstonden zei mijn vrouw Ga maar in je tuin kijken Keef!, dus dat deed ik, ook al zag ik niets biesonders, na een tijdje kwam mijn vrouw naar me toe, we liepen Saame naar de tuindeur en ik wist dat ze me eeten zau geefen, ineens tilde ze me op, dat hoeft voor mij niet zo maar ik find het ook niet erg, pas toen ze met mij in haar armen ging loopen en ik in de gang die stomme bus zag staan begon ik te friemelen en tegen te stribbelen, maar het was al te laat: ik zat in de bus.

We gingen met zijn drietjes in de trem, en ik had natuurlijk AL LANG door dat we naar de dierendokter gingen, ik kon geen kant op, ik piepte wel de heele tijd maar ik moest in mijn bus blijfen zitten.

Uit de bus

Bij de dokter moest ik uit mijn bus maar dat wilde ik niet, ik zit toch nog liefer in die bus dan op de taafel van de dokter, maar ze tilde me eruit en ging oferal kijken waar dat niet hoort, en foelen en trekken en nog veel meer, ik kreeg een prik en toen kwam het moeilijkste: mijn bloed moest eruit, om te kijken naar mijn gezond, oooo en ik deed trappelen en wringen en ik ging zelfs grommen, echt waar hoor!, maar toch had de dokter mijn bloed al gefonden.

In de bus

Daarna mocht ik EINDELIJK weer in mijn bus, die foelde ineens heel feilig aan, en mijn mensen en ik gingen met de trem naar huis, zooo heee ik was blij toen we thuis waren!, ik moest de hele tijd tetteren en toeteren en piepen en brommen en oferal kijken en alles tsjekken en dan kwam ik weer terug bij mijn mensen voor knuffels, ik was helemaal heppie, tot in de PUNTjes van mijn teenen!

Mijn bus werd weer geparkeerd in de kast, en als het aan mij ligt blijft hij daar heeeeeel lang, laater op de dag belde de dierendokter dat mijn bloed helemaal piekoo belloo in orde was, mijn mensen waren opgelugt, ik ook, want ik wilde liefer niet terug naar de dokter, ook al is ze heel aardig en zei ze dat ze dat ik zo groot ben en erg lief, maar eerlijk waar: ik blijf liefer in mijn tuin.

Ferwerken

De folgende twee daagen was ik ineens helemaal van mijn slag, want WAT een afontuur had ik meegemaakt!, ik was keibang geweest en dat gefoel was niet zomaar weer weg, ik was stilletjes en ik at niet veel, ik was in mijn tuin maar ik rende niet en ik speelde niet, ik was aan het ferwerken, ik kreeg ekstraveel knuffels en aandagt, ik sliep veel in mijn mand onder het bed, meer dan anders, ik speelde niet eens spieraal in de nacht, zo moe was ik van mijn afontuur, pas na twee daagen deed mijn toeter het weer, ik was weer gewoon Kever en mijn moeilijke gefoelens waren geparkeerd, net als die bus.

Ik tetter ALTIJD door voor vreede, ik geef het nooit op!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Nawoord van mevrouw Kever:
Kever heeft zijn jaarlijkse vaccinaties gekregen, en een seniorencheck.
Hij is te dik, maar verder was alles prima.

Joep is weer helemaal zichzelf

De afgelopen week ging ik me gelukkig weer steeds beter voelen na m’n bezoek aan de lieve dierendoktermevrouw, waar ik in m’n vorige blog over mauwde.

Al weet ik nog steeds niet helemaal zeker hoe het nou kwam dat ik me niet helemaal fit voelde. Misschien wel omdat m’n personeel zich ook niet helemaal lekker voelde want Junior liep te blaffen als een zieke zeehond en Senior was aan het snotteren en niezen vanwege alle pollen die in z’n neus kwamen.

Uithalen

En misschien kwam het ook wel omdat ik een flinke aanvaring had gehad met de grote boze zwarte kater uit een andere wijk in m’n dorp. Ik heb natuurlijk wel geprobeerd om dat voor m’n personeel verborgen te houden, want ze vinden het niet fijn als ik met andere katten in gevecht raak.
Maar dat doe ik alleen uit zelfverdediging, want ik ben helemaal geen vechtersbaas. Wanneer ik me ongemakkelijk of bedreigd voel ren ik altijd liever weg dan een katfrontatie aan te gaan, en omdat ik heel hard kan rennen vanwegens dat ik al sinds m’n kittentijd op m’n achterpad geoefend heb zit ik zo weer veilig in m’n eigen tuin. Alleen kon ik deze keer even niet anders dan uithalen naar die grote boze kater. Want soms moet je toch even aan de ander laten weten dat wat hij doet niet okee is. En ik dacht dat ik er prima mee weggekomen was want ik kwam zonder gaten of scheuren in m’n jas weer thuis.
‘t Is dat Junior tussen twee hoestbuien door een heleboel zwarte haren onder de nagel aan de zijkant van m’n rechtervoorpoot zag zitten die duidelijk niet van mij waren want ik heb alleen rode en witte haren aan m’n jas.
Tsja, volgende keer moet ik dan toch beter opletten en m’n nagels goed schoonmaken voordat ik weer naar binnen kom…

Barbeknoei

Het vorige weekend heb ik lekker vrij genomen en dat was maar goed ook want m’n personeel had besloten om de barbeknoei uit de schuur te halen. Dan blijf ik altijd graag in de buurt omdat daar dan vaak hele lekkere luchten vanaf komen.
Jammer genoeg voelde ik me dat weekend nog niet helemaal katlekker genoeg om een paar muizen in ‘t weiland te gaan vangen voor op de barbeknoei, en daar doe ik m’n personeel toch geen plezier mee. Maar zij vonden het zaterdag helemaal niet erg om allebei een stukje van hun zalm voor me te bewaren, dus ik heb rond etenstijd heerlijk zitten smullen en m’n etensbakje kon daarna zo weer de kast in terwijl ik nog lekker in de zon heb liggen uitbuiken.
Nou dacht m’n personeel waarschijnlijk dat ik die sappige stukjes zalm als avondeten zou zien, want om zeven uur was er nog steeds geen diner voor me geserveerd. Gelukkig had ik ook nog geen honger, maar toen ik om 10 uur ‘s avonds nog steeds geen natvoer had gehad heb ik er toch wat van gemauwd. Natuurlijk had ik ook gewoon wat van m’n brokjes kunnen knabbelen, maar ik ben nou eenmaal een gewoontekater. Dus ‘s avonds wil ik gewoon een blikje of een kuipje of een zakje, want dat ben ik nou eenmaal zo gewend.
Na vijf minuten mauwen begreep Senior uiteindelijk dat ik m’n eten wilde en kreeg ik een blikje met kip en kaas, waarvan ik zeker zes happen heb gegeten voordat ik weer tevreden buiten in de tuinstoel ging liggen. Het gaat tenslotte om het katcipe van twee keer per dag natvoer geserveerd krijgen, en daar hou ik aan vast. En nee hoor, ik ben helemaal geen verwende kater. Ik heb gewoon goed personeel uitgezocht.

Weilandmuizen

Maandag voelde ik me al een stuk beterderder dan de week ervoor, dus ben ik het weiland ingegaan om de lege potten pindakaas op te halen en er weer een paar nieuwe potten neer te leggen. Gelukkig heb ik nog een flinke voorraad in de schuur staan dus daar kom ik de elf weken tot aan het GWF wel mee door. Hier en daar zijn zelfs al een paar proeverijen geweest met andere soorten satémuizen en die vielen prima in de smaak, dus ik heb hoge verwachtingen van de pindakaasgevoerde Woelige Weilandmuizen.
Ik moet er alleen op letten dat ik niet teveel potten tegelijk in het weiland leg, want dan eten de muizen niks anders meer als pindakaas. En dat komt het kat-en-muisspel in juli niet ten goede, want dan zijn ze te dik geworden om nog weg te kunnen rennen. ‘t Zou dan een hele oneerlijke jacht worden, omdat we ze dan alleen maar op hoeven te rapen en in de koelwagens te leggen en daar is natuurlijk geen eer aan te behalen voor de topteams van Muisbezorgd.

Spotje

Over Muisbezorgd gemauwd, van de week had onze katlega Spotje ineens de poten genomen. Niemand wist waar ze uithing, en iedereen heeft geholpen met zoeken en hun best gedaan om haar personeel te troosten. Zelf heb ik uren op de uitkijk gezeten, omdat ik dacht dat ze misschien wel naar het weiland zou komen om alvast wat muizen te jagen, want een paar dagen voordat ze verdween had ze vol trots haar allereerste muis gevangen.
Gelukkig stond ze na vijf dagen midden in de nacht weer thuis voor de deur en kon iedereen eindelijk opgelucht adem halen.
Ik vind het elke keer weer moeilijk wanneer een vriend over de Regenboogbrug vertrekt, maar wanneer iemand spoorloos verdwijnt is dat ook zeker niet makkelijk. Ik begrijp nu ook beter hoe m’n eigen personeel zich voelde toen ik met Pasen zelf de poten nam, en ik ga m’n best doen om dat nooit meer te doen. Maar ik kan natuurlijk niks beloven…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Jajim en Frou Frou over een kat-en-mousse spel

Miauw lieve lezers, de week zit er weer bijna op dus wij mogen weer letters miauwen. De ene keer maken we van alles aan avontuur mee en de andere week is het rustig. Nu zaten we in de rustige week dus we hadden mini-avontuurtjes. Dat is voor de balans denken we.

Mini-avontuur

Jajim: “Nu denk je vast, wat is een mini-avontuur? Het kan van alles zijn en het furschilt per katerman of poezendame wat bij je past. Zelf houd ik ervan om overal bij te zijn. Bij het tanden poetsen, eten, plantjes verpotten, met spulletjes rommelen, ochtend- middag- en avondrituelen; ik wil het allemaal zien en meemaken. Onze mensenbroer noemt mij dan ook wel een miauwsgierige poes maar dat moet hij zelf weten. Ik vind dat als je er niet bij bent, alles zo alleen voelt. Saame is alles toch veel gezelliger?
Mensenbroer zegt wel eens dingen als ‘kijken doe je met je oogjes poes, niet met je neus’ en ‘jemig, poes, wil je niet zo tussen mijn benen door rennen als ik met hete koffie rondloop?’. Hij zegt nog veel meer hoor, soms te veel. Dit zijn voorbeelden van het weekend toen ik meehielp met koffie zetten. Waargebeurd dus. Je zou denken dat het gewaardeerd wordt als je overal bij helpt? In mijn geval is dat niet altijd zo. ‘Je kan ook overdrijven’, vindt onze mensenbroer.”

Mier

Frou Frou: “Van mezelf houd ik meer van rust en voorspelbaarheid. Mijn zus Jajim is al miauwsgierig genoeg en is overal bij. Dan hoef ik alleen nog alles vanuit mijn mandje in de gaten te houden, waar ik af en toe mijn ogen even dicht laat vallen. Waar ik wel graag bij help is tuinieren en dat wordt wel gewaardeerd hoor. Alleen al door onze lavendelplant want die ziet er veel beter uit nadat ik ‘m onder poten heb genomen. Dat was aan het begin van dit weekend niet anders. Het was purrachtig weer en ik stond al op de deurmat toen onze mensenbroer thuis kwam. Een hoge ‘MIEUW’ tegen de nog dichte balkondeur en onze mensenbroer (en portier) begreep het; die deur moet open.
Meteen toen die open zwiepte, sprong ik met een boogje HUP de drempel over naar buiten. Ik kon niet wachten om hallo te zeggen tegen alle plantjes op het balkon en de bijen in de frambozenstruik. Net toen ik bij de reserve aardbeienplant stond, voelde ik iets kriebelen op mijn pootje. Het was een mier en hij liep zo over mijn witte sokje heen. Na eerst even furbaasd naar mijn poot te kijken voelde ik mijn instinct opkomen en begon tikkertje te spelen met de mier. Spannend dat het was! Want de mier was best wel snel en ik moest heel goed kijken omdat ‘ie zo klein was. Heel even zat hij stil en toen deed ik ‘PATS’ met mijn pootje.
Toen ik mijn poot weer optilde deed de mier niet meer zo veel. Net op dat moment liep onze tweevoeter naar buiten en bekeek mijn beteuterde snuitje. ‘Kop op meisje, het zonnetje schijnt. Wat is er aan de poot?’ Vroeg hij. En toen zag hij de kleine mier in het gootje. Jajim zou ‘m al lang opgevroten hebben, maar ik had niet zo’n trek in mier. Eigenlijk had ik sowieso niet veel trek.”

Furrandering

Jajim: “Ik lag net lekker in de zonnestraal weg te dromen toen mijn schoonheidsslaapje verstoord werd. Onze mensenbroer had de kastdeurtjes vlak naast mij open getrokken en was mompelend aan het schuiven met zakjes en blikjes.
‘Nee niet die, ook niet die…’ Hij leek gestresst. Normaal gemiauwd is hij veel vrolijker als hij ons een weekend hapje geeft. Dus ik stak vragend mijn koppie tussen de blikjes. ‘Het is je zusje, Frou Frou, ze heeft haar prooi in de goot laten liggen’ legde hij uit en zocht verder naar de ultieme, sappige lievelings mousse terwijl hij furtelde waarom. En láng dat het duurde, dat zoeken. Een beetje ongeduldig gaf ik kopjes tegen zijn hand wat ‘schiet nou op’ betekent.”

Frou Frou: “Eigenlijk had ik dus gewoon een mini-avontuur van het spel met de mier. Maar heb ik mezelf furraden door de mier niet op te eten of katdo te doen. Ik deed er gewoon niks mee. En toen gingen er alarmbellen rinkelen, zo noemen tweevoeters dat. Die van ons was het wel opgevallen dat mijn buikje platter werd en dat ik na een paar likjes genoeg had van welke lekkernij dan ook.
Maar het laten liggen van mijn prooi was de spreekwoordelijke druppel. Vorige week haalde ik ook mijn neusje al op voor een verse bromvlieg. Ondertussen had ons mens blijkbaar gevonden wat hij zocht tussen de berg blikjes want hij liep naar de keuken en Jajim volgde hem op de voet. Soms denk ik dat Jajim door blikjes heen kan ruiken want ze weet het al voordat zo’n blikje met een KLAK open gaat.

‘TIK TIK TIK’ klonk het vanuit de keuken. Altijd klinkt hetzelfde lokgeluidje als we wat lekkers krijgen, ook al hoeft Jajim niet gelokt te worden. ‘Eéétenstijd!’ Jajim maakte van ongeduld een paar schijnbewegingen naar het bakje, gevolgd door een langgerekte miauw. Voor de vorm liet ik toch een paar klanken van het kattenconcert horen. Probeer daar maar eens een snorhaar tussen te krijgen.
Een paar tellen later stond het bakje met kalkoen-konijn mousse voor mijn neus, mijn lievelings. Enthousiast nam ik het ene hapje na het andere en liet het deze keer maar voor de helft staan. Zo ga je van een rustige dag met een mier opeens naar een avontuur met furplicht extra mousse eten.”

Hebben jullie ook weleens dat je dag onfurwachts verandert, en wat doe je dan?

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem over 4 en 5 mei

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Maandagavond 4 mei zat ik op de vensterbank. Het was ongewoon stil op straat. Geen auto’s, geen spelende kinderen. Ik zag mijn manmens zijn jas aantrekken en zwijgend naar buiten gaan. Hij zag er anders uit als normaal. Plechtig.
Ik voelde dat er wat in de lucht hing. Ik zag de vlaggen buiten halfstok hangen. Dus ik wist: pas op, wees stil, wees respectvol.

Toen de grote klok precies acht uur sloeg gebeurde het. De hele wereld leek zijn adem in te houden. Het was zo stil dat je geeneens een muisje hoorde lopen. Terwijl ik normaal een druktemaker ben, stopte ik met het wassen van mijn poten en keek uit het raam. Ik hoorde 2 minuten lang helemaal niks.

Miauw

Waarom is dat dacht ik? Waarom is het zo stil? Ik dacht aan de verhalen die ik soms hoorde. Toen de mensen bang waren en er geen vrijheid was. Het waren donkere tijden. We herdenken, Bliksem, had ik mijn manmens wel eens horen zeggen. Zodat we niet vergeten hoe kostbaar vrijheid is.
Ik gaf een zachte miauw in de stilte. Ik dacht: zouden de katten toen ook honger hebben geleden? Ik voelde dat het een moment van verdriet was. Ik besloot mij aan te sluiten bij de stilte. Dit was belangrijk voelde ik.

Vrij

De volgende dag was alles anders! Ik werd wakker en de zon scheen. Ik liep de jungle in en hoorde allemaal vrolijke muziek en vrolijke mensen praten. Ik zag dat de vlaggen nu mooi in top hingen, en wist, nu is iedereen blij.
Nu vieren de mensen het! Op 5 mei, de dag van de bevrijding, voelde ik de opluchting. De mensen hadden oranje shirts aan en waren vrolijk. De mensen voelden zich vrij.
Ik rende door de jungle en sprong op de schutting. Ik dacht na over het verschil. 4 mei is voor de tranen en de herinnering, 5 mei is voor de lach en de toekomst.
Ik vond het eigenlijk wel een vreemde combinatie, maar wel een mooie. Maar zonder te denken over 4 mei wist je ook niet hoe bijzonder 5 mei is. Ik snapte het.
Dus ik zou het nog één keer uitleggen voor mijn vriendjes en vrindinnetjes:
4 mei: stil zijn. Denken aan vroeger, vlaggen halfstok.
5 mei: Feestvieren, blij zijn, zingen, dansen en de vlag in top.

Gras

Ik rolde mij nog even lekker in het gras. Vrijheid is als een warme zonnestraal: Je moet er soms even bij stil staan om er echt van te genieten.
Mijn manmens zat mij aan te kijken en ik keek hem aan. Volgens mij rolde er een traantje over zijn wangen. Dat was van blijdschap, dat weet ik zeker. Ik ga hem maar even een kopje geven. Dat is nu belangrijk.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle en de problemen met de aaipet

Haaaaalo liefe frientjes,

Deze keer ga ik een mienie blog schrijfe, een kleine blog dus. Weten jullie waarom? De aaipet is kapot. De batterijen doen het nie en daarom kan hij nie meer oplaaie.

Frouwtje hep de aaipet bij een meneer gebracht en die doe kijke of hij nog gereepareerd wil. Nou belde die meneer toevallig net, en hij heef gezegd dat de aaipet verouderd is en niet meer gemaak kan worden. Nou dat weer Belle, wat een pech, dat zijn weer onvoorziene uitgaaven. Zo hebbie niks aan vaakanziegeld en is het in 1 keer pats boem op. Frouwtje foelde zich eg waar furrdrietig en wat doe je dan als poes?

Trooste

Dan doe je dicht teege haar aan kruipe op de bank, en geef je sagte kopjes en ga knorren. Je doe gewoon trooste als je saame bent. Ze doet het bij mij ook als ik mij nie heppie foel. Maar ik zag dat ze opknapte en ze zei, als het leefe eefe teege zit is het de kunst om positief te blijfe. En dat gaan we gewoon doen ! Die centen foor een nieuwe aaipet die komen er wel. Frouwtje kan goed de handen uit de mouwen steeken en de centen furrdienen.

Maar nu eefe terug naar het hier en nu. Het was weer mijn beurt foor de blog en dacht ik, hoe moet dat nou zonder aaipet ? Nu hep frouwtje ook een aaifoon en zeg ze, Belle ga jij eens probeere om met je poote op de aaifoon te tiepe. Maar dat is eg waar heel moeiluk. Het scherm is klein en het toetsenbord ook, mienie dus. Als ik met mij poote er op sla, dan toets ik wel vier letters tegelijk in. Ik moet dus niet meppe met mijn poote, dat snap ik nu. Nou ben ik dus aan het oefenen met de blog te schrijfe. Als ik nou heel foorsigtig en gekonsentreerd met mijn poote op een toetsje druk dan gaat het. Maar gaat heeeel langzaam en als ik eefe uit mijn konsentraazie ben dan druk ik wel vijf letters tegelijk in. Dus ik ben nou heeeeel lang bezig, maar het gaat.
Ik wil jullie toch niet teleurstellen om deze keer de blog oofer te slaan. Nee zeg frouwtje, we doen kijke naar alternatieven, en wat er wel mogelijk is.

Kerremus

Het was geen rustige week met de kerremus foor de flat. Het was mooi weer dus alle raame en de balkondeur waren oope. Dan komp er feel herrie binne. Op het balkon ligge ging dus nie. Maar gelukkig was de kerrumus s’avonds al froeg stil. Dat was omdat er bijna geen mensen doen koome.
Belle heef frouwtje geseg, leefe is vandaag de dag heel duur geworden. Mensen gaan nie de draaimolen betaale foor 2 minuten draaie, dat kost te feel geld. We doen eg waar hoope dat de kerrumus folgend jaar nie meer terug komp. Kan eg nie hoor in een woonwijk. En er was ook nog een buurman in de flat de hele week aan het boore. Dat is dan ekstra herrie. Furrhuizen doen we niet Belle zeg frouwtje. Je doe nooit weete waar je terecht komp en het kan nog erger ! Oofer het algemeen is het rustug in de flat. Bofendien zeg ze, is er grote wooningnood.

Logeren

Dat doe ik wel begrijpen. Zelluf heb ik in een asiel gezeten, wel 5 maanden lang. Ik was blij dat ik van de straat ben gehaald. Maar dat kleine hok op een kamer met feel andere miauwende katten vond ik niet fijn. Toen kwam ik alleen op een kamer maar dat hielp niks. Er kwam maar geen huisje foor mij vrij.
En toen ik echt agressief werd en uit frustratie een puinhoop van mijn hok ging maken, werd ik uit het asiel gezet. Ik mocht ik logeren in een huisje wat nu mijn forever home is geworden, bij frouwtje. Ze heef geseg, we blijfe hier lekker woone hoor.

Nu hep ik geloof ik toch best wel feel geschreefe. Mijn poote doen zeer fan de inspannng en mijn ooge zijn waazig geworden. Tijd om tefreede languit te gaan ligge op het hippiekleed en te riekeksen.

Ik doe met jullie allemaal mee hoor foor freede, ik doe keihard krijse. Liefe frientjes, hep het goe
en tot de volgende keer op de nieuwe aaipet !
Dikke knuf van Belle