Alle berichten van TegnieseDienst

Kever heeft ALWEER een mening over fuurwerk

Kramp

Meestal ben ik een frolijke jongen, ik hau van mijn leefen en ik ben snel tefreeden, maar in de winter ferandert dat een beetje want ik hau niet van kau en die is er dan juist veel, ik hau er niet van omdat ik daardoor niet zo lang in mijn tuin kan zijn, maar fooral omdat ik

Klik met de rechtermuisknop om de poster op groot formaat te bewaren en op te hangen.

steeds kramp in mijn beenen krijg, en daar find ik niets aan.

Fuurwerk

De laatste daagen heb ik steeds die kramp, dus als ik heel eerlijk ben was ik al een klein beetje mopperig, maar toen ik hoorde dat over een paar daagen weer dat mensenfeest met fuurwerk komt werd ik ook nog best boos.

Zelf ben ik niet zo bang voor dat lawaai, mijn mensen finden dat biesonder maar ze zijn er ook blij mee, ik zelf ook want ik weet van vrienden dat ze ZOO bang zijn dat ze zich al daagen van teforen ferstoppen en dat ze helemaal moeten bibberen van angst, dat is toch erg?!, voor dieren die buiten woonen is het misschien wel NOG enger, en zij kunnen nergens heen waar het feilig is, o en er zijn trauwens ook mensen die het heel moeilijk finden.

Feest

Als je een feest fiert maar je maakt dieren en ook best veel mensen zo bang dan is het geen goed feest, een feest moet toch voor iedereen leuk zijn?, en nau had ik forig jaar gehoord dat dat lawaai en dat fuur in de lucht ferbooden zau worden, maar het mag toch NOG een keer, hoe kan zoiets?!, forig jaar had ik poosters tegen fuurwerk gemaakt die je op kon hangen of op je feesboek kon zetten, en ik dacht toen dat het dit jaar niet meer noodig zau zijn, maar dat is dus helaas niet zo.

Pooster

We zijn met zijn allen Saame ferantwoordelijk voor de weereld en iedereen die daar op woont, zo zie ik het, en dus moeten we met zijn allen zorgen dat iedereen feilig is en zich feilig foelt, daarom heb ik weer poosters tegen fuurwerk gemaakt, maar ook eentje voor Saame en een pooster voor vreede, want dat hoort allemaal bij elkaar, het nieuwe jaar wordt het allerfijnste als we met zijn allen Saame vrienden zijn en voor elkaar zorgen, en dat kunnen we, ik weet het zeker!

***

Ik stuur iedereen die heel bang is zachte kopjes, ik wens iedereen een mooi nieuw jaar, en ik hoop heel erg dat dit het laatste jaar was met fuurwerk!!

Joep bleef gewoon lekker binnen

De afgelopen week ben ik lekker veel binnen gebleven. Gewoon, omdat ‘t kon en omdat ik ‘t buiten veuls te koud vond. Want ik heb ‘t niet zo op die kouwe nachten die er ineens waren.

Soms stak ik even m’n neus buiten de tuindeur en heel soms rende ik ook nog even een rondje om m’n huizenblok, om gelijk wat straatinspectie te doen en de gemeenteperkjes wat te bemesten en te bewateren. Maar daarna was ‘t snel terug naar de voordeur om te mauwen dat ik toch wel weer naar binnen wilde.
Terwijl ik me dan lekker tussen m’n personeel op ‘t grote bed nestelde, kreeg ik nog een hele hoop aaitjes en knuffeltjes, en dan slaap viel ik tevreden in slaap. Want ik heb een heel goed kattenleven.
De kerssemusdagen waren niet zoveel anders dan de andere dagen, omdat m’n personeel eigenlijk niet zoveel aan kerssemus doet. Geen katdootjes, bijna geen vreemde tweebeners over de vloer, en gewoon het eten dat het hele jaar door al lekker genoeg is. Ik hou daarvan, dat er niet ineens allerlei dingen veranderen maar gewoon z’n gebruikelijke gangetje blijven gaan.

Binnen

Eigenlijk heb ik deze week dus helemaal niks spannends beleefd. De buurtkatten lagen net als ik overdag boven dat ribbelding in de vensterbank of op een ander warm plekje in huis, of deden de buurtcontrole lekker van achter het raam uit de wind in ‘t zonnetje. En ons personeel was gewoon brokjes aan ‘t verdienen of op jacht om de voorraadkasten te vullen. Of allebei.
Dus toen het weer tijd was om achter de leptop te gaan zitten om m’n nieuwe blog te maken moest ik toch wel even heel hard nadenken waar ik deze keer over zou mauwen. Misschien over die lieve dierendoktermeneer van me, die vorige week met pensjoen is gegaan. En dat ik daarom vanaf volgend jaar ineens dierendoktermevrouwen krijg die ik helemaal nog niet ken. Maar ik weet haast wel zeker dat mijn lieve dierendoktermeneer heel erg z’n best heeft gedaan om goede opvolgers te vinden. Nou nog even afwachten wanneer ik kennis met ze ga maken, want ik ben nog steeds niet van plan om er vaak langs te gaan. Als ik ‘t voor het mauwen heb maar één keer per jaar voor m’n APK-tje (de Algemene Periodieke Kattencontrole), voor ‘t stempeltje in m’n paspoort als buitenkat. Maar voorlopig ben ik nu nog even liever binnen- dan buitenkater, zolang ‘t in m’n tuin en daarbuiten nog te koud is naar m’n zin.

Kittenkatertje

Misschien kan ik ook nog mauwen over dat ik de afgelopen week weer netjes op m’n huis heb gepast omdat m’n personeel een paar keer weg was. Ik ga dan altijd heel straategies in de vensterbank van het grote raam liggen, want dan kan ik precies in de gaten houden wie er over m’n tuinpad naar m’n voordeur loopt. En ik zie dan ook wanneer m’n personeel weer thuiskomt, en wat ze bij zich hebben.
Vroeger, toen ik nog kittenkatertje was, sprong ik dan gelijk uit de vensterbank en liep naar de voordeur voor een grondige tasseninspectie, maar tegenwoordig neem ik die moeite niet meer omdat ik wel weet dat m’n personeel best wel goed kan jagen. Ze weten precies wat ik graag lust, al slaan ze af en toe toch nog wel ‘s de plank mis door met iets onbekends thuis te komen, om ‘t me te laten proeven. Soms is ‘t heel erg lekker en wordt het toegevoegd aan m’n boodschappenlijst, maar het komt ook wel ‘s voor dat ik al gelijk ruik dat ‘t niks is wanneer m’n etensbakje gevuld wordt.

Eten

Nou heb ik, toen ik nog thuis woonde bij m’n moeder, geleerd om netjes m’n bakje leeg te eten. Maar als baas in m’n eigen huis moet ik m’n personeel natuurlijk wel duidelijk maken wanneer ik iets niet lekker vind. Uit beleefdheid snuffel ik dan wel even in m’n etensbakje, en soms lik ik de saus er uit. Want die is vaak best wel lekker, maar de rest niet. Dus dat laat ik dan staan en neem demonstratief een paar droge brokjes. M’n personeel weet dan genoeg, al laten ze dat afgekeurde bakje nog wel een uurtje staan, voor het geval ik me toch bedenk en wil eten. Maar dat gebeurt zelden, kan ik je mauwen.
Nadeel is dan wel dat ik heus geen ander natvoer in m’n bakje krijg als ik iets niet lust, dus dan zit er niks anders op dan gewoon m’n brokjes te eten als ik écht trek heb. Nou ja, dat vind ik voor een keertje ook helemaal niet erg hoor, maar het moet toch ook weer niet te vaak voorkomen want dan ga ik daar echt wel even een paar hartige woordjes over mauwen.

Druppeltjes

De laatste paar weken merk ik dat er ook iets van druppeltjes aan m’n natvoer worden toegevoegd, en dat doet m’n personeel nou al voor de derde keer zo tegen het einde van ‘t jaar. Ze zeggen dat ik dan beter tegen de harde knallen kan die buiten zijn, dat ik er niet zo erg van schrik. En eigenlijk vind ik ‘t ook best wel lekker, die druppetjes, want het is net alsof ik na het eten lekker relekst ben. Alsof ik een heel half uur met m’n ketnipmuis gespeeld heb en een beetje wieuw ben geworden.
Voordeel is ook dat ik, net als vorige jaren, volgende week weer lekker vanaf de vensterbank boven dat warme ribbelding naar alle lichtjes buiten ga kijken. En voor alle herrie die daarbij hoort draai ik dan m’n poot niet om. Want met de jaarwisseling en de dagen daarvoor ben ik gewoon een Koele Katermans, al mag ik dan niet naar buiten van m’n personeel. Maar dat vind met de kou ook helemaal niet erg hoor.

Ik wens al m’n blogvriendjes alvast een hele mooie jaarwisseling, met heel veel knuffels en gezondheid en lief personeel voor het hele nieuwe jaar!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila en de tweede Kersdag

Lieve allemaal, fandaag is het een speesjaale blog want nu is het tweede kersdag! Me eigen vind kerst altijd speesjaal. Dat komt omdat dan de laag tussen aarde en regenboogland dun is en je misschien iets van je geliefde kunt horen of voelen.
Zo hou ik altijd een plekje vrij op de paal voor mijn grote broer Bram omdat hij misschien eefe langs kan komen. Thuis doen we dat best wel seriejeus omdat Bram familie is ook al is hij in regenboogland.

Saame

Mijn woordjes gaan fandaag over saame zijn. Want dat vind ik zo heel belangrijk. Op de vorige woordjes kreeg ik zoveel positiefe reejaksies van iedereen dat mijn hartje daar helemaal warm van werd. Want psiegies is zwaar en zeker nu.
Er zijn lege dagen zoals ik dat noem. Dat zijn dagen waarbij heel veel mensen en dieren vakanzie hebben wegens kerst en oud en nieuw. Dan houden ze pauze alsof het een zondag is en dat kan soms zwaar zijn. Ik bedoel hiermee dat er mensen en dieren zijn die alleen zijn en geen familie hebben. Zij hebben dan geen plek waar ze naar toe kunnen gaan en dat doet pijn in mijn hartje.

Knuffels

Ik moet eefe naar mijn manspersoon want ik wil knuffels. Dat doe ik door bij hem aan zijn been te staan en dan zet ik mijn nagels in zijn been en dan trek ik mezelf omhoog of hij tilt mij op. Op de foto zie je hoe ik dat doe. Vraag eerst eefe aan je mens of je mens dat goed vindt want onze nageltjes zijn heel scherp. Mijn manspersoon vind het niet erg.
Als mienister van zachte zaake vind ik steun en liefde heel erg belangrijk dus dat iedereen het voelt of meekrijgt op welke manier dan ook. Mijn manspersoon heeft twee armen dus er is nog plek voor iemand die ook knuffels wilt. Ik zal niet blazen maar ik geef je een kopje. En als het klimmen niet lukt dan tilt mijn manspersoon je wel op.

Eefe terug naar kerst want hier vind ik het ook belangrijk om een extra plekje vrij te houden. Voor Bram doe ik het sowieso al maar ik hou een extra plekje vrij voor wie geen familie heeft omdat ik vind dat we allemaal familie zijn en niemand alleen hoeft te zijn. In deze woordjes wilde ik eigenlijk beter uitleggen hoe je kunt klimmen bij je mens maar mijn hartje wil elke keer terug gaan naar kerst omdat ik wat het is om alleen te zijn.
Misschien wist je het al maar misschien ook niet maar ik ben als beebie kitten in het bos neergezet. Ik was zes weekjes oud toen mijn vrouw mij vond. Ik was helemaal alleen zonder mijn mama en zonder eten. Het bos was zo groot dat ik bleef zitten waar ik zat omdat ik anders de weg kwijt zou raken.

Thuis

Toen mijn vrouw langs liep zat ik al zo heel lang alleen in het bos en besloot ik om keihard te mauwen zodat ik niet meer alleen was. Ze hoorde me en ze zag me. Ik kroop naar haar toe en zij pakte mij op. Dat is nu veertien jaar geleden en ik ben zo blij dat ik een thuis heb. Daarom wil ik dat iedereen een thuis heeft al is het maar voor eefe.
Dus iedereen is welkom bij mij thuis en niemand hoeft honger te hebben, ik heb genoeg aan brokjes en sneks. Er zijn ook genoeg dekens waar je op kan dutten. Dat komt door mijn vrouw omdat zij altijd denkt dat we op antartieka zijn. Dat is een plekje op de aarde waar het zo hard vriest dat alles ijs is. Waarom mijn vrouw honderd dekens heeft is dus daarom. Dus er is genoeg voor iedereen.

Warmte

Met deze zachte woordjes hoop ik dat iedereen wat warmte heeft. Normaal heb ik meer woordjes maar nu is het kerstdag en daarom wat minder. Ik heb thuis nog veel te doen om te zorgen dat er een extra plek is voor iemand die eefe langs wil komen.
Misschien komt er een extra ster op bezoek of misschien ook niet maar ik wil dat iedereen zich welkom foelt in mij huisje. Ik geef iedereen een warm neusje en tot de volgende woordjes.
Pootgetekend,
Mienister van zachte zaake, Milamuisje

Jajim en Frou Frou over Kersemus

Miauw lieve lezers. We hebben weer letters gemaakt en het zijn alweer de laatste van dit jaar. We zijn namelijk alweer bijna in het nieuwe jaar en dan komen onze eerste letters van 2026. Maar eerst gaan we het hebben over december en hoe dat gaat.

De dagen waren kort en de nachten lang de afgelopen maand. Vandaag gaan we miauwen over hoe die donkere, lange nachten en korte dagen voor Kersemus er bij ons uit zagen.

Koud, donker en knus

Jajim: “Om maar meteen met de kattenmand in huis te vallen, onze mensenbroer vindt er weinig aan, aan dat donkere. ‘Het is koud en het wordt overdag bijna niet eens lícht’ horen we hem regelmatig zuchten. Maar daar zijn wij dan, Jajim en Frou Frou, zijn lichtjes in het donker.
En zullen we iets furtellen? Stiekem hebben die donkere dagen wel wat volgens ons. De zachte, warme dekentjes komen uit de kast, extra kussens op de bank. En onze mensenbroer neemt lekkere hapjes mee. ‘Voor de isolatie’ zegt hij dan. Het zal wel. Belangrijker is, lekkere hapjes doe je niet in je eentje. We smikkelen Saame onze hapjes op. En hier en daar een extra schoteltje kattenmelk, wij vinden de maand van Kersemus juist leuk en gezellig”.

Lange nachten

Frou Frou: “Nou kan het wel veel donker zijn en de nachten lang. Dat betekent niet altijd slaap. Wij doen veel dutjes maar nooit aan één stuk door. Af en toe word ik wakker en laat wat hoge, zachte piepgeluidjes horen. Tevreden geluidjes, want dat doe ik als onze mensenbroer zich omdraait en dus wakker is. Meestal wil dat zeggen; knuffeltijd, en die hebben we veel. Want ondanks het lange donker kan hij de slaap vaak niet vatten. Heeft hij effe geluk dat ‘ie mij als steunpoes heeft. We hebben dan ook een ritueel: hij kan niet slapen, draait zich om, ik maak lieve piepende geluidjes, klauter mijn mand naast het bed uit en zet mijn pootjes één voor één zachtjes op hem neer.
Hij tilt de deken op. Eerst rechts – dat is mijn favoriete kant. Als een krulletje nestel ik me in zijn armen en zet mijn motortje aan, wordt ‘ie rustig van. En zo liggen we dan een tijdje, tot het tijd is voor een andere ligplek. Ik draai, waarop hij draait, en tilt de deken op. Links dit keer. Via het midden, dwars over hem heen, kruip ik naar de andere kant van hem en kruip zo dicht mogelijk tussen zijn schouder en hoofd. Zachte PRRR PRR PRRR’s laten hem weer even terug in slaap dommelen, terug naar dromenland.
Ondertussen houdt Jajim de nacht-wacht vanaf het keukenmuurtje. Vanaf daar heeft ze overzicht en weet dat we veilig zijn. En het is de purrfecte hoogte om de kersemus-sterren goed te zien”.

Kersemus-ster

Saame: “Soms zien we hem nog rond banjeren, onze eigen Kersemus ster Willem. We missen hem extra veel in deze donkere en knusse knuffeltijd. Nu het veel donker is kunnen we wel langer naar elkaar swaaie en knipogen gelukkig. En als mensenbroer slaapt, komt hij nog af en toe op de grote mand springen voor een kroel. Daarom is dromenland zo fijn, daar zijn we met zijn allen Saame. En dat is ook waar Kersemus voor veel tweevoeters om draait, dat je Saame bent en het knus maakt. Of je nou de enige mens in huis bent, of furriendjes hebt op vier pootjes. Of een lieve buurvrouw, buurman of gemberneutrale buur hebt waarmee je een beetje aan Kersemus kan doen.
Maar we zullen ook eerlijk miauwen, Kersemus is niet voor iedereen fijn. Sommige mensen worden er furdrietig van omdat Kersemus ook moeilijk kan zijn. Dat schreef Kever laatst ook en daar heeft hij gelijk in! Voor sommige tweevoeters is het een beetje eenzaam. Gelukkig hebben we een blog met veel kattenvriendjes waar alle kattenvriendjes en mensenvriendjes fijne letters kunnen lezen. En Beestboek is er ook voor steun en gezelligheid. Digitaal Saame zijn telt namelijk ook en dan zijn we toch een beetje met zijn allen. En, furgeet niet, niemand is ooit helemaal alleen. We hebben altijd een prachtige sterrenhemel vol met fonkelende Kersemus-sterren en die zijn er altijd. Voor iedereen”.

Extra veel zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou en een knipoog van Kersemus-ster Willem

🐾 De kersttafel van Doerak en Bliksem

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Het is bijna kerst, dus ik schrijf een verhaal over de kerst van vroeger toen Doerak er nog was.
In de dagen dat Doerak nog mijn grote leermeester was, en ik zijn kleine enthousiaste schaduw, was kerst altijd een bijzonder moment in huis. Niet omdat er dure cadeaus lagen of omdat de verlichting perfect hing…. Maar omdat wij het feest elk jaar weer overnamen, alsof het onze persoonlijke traditie was.

Begin

Het begon op kerstavond. En het begon pas echt als de eerste geuren uit de keuken kwamen. Doerak, met zijn statige rode vacht en rustige blik, nestelde zich als eerste op een eetstoel. Alsof hij wilde zeggen: Ik zit vast al goed, dan hoeven jullie straks niet meer te zoeken.
Ik, nog erg jong en een tikkeltje chaotisch, sprong daarna op een manier op de tafel die precies niét mocht. Hup in één keer midden op de gedekte tafel. Servetten schoven opzij. Glimmende kerstballen trilden. En ergens in de verte dacht iemand in de keuken: We hadden dit kunnen zien aankomen.
Doerak keek alleen maar op, langzaam, waardig, met de blik die zei: Jongen…. Zo doe je dat niet. Eerst tactisch de stoel claimen. Dán pas de tafel.
Maar stiekem vond Doerak het prachtig.
En toen kwam de kerstmaaltijd. Zodra de schaal met vlees, vis of iets anders onweerstaanbaars richting tafel kwam, veranderden Doerak en ik in een soort kerstversie van een slow motion actiefilm.
Doerak: Zachtjes opstaan, rug een beetje strekken, één keurige poot op tafel leggen, klaar om aan te vallen zonder dat iemand het merkte.
Ik: Sprong, gleed, landde midden in het tafelkleed, en ik keek trots, alsof ik zojuist een medaille had gewonnen.
En hoe streng er ook werd gekeken, hoe vaak de mensen ons vriendelijk – of iets mindervriendelijk – hadden verzocht om plaats te maken – uiteindelijk lag de kersttafel er altijd hetzelfde bij: Doerak als de stille, elegante heerser op de plek van de gastheer en ik languit op het tafelkleed, half op mijn zij, alsof denken aan eten al vermoeiend genoeg was.
En toen was er stilte na de storm. Als de maaltijd voorbij was en wij allemaal moesten bijkomen van het kattenkerstcircus, dan gebeurde telkens het mooiste gedeelte van de avond.

Slapen

Doerak sprong rustig naar de bank en maakte een warm bolletje van zijn rode vacht. Ik kroop er tegenaan, kleiner maar wel vastberaden. Dan tikte Doerak mij met zijn staart – zachtjes, ritmisch – alsof hij wilde zeggen:
Je hebt het weer gedaan jongen. De kersttafel is weer veroverd. Goed werk.
Ik, half slapend, duwde mijn neus in Doeraks flank. Buiten schenen de sterren extra hard.
Twee katten. Twee harten. Eén kersttraditie die ieder jaar hetzelfde was – en juist daardoor zo ongelooflijk kostbaar.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En natuurlijk fijne kerstdagen en een mooi, gezond nieuwjaar! En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem