Alle berichten van TegnieseDienst

Lucky en cadeautjes en snacks

Hoi lieve vriendjes, op het moment dat ik mijn blog aan het maken ben is het nog tamelijk warm, zeg maar gerust heet. Ik vind het tropische niet zo heel fijn want dan ben ik sneller moe en kan ik niet zulke grote stukken in de tuin lopen en verkennen maar goed, ik kan wel lekker relaxen.

We hebben een kelder onder het huis en daar is het nu wel koel (dat is het hele jaar door zo natuurlijk) dus daar kun je me met regelmaat terugvinden. Ook Moos vindt het daar nogal aangenaam en hij kruipt nog al eens in een rek om daar te slapen.
Soms kan ik hem niet vinden maar ik heb wel ontdekt waar hij meestal ligt dus dat is goed om te weten. Hij let ook goed op mij als ik in de tuin ben dus ik zorg er ook voor dat hij veilig is.

Vriendjes

Maar goed, vorige keer had ik het over vriendjes hebben. Wij zijn hier thuis natuurlijk met vier poezels en we proberen zeker ook vriendjes te zijn. Dropje is niet zo van de vriendjes maar ze is lief voor ons, maar heeft niks met Moos.
Dat is wel jammer maar ze kunnen goed samen in een huis omdat zij veel boven woont en hij beneden, hoofdzakelijk met mij erbij. Moos en ik worden hoe langer we samen wonen, steeds betere vrienden en spelen vaker dan eerst en delen ook graag kopjes naar elkaar uit. Dropje komt wel eens de trap af maar niet zo vaak want zij blijft graag boven bij Molly. Prima verdeeld zo natuurlijk. Moos en ik hebben wel een ander vriendje en dat is konijntje Jip. Misschien vinden sommigen van jullie dat een beetje raar dat een kat en konijn vriendjes zijn maar zolang ik al bij mijn mensen woon, zijn de konijntjes altijd mijn beste vriendjes geweest. Sterker nog, ik lig wel eens gewoon bij Jip in haar huisje. Dat vinden we allebei gezellig.
Mijn mensen hadden vorige week afgesproken met andere mensen waar ook poezels wonen. Ik vond het niet zo leuk dat ze weg gingen maar aan de andere kant, het was wel lekker rustig toen thuis om heerlijk te kunnen slapen.
Het was toen al tropisch zowat dus dan kun je wel de fijnste en koelste plekjes in huis uitzoeken zoals bijvoorbeeld in de kelder en is het er heerlijk rustig. Ik ben niet de grootste fan van visite dus als ze ergens anders naartoe gaan, prima hoor. Ik vind visite op zijn tijd wel oké maar alle dagen gewoon lekker rustig en geen andere dingen dan anders, dan waardeer ik wel het meeste. Dus mijn mensen waren een tijdje weg en toen ze terug kwamen hadden ze spulletjes meegebracht die ze gekregen hadden. En daar zaten me toch leuke dingen bij.

In het mooie roze zakje zaten leuke spulletjes voor mijn mensen maar voor ons zat er ook speelgoed en snackjes in! En daar zijn we natuurlijk heel blij mee. Het zakje werd neergezet en we zijn niet te lui om dit meteen eens te besnuffelen.
Moos stak meteen zijn snuit erin, dat heeft hij duidelijk van mij geleerd. Ik ben hem ook aan het trainen om te verkennen en hij besnuffelt nu ook alle dozen die de postmevrouw brengt. Hij stak zijn kop in het tasje en viste er meteen een wiewzakje uit. Altijd leuk en het is een snuitje.
Maar wat het allerleukste is dat erin zit, is een pen met een grote fluffy flos erop. Mijn man doet de pen iedere keer weer opnieuw in het zakje maar we halen deze er steeds weer uit. Dat is ook een geweldig leuk spel en met de zachte flos kun je prima spelen. De pen kun je dus ook steeds weer terug vinden ergens in de gang of kamer.

Samen

We zijn erg blij met zulke vriendjes waar we mooi speelgoed en lekkers van krijgen. Ik ben niet zo filosofisch of hoe dat ook heet ingesteld maar ik vind het belangrijk om vriendjes te hebben. Niet alleen omdat we er leuks van krijgen maar ook omdat we dingen kunnen delen samen, dingen kunnen doen samen en gewoon omdat ze er zijn. Het maakt daarbij niet uit of het mensenvriendjes, kattenvriendjes, hondenvriendjes of konijnenvriendjes zijn. dat is altijd gewoon goed.
Als je lief bent voor een ander, dan zijn ze dat ook voor jou en dan is Saame het fijnste wat er is! Dan hoef je elkaar niet iedere week te zien maar weet je gewoon dat je voor altijd vriendjes bent en denk je gewoon aan elkaar. Soms gewoon maar zo en soms omdat het ook nodig is en iemand je steun gebruiken kan.
Daarom sturen we deze week ook extra veel knuffels van ons allemaal,

kopjes van Lucky
PS Cadeautjes krijgen vinden we leuk maar het is ook altijd fijn om ze te geven aan iemand anders. Dus hebben onze mensen gisteren weer een tas vol met leuke kattenspulletjes gekocht om uit te delen. Dat is toch ook geweldig. Nu eens kijken wie we waar blij mee kunnen maken.

Kever heeft een mening over oom worden

In mijn tuin is iedereen welkom die zich netjes gedraagt en niet gemeen doet of gaat pesten, want daar hau ik niet van, of eigenlijk ben ik er bang van, folgens mijn vrouw is dat loogies en hoef ik dat ook niet te aksepteeren, daar was ik best opgelugt over.

Pokon

Ik hau niet van ruusie en harde stemmen of lawaai, ik heb sinds ik hier woon nog nooit met iemand gefochten en ik ben ook niet van plan om dat ooit te gaan doen, waarom zau ik ook?, ik moet wel eerlijk zegggen dat ik Pokon soms een tik geef, maar hij doet dat ook bij mij, daarna hauden we meteen weer op, want dan weet Pokon weer dat het mijn huis en tuin zijn, en ik weet dat Pokon dat weet maar toch mijn brokjes eet, en zo blijfen we gewoon vrienden.

Popje

Met de vogels in mijn tuin heb ik ook nooit ruusie, ik probeer ze niet te fangen en zij laaten mij ook met rust, nau denk je misschien dat vogels katten altijd met rust laten maar dat is niet zo!, froeger zaten hier vaak grote vogels, ze heeten kraajen en eksters, en die pestten katerjongen Popje die hier toen woonde, ze deeden net alsof ze hem gingen pikken met hun snaafel, hij ging altijd maar snel naar binnen want hij fond die grote vogels griezelig, ze waren soms wel met zijn drietjes tegen Popje, en dan kwamen mijn mensen hem helpen.

Dat hoefde niet meer toen Popje op een dag zo een ekster had gefangen!, hij moest hem weer los laaten van mijn man, maar toch wisten de eksters daarna dat ze op moesten letten, en ze pestten Popje nooit meer.

Hautduifen

Nu komen er alleen kleine vogels in mijn tuin, die doen mij niets, en natuurlijk komen de duifjes elke dag, het zijn hautduifen heeft mijn vrouw me ferteld, en meestal zijn ze met zijn tweetjes, maar sinds een paar weeken komt er steeds maar eentje, waarschijnlijk is dat een jong mannetje en zoekt hij iemand om kindjes mee te krijgen legde mijn vrouw me uit, ik wist niet eens dat duifjes ook trauwen!, ik ben benieuwd of mijn jongensduifje een leuke andere meisjes- of jongensduif findt, en of er dan kindjes koomen, mijn vrouw roept nau iets over hoe kindertjes worden gemaakt, maar dat weet ik echt wel.

Als mijn duif kindertjes krijgt ben ik een beetje de oom van de beebieduifjes en dat lijkt me fantasties, dat ik de beebies zie opgroeien tot grote folwassen vogels, die hun eigen weg gaan.

Vrienden

De duif en ik zijn vrienden, hij eet de brokjes die ik niet mag omdat ik slank moet worden, en hij komt meteen als hij mij of mijn mensen ziet, eerst bleef hij altijd op een hooge plek zitten, maar nau zit hij ook vaak bij mij op de grond, en dan soeselen we een beetje met zijn tweetjes, gezellig find ik dat.

Vrienden maken is veeeeeel leuker dan ruusie maken, en ik kan het iedereen aanraden, zeker weeten.

****

Ik tetter keihard, kan het alsjeblieft een keertje vreede worden?!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep heeft weer iets nieuws

Ik wil het er eigenlijk niet meer over hebben, al die natterigheid van de afgelopen dagen. Maar m’n tuin is dit jaar nog niet zo groen geweest als nu, dus ik denk dat de plantjes er wel blij mee zijn. En als de plantjes en struiken en boompjes in m’n tuin blij zijn, dan ben ik dat ook. Want ze geven me straks heerlijke koelte in de warme dagen die vast en zeker nog gaan komen.

M’n personeel had, net toen de zon nog scheen en het nog dertig graden was, nieuwe plantjes gehaald om alles wat de herfst, winter en afgelopen weken niet overleefd hadden te vervangen. Dus als het nu even droog is, zit ik in m’n tuin om samen met m’n personeel te genieten van alle zoem-, brom-, kruip en fladderbeestjes die op de mooie bloemen afkomen.
Want écht koud is het niet, zeker zolang ik uit de wind blijf. En na een flinke regenbui ruikt het altijd zo lekker in m’n tuin en die paar druppeltjes die dan nog van de bladeren afglijden, daar is m’n jas prima tegen bestand.

Stoel

Wat behalve de plantjes en bloemetjes ook anders is in m’n tuin zijn twee hele nieuwe stoelen met twee hele nieuwe voetenbankjes. Nou was het geloof ik de bedoeling dat m’n personeel in de stoelen zou zitten en dat ik m’n poezelige katerbillen op een voetenbankje naar keuze zou vleien om lekker te dutten.
Maar ik ben groot voorstander van de uitspraak ‘opgestaan is plaats vergaan’, dus zodra Senior of Junior even opstaan om iets van binnen te pakken dan spring ik snel in de vrijgekomen stoel. Gelukkig heb ik m’n personeel in de afgelopen jaren goed getraind op zomerse dagen, dus ze nemen al zonder een woord erover vuil te maken gewoon plaats op een van de nieuwe voetenbankjes zodat ik lekker kan dutten in een nieuwe stoel.
‘t Is alleen nog wel even wennen hoor, want de oude tuinstoelen waren helemaal dicht en in de nieuwe zit een beetje ruimte tussen de rugleuning en de zitting. Maar ik denk dat het wel lekker ligt als het straks weer warm gaat worden want een beetje frisse wind door de vacht is altijd mooi meegenomen.

Kast

En over een frisse wind gemauwt, m’n voorraadkast staat weer vol met allerlei nieuwe smaken natvoer die ik uit mag proberen. Nadat ik m’n personeel duidelijk had gemaakt dat ik na bijna drie jaar wel een beetje uitgekauwd was op de gebruikelijke inhoud van de blikjes, kuipjes en zakjes die ik voor ontbijt en avondeten geserveerd kreeg, zijn ze over de grens en bij de dierenwinkel in het naburige dorp op jacht gegaan en kwamen thuis met een grote tas vol met eten dat ik nog nooit gegeten had.
Nou weten ze inmiddels wel wat ik lekker vind, want als ik iets krijg met heel veel vlees, vis of gevogelte maar er zit van die vieze gelei omheen, dan ga ik liever gewoon verder met m’n droge brokjes. Maar voor de rest wil ik alles wel een keer proberen. Ik vond de kipstukjes met asperge lekker en zelfs het zakje met insecten en met kangoeroe was weer ‘s een leuke variatie.
Ik hou gewoon van de afwisseling, al blijft al het natvoer waar kaas in zit natuurlijk nog steeds favoriet.

Nou ben ik ook geen snelle eter, vaak doe ik er wel een uurtje of wat over voordat ik m’n bakje helemaal leeg heb. Gewoon, omdat het ook lekker is om tussendoor even te dutten of een wandelingetje buiten te maken. Maar m’n personeel maakte zich dan weer zorgen over m’n onbeheerde bak met eten, zeker omdat er nu het weer zomer gaat worden af en toe weer muggen in huis komen. En die lijken dol te zijn op ‘t natvoer dat ik krijg. M’n personeel wil niet dat ik ziek zou worden door vieze muggenpoten in m’n eten of erger, dus ze hebben eerst van die blauwe lampen gekocht die ‘zzzztttt’ doen als er een mug tegenaan komt.
Maar Junior vond dat blijkbaar nog niet genoeg. Want zodra ik nu wegloop bij m’n etensbak om naar buiten te gaan, zet ze daar zo’n half bolletje van gaas overheen. Die had ze jaren geleden ‘s via de leptop besteld om tijdens het barbeknoeien over hun eigen borden heen te zetten, want m’n personeel wil ook geen muggen op hun eten.
Maar toen de bestelling binnenkwam waren die gaasdingen zo klein dat ze geeneens over hun ontbijtbordjes pasten. Ze passen wel prima over mijn etensbak, dus nou zijn ze van mij.

Workshop

Zo te zien begint ‘t net weer met regenen, dus ik ga lekker op ‘t grote bed liggen. Kan ik tussen wat dutten door nog even verzinnen wat ik allemaal nog moet laten regelen voor het Derde Grote Weiland Feest terwijl ik m’n ontbijt aan het verwerken ben.
Want ‘t is nog maar zeven weken en dan barst het feest weer los. Ik ben nog even aan het twijfelen of ik dit jaar nog wel ruimte maak voor workshops, want het aantal aanmeldingen daarvoor is nog niet zo groot.
Maar dat komt misschien ook omdat ik helemaal nog geen oproep heb gedaan wie er een workshop wil geven, omdat Junior het de laatste weken veuls te druk heeft gehad met brokjes verdienen. Misschien heeft ze van ‘t weekend wel tijd om weer ‘s wat op Feestboek te doen. Maar nu even niet, want ik ga eerst dutzzzzzzzzzzzzz…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Hoe het zit met de renovatie

Hier mevrouw Ollie(Bert), met wat meer informatie over de voortgaande renovatie, zodat de vrienden van Ollie weten wat er nu eigenlijk aan de hand is.

De renovatie begon eigenlijk al in oktober vorig jaar. Toen kwamen er steigers met schilders en ze deden weken en weken over deze straat waarin zes huizen staan.
Het was voorwerk, zeiden ze, en na het vervangen van kozijnen zou er afgeschilderd worden.

In november ontdekte de architect dat er in december feestdagen waren. Hij mailde de bewoners dat er uitstel kwam naar het begin van het nieuwe jaar. Vervolgens berichtte hij dat er uitstel was omdat de materialen niet tijdig waren bezorgd. In februari kwam eindelijk de planning, waardoor Ollie en ik twee weken in een flat gingen logeren, zodat hier in huis de werkzaamheden konden plaatsvinden. En wij waren veilig.
Bij terugkeer was maar de helft gedaan.

In de afgelopen maanden is de architect na een ruzie verdwenen, verscheen er een andere aannemer met een ander plan, werden de schilders van eerst ontslagen waarna er andere schilders kwamen, die hebben jonge knullen bij zich die af en toe van de steiger kukelen omdat ze op hun telefoon kijken en elke dag zijn er partijen die elkaars werk overdoen of die elkaar in de weg zitten. Ook is er achterstallig onderhoud vastgesteld, waarna weer overleg en nieuwe chaos volgde.

Niemand heeft een plan of schema.
Niemand weet wat er precies gedaan gaat worden.
Niemand weet dus ook wanneer het af is.
Elke dag gebeurt er wel iets, helaas met harde stemmen en geluid.
Ik begrijp niet hoe je zo kunt werken, maar het gebeurt.

Ik voorzie twee moeilijke fasen. De eerste is een middag waarop vermoedelijk de kozijnen boven vervangen gaan worden, dat betekent mannen door het huis, en voor Ollie (en mij) is dat moeilijk. De tweede is het schuren van de kozijnen in de huiskamer, vanaf een steiger, maar toch, wat gaat dat geluid met Ollie doen. Daar zit mijn zorg. Ik heb nog wat dosering Bach Rescue Remedy in de reserve, dus ik hoop dat we het daarmee redden, en met samenzijn.

Jajim en Frou Frou: twee furschillende karakters

Miauw lieve lezers, we hebben weer een week met wat toestanden achter de poot. Niet purr se het soort avonturen waar we wat van begrijpen of over willen miauwen, dus we zijn aan het bedenken wat we nu kunnen furtellen. Door alle tumult in het gebouw de afgelopen dagen hebben we een kleine pootschrijversblock. Zullen we vandaag dan wat meer furtellen over onze karakters en hoe we van elkaar furschillen? We beginnen maar gewoon bij de zondagochtend.

PIEPje

Het is dus zondagochtend en ik til mijn koppie op bij het wakker worden, mijn snorharen nog een beetje gekreukt maar klaar voor de dag. Naast me hoor ik geritsel van de lakens, onze mensenbroer is zo te horen ook wakker. Mooi zo, want ik kijk op de klok en geef een miauw. Het is namelijk al lang 5 uur ‘s ochtends geweest en dat betekent etenstijd. Even richt ik mijn blik op Frou Frou maar die trekt zich niet zoveel aan van de klok. Wel van onze mensenbroer met zijn geritsel. Op de één of andere manier vindt ze dat veel interessanter dan een bakje vol krakend verse brokjes. Zoals bij bijna elk geluidje wat ons mens maakt, gaat haar koppie wel even over de rand van het mandje, purraat om bij hem op de grote mand te springen. Maar omdat hij de lakens weer mompelend over zijn hoofd trekt, over iets met ‘te vroeg’, bedenkt mijn zusje zich, geeft een goedkeurend PIEPje en begint eerst rustig met een wasbeurtje.

Wasbeurt

Frou Frou: “Zo begin ik mijn dag het aller liefste en de volgorde maakt me niet zo veel uit. Als onze mensenbroer nog half in dromenland is komt de wasbeurt eerst, en als hij al een keer overeind is gekomen kom ik er net op tijd bij in de grote mensenmand voor warme ochtendknuffels. Hoe het brokje ook kruimelt, het moet allebei gebeuren vinden, jullie ook niet? Als de mooie en furzorgde poezendame die ik ben, maak ik er een heel werkje van als ik mezelf was. Eerst lik ik mijn linkerpootje nat om furvolgens op mijn gemak achter mijn oren te wassen. Dan volgt de rechterpoot en daarna ga ik half rechtop zitten om mijn witte buikje nog witter te maken door haartje voor haartje mijn vacht schoon te poetsen. Op die manier begin ik heel relaxed aan de dag, met geen vachthaar furkeerd. En als onze mensenbroer al lang purraat is, draai ik het gewoon om en kom ik hem eerst helpen met zijn wasbeurt.”

Honger

Jajim: “Terwijl Frou Frou bezig is met haar ochtendroutine sta ik toch echt te trappelen om brokjes. Verse brokjes, want die van vannacht smaken me niet meer hoor. Onrustig loop ik heen en weer tussen voerbakje en mensenbroer en hij steekt een hand onder de lakens vandaan in een poging mijn staart een aai te geven. Maar omdat ik méér snak naar ontbijt, reageer ik afkeurend en maak een schijnbeweging naar zijn hand om duidelijk te maken hoevéél honger ik heb gekregen van die veel te lange nacht. Even moet ik me inhouden om geen hapje uit zijn hand te nemen maar ik doe het niet, ik weet wel beter. De hand die je voert, moet je te vriend houden, heb ik ooit eens van Willem furnomen.”

Donder

Jajim: “De laatste tijd gaat het, en terecht, veel over het weer. Waar het eerst opeens weer herfst was, werd het zomaar plotseling zomer met keiheet weer. Dat was even wennen maar die zon in mijn vacht voelt supurrr lekker warm en vredig, veel beter dan die dikke regendruppels die nu uit de hemel vallen. Geen haar op mijn kop die eraan denkt om nu een poot buiten de balkondeur te zetten hoor. Onze mensenbroer zegt trouwens dat mijn humeur net zo furranderlijk is als het weer. Ergens heeft ‘ie daar wel een punt, zonder een vers vleesje is het nou eenmaal moeilijker om te bedenken of ik een knuffelsessie nodig heb of toch liever wil spelen met de muis. Net zoals boven in de lucht, gaat het soms bij mij ook wel eens donderen, maar dan in mijn koppie. En daarna gaat de zon ook altijd weer schijnen, zo gaat dat bij mij.”

Zacht

Frou Frou: “En dat is nou het leuke van een duokat-huishouden. We zijn allebei poezendames en toch heel furschillend. Waar Jajim met haar hele lijf duidelijk kan maken hoe de staart staat, ken ik dat wispelturige, zoals onze mensenbroer dat noemt, niet. Voor mij mogen er altijd wel knuffels zijn, dag en nacht! Hoe meer hoe beter. Mijn staart staat altijd goed en er zijn maar een paar aaitjes voor nodig voor ik ‘PRRRR’ zeg. De enige keer dat ik ooit purr ongeluk uitschoot met mijn nagels, was toen onze mensenbroer weer eens in zijn hoofd had gehaald om te oefenen met optillen. Daar ben ik als angst-katje net iets te angstig voor, met vier pootjes aan de vloer voelt alles toch een stuk veiliger. Daar zijn de meeste furriendjes het vast miauwend over eens, toch? Na het krabben kreeg hij een heleboel kopjes hoor, dat met die nagels ging hartstikke purr ongeluk. Dat komt vanwege dat er heel veel liefde en zachtheid in mij zit, dat is gewoon mijn karakter.”

Nou zijn wij benieuwd hoe jullie karakter is en of de staart wel eens op onweer staat of dat het altijd knuffeltijd is?

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou