Dus ik zat op de bank en er was iets, maar wat ook alweer? Zonet wilde ik iets gaan doen en nu was het helemaal uit mijn kop. “Dat was een seeniejor-momentje, Bert,” zei mijn vrouw.
In de kracht
Het is waar dat ik een oudere katerman ben, dus ik vind dat ik in de kracht van mijn leven ben. Wegens dat ik veel meer snap als toen ik een kitten was en ik kan gewoon meer doen dan wanneer ik echt superoud zal zijn. Ik weet nou al dat ik me dan sneks laat brengen naar net waar ik dan lig, omdat als je echt oud bent dan mag je meer.
Maar seeniejor-momentjes?
Wat ik heb
Pas toen ik er een dutje over had gedaan, snapte ik er meer van. Misschien heb ik het wel, eigenlijk:
- als ik naar de keuken ga om de boodschappentas te controleren en als ik in de keuken ben dan heb ik toch liever een knuffel en daarna ga ik weer terug naar de huiskamer, maar ik ben niet dement dat zeg ik meteen
- soms ga ik naar boven om te kijken wat mijn vrouw daar doet en als ik er ben dan weet ik het even niet meer
- voor mij persoonlijk is samenzijn heel erg belangrijk, daar krijg ik echt waar steeds meer gefoel voor, mijn vrouw zegt dat zoiets hoort bij de ouderdom
- in spelen heb ik steeds minder zin, ik lig liever op mijn tapijtje en dat ik dan een buikknuffel krijg
Gewend
Persoonlijk vind ik het helemaal niet erg of raar omdat ik aan mezelf gewend ben en ik ben dus gewoon zoals ik ben. Misschien is het anders als je artroos krijgt of dat je nieren ziek zijn, dat kan iedereen gebeuren en mij ook, dus dan zie ik wel verder. Voor nou is seeniejor zijn misschien wel anders maar eerlijk waar best fijn.
Oefenen kan overal mee. Een propje, pen, maakt niet uit zolang het maar rolt. Je moet wel goed pootwerk hebben dus dat je het propje of balletje snel van je ene naar je andere poot kunt laten gaan zonder dat de tegenkat het af kan pakken. Ook moet je iets hebben wat best een moeilijk woord is: con-cen-trasie. En con-di-tie dat is ook belangrijk dus dat je het lang vol houdt. Veel brokjes eten van tevoren is dus wel handig. Ik heb wel eens horen miauwen dat professionele pootballers na een goed gepote wedstrijd bergen vol snoepjes krijgen.
Ik wil ook nog even iets zeggen. Tegen Loesje en tegen Bolle. Dat ik ze heel veel sterkte wil wensen. Met hun nieren en hun gewrichten. En dat ik hoop dat de brokjes en de pilletjes gaan helpen. Dat ze dan allebei weer kunnen dartelen als een kitten. En vooral nog heeeeeel lang voor de blog blijven miauwen. Want het is heel leuk om steeds zo een inkijkje in mekaars poezeleven te krijgen.
Vorige week had ik geschreven over dat mijn heupen soms pijn doen. En dat ik daardoor moeilijker loop of ga liggen.
Mijn vrouw heeft eerst geprobeerd of ik het misschien zo van een lepel wilde eten. Dat wilde ik niet. Toen heeft ze het door goermet moes met tonijn gedaan. Dat wilde ik ook niet. Dus heeft ze het onderin een kom gedaan met mijn favoriete smaak natvoer erover heen. Maar ik rook meteen dat dat fiese spul er in zat. Natuurlijk wilde ik het daarom niet eten, dat snap je. Het leek mijn mensen beter om er even mee te stoppen en gelukkig kreeg ik mijn gewone eten. Maar ik was nu aa-lert. Ik vertrouwde het niet meer en heb eerst heel lang gesnuffeld of mijn eten wel okee was. Pas nadat mijn mensen niet meer op mij letten heb ik het gegeten.
Ik had sinds een tijdje ook moeite om uit mijn eetkommen te eten, dat deed pijn aan mijn nek. Mijn kom met brokken staat al wat hoger maar ik eet het liefst van iets waar de brokken niet steeds zo schuiven. En in mijn kom schuiven de brokken.
Mijn natvoer en mijn brokken die er altijd staan staan ook op een verhoging. Daardoor hoef ik mijn nek niet steeds zo te buigen als ik eet. Ik kan zittend of staand eten. Ik was er meteen helemaal blij mee. Als het tijd is voor mijn natvoer ga ik daar vast zitten, het eet heel fijn. Alleen niet als die druppels door mijn eten zitten, dan niet.
Dan moeten we zachtjes doen omdat het al laat is. Ik lig een hele tijd ineengedoken naar de grasstengel te loeren die mijn vrouw door het gras beweegt. En ineens kom ik keihard aanrennen en spring bovenop de grasspriet. Mijn vrouw kan in het donker niet zo goed zien en valt soms van schrik achterover in het gras. Daar moet ze altijd om lachen, ze zegt dat ik een echte teiger ben.
Hoi allemaal, ik hoop dat jullie een fijn wiekent hebben. Het is kei mooi weer en dat vind ik fijn. Dat ik lekker in de tuin kan zijn en de zon op mijn vacht kan voelen.
Als ik de tuin in ga heb ik een soort roetiene. Een roetiene is als je heel vaak dezelfde dingen doet. En dat doe ik in de tuin. Ik mag smorgens altijd naar buiten want dan ga ik alles tjekken. Tjekken of alles is zoals het hoort, dat je geen andere dingen ziet in je tuin. Daarna ga ik gras knabbelen. Dat is kei lekker. Ik eet dat voor de haarballen als ik me was of furhaar. Dan pak ik zo’n grassprietje in mijn bek en dan kauw ik daar op. Ik zaag met mijn kiesjes het grassprietje los en dan eet ik hem op. Ze zijn best lekker. Ze zijn dun en knapperig, ze smaken nat en zoet en als ik ze doorslik gaat dat heel makkelijk omdat ze dan slap zijn van het kauwen. Dit doe ik denk ik best lang. Misschien wel een kwartier lang.
Als ik naar de stoel loop bedenk me alvast hoe en waar ik me wil wassen want ik wil wel een schone kater zijn en in mijn kop tjek ik of het allemaal klopt. Eerst de tuin tjekke, dan gras eten, daarna alles in mijn kop nalopen zoals nu, dan wassen en dan dutten. Dus ik ben al halverwege. En daar zie ik mijn stoel. Het is een tuinstoel met een kussen erop die eigenlijk voor mensen is maar ik slaap er graag op. Het kussen is namelijk heel erg zacht, dat je met je poten een beetje wegzakt als je er op staat. Dus als je gaat liggen heb je een klein kuiltje voor jezelf. Dat slaapt best fijn.
Dit is dus mijn roetiene wat ik bijna elke dag doe. Gewoon omdat ik het kei fijn vind. Het is een beetje een furzorging van mezelf. Dat mijn dag gewoon lekker gaat. Dat ik makkelijk haarballen kwijt kan door het gras en dat mijn vrouw tegen me zegt dat ik een knappe jongen ben omdat ik schoon ben. Dat zijn de fijnste dingen.