Vorige keer ging het over katten en vuurwerk. Inmiddels is al het geknal gelukkig achter de rug. Ik hoop dat alle katten weer hersteld zijn van de schrik. En ik hoop van harte dat dit het laatste jaar was met zoveel vuurwerk. En dat nog wel ondanks een vuurwerkverbod.

Het luikje

Deze keer heb ik een vraag over Kever.
Sinds bijna een jaar mag Kever de tuin in, wat hij graag en vaak doet.
Al bijna net zo lang heeft hij twee kattenluikjes tot zijn beschikking. Maar tot nu toe is dat geen succes. Tot een maand geleden probeerde hij niet eens of hij iets kon met die deurtjes.
Na heel veel oefenen is hij nu zover dat hij vanuit de tuin naar binnen kan door het luikje open te duwen. Helemaal zelfstandig! Maar hetzelfde lukt hem dan weer niet bij de keukendeur, terwijl dat luikje exact hetzelfde is. Naar buiten gaan (dus het luikje de andere kant opduwen) lukt ook niet.
We hebben wel eens geprobeerd om hem in het gangetje te laten zitten, in de hoop dat hij dan zelf het luikje naar de keuken open zou doen. Los van het feit dat ik dat zielig vind, heeft het ook geen zin. Want hij doet het niet.

Hoe werkt het

Kever is een heerlijk jochie, zonder enig ruimtelijk inzicht. Voor Kever is het zo dat wat hij ziet de werkelijkheid is. Dus als hij een dicht deurtje ziet denkt hij dat dat altijd zo is, en komt hij niet op het idee om het open te doen.
Beer, Mol en Bol kwamen allemaal al door het luikje voordat ze hier officieel woonden. Alleen aan Pop hebben we het uit moeten leggen, maar die had in zijn vorige huis een luikje dus hij snapte het principe.

(tekst gaat verder onder video)

Tot nu toe stonden de luikjes open op elastieken, behalve in de nacht. Maar dat wordt nu nogal koud.
We hebben al honderden keren op onze knieën naast Keef gezeten, en hem laten zien hoe het luikje werkt: je duwt het de kant op waar je naar toe wilt. Tevergeefs.
Maar waarom kan hij dan wel naar binnen komen uit de tuin? Let wel: dit doet hij alleen laat op de avond! Overdag gaat hij gewoon net zo lang tetteren totdat wij de deur open doen. En als je dat niet doet blijft hij gewoon buiten zitten…!
Elke keer als hij zelf naar binnen komt krijgt Keef heel veel complimenten, en hij vindt dat zelf ook wel terecht en komt al trompetterend van trots binnen, haha!

Ik hoop dat er veel tips komen, zodat Kever trots kan toeteren omdat hij zelfstandig zijn luikjes kan gebruiken.

Mevrouw Kever.

Ook een vraag?

Ook een vraag om tips en advies? Mail de vraag naar huiskaterbert@xs4all.nl, dan maakt mevrouw Kever er een mooi stuk van voor op het blog.

Soms gebeurt er iets heel biesonders, dat hebben mijn mensen en ik deze week meegemaakt, het is een ferdrietig verhaal, maar toch ook mooi, ik ga het nau vertellen, het komt achter de dubbele PUNTen:

Tuintje

Het begon omdat onze buurvrouw aan de deur klopte en zei dat er verderop een kat heel stil in een tuintje lag, hij lag er al in de ochtend en in de middag nog steeds, hij keek niet op als ze iets tegen hem zei, mijn vrouw ging meteen mee, en mijn man ging een kattenmand halen, toen ze bij het tuintje aankwamen zag mijn vrouw een klein wit katje, met zijn gesichtje in de aarde, hij reageerde niet op praten, maar mijn vrouw ging hem zachtjes aaien, en hij stond ineens op!, hij was heel fies en mager en zijn oren en zijn neus waren helemaal kapoo en fies, hij zakte steeds door zijn achterpootjes, maar hij bleef maar knuffelen, elke keer als mijn vrouw ophield met aaien raakte hij haar foorsichtig aan met de PUNT van zijn pootje, dat ze doorging met knuffelen.

Mand

Mijn vrouw heeft hem opgetild en meegedragen naar ons huis, daar had mijn man een tas voor katten klaarstaan, maar wat ze ook probeerden, de kat wilde er niet in!, hij krabde en heeft mijn vrouw keihard in haar duim gebeten, logies zegt ze, want hij was bang, toen ze een grotere mand pakten en er brokjes in legden liep hij er bijna vanzelf in, hij heeft brokjes gegeten, en een likwit snek, er fiel wat in de mand en hij heeft alles helemaal opgelikt, hij zocht of er nog meer brokjes waren want hij had zooooo een honger!, mijn mensen hebben de Dierenambuulans gebeld, en die zijn gekomen, de mensen van de Ambulans hebben gekeken of de kat een sjip had, en ja hoor!, hij was vermist, maar nau niet meer, hij kon eindelijk een PUNT zetten achter zijn afontuur.

Samen

Een mevrouw van de Dierenambuulans kwam later nog even terug om te zeggen dat de kleine kater al twee weken vermist was, dat hij zestien jaar was en ook hoe hij heet, dat hij naar de dierendokter ging om goed onderzocht te worden, dat ze zijn vrouw hadden gebeld, zij moest huilen en ging meteen weg van haar werk om hem op te halen, en zo kon hij ineens weer naar huis, de kleine witte katermans met een paar zwarte vlekjes, mijn mensen en de buurvrouw waren helemaal frolijk ervan, zo zie je maar, er hoeft maar één iemand te zijn die iets ziet, en dan kan je SAMEN alles doen!, zo ben ik misschien ook wel gefonden, en Bolle ook, en nog een heleboel katten van de blog die op straat moesten zwerven en die nau een heel fijn huis hebben en tot in de PUNTjes verzorgd worden.

Thuis

Ik heb de hele afond ekstraveel knuffels en snekkies gekregen, dat was omdat mijn mensen zo blij waren dat ik gewoon veilig thuis was, dat ik niet helemaal alleen op straat liep, terwijl er overal knallen zijn en het heel erg kaud is, met een neus en oren die helemaal kapoo zijn, terwijl ik zooooo graag zau willen knuffelen, want dat wilde de kleine witte katerman nog het liefst, knuffelen, dat had hij nog het meest gemist, nau kan hij thuis weer zoveel knuffelen als hij wil!, mijn vrouw zei dat het een dag was met een gauden randje, het leek wel een sprookje, dat alles weer goed afgelopen was voor de katerman, en dat is zeker waar, met zo een streepPUNT!

En ik wil Mevrouw Sylvia heeeeeel veel lieve kopjes sturen om een klein beetje te troosten dat Elani een ster is geworden, en Mevrouw Mo voor Opa!!