Na de vraag over het geven van een pil, waarop zo veel en zulke nuttige reacties zijn gekomen, dacht ik het deze keer te hebben over iets dat daar een klein beetje bij hoort. Namelijk de reismand, tas of vervoersbak voor je kat.

Drama

Bij ons thuis begint daar namelijk altijd al het drama. Wat een ellende om Pop, Beer, Mol, Bol of Keef in die tas te krijgen! Het wordt altijd een soort van gevecht, met poten weer naar binnen duwen, uitkijken dat er geen staart tussen de rits zit en vooral opletten dat de betreffende kat er niet vandoor gaat. Want dan is het helemaal een opgave om hem/haar alsnog in de tas te krijgen.

Tips

Ik heb alle tips opgevolgd die worden gegeven om een kat makkelijk in een reismand te kunnen doen – maar niks hielp. Zodra een kat zijn of haar tas ziet is het raak: paniek.
We hebben een tijd de mand in de kamer laten staan, met dekentjes erin. Allemaal prima, Mol sliep er een tijdlang graag in. Maar op de dag dat bijvoorbeeld Pop naar de dierenarts moest WISTEN Pop, Mol en Beer alle drie meteen dat het foute boel was. En was het dus weer een strijd om Pop in zijn reistas te krijgen. ALS dat al lukte, want meestal was hij hem allang gesmeerd en zat een stel tuinen verderop.

Snoepjes erin leggen werkte nooit. Bij de dierenarts kregen Pop, Beer, Mol en Bol trouwens ook vaak wat snoepjes. Die lieten ze altijd liggen in de reismand. En als ik dan nog wel eens probeerde of ze die snoepjes later op de dag bij hun brokjes wilden, visten ze ze er stuk voor stuk tussenuit en legden ze naast hun bakje, haha! De boodschap was duidelijk: die snoepjes waren besmet, en ze lieten zich niet omkopen.

Eigen tas

We doen altijd een dekentje van thuis in de mand, en een matrasbeschermer eronder. Dat is een soort grote luier. Voor het geval van een “ongelukje”, wat helaas nog wel eens voor wilde komen als iemand erg bang was om naar de dierenarts te moeten.
Het dekentje dat erin gaat is zo groot dat de kat zich eronder kan verstoppen.

Iedereen heeft bij ons zijn/haar eigen vervoerstas gehad.
Beer kreeg een grote plastic bak mee toen hij bij ons kwam wonen. Prima ding, alleen onhandig om vast te houden met maar één handvat in het midden. Beer ging in die bak heen en weer schuiven, en het viel niet mee om dat ding dan normaal vast te kunnen houden.

Popje had een geweldig handig mandje van de Hema. Iets tussen een mandje en een tas in, van stof. Toen we ontdekten hoe handig een stoffen tas is kreeg iedereen daarna zo’n ding. Niet dat dat overigens maakte dat ze het fijner vonden om er in te moeten…

Draagtas

Plastic vervoersbakken wil ik niet meer. Kever kwam in een werkelijk gigantische plastic reismand, waar hij nog met drie andere katten in had gekund. Niet te tillen, en weer dat heen en weer geschuif. Bovendien houdt hij zich met alle poten vast aan de “deuropening” en was het haast onmogelijk om hem erin te krijgen. Het hele deksel kon er wel af, maar voordat dat er weer op zat had Kever zich al uit die bak gewurmd.
Nu heeft hij dus een draagtas. Die ziet er een beetje uit als wat ook wel weekendtas heet. Het voordeel van zo’n tas is dat je je kat tegen je aan kunt dragen, omdat een tas flexibel is. Ik kon ook bij iedereen de rits een héél klein stukje open doen zodat ik ze kan aaien. Dat helpt tegen de ergste paniek.
De opening om de kat in te doen is een stuk groter dan allen zo’n klein deurtje. En gaat ook “makkelijk” dicht met een rits. Maar alsnog leek het alsof Kever ineens 8 poten heeft die zich allemaal vastklampen aan de tas, mijn been en Jeroens hand. Ik zou echt niet weten hoe je Kever in je eentje in een tas kunt krijgen.

Bol

De eerste keer dat we Bol in een reistas zetten hielden we zijn hoofd naar beneden om de rits dicht te kunnen doen. En wat deed Bol? Die schopte uit alle macht met zijn achterpoten als een soort bokkend paard recht in mijn gezicht! Goed raak, het bloed liep van mijn kin in mijn nek, haha! Ik had eerlijk gezegd bewondering voor zijn vindingrijkheid.
Bij Kever waren we dus extra op zijn achterpoten aan het letten, waardoor hij zijn kop en halve bovenlijf weer uit de tas wist te wringen. Zelfs met vier handen (Jeroen en ik) is het een hele klus om Kever in zijn tas te krijgen.

Wij hebben geen auto, dus naar de dierenarts ga ik met de tram. Jeroen gaat op de fiets en haalt mij en kat(ten) op bij de halte. Dan gaat de tas een klein stukje achterop, en lopen we naar de dierenarts.
Afgezien van Beer, die eigenlijk alleen maar af en toe een piepje gaf, was iedereen duidelijk aanwezig in de tram. Mol was het ergste, die ging zo hard loeien dat iedereen haar kon horen. Als de tram veel lawaai maakte, ging ze gewoon nog een tandje harder loeien om er bovenuit te komen.

Muziek

Ik zal nooit de keer vergeten dat ik helemaal achterin zat met Mol, die weer flink haar sirene aan had staan. Op een gegeven moment klonk door de intercom (of hoe heet dat) “Voor de mevrouw met de kat”, en werd de muziek van de Pink Panter gespeeld????Blijkbaar had zelfs de bestuurder haar kunnen horen! Uiteraard ben ik, met Mol, even naar voren gelopen om hem te laten zien wie er nou zo’n keel opzette.

Een andere keer zat ik met Pop in de tram, en zat ik zachtjes tegen hem te fluisteren dat hij zo’n mooie jongen was, dat ik trots op hem was, dat hij het geweldig deed, dat hij mijn lieverd was. Nou ja, dat soort dingen. Ineens tikte de meneer die achter me zat me op mijn schouder en zei: “Zo lief praat mijn vrouw nou nooit tegen mij!”
Waarop ik naar alle eerlijkheid heb geantwoord dat ik ook alleen maar tegen mijn katten zo praat????

Kevers reistas staat gelukkig weer op zolder, en blijft daar hopelijk een hele tijd staan.
Maar ik ben benieuwd hoe anderen dat doen. Wat voor mandje, bak of tas hebben jullie? En gaan jullie katten er zelf in, of is het een heel gedoe om ze er in te krijgen? En hoe verloopt de reis?

Mevrouw Kever