Lieve allemaal, ik ben kei blij om te lezen dat vele van jullie uit een beker of glas drinken. Sommige hebben zelfs waterfonteinen. Die heb ik nog geeneens.
Misschien ga ik dat wel voor mijn verjaardag vragen. Dat is in de maand Juli en dat duurt nog even. Mijn vriendin Jafita houd van warme melk uit een beker, dat moet ik ook eens gaan proberen. Ik weet niet eens of ik wel melk lust. Sojamelk wel. Die heeft mijn vrouw wegens haar buik. Die vind ik wel lekker.

Gefoelige saake

En Japie en Mila doen wel echte muise fange. Een klein woordje hierover als mienister van gefoelige saake. Er zijn woordjes over of je slecht bent als je echte muise fangt. Mijn antwoord is nee. Van nature doen alle poese en katers dit. Dus nee Japie, jij bent niet slecht. Ik vind jou een kei toffe katermansvriend! Ik ben een bloeme jonge en ik vind het niet fijn om echte muise te fange. Dat laat ik over aan de stoere katers of poese die buiten kontroole doen. Dat is hun taak.
Mijn taak is voornamelijk binnen en in mijn eigen tuin en daar zijn geen muise. Als er wel een muis komt, dan zeg ik dat hij of zij verdwaalt is niet in mijn tuintje hoort. En dan kreeg ik ook nog eens een kompliement wegens dat mijn vacht zo mooi is. Nou liefe Kever, dat vind ik kei lief van jou dat jij dat zegt. Dan foel ik me ook heel fijn en dan wordt mijn hartje alleen maar warmer. Ik probeer altijd mijn best te doen.

Snektest

Vandaag heb ik weer een snektest. Ik hou van snekken. Dees keer zijn het super lekkere sneks van de winkel. Van Cranenbroek heet het volgens mij vrouw. Het zijn kleine sneks van het merk ‘Beaphar’. Misschien zie ik er een beetje wazig uit op de foto’s maar ik beloof je, ik deed niet beweege. Ik denk dat het door de sneks kwam. Dees sneks zijn namelijk speesjaal. Toen mijn vrouw dat zakje vast had moest ik meteen zien wat dat was.
Ik rook meteen dat het geen kipsmaak was want die ken ik heel goed. Dees was geen vlees smaak maar anders. Ik ken de geur alleen kon mijn kop het niet meteen plaatsen. Ik moest gewoon meteen meer snoffen en daarna merkte ik pas iets. Het is geen sneksnek maar een snek waar je kop rustig van gaat worden. Het is wiew! Nou mijn kop merkte dat meteen. Alles werd een beetje zacht van binnen. En de geur van de wiew was zo lekker dat ik zelfs begon te zeveren. Niet in mauwen maar in kwijlen. Soms doe ik ook zeveren in mauwen maar dat is een ander verhaal en niet voor nu.

Geduld

Mijn vrouw maakte de zak open en ik zat er natuurlijk met mijn kop gewoon in tot zover het kon. Ik wilde persee in de zak die sneks hebben. Mijn vrouw duwde me terug en zei tegen me dat ik even geduldig moest zijn en even moest wachten. Ze zou de sneks eruit halen zodat ik ze kon eten. Van me eigen duren dat soort dingen altijd veel te lang. Ik wil alles gewoon meteen hebben. Mijn vrouw legde een paar van die wiew sneks op de tafel zodat ik ze kon eten. Nou ik kan je zeggen. Ik had niet veel tijd nodig. Mijn bek was al bij de snek voordat mijn kop kon bedenken waar die dingen lagen.
De smaak is super lekker. Het smaakt overal naar. Naar kip, naar kruiden als in gras met kleine druppels water en naar bloeme en ook naar plant van de wiew. Mijn bek bleef maar zeveren met die wiew sneks. Ik pakte de snek en kraakte het lekker tussen mijn tannen. Ik zag niet eens hoe groot of hoe klein ze wel niet zijn. En ook de kleur heb ik niet eens gezien. Zo wordt het wel een hele slechte snektest als ik niks weet. Ik weet dat ze kei lekker zijn en dat mijn kop ineens zacht is. Heel fijn en zacht alsof je op een wolk aan het slapen bent en de zon straalt warm op je kop. Mijn vrouw gaat even helpen hoor want mijn kop is wazig.

De vrouw van Bram zegt:
Het zijn dus snacks van Beaphar. Ze heten Catnipbits en verkrijgbaar bij van Cranenbroek winkels of online. Ze zijn klein, rechthoekig en groen van kleur.
Ik geloof dat het een sterke wiew heeft want Bram is kneiter high en brabbelt iets over dat ie meer wil en hij geeft deze snack een tien! Nou Bram, ik denk dat jij wel genoeg hebt gehad!

Woef! Hooooooooi snorremansen en miauwers, vandaag kijk ik terug op toen ik nog heel klein was. Een puppy. Zo’n klein bolletje wol met een spitse snoet.

Klein

Volgens mij ging ik hier voor het eerst naar het grote bos voor een wandeling. Nu is het een makkie. Maar toen was ik heel klein. Ik denk zelfs dat ik vier maanden jong was. Dat is dus echt puppy hè. De halsband om mijn hals was ook veel te groot maar hier deed leren hoe je met een halsband aan moest lopen. Dat lukte prima.
Nou, nu kan ik terug kijkend bedenken dat het maar goed is dat ik een halsband droeg. Als puppy was ik heel ondeugend en luisterde ik nog niet zo goed. Dus ik rende overal heen waar ik dacht dat kon. Elk geluidje vond ik leuk en als ik iets zag bewegen, dan was ik er ook. Elk blaadje of takje moest hebben en in mijn bek meenemen. Dat was gewoon zo. Ik denk dat alle pups dat doen. Het heeft iets te maken met stoer doen en sterk zijn. Zo was ik ook.

Naar het bos

Op deze dag ging ik met mijn mens naar het grote bos waar ik eerst de commando’s moest oefenen. Dat wil zeggen dat ik opdrachten deed oefenen. Opdrachten zoals ‘zit’ ging ik oefenen. Nou ik kan je blaffen dat ik niet zo heel veel ervaring had en dat ik dat maar lastig vond.
Want hoe wil je zitten als je alles om je heen ziet bewegen en je wilt er achteraan? En dan zeker waar allemaal andere mensen en honden zijn. Auto’s die super snel voorbij vliegen en fietsers die langs je af snellen. Het was voor mij een hele drukke wereld. En ik wilde overal aan meedoen. Hier heb ik ook leren blaffen.

Spelen

Telkens als er iets gebeurde dan moest ik weten wat dat was en dus vroeg ik de hele tijd: Hee, hallo, waar ga je heen? Wie ben je? Ga je ook naar het bos? Gaan we samen spelen? Ken jij commando’s en opdrachten? Mijn mens vertelde me dat er vast wel iemand in het bos is waar ik mee kon spelen. En dat was ook zo.
Het bos was en is nog steeds heel magisch voor mij. Daar leerde ik dat er een heel groot veld was met een berg. Ik paste er wel meer dan een miljoen keer op woef! En daar gingen we oefenen zonder halsband. Dus ik kon daar zo hard rennen als ik wilde.
Brams vrouw en mijn mens deden dan een spelletje. Ik ging aan de halsband mee met Brams vrouw naar boven op de. Mijn mens bleef beneden. Daarna kreeg ik de commando ‘zit’. Dat deed dan ook. Ik vond dit altijd zo spannend want ik wist dat ik dan ineens los ging van de halsband en als mijn mens ‘kom’ riep, dan mocht ik zo hard en zo snel mogelijk de berg af naar haar toe rennen. Dat was super super leuk! Toen was ik zo klein dat ik tijdens dit spelletje wel eens een koppeltje duiken ging doen. En dat kwam vanzelf want mijn kleine pootjes konden mijn lijf niet bijhouden. Ik ging dan super hard van de berg af.

Groter

Nu doen we het spelletje nog steeds alleen ben ik veel groter geworden en veel sneller. En ik doe geen koppeltje duiken meer. Nu ben ik de snelste Toby vos die er is. Als mijn staart naar beneden is in plaat van in een krul, dan heb ik extra kracht. Dat is een soort motortje dat mee wappert voor de snelheid. Ik ben geen echte vos maar ik voel me dan wel een snelle vos.
Soms was er een ander woef en die wilde ook mee van de berg af. Maar als pup ga je niet zo snel en de woefvriend die dan mee van de berg afging, rende veel harder. Ik deed wel altijd kei mijn best om de woefvriend bij te houden. Dan blafte ik heel hard van ‘hee niet zo snel, wacht op mij’. En na het spelletje deden de woef en ik vaak samen nog verder spelen. Zo leerde ik van deze woef hoe je een tak het best in je bek kon pakken maar ook hoe je in zandhopen kon graven. Dat waren leuke tijden. En als kleine pup paste ik overal makkelijk in. Dus door de struiken rennen en verstoppen ging heel makkelijk. Ik mag niet vergeten dat ik heel goed was in van de berg afrennen maar mijn mens moest mij daarna vaak naar huis dragen omdat ik zoooo moe was dat ik in slaap viel. Nu kan ik heel ver lopen en ik vind het heel fijn om te rennen. Maar wat een verschil tussen pup zijn en nu, woef!