Lucky en de heerlijke warme zomer

Hoi vriendjes, hier vanuit een zeer zonnig en warm Krullieland ben ik weer. Ik moet zeggen dat ik de afgelopen weken niet echt veel beleefd heb maar het is wel een bijzondere ervaring met het weer.
In het begin van de week was het soms nog koud en hadden mijn mensen het zo fris binnen dat ze de warme plaat nog aangezet hadden. Dat is kennelijk al vrij bijzonder in deze tijd van het jaar waarin het toch voorjaar heet en we hopen dat de zon veel schijnt en het zo nu en dan eens lekker warm wordt.
Maar goed, ik zal niet klagen want ik vind het fijn om op de vensterbank te liggen als de warme plaat aan is en ook mijn broer Moos is daar van gecharmeerd. Maar goed, na de kou kwam er wind, zo hard dat de musjes in de tuin zowat voorbij stormden en vielen er ook regelmatig kleine witte steentjes uit de lucht.

Zomer

En toen ineens…was het geeneens voorjaar meer maar gewoon van de ene op de andere dag zomer!
Warme plaat uit, deur open en de zon scheen me toch lekker. We mogen nu dus ook, mits onze mensen thuis zijn, de hele dag buiten en ik kom nu ook veel meer in de tuin zelf. Ik loop rondjes om het huis, bekijk alles goed en inspecteer alle plekjes, hoekjes en gaatjes om zeker te weten dat het veilig is en kijk of het goed gaat met Jip. Zij zit natuurlijk al weer een hele poos buiten dus het is ook voor haar fijn dat het mooier weer geworden is.
We mogen nu dag én nacht in de ren dus dat is fijn. Dan blijft het luikje open staan en gaat het rolluik wel dicht, precies tot aan waar het luik zit en dan passen wij er nog prima door. Mijn mensen denken dat er ’s nachts misschien wel eens een muisje of zo voorbij komt dus die kunnen wij dan ook spotten. Wat we allemaal zien, vertellen we niet hoor want sommige dingen mogen best een geheimpje blijven dat we dan alleen als kat zijnde weten.
Ik wil wel even vertellen dat poes Dekentje, met die mooie zwarte staart en dat zwarte dekentje op haar verder vooral witte lijf, momenteel regelmatig in onze tuin te vinden is. Ze komt dan ergens door de struik gekropen en ineens staat ze er. Het zou kunnen dat het te maken heeft met de aanwezigheid van veel vogels in de tuin (en ja, wij vinden dat ook erg gezellig) maar toen het wat kouder was, hadden we ook nog een andere bijzondere gast.

Het was geen GBK zoals Japie ze noemt maar een GGK, waarbij de tweede letter in dit geval voor Grijze staat maar het was wel een grote hoor. Misschien iets voor Muisbezorgd hoewel ik deze bezoeker maar twee keer gezien heb.
Mijn mensen hebben de rat ook gezien maar dat kwam vooral omdat ik ineens heel snel werd. Ik ben niet altijd even vlug en ik slaap nogal eens lekker maar ik was in de ren op dat moment. Deze is natuurlijk van gaas aan de buitenkant en daardoor kun je veel zien.
De vogels passen precies in de mazen en zitten daar regelmatig maar de rat zat in een grote struik die net buiten de ren staat. En ik zat in de ren… en hing er dus ook meteen echt letterlijk in omdat de muis omhoog schoot in de struik. Voor het beste zicht moet je dan als kat ook omhoog klimmen en dat heb ik zeker gedaan.

Stoer

Niks aan de hand met mijn poten, stram was ik zeker niet meer en ik deed mijn uiterste best om de gangen van de rat zo goed mogelijk te volgen. Mijn mensen waren verbaasd dat ik dat allemaal gewoon kan maar vonden het zeker dapper en stoer dat ik toch zomaar deed. Uiteindelijk is de rat op het dak geklommen maar daags daarna huppelde hij ook weer door de tuin. Toen was het wat minder spectaculair dan de eerste keer maar wij houden het wel goed in de smiezen of hij nog eens komt. Ik denk dat hij trek had in het voer van Jip maar hij kan niet in haar hokje dus zij zit veilig.
Om bij te komen van alles ben ik daarna maar in de gang op een doos gaan zitten, daar is het rustig en iemand moet het voer dat erin zit per slot van rekening toch ook bewaken.

Troostknuffels

Ik wilde nog wel even zeggen dat ik het sneu vind dat het er de laatste tijd nogal wat vriendjes over de regenboogbrug gegaan zijn. Voor hun mensen en dierenvriendjes sturen we troostknuffels en we hopen dat alle sterretjes het nu fijn hebben.
Het is belangrijk ook vriendjes te hebben en onze mensen hebben gisteren lunch gedaan met andere mensen waar ook poezels wonen. Ze hadden een tasje met cadeautjes bij zich en daar wil ik volgende keer over vertellen. Er zat een catnip smiley in, daarmee sta ik al op de foto. Het kaartje moest er eigenlijk nog af maar ik kon al niet meer wachten om ermee te spelen. Veel knuffels van Lucky en de rest.

Kever heeft een mening over Tommy

Een heleboel daagen leek het wel herfst en ik was een beetje mopperig was geworden van al die reegen en keiharde wind, maar nu is mijn lente eindelijk weer terug, en niet zomaar een beetje, maar met folle kragt!

Warm

Het ging heel snel, de ene dag was het nog frips en nattig, ik ging naar buiten en eigenlijk meteen weer naar binnen, wat zau ik in de reegen in mijn tuin moeten doen?, de dag daarop was het bijna de hele tijd droog, ik waaide nog wel uit mijn haaren maar het was al iets minder erg, de dag daarna was het een klein beetje warmig, en het freemde was dat het steeds warmer aan foelde, laat op de afond was de lucht zo zacht dat ik een hele tijd buiten in het gras lag, in het donker, en Juultje was nog op het dak van het schuurtje.

Toen ik de folgende ochtend op stond en naar buiten ging wist ik niet wat ik mee maakte… keiwarm, op mijn terras was het al te heet om te gaan liggen en oferal schitterden de blaadjes van mijn planten in het licht, mijn tuin was fol van kleuren, ik zau haast niet geloofen dat er zoveel kleuren zijn als ik het niet zelf had gezien.

Ik ging meteen naar mijn gras, dat was nog koel en fochtig van de nacht, ik rende er een paar rondjes en daarna knabbelde ik er aan, het was heerlijk mals en ik kon de zon proefen, die zorgt voor ekstra smaak, ik hau van gras en fooral van de lange sprieten die nog lichtgroen zijn, die zijn zo sappig en ze smaaken naar frisse lucht en geluk en warmte.

Mijn vrouw kwam ook in de tuin zitten, onder een paaraasol, dat is een soort paaraaplu maar dan voor in de zon, ze deed dingen op de Aaipet, ik ging bij haar liggen en ze aaide me over mijn hoofd, het was helemaal stil en je hoorde alleen vogels die met elkaar praatten en insektjes die langs bromden.

Ster

Alles was perfekt, ik kon me niks mooiers foorstellen, totdat ik zag dat mijn vrouw schrok, ze keek naar me en zei dat mijn vriend Tommy een ster is geworden, heel plotseling, ik dacht dat het een fergipsing was, maar nee het was echt waar: Tommy, die voor iedereen lief was en altijd bij iedereen op de blog antwoordde, is er niet meer.

Hoe kan zoiets?, en waarom gebeurt zoiets?, ik snapte er niks van, mijn vrouw zei dat het soms zo gaat, dat niemand weet wanneer het gebeurt, en dat dat maar beeter is, want als je van teforen weet wanneer je een ster wordt kan je niet meer gelukkig zijn, ze zei ook dat je zuinig moet zijn op je vrienden, omdat je dus nooit weet wanneer ze er ineens niet meer zijn, en dat we moeten probeeren te genieten zolang dat kan, met onze vrienden in gedagten.

We zaten buiten op mijn terras in de zon, maar het perfekte was er fanaf.

Die afond heb ik naar Tommy gezwaaid, hij twinkelde hoog aan de nachtheemel, dankjewel dat je mijn vriend was lieve Tommy, en dat je iedereens vriend was, ik draag je mee in mijn hart.

***

Ik tetter weer voor vreede, ik geef het eerlijk waar niet op.
En ik stuur iedereen die iemand mist een zacht kopje, fooral meneer en mevrouw Tommy.

Joep heeft het voorjaar weer gevonden

Soms dan heb je van die dagen dat je gewoon helemaal niks bijzonders te mauwen hebt. Neem nou de afgelopen week. De eerste paar dagen woeide ik gewoon uit m’n jas en kwam ik nat thuis, soms zelfs met twee paar kouwe poten. En dan heeft ‘s morgens stiletto’s scherpen aan de krabpaal naast de bank voor mij ook helemaal geen zin totdat de tenen weer een beetje warm zijn geworden.
Da’s net zoiets als binnenkomen met kouwe oren, dan weet m’n personeel intussen ook wel dat ik helemaal geen zin heb om naar hun woordjes te luisteren. Niet dat ik de rest van de dag wel luister hoor, want ik ben nou eenmaal een eigenwijze katermans en geen gehoorzame blaffer, zoals mijn buurhond Bubbles.
Maar die ben ik nu stiekum aan het leren om ook net te doen alsof hij z’n baasjes niet hoort als ze ‘m roepen en ik kan je verzekeren dat je een oudere hond echt wel nieuwe kunstjes kan leren.

Rustig

Gelukkig snapt Senior heel goed dat hij ‘s morgens niet teveel geluid hoeft te maken tegen me, terwijl Junior voordat ze m’n ontbijt eindelijk serveert al hele verhalen tegen me begint. Dat ze blij is om me weer te zien, dat ik zo’n mooie en lieve katermans ben. Dat weet ik intussen zelf ook wel, maar om een beetje aardig te blijven krijgt ze dan wel een paar kopjes van me tegen haar been terwijl ze naar m’n voorraadkast loopt. Je moet de hand die je natvoerverpakking open maakt tenslotte nooit bijten of negeren.
Soms pakt ze in elke hand een verpakking natvoer, en dan krijg ik te eten waar ik als eerste aan gesnuffeld heb. Volgens mij heeft ze nu nog steeds niet door dat ik niet kan lezen wat er op de etiketten staat, laat staan dat ik ruik wat er in zit. Maar ik herken wel of ze een blikje of een kuipje of een zakje vasthoudt.
En wanneer die allebei van de middelste kastplank afkomen maakt het me nooit zoveel uit en snuffel ik aan een willekeurige verpakking, om haar het idee te geven dat ik zelf m’n ontbijt gekozen heb. Daar wordt ze dan elke keer weer blij van, en blij personeel is natuurlijk ook een blije katermans, want dat levert altijd wel iets extra’s op.

Binnen

Maar zodra Junior op haar tenen gaat staan om een blikje of een zakje van de bovenste plank uit m’n voorraadkast te pakken dan hou ik scherp in de gaten in welke hand die gaat. Want daar zit meestal wel iets met kaas in, en dat is op dit moment m’n favoriete eten. Dat kan vanavond of morgen natuurlijk weer helemaal anders zijn, al wacht ik vaak wel tot de voorraad weer helemaal aangevuld is voordat ik laat merken dat ik er helemaal geen trek meer in heb. Voor de lieve vrede neem ik dan nog wel een paar hapjes of lik ik de nattigheid tussen de stukjes vlees vandaan voordat ik demonstratief aan m’n brokjesmix begin, die trouwens ook elke ochtend vers in m’n andere etensbak wordt geserveerd. Want als ik helemaal niks eet, dan gaat m’n personeel zich zorgen maken en sta ik binnen de kortste keren weer op de tafel bij die nieuwe lieve dierendoktermevrouw. En daar heb ik de komende tijd geen zin in.
Maar goed, deze week heb ik dus behalve de dagelijkse eet-, dut- en knuffelmomenten en straatcontroles niet zoveel bijzonders meegemaakt. Het weer was er ook gewoon niet naar, dus ik ben overdag bijna de hele tijd lekker binnen gebleven. En dat beviel me eigenlijk best, want ik kon weer helemaal in het ritme van de routines van m’n personeel komen.
Tot gisteren. Toen had ik alweer genoeg gezien en gehoord en ben ik ook overdag lekker naar buiten gegaan. Gewoon, omdat de zon weer scheen, de wind weg was en m’n personeel ook lekker lang in de tuin bleef. En dat is altijd gezellig, zelfs als er een paar druppels vallen. Want onder het balkon van de bovenburen zitten we lekker droog, gezellig saame.

Muizenstand

Vannacht ben ik, nadat ik eindelijk weer ‘s kon zwaaien naar alle vriendjes achter de Regenboogbrug, ook nog lekker op stap gegaan om de muizenstand en de potten pindakaas te controleren. Ik heb zelfs vanmorgen m’n personeel verwend met twee muizen, die ik piepend vers speciaal voor hullie uit het weiland heb meegenomen. Want eigenlijk zouden zij zelf ook ‘s moeten proeven hoe kattastisch lekker de pindakaasmuizen nu al zijn. En dan eet ik vanavond hun zalm wel, dat lijkt me best wel een prima ruil.

De komende dagen ga ik blij zijn dat ik m’n voorjaarsjas al heb aangetrokken, al ben ik wel een beetje bang dat m’n personeel met blote achterpoten in de tuin gaat zitten vanwege de temperaturen die beloofd zijn. Om bij te kleuren, zeggen ze dan.
Maar ik blijf het best een raar gezicht vinden hoor, die kale bleke velletjes zodra de zon schijnt. Dan zie ik toch liever m’n eigen harige witte sokken.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Wel of niet in de fensterbank

Nou dacht ik fan ik kan misschien wel wennen aan de reenovazie weeges ik had een schilder in de straat of twee en ze waren er en ik kon in de fensterbank.
Mijn vrouw zei goedzo-Ollie en toen werd ik nog sterker fan binnen.

Alleen nou is de toestand anders.
Er is opeens een stijger tegen het raam gekomen met herrie en toen klom er ook een man in, dus ik meteen uit de fensterbank naar de kamer, weg fan het raam.
Ik hoorde geluiden dat hij helemaal op het dak was aan het huis. Dat was eng en helemaal eng was toen mijn vrouw in de fensterbank ging en ze deed het raam oope en ze ging roepen fan watnou watnou toen ben ik onder de tafel gaan zitten tot ze weer gewoon deed.
En ze zei fan die man maakt iets op het dak en dan gaat hij weer weg. En dat gebeurde alleen de stijger die staat er nog.

Dus nou heb ik weer iets nieuws in mijn leefe waarfan ik denk hoe moet ik dat doen. Dat is de stijger iets dichtbij mijn raam dan heb ik een riesiekoo dat er opeens een man in klimt en die ziet mij en je weet het nooit mijn erfaring met mannen is moeilijk.
Maar het is ook zo dat er zon komt en warmte ik foel het aan alles en dan wil ik in de fensterbank om fan mijn leefe te genieten.
Mijn vrouw zegt dat is een conflict Ollie.
En dat is zo.
Weeges froeger heb ik een trauma en ik kan niet de hele tijd flink zijn ook al zie ik er groot en sterk uit, fan binnen is het anders. Daar krijg ik druppels foor, en die helpen ook alleen ik blijf gewoon Ollie. En ik heb ook geleerd in de zon liggen dan ben ik ontspannen en tefreede.
Mijn vrouw zegt fan we doen het saame Ollie.
En dat is ook zo. Ik wist geeneens dat renovazie zo moeilijk was.

Jajim en Frou Frou: hoe we aan onze namen komen

Miauw lieve allemaal, daar zijn we weer met onze donderdagse letters. We hebben pootje gedrukt om te bepalen waar we vandaag over gaan miauwen. Nu willen jullie natuurlijk weten wie er gewonnen heeft met pootje drukken?

De spanning was om te snijden, je kon een snorhaar horen vallen, zo stil was het in de kamer. Strak keek ik Frou Frou aan en fronste een beetje. Met mijn strenge frons, die ik extra aanzet met de witte bliksemschicht boven mijn neus, voor karakter. Ze keek me wat onzeker maar geconcentreerd aan, de kussentjes van onze linkerpoot stevig tegen elkaar aan gedrukt, maar we bleven allebei purrcies in het midden. Zo zaten we al zeker 6 minuten lang en Frou Frou is helemaal niet van de confrontaties. Ik houd daarentegen wel van een potje tikkertje, of in dit geval een serieuzer potje pootje drukken. Onder mijn andere drie poten waarmee ik op de tafel stond, begonnen zich kleine zweetdruppeltjes te vormen en ik voel mijn stand verslappen. Zou dat bij Frou Frou ook zo zijn? Als je je tegenstander maar genoeg vermoeid, komt de ofurwinning vanzelf. Ik zocht mijn moment uit en toen, als een verrassings-move, zette ik extra kracht met mijn poot tegen die van Frou Frou en BAP! Haar pootje ging met een klein plofje tegen de tafel. Laat die snackies maar komen.

Saame spelen

Jajim: “We spelen niet zo vaak Saame, Frou Frou en ik. Alleen met het klosje veren aan een touw en een stok, die dingen klapwieken ook zo indrukwekkend door de hele kamer heen. Vandaag deden we een intensief spel, pootje drukken. Dat speelde ik wel eens met Willem, Frou Frou is meer van de sierlijke spelvarianten zoals bromvlieg vangen of achter lintjes aan springen. Dus waaróm deden we dan aan pootje drukken? Dat komt omdat we Saame onze letters maken en deze keer wilden we allebei over iets anders schrijven. Nu ik gewonnen heb, gaan we het over onze namen en bijnamen hebben, en vooral hoe we daaraan komen. Voor ik verder typ, strek ik mijn pootjes uit en klauw met mijn nagels in de stof van een sierkussen. ‘Poes… poe-hoes’ klonk het meteen vanuit de keuken.”

Bijnaam

Jajim: “Vinden jullie het ook niet gek dat onze mensenbroer mij vaak Poes noemt, terwijl ik Jajim heet? Dat zit zo. Het is vanuit de tijd toen ik nog wilde haren had en als kitten door het huis rende. Ik was zo klein, wollig en snel dat onze mensenbroer vaak niet wist waar ik was. We woonden toen nog ergens met twee verdiepingen en ik kon rondjes rennen van de woonkamer naar de hal, linksom via de keuken terug met een sliding de woonkamer in. Beneden was een supurr plek voor furstoppertje. En als hij me dan bijna vond, was er nog een trap waar ik met mijn kittenpootjes keihard overheen kon rennen. Ik woonde pas net bij mijn mensenbroer en had nog geen naam. Ook niet in mijn poespoort. Op mijn furjaardag, geslacht en kruising na stond er niks. En onze mensenbroer wilde toch af en toe weten waar ik zat, of gewoon iets naar me roepen voor de gezelligheid. ‘Nu je hier woont heb je ook een naam nodig’, zei hij. Kort daarna kreeg ik een tijdelijke naam; Poes. Echt heel veel fantasie zit daar niet in vind ik, maar verder voelt de naam goed. Zo goed dat ik er nog steeds op reageer. Of ik er ook naar luister hangt van de situatie af. Pas na drie weken denken kwam er een naam in hem op. Twee zelfs: Jajim Robinson, want ik furdien ook een achternaam, zegt ‘ie. Jajim is niet echt een woord, het is helemaal furzonnen vanuit zijn kindertijd en het betekent eigenlijk biggetje, en het betekent ook mascotte en in Spanje noemen ze een huisdier ‘mascota’ dus dat lijkt erop. Ik vind het wel prima, het liefst heet ik Jajim Poes want die namen snap ik allebei.”

Kruimeltjes

Frou Frou: “Zo, mijn grote zus Jajim zit weer op de miauwmand. Als die eenmaal begint met miauwen…. Goed, het furhaal over hoe ook ik aan een naam kwam. Dat ging bij mij heel anders want ik kwam net van de straat en had niet eens een poespoort, dus niemand wist wie ik was. De lieve mensen die mij en mijn broertjes van een schoolpleintje hadden gered, gingen een poespoort voor ons maken, dat was nodig voor de witjas en voor het officiële. Omdat mijn broertjes en ik nog zulke mini kittens waren, leken we wel een stelletje kruimels. Zo kwamen mijn broertjes aan hun koekjes namen, zoals Oreo en Cookie. Nou moest er nog een derde koekjesnaam komen zodat iedereen wist dat we bij elkaar hoorden. Mijn mensenbroer en de andere kattenmensen gingen keihard nadenken en uiteindelijk hadden ze het; Frou Frou, dat spreek je uit als Froe Froe. Chique he? Plus, een koekjesnaam vind ik purrsoonlijk wel goed bij me passen want ik ben, al miauw ik het zelf, ook altijd zoet en nog steeds klein. Toen ik mijn gouden furrever mandje kreeg, kwam er ook een bijnaam bij. Op een dag toen onze mensenbroer mij weer eens liep te zoeken gebeurde het. Mensenbroer riep en riep, maar ik kwam niet. En opeens klonk het ‘Kruimeltje’, want hij had al heel vaak Frou Frou geroepen, en sinds die dag noemt hij me ook wel eens Kruimeltje, omdat ik zo klein ben en me goed kan furstoppen en zo zoet ben als een koekje.”

Hoe kom jij aan je naam?

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou