đŸŸ Bliksem snapt er niks van wat mensen denken

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Op een gewone doordeweekse ochtend zat ik op de vensterbank en keek met een diepe, ietwat beledigde zucht naar buiten. Ik had mijn manmens namelijk weer zoiets belachelijks horen zeggen: Bliksem je wordt een beetje te zwaar, we gaan je brokjes afwegen.
Te zwaar? Ik? Verontwaardigd schudde ik mijn kop. Wat een schandelijk misverstand.
Ik was namelijk niet dik. Ik was atletisch, efficiënt gebouwd en buitengewoon actief. De mensen zagen mij toevallig wel eens een hazenslaapje doen van een uur of vier, maar dat was pure noodzaak. Dat was hersteltijd. Ze moeten eens weten hoeveel calorieën er gingen zitten in mijn dagelijkse routine.

Topsport

Neem nu bijvoorbeeld de vroege ochtend. Terwijl iedereen nog ligt te slapen was ik al op topsportniveau bezig. Ik rende minimaal 3 keer loeisnel de trap op en af. Daarna volgde het intensieve wakker maken van mijn mensen. Dat is puur cardio hoor. Op mijn reactiesnelheid zou de gemiddelde panter jaloers zijn.
Een topsporter zoals ik heeft brandstof nodig. Dat is logica. Dan moet je wel eten. Die extra brokjes waren geen luxe, het is sportvoeding. Als ik mijn bakje niet tot de laaste kruimel leeg lik, hoe denken mijn mensen dan waar ik de energie vandaan haal om om drie uur snachts over het aanrecht te balanceren? Precies!
En dan was er natuurlijk nog het grootste argument van allemaal. In de spiegel zag ik er inderdaad indrukwekkend uit. Robuust. Groot. Maar dik? Welnee! Het was september, de herfst was in aantocht en de natuur laat zich niet foppen.

Wintervacht

Mijn wintervacht was gewoon vroeg dit jaar. Het was puur optisch bedrog. Onder mijn gigantische vacht zat een strakke, gespierde jachtmachine. Mijn vacht stond gewoon wijd uit. Daardoor lijk ik misschien wat….volumineuzer. Maar dat is isolatie, geen vet hoor. Ik groei gewoon in mijn winterjas.
Ik sprong met een sierlijke plof van de vensterbank. Mijn buikje klotste een heel klein beetje heen en weer. Maar dat was puur loshangend vel voor de aerodynamica tijdens de sprint.
Ik liep met een trotse, opgeheven staart richting de keuken. Het was tijd om mijn gelijk aan te geven. Met een luide, dwingende miauw, nam ik plaats naast mijn lege etensbak. Actieve katermannen hebben recht op een stevige maaltijd. Wintervacht of niet.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
đŸŸ Poot van Bliksem

Minnie en de tas die eigenlijk voor haar was

Miew hoi friendjes en friendinnetjes. Daar ben ikke weer jullie favoriete poes op de dinsdag. Ja ha ik begin die namen die die tweebeners aan dagen hebben gegeven al een beetje te leren hihi.
Waar zal ik vandaag eens over gaan mauwen. Nou dat zal ik jullie furrtellen. Het was de dag met de zater erin. Oftewel zaterdag. Voor mij is dat gister maar voor jullie als jullie dit lezen of voorgelezen krijgen als je nog een kitten bent en dus niet zelf kan lezen dan is het niet meer gisteren maar dinsdag.
Mensenopa zou langskomen had Frau gezegd. En die was al een paar weken niet geweest dus daar was ik wel blij om. Dus toen ik hem in de steeg hoorde lopen ging ik meteen op het stukje leuning van de bank bij de achterdeur zitten. Frau keek mij furrbaasd aan. De poort beweegt niet Min en er zit ook geen sleutel in nog. Zachtjes schudde ik mijn kopje. Wij katjes hebben een super goed gehoor, zei ik tegen haar. Dat is nog iets van vroeger dat als katten in het wild leefde dus echt heel van froeger dat ze moesten jagen. En zorgen dat er niet op ze gejaagd werd. Dat je dan dus wel heel goede oortjes nodig had.

Volle tas

En natuurlijk had ik gelijk en ging een minuutje later de poort open hihi. Ohh en hij had een tas bij zich die echt wel heel vol leek te zitten. Miew mauw hallo! Wat heb je allemaal meeeee. Zenuwachtig zat ik heen en weer te dribbelen. Mensenopa kwam op mij afgelopen en boog zich voorover om mij te aaien. Ik kreeg een fijn lief aaitje over mijn kopje. Daar ging ik spontaan van spinnen hihi.
Daarna zette hij de tas op de tafel en begon de dingen eruit te halen. Kijk Minnie zei hij. Genoeg voorraad likwit sneks voor weer een tijdje. Oeh miauw hihi dat zijn inderdaad best wel wat doosjes. En ook in allemaal verschillende smaken. Zallum, kippie en kattegras. Dus ik keek Frau en hem heel lief aan. Ah toe mag ik die kattegras likwit snek? Nee Minnie zei Frau resoluut. Het is nog geen lunchtijd. Je krijgt een stikje als wij ook gaan eten.
Maar ikke heb lekkere trek miauw hihi ik wil nou ook wat. En toen ging ik weer op mijn allerliefst kijken. Nou en toen ging Frau toch overstag en kreeg ik een zakje poesesoep. Jullie snappen wel dat ik dat heel snel heel lekker op heb gesmikkeld he. En toen ik dat op had dribbelde ik terug naar de bank.

Cadeau

En wat ik toen zag. Jullie kunnen het op de foto ook zien. Frau had iets in haar hand wat ze van mensenopa had gekregen. Dat zat blijkbaar ook in de tas. Kijk Minnie. Dat zei ze. En ze hield het boven me. Ik stak mijn beide foorpootjes er naar uit nieuwschierig als ik was.
Het is een knuffel autootje en daar kan jij fijn mee spelen en knuffelen. Leuk he! Ik rook er eens aan. Het rook nog nieuw. Dus ik knikte van dank je maar besloot toch om het voorlopig even met rust te laten tot dat het de geur van thuis had. Frau snapte dat wel en ging zelf een beetje met het autootje spelen. Vroem vroem zei ze terwijl ze er mee over de leuning van de bank reed. Ik moest daar stiekem wel een beetje om lachen. Ze ging er helemaal in op. Mensenopa moest er ook wel om glimlachen. Ik ging ook op de leuning zitten en toen maakte ze de foto die jullie bij deze blog zien.
Daarna gingen ze met zijn tweeën mensenbrokjes halen en ik bleef achter om het huis te bewaken. En toen ze terugkwamen kreeg ik mijn likwit snekje en gingen we ook nog een beetje knuffelen mensenopa en ik.

Nou dit was het weer voor deze keer. Ik blijf nog altijd meetetteren voor Freede. Jullie ook toch!
Pootje van Minnie

Lucky en de doos met een kadoo

Lieve vriendjes en vriendinnetjes, hier Lucky weer vanuit een mooi zonnig Krullieland waarin het nog steeds mooi weer is. Ik wil jullie, ook namens mijn konijnenzusje Jip, bedanken voor alle lieve reacties toen ze ziek was.
Ze doet het momenteel heel goed, eet prima en speelt ook weer, graaft kuilen in haar ren en maait dagelijks het gras dat daar groeit. Ze is al weer wat aangekomen en ze doet goed haar best om veel te eten. We zijn blij dat ze goed opknapt nu want we kunnen haar echt niet missen.

Buiten

Pas geleden was ik wat wij hier buiten buiten noemen. Dat betekent zoveel als dat ik buiten ben maar niet in de kattenren, maar gewoon in de tuin. Jullie weten wel dat ik daar wel mag wandelen en op onderzoek uit mag gaan maar dat het voor Moos te gevaarlijk is omdat hij slecht hoort.
Maar goed, ik buiten en mijn vrouw vond op een bepaald moment wel dat ik nogal lang weg bleef dus ze ging toch maar eens een keertje kijken waar ik aan het verkennen was. Ze roept dan mijn naam maar jullie denken toch niet dat ik dan meteen reageer natuurlijk. Laat haar eerst maar eens even goed zoeken. Ze kon me dus niet direct vinden maar toen ze zich omdraaide en weer naar binnen wilde gaan, zag ze me ineens. Weten jullie waar ik lag?
In de ren bij Jip
ik wil voor mijn zusje zorgen en dat doe ik dan ook goed. Jip vindt dat reuze gezellig en ik ook om eerlijk te zijn. Ik pas maar net in de ren want ik lag onder het binnenhokje maar dan ben ik wel zo dicht mogelijk bij haar.

Bed

Omdat we niet zo heel ver in Krullieland wonen en mijn mensen ook wel eens in Nederland boodschappen doen (daar werken ze per slot van rekening ook nog om brokjes te verdienen), komt mijn vrouw wel eens in een winkel waar ze veel leuke dingen voor katten en honden hebben. Nu ja, het is niet net als een dierenwinkel waar ze voer en snacks voor ons verkopen, maar een winkel waar ze dingen hebben waar honden en katten op van alles en nog wat staan afgebeeld.
De meesten van jullie zullen denk ik al weten welke winkel ik bedoel want ze verkopen er van alles met hond Takkie en poes Siepie erop. Nu hadden ze dus pas iets daar besteld en het deze week opgehaald.
Er zat een enorme doos omheen, die helemaal niks woog dus we vroegen ons eerst natuurlijk af of er wel wat in zat. Ik ging op de doos zitten, dat doe ik vrijwel altijd als er wat nieuws is gekomen maar ik kon deze niet open maken met mijn pootjes.
Met wat hulp lukte het wel en wat er toen uitkwam was echt heel leuk. Het is een heus bed om op te zitten en te liggen en dan staat Takkie erop! Ik had denk ik ongeveer 10 seconden nodig voordat ik erop zat. Ik pas er zelfs al liggend op maar dan is het wel eerst een beetje puzzelen hoe dat het beste gaat want ik ben natuurlijk niet de allerkleinste kater.
Ik vind het een super bed en ik zit er graag op als ik mezelf ga wassen. Daarvoor is het zeker geschikt en als we willen krabben, dan kan dat ook.

Moos

Moos heeft er nog niet op gezeten maar hij heeft het al wel besnuffeld, ook omdat het nu al naar mij ruikt natuurlijk. Bij het bed kwam ook een krabplank met Siepie, dat is de bekende zwarte kat. Daarvan hebben we ook al meer spulletjes in huis. Altijd leuk natuurlijk want ze lijkt op Dropje. Of zij op haar, dat weet ik eigenlijk niet precies.
Knuffels van Lucky en de rest

PS Gisterenavond lag ik op het Takkie bed toen mijn mensen naar bed gingen. Normaal zit ik dan in de kamer maar het bed staat in de gang. Ik mocht blijven liggen en heb er de hele nacht geslapen. Mijn mensen zijn nu erg trots op mij.

Noxy en Nisha over wennen en veilig voelen

Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,
Bedankt voor jullie reacties op onze eerste pootschrijf! Wat hebben we nou ineens een boel fens! We zijn er een beetje verleege van.

Gewoon

Nisha

Zijn jullie ook zo blij dat, nu het herfst wordt, thuis alles weer gewoon en voorspelbaar is? Wij wel want we hebben het vorige week best moeilijk gehad. Wat is er gebeurd? Aan het einde van de zomer gaat ons vrouwtje vaak een week op vakaanzie.
Ze gaat dan op een boot. Dat is een soort drijvende auto en daarmee gaat ze over de zee naar Ei-land. Dit jaar ging er een hond met haar mee (zo’n blafbeest; geen zeehond). Nou, daar vonden wij iets van natuurlijk! En vrouwtje ook, maar dat is weer een heel ander verhaal

Als vrouwtje op vakaanzie is blijven wij thuis. Dat voelt veilig en vertrouwd. Twee keer per dag komt dan de oppasmevrouw ons eten geven en kijken hoe het met ons gaat. De eerste twee jaren vonden we dat moeilijk, want hoe weet zij wat wij willen eten? En wat wil ze van ons? Vorig jaar ging het iets beter:
Ik (Noxy) ging toen al wel gewoon mijn eigen gang als die mevrouw er was. Ik liep gewoon door de kamer en ging in mijn mandje liggen, want ik voelde wel dat die mevrouw ons niets zou doen dus ik was niet bang. Nou, ik (Nisha) vertrouwde het allemaal nog niet, dus ik verstopte me in een hoekje tussen twee boekenkasten.
[Noxy] Gelukkig verwacht die mevrouw niets van ons en daarom ging het dit jaar een beetje anders; we durfden meer. We lieten ons zien aan de oppasmevrouw en Nisha ging zelfs luid spinnend voor haar op de grond liggen en liet zich aaien! Ik zou dat zelf nooit doen. Maar Nisha durfde het ineens. Stoer van haar, he?
[Nisha] Ik voelde dat het wel kon en ik wilde zo graag knuffels, dus ik heb me gewoon op de grond laten vallen en ben gaan spinnen. Toen kreeg ik aaitjes achter mijn oren en over mijn kop en dat vond ik heel fijn!

Verdwijntruc

[Noxy] Die oppasmevrouw laat ons met rust en wacht af wat wij willen doen. Willen we niks dan is dat ook goed. Dit is precies wat vrouwtje deed toen we zes jaar geleden aankwamen in ons voor-altijd-huis. Jullie zijn vast benieuwd hoe de eerste uren en dagen daar voor ons waren. Nou, we stapten na een tijdje voorzichtig uit onze reismandjes. Nisha deed meteen haar Grote Verdwijntruc. Geen idee waar ze zo snel naartoe ging, ze leek wel in het niets opgelost. Ik stapte stoer rond en lag binnen een halfuur op de vensterbank, op een zacht kleedje. Ik dacht die is speciaal voor mij en dat was ook zo zei vrouwtje. Ze was heel trots dat ik het al zo snel had gevonden.
[Nisha] Vrouwtje hield ons eerst een hele tijd in dezelfde kamer. Ze had daar eten en drinken voor ons neergezet en onze weecee stond midden op het grote kleed. Terwijl Noxy rustig bleef liggen, hield ik mij muisstil. Ik had een hele goede schuilplaats gevonden want vrouwtje kon mij de eerste twee dagen niet vinden. Ik lag op de verste stoel onder de eettafel, helemaal tegen de muur. Over de stoel hingen oude wollen vesten en daarachter lag ik. Het voelde daar zacht en stil. Ik bleef dagenlang op die stoel zitten. Ik durfde niet in het volle zicht naar mijn etensbakje te gaan, dat vond ik veel te eng. Gelukkig hield vrouwtje mij mijn bakje eten voor onder de stoel. Omdat ik honger had, kwam ik er steeds meteen op af. Vrouwtje schoof het bakje elke dag langzaam een stukje verder naar voren en ik schoof mee.
[Noxy] Ik keek wat Nisha deed. Ik kende haar natuurlijk niet, dus wie was die vreemde zwart-witte kat nou eigenlijk en waarom was ze zo bang dat ze niet gewoon op de vloer uit haar bakje kwam eten? Ik besloot me er mee te gaan bemoeien. Ik liep naar de eettafel als Nisha ging eten, stond rechtop tegen de stoel en probeerde mee te eten. Maar dat lukte niet goed omdat vrouwtje het bakje steeds bij mij wegtrok. Op een rustige avond kwam Nisha dan toch ineens tevoorschijn
 Met haar buik laag over de grond schuivend ging ze voorzichtig op onderzoek uit. Mij vond ze enorm eng.

Spannend

Noxy

Na vijf dagen werd het pas echt spannend! Op een ochtend moesten wij alleen thuisblijven. Vrouwtje ging werken. Ze zei dat het niet lang zou duren en dat wij saame even op het huis moesten passen. Toen vrouwtje terugkwam keek ze meteen onder de tafel. Daar zag ze Nisha op haar vertrouwde plek liggen, met mij ernaast! We waren bij elkaar gaan liggen want saame alleen thuiszijn is gezelliger dan alleen alleen thuiszijn. We keken vrouwtje allebei lief aan en knipoogden naar haar. Vrouwtje zei dat ze smolt van liefde. Wat dat betekent wisten we niet maar het was iets fijns dat voelden we wel, dus we knipoogden nog een keer.
[Nisha] Vanaf dat moment waren Noxy en ik vriendinnen. Ik was niet meer bang voor haar. Toen we klein waren, waren we altijd saame, want dat was gewoon fijn. We ontdekten saame het leefe in een huis. Nu doen we ook dingen apart maar als het te lang duurt, roepen we elkaar. Dan rennen we vrolijk met onze staarten omhoog naar elkaar toe. We maken er een speciaal geluidje bij en soms een huppeltje. Vrouwtje zegt dat we een bijzonder stel zijn. En dat vindt de asielmevrouw ook. Zij komt soms nog op bezoek en is dan steeds weer heel blij te zien dat het zo goed gaat met ons.
En wij? Wij zijn ook blij dat het zo goed gaat met ons. En dat vrouwtje terug is van Ei-land! Nu zijn we weer met ons drieën saame thuis en is het leefe weer gewoon zoals het hoort.
Kopjes van Noxy en Nisha

Joep kreeg de schrik van z’n leven

‘t Was deze week een beetje tam bij mij thuis, in die zin dat er niet zoveel te beleven was. Behalve dan dat ik dinsdag bijna de sloot ingespoeld ben door alle regen die ineens naar beneden kwam. En nou heb ik helemaal niks tegen een nat pak en ik heb al m’n zwemdiploma’s, maar er moet natuurlijk niet overgedreven worden vind ik.

Nat

Dus ik zo snel als ik kon naar binnen. M’n personeel weet inmiddels dat ik, wanneer ik Ă©cht tot op de binnenvoering van m’n jas nat ben, niet wil worden afgedroogd, al halen ze de grootste en zachtste handdoek uit hun kast. EĂ©n blik bij binnenkomst van mij naar m’n personeel was dan ook nu weer voldoende om druipend vanaf de achterdeur rustig door het huis te wandelen, om me vervolgens op het net verschoonde bed te nestelen.
En nee, natuurlijk niet op de handdoek die m’n personeel er haastig overheen gegooid had, maar lekker met m’n natte poten op het dekbed, de achterkant van m’n jas tegen het kussen aan. Want dat is de beste poesitie om snel te drogen. Eerst de poten drooglikken, daarna m’n borst, buik en zijkanten. En als laatste niet te vergeten m’n staart. Dat zijn de plekken waar ik het makkelijkste bij kom. Dan haal ik nog een paar keer m’n poot over m’n kop om het teveel aan water eraf te vegen.

Droog

Tegen de tijd dat ik daar dan helemaal klaar mee ben is m’n rug ook alweer bijna opgedroogd en is het hoog tijd om te verkassen naar het andere kussen om het laatste beetje vocht dat nog bovenop m’n kop en de achterkant van m’n jas zit kwijt te raken. En ik moet mauwen, dat werkt voor mij gewoon het beste. Zodra ik weer droog en wel van het bed af ga voor een slokje of een hapje, of gewoon om de poten even te strekken, haalt m’n personeel het bed af om in de wasmachine en droger te doen, en opnieuw op te maken voor de nacht. Dus dan heb ik ‘s avonds weer een nieuw, lekker fris en droog dekbed wanneer ik nog even een dutje tussen m’n personeel in doe voordat ik aan m’n buitendienst begin.
Toegeven, ik zou ze veel minder werk geven wanneer ik me op de deurmat bij de achterdeur met een handdoek zou laten afdrogen, maar dat doe ik gewoon veel liever zelf met een grote wasbeurt. Op bed.

Jumpsuit

Gelukkig was het die nacht tijdens m’n straatcontrole drogerder dan overdag, al heb ik voordat het tijd was voor ontbijt nog even in de tuinstoel van Senior gelegen om op te drogen. Maar ik hou er gewoon van om een deel van de nacht buiten te zijn, zeker zolang de temperaturen nog aangenaam blijven. Want winterse kou, daar moet ik niks van hebben. Maar dat mauw ik natuurlijk niet tegen m’n personeel, want ik vrees dat Junior dan nog voordat ik m’n zin af heb gemaakt haar breipennen al heeft gepakt om een jumpsuit met capuchon en uitsparingen voor de oren, poten en staart voor me te breien.
Ze heeft al ‘s een foto voor me gemaakt met zo’n kompjoeterprogramma om te laten zien hoe dat er dan uitziet. Maar ik begin daar natuurlijk niet aan. Al heb ik wel bollen koningsblauwe wol in de bovenste la zien liggen, dus ik blijf op m’n hoede. Want als trotse rode katermans weiger ik al bij voorbaat om zo uitgedost over straat te gaan


Maar goed. Woensdagochtend ging ik dus na m’n ontbijt zoals gebruikelijk even een dutje doen in de vensterbank van het grote raam.
Nadat ik wakker werd omdat het lunchtijd was, zag ik dat de zon alweer scheen. Dus ik mauwde dat ik klaar was om m’n soepje geserveerd te krijgen, waarna ik op de mat voor de hordeur ging zitten. Dan is een blik naar m’n personeel genoeg, en wordt de deur voor me opengedaan zodat ik naar buiten kan voor mijn eerste dagelijkse bemesting en bewatering van de planten in m’n tuin.  Maar toen ik met alle vier de poten buiten stond, kreeg ik de schrik van m’n leven

Want waar was m’n krabpaal naast de achterdeur gebleven? En m’n nieuwe tuinstoelen, en de bijpassende krukjes waarop m’n personeel van de zomer mocht zitten wanneer ik al prinsheerlijk in zo’n nieuwe stoel lag? En de tuintafel, die stond ook ineens heel anders dan anders


Zomer

Ik rende bliksemsnel weer terug naar binnen en mauwde luidkeels dat de tuin leeg was. M’n personeel keek daar niet van op, maar deelde doodleuk mee dat alles die ochtend in de schuur gezet was om te drogen. Overleg met mij? Welnee, ze hadden het gewoon gedaan terwijl ik aan de andere kant van het huis lekker lag te dutten. Terwijl ik al bijna alle buurtkatten wilde optrommelen om te helpen m’n verdwenen spullen te zoeken.
Nadat ik weer buiten was heb ik zeker een uur voor de schuurdeur gezeten voordat Senior die voor me open deed. Terwijl ik inspecteerde of alles echt wel in de schuur stond, haalde Senior de barbeknoei uit elkaar om helemaal schoon te kunnen maken. Dus ik denk dat de zomer nu dan toch echt voorbij is. M’n kussentje ligt alweer op de tuintafel onder het balkon van de bovenburen, al hoop ik stiekem dat Junior nog een oude tuinstoel uit de schuur haalt om elk straaltje zon dat misschien nog komt buiten mee te kunnen pakken.
Dan kan ik daar na m’n nachtdiensten lekker een beetje beschut op gaan liggen wachten tot het tijd is voor m’n ontbijt. Om daarna binnen op ‘t grote bed nog te dromen over de prachtige lange zomer die we saame toch maar weer mooi gekregen hebben.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep