Doerak: 🐾 De geheime tunnel onder de oude schutting

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen van mijn eerste avontuur met Roover. Bliksem was er ook bij. En het was een spannend avontuur hoor.
Het was op een avond, de lucht was diep blauw en de eerste sterren begonnen al te fonkelen. Ik zat op de schutting en mijn ogen waren gericht op de oude schutting aan het eind van de poort. Roover en Bliksem kwamen ineens naast mij zitten.

Tunnel

Ik hoorde van een duif, begon Roover geheimzinnig, dat er onder de oude schutting een tunnel ligt. Ooit gebruikt door de egels om naar de andere tuin te gaan.

Ik spitste mijn oren. Een tunnel? En waar gaat die dan naartoe?
Bliksem, snel en ongeduldig als die was, sprong al van de schutting. Kom, dat gaan we uitzoeken.

Geheim

Roover en ik volgde. We slopen alle drie over het gras, langs de heggen, tot we bij de oude schutting kwamen. Daar achter een struik, vonden we de tunnel. Roover ging als eerste met zijn poten in de tunnel voelen, en ineens glipte Bliksem als eerste naar binnen. Ik ging snel Bliksem achterna en Roover volgde als laatste in de rij.
In de tunnel was het donker, maar mijn ogen pasten zich snel aan. De tunnel rookte naar aarde en avontuur. Wij volgden het pad , dat kronkelde onder de schutting door, tot we bij het einde kwamen. Ik kwam uit in de tuin van de andere mensen. Daar lagen allerlei spullen, zoals dozen vol papier, maar ook een bak vol kattensnoepjes. Ik rook tonijnsmaak.
Bliksem en Roover kwamen ook uit de tunnel en gingen om de doos met snoepjes staan. Ik ging de snoepjes eerlijk met Bliksem en Roover delen en we spraken af dat dit onze geheime plek zou worden. Alleen wij drieën.
De tunnelbroeders zei Roover trots.
De nachtkatten stelde Bliksem voor.
Ik lachte en zei: wat dacht je van allebei?

Ster

En zo begon mijn eerste avontuur met Roover en Bliksem. Met een tunnel, een schat, en een vriendschap die alleen maar sterker werd.
Toen Bliksem en Roover al aan het slapen waren bleef ik nog even op de schutting kijken naar de nacht. Een ster fonkelde extra fel. En in gedachten mauwde ik: Dag tante Fleur.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik weer knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
Maar volgens mij komt er ander weer aan. Het wordt herfst.
🐾 Poot van Doerak

Minnie weet iets over de herfst

Hoi friendjes en friendinnetjes daar ben ik weer. Jullie favoriete poes op Minnie Dinsdag hihi. Fandaag wil ik het met jullie gaan hebben over de herfst. Want die komt er toch echt weer aan. Hoe ik dat zo zeker weet zal ik hieronder voor jullie mauwen.
Het begon er mee dat ik lekker boofe in de fensterbank zat te tsjillen. En ik zag de wolken steeds grijzer worden. Normaal zijn die wit. Of ze hebben een dagje vrij en is de lucht helemaal blauw. Maar goed die dag waren ze dus grijs. Net toen ik een lekker lange dut wilde gaan doezelen hoorde ik het.

Drup

Drup. Drup. Uit de grijze wolken kwam regen. Eerst nog heel foorzichtig. En toen steeds harder en harder. Meteen dacht ik aan Frau die op dat moment nog brokjes aan het furrdienen was. Oh jee als het straks maar ophoud als zij terug naar huis moet fietsen. Anders dan gaat ze een furrzopen katje zijn als het heel hard drup drup blijft doen.
Gelukkig foor haar was de drup drup op tijd opgehouden. Ze stelde me trouwens gerust dat ze altijd iets bij haar heeft. Dat heet een regenpak zei ze. Oh een reege fagje dat je droog houd miauwde ik. Ja Minnie hihi zo zou je het ook kunnen noemen. Dat is best wel een grappige naam, reege fagje. Ja miauw ikke kan dat best goed bedenken he.

Nadenken

De folgende dag deed ik oofer dag weer mijn fensterbank kontroole. De zon scheen dus ik maakte het plannetje om na de kontroole weer ff lekker in de fensterbank te gaan liggen. Toen ik dus klaar was met mijn kontroole en naar de fensterbank dribbelde hoorde ik het weer. Drup drup. En ik zag het ook. Op het raam. He nee regent het nou al weer. Sjeempie het lijkt wel herfst. En toen ging ik eens nadenken.
Je weet wel dan ga je ergens even lekker knus liggen en doe je je koppie op je foorpootje. Of je gaat op je denkpaal zitten. Dat kan ook. Net wat foor jou het beste werkt. Dus ik dacht na. Over dat de zon er nu steeds minder was. En dat Frau alweer klaar was met haar fakantie en alweer een tijdje aan het brokjes furrdienen weer was.

Herfst

Nou en toen had ik het. Oh ja! Als het warme foorbij is dan komt wind en reege. En dat noemen de tweebeners dus herfst. Dus ik mauwde dat tegen Frau toen ze weer thuis was. Zij aaide mij oofer mijn koppie en knikte. Dat heb je goed bedacht lieve Minnie. En het klopt inderdaad wel een beetje. Helemaal trots kroop ik bij haar op schoot. Ga je nou ook faaker binnen op de bank onder een dekentje zitten mauwde ik.
Want dat find ik toch wel zo lekker super fijn. Ik bedoel op schoot liggen bij je mens is sowieso fijn maar als er een dekentje op schoot ligt en nog beter een flies deken dan is dat toch wel helemaal de maks hoor! Frau keek mij aan en kriebelde mij onder mijn kinnetje. Ze knikte en zei dat ze dat zeker fan plan was. En dat zij lekker knus met flies ook heel fijn find als het buiten weer kouder en guurder wordt.
Toen ze dat zij foelde ik mij helemaal warm worden van binnen. Ik krulde mij op tot een balletje en ging lekker bij haar op schoot liggen slapen. Het duurde niet lang of ik lag keihard te spinnen en diep te dromen oofer muisjes en foogultjes.
Nou dit was het weer foor deze keer. Tetter tetter ik tetter nog altijd keihard mee foor freede.

Pootje van Minnie

Lucky en zijn buiten-avontuur

Hoi lieve allemaal, deze keer ben ik er zelf weer op de blog en wil ik wat vertellen over de tuin. Ik moet zeggen, de zomer laat zich hier af en toe nog van zijn beste kant zien hoewel we nu ook regelmatig waterdruppels hebben die naar beneden vallen maar laten we eerlijk zijn, de tuin is daar reuze blij mee want de planten en bloemetjes hebben nog steeds veel dorst. Maar goed, de tuin dus.

Tuin

We hebben nu een grote tuin hier in Krullieland met veel planten, struiken en zelfs bomen. Niet van die hele grote maar sommige mogen er wel zijn hoor. En nu is mijn man bezig met de tuin netjes te maken. Dat betekent dat deze er zowat iedere dag anders uitziet, tenzij het heel hard regent want dan kan hij niet zoveel doen omdat alles nat is natuurlijk. Hij is vorige week samen met mijn vrouw begonnen aan het weghalen van een enorme struik. En ik moet eerlijk zeggen, ik vond het bijzonder interessant wat ze aan het doen waren.
Mijn man had een groot ding waarmee hij struiken kan knippen en dat gebruikte hij ook. Omdat mijn mensen het wel een gevaarlijk ding vinden, bleef mijn vrouw ook in de buurt en mocht ik meekijken wat ze aan het doen waren. En ineens zag mijn tuin er heel anders uit dan eerst. Er blijkt een lantaarnpaal in te staan maar die hadden we eerder nog niet echt goed gezien. Deze doet het niet maar waarschijnlijk hoeft er alleen maar een nieuw lampje in dus dat komt wel in orde. Dan kan ik als het donker is, ook veel zien in de tuin. Maar op de plek waar de grote struik eerst stond, is nu veel ruimte gekomen. Alle takken die ze afgeknipt hebben (en ze zijn nog lang niet klaar begrijp ik) liggen nu op een grote hoop. En dat is nu juist het meest interessante.

Toen ze klaar waren met knippen en snoeien mocht ik daar gaan kijken. En wat denken jullie? Ik wist meteen een gat te vinden waar ik onder de struiken door kon kruipen dus ik heb er een poosje onder gezeten en daar alles verkend. Mijn mensen vonden het wel spannend toen ik eronder zat dus ze zijn erbij gebleven tot ik terug kwam. Dat was overigens op precies dezelfde plek als waar ik eronder gekropen ben dus dat was handig. Ik moet zeggen, het was er wel donker zo onder al die takken maar het is ook een geweldige schuilplaats. Omdat ze bang waren dat het misschien zou instorten terwijl ik er nog onder zat, hebben ze me in de gaten gehouden maar ik kon er natuurlijk zonder problemen weer uitkomen. Als ik zou denken dat het gevaarlijk was, dan ging ik er toch niet eens onder! Dat snap ik ook wel dat je dat dan niet moet doen. Maar zo’n struikenhut, dat vind ik dus echt heel leuk.

Droog

Als het droog weer is, halen mijn mensen zo’n ding dat je achter de auto kunt maken en waarmee je dan rijden kunt. Zo’n ding hadden ze pas ook en daar lag toen onze nieuwe ren bovenop. Op een aanhanger, want zo heet dat omdat deze aan het blik met wielen hangt, mogen de struiken dan op en gaan ze naar een plek waar nog veel meer groen is. Ik denk dat ze er dan kleine stukjes van maken zodat mensen die weer als snippers in de tuin kunnen gebruiken. Het meest speciale van de tuin vind ik dat deze er iedere keer weer anders uitziet. Dat komt omdat erin gewerkt wordt maar ook omdat de seizoenen wisselen.

Regen

Gisteren heeft het werkelijk de hele dag geregend. Het goede nieuws is echter dat onze grote ren er staat…daarover volgende keer meer. En daar kunnen we nu ook zitten als het regent. Hoewel ik momenteel de warmte van binnen verkies boven buiten. Mij niet gezien om een koud pak te halen als je binnen lekker warm op de bank of in een mandje kunt liggen. Geen zon betekent dat ik niet meer zo vaak buiten ben maar het komt wel goed. Seizoenen komen en gaan en hebben allemaal leuke kanten. Zoals nu veel vogels die lekker eten komen snoepen in de tuin. We hebben heus vogel televisie nu en de kleintjes passen door de mazen van de ren. En gaan daar dus gezellig ook zitten. En ik kan Jip nu ook ineens beter zien want ze staat tegen de ren aan met haar hok. Altijd leuk want dan kunnen we samen neuzen. En we hebben (veel) spinnen in de kelder die we kunnen vangen. Alleen vinden mijn mensen dat nu net een wat minder leuk ding van de herfst…

Knuffels van Lucky

PS gisteren kregen we het verdrietige nieuws dat ons adoptiezusje op afstand Lobke, een sterretje geworden is. Rust zacht lieve Lobke en we sturen troostknuffels naar het Katshuisch. We zullen je missen lief beestje.

Kever heeft een mening over spinnen

In mijn tuin komen steeds meer spinnen, ik denk dat spinnen niet zo van de zomer hauden maar meer van de herfst, dan zie ik ze ineens oferal, spinnen woonen in een web dat ze van draaden maken die ze in elkaar weefen, het is heel biesonder om naar te kijken, eerst is er maar één draad en hangt de spin daar onderaan, totdat de wind hem (of haar??,daar heb ik geen ferstand van!) een stukje ferder waait en de spin de draad op twee plaatsen kan fast maken, dan NOG een keer een stukje ferder waaien en NOG een keer, en dan kan het web worden gemaakt, van de ene hoek naar de andere, steeds maar heen en weer.

Draaden

Ik heb het al een paar keer gezien en ik snap nog steeds niet presies hoe je van één draad een heel web kan maken, maar dat is het geheim van een spin, ikzelf kan geen draaden maken en ik woon ook niet in een web maar in mijn huis, bij mijn mensen.

Bolle

Mijn mensen zijn niet altijd MIJN mensen geweest, voor mij woonde kater Bolle hier, en forige week was het fijf jaaren geleeden dat Bolle een ster werd, toen ik hier net kwam woonen kon ik hem nog ruiken in het huis en de tuin, hij rook vriendelijk en wijs, en ik wist daardoor meteen dat ik hier feilig was.

Op de dag dat Bolle een ster werd hebben mijn mensen een elektriek kaarsje voor hem aan gedaan, eentje in huis en eentje bij zijn grafje in de tuin, zodat hij weet dat we aan hem denken, folgens mijn vrouw gaat er geen dag foorbij dat ze niet aan hem denkt en hem mist, hij woont nu voor altijd in het hart van mijn mensen en ook een beetje in dat van mij: dappere stoere lieve Bolle blijft altijd bij ons hooren.

Web

Ons leefen bestaat niet uit een heleboel losse stukjes maar het is één lange draad, iedereen heeft zijn of haar eigen draad met een eigen kleur, een kleur die niemand anders heeft, heel soms is jauw draad van jau alleen, maar meestal je draad verweefen met die van anderen, zo is mijn draad nu Saame met die van mijn mensen, en foordat mijn mensen mij leerden kennen was hun draad Saame met die van Bolle, en al die stukken draad blijfen altijd bestaan, de draad wordt gewoon steeds langer.

En met iedereen op de hele weereld maken we met al onze draaden een heel groot web, een web dat nooit af is want er komen altijd weer nieuwe draaden bij, we feranderen allemaal een beetje de weereld, en we blijfen altijd bestaan, met een klein draadje in een groot web, maar WEL een heel biesonder draadje, daarom doe ik mijn best om mijn draad zo mooi mogelijk te maken.

****

Ik tetter steeds harder voor vreede!!
En ik stuur iedereen die iemand mist een zacht kopje.

Joep en zijn persoonlijke ochtendroutine

Katkatkat, wat is deze week weer omgevlogen… En heel eerlijk gemauwd, ik heb lekker veel liggen dutten. Zeker als ‘t buiten nat was en heel hard waaide, want dat is iets waar ik niet zo gek op ben.

Ik heb ook gemerkt dat ‘t ineens nog steeds donker is wanneer ik ‘s morgens weer richting huis wandel na m’n inspectierondes. M’n ingebouwde klok loopt misschien wel ‘s een paar minuten voor of achter, maar dat vind ik helemaal niet zo erg zolang ‘t buiten nog niet echt koud is. Dan ga ik lekker op m’n kussentje op de tafel in de achtertuin liggen en zodra binnen dan ‘t licht aangaat, druk ik m’n neus bijna tegen het grote raam en geef ik een mauwtje. Wel zachtjes natuurlijk, want de buren slapen dan meestal nog.

Buurtcontroleur

Terwijl m’n personeel dan op weg naar de tuindeur dat grote herrieding met kopjes op ‘t aanrecht aandrukt, rek ik me nog even uit op tafel en wandel op m’n gemak naar de grote mat die voor de deur ligt om m’n stiletto’s nog wat aan te scherpen na al die nachtelijke inspectiewandelingen door de wijk. Zodra de deur dan open gaat stap ik binnen, staart omhoog met het puntje gebogen, geef wat kopjes aan m’n personeel, krijg wat aaien en lieve woordjes en loop gelijk door naar m’n krabpaal, waar ik altijd m’n fitnessoefeningen doe voor ‘t ontbijt.
Want m’n conditie moet natuurlijk wel op peil blijven hè, als buurtcontroleur.

Oefening

Om te beginnen zet ik m’n nagels onderaan in de krabpaal, ga met m’n borst op de grond liggen terwijl ik met m’n achterpoten gewoon op de grond blijf staan. En dan ga ik voorpoot voor voorpoot steeds een beetje hoger de krabpaal in totdat m’n achterpoten op de bodemplaat van m’n krabpaal staan. Net zolang totdat ik helemaal gestrekt sta en met één voorpoot de bovenkant van de paal kan aantikken. Soms leg ik dan m’n andere voorpoot er ook nog naast, of ik wissel links en rechts af en rek ik me nog een keer helemaal uit, voordat ik m’n oefening in omgekeerde volgorde afsluit.
Tegen die tijd staat m’n personeel al bij m’n voorraadkast te bedenken of het een zakje, een kuipje of een blikje met natvoer voor ontbijt gaat worden, want ik krijg nooit twee keer achter elkaar ‘t zelfde.
Soms wordt de bak van de bovenste plank uit m’n voorraadkast gepakt, met de allerlekkerste hapjes van andere merken dan die op de plank daaronder staan. En dan weet ik gewoon dat ‘t een heerlijk ontbijtje wordt, want m’n personeel heeft de resterende blikjes kip met wortel aan één van de buurtkatten gedoneerd dus die hoef ik niet meer te eten.
Om m’n tevredenheid over de keuze van de bovenste plank te laten merken, geef ik dan kopjes tegen de personeelsbenen, totdat m’n etensbak op de grond wordt gezet. En pas als ik klaar ben is ‘t tijd voor knuffels en kroelen, want dat voelt altijd nóg lekkerderder met een gevulde buik. ‘t Heeft wel even geduurd voordat ik m’n personeel had aangeleerd dat ik ‘s morgens eerst op m’n gemak wil kunnen ontbijten voordat ik ze aandacht geef, maar ze wachten tegenwoordig geduldig tot ik klaar ben met eten en de wasbeurt die daar dan altijd nog achteraan komt.

Dutten

Wanneer dat ochtendritueel is afgesloten ga ik dutten op ‘t grote bed of in de vensterbank. Want ook m’n slaap is heel belangrijk om fit te blijven na een hele nacht hard werken. Meestal kan ik lekker tot aan de lunch ongestoord blijven slapen. Maar soms gaat m’n personeel ‘s morgens op jacht en dan komen ze me even gedag zeggen voordat ze met een lege tas de deur uitgaan, krijg ik knuffels en aaien en weet ik dat ik ‘t hele huis even voor mezelf alleen heb zodra de deur dichtgetrokken wordt. Heerlijk rustig!
Af en toe verhuis ik dan naar de grote vensterbank, want terwijl ik met een half oog de straat in de gaten hou, hoor ik ook gelijk wanneer het personeelsblik op wielen er weer aan komt. Dan heb ik nog tijd genoeg om me weer lekker even uit te rekken en op m’n gemak naar de voordeur te lopen om de tas of tassen bij binnenkomst te inspecteren. Dat doe ik al sinds ik kitten was, en hoewel ik als volwassen katermans niet meer zoveel belangstelling heb voor tassen, kan de inhoud toch vaak best wel interessant zijn…

Blaffertjes

Had ik trouwens al gemauwd dat er bij mij naast op de hoek nieuwe buren komen wonen? Ik ben al even kennis wezen maken, maar ze zijn nog druk bezig in hun huis met allerlei herrie-apparaten dus dan maak ik gelijk weer dat ik thuis kom want zulk soort herrie, da’s niks voor mij.
Toen ik een keer langsliep op weg naar ‘t weiland heb ik al wel een blaffertje in de tuin zien lopen, op hele dunne pootjes. M’n personeel vertelde dat ‘ie Bubbles heet, dus als de herrie straks voorbij is moet ik maar ‘s nader kennis met ‘m gaan maken. Eerlijk gemauwd had ik stilletjes gehoopt op tweebeners met een paar katten als buren, maar wie weet is Bub wel net zo aardig en lief als Ziva, het buurhondje dat aan de andere kant van me woont, en worden we ook goeie vriendjes.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep