🐾 Bliksem vertelt over zijn vakantietijd

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Hier een verhaal over mijn vakantietijd en voor het eerst 5 dagen alleen samen met de lieve buurvrouw. Normaal doe ik mijn naam wel eer aan. Als een harige pijl sjees ik door de kamers van het huis en mijn jungle. Maar eerlijk waar, van binnen ben ik ook een enorme knuffelkater.
Vorige week was het ineens ongewoon druk in huis. Ik zag hoe mijn mensen koffers pakten, nette kleren inpakten en zenuwachtig zochten naar hun paspoorten. En dan mogen ze nog blij zijn dat ik die niet had verstoppelt.
Ze gaven mij extra kusjes op mijn kop en vertelden dat ze 5 dagen naar Schotland gingen voor een bruiloft. Ik begreep niets van Schotland of bruiloften, maar de koffers voorspelden weinig goeds. Toen zij op een gegeven moment weg gingen, viel de deur achter hun in het slot en bleef het angst jagend stil. Ik ging demonstratief op de deurmat liggen. 5 dagen alleen zijn klonk als een eeuwigheid.

Buurvrouw

Maar ik had geen lang tijd om te kniezen, want de sleutel draaide alweer om in het slot. En daar stapte de lieve buurvrouw binnen.
Hallo Bliksem, mooie jongen, riep ze met een vrolijke stem. Ik spitste mijn oren. De buurvrouw was geen vreemde, zij was de koningin van de gezelligheid. Vanaf dat moment veranderde de eenzame vakantie in een waar verwenfestijn voor mij als achterblijvende katerman.
5 dagen lang werd ik behandeld als een koning. De lieve buurvrouw kwam niet zomaar even snel eten neerzetten. Nee, ze nam alle tijd van de wereld. Elke ochtend en middag nam ze plaats op de bank, en nog voordat ze goed en wel zat, sprong ik al op haar schoot. Ik spon zo hard dat de glazen in de kast er bijna van rammelden. De buurvrouw kriebelde precies op dat zachte plekje achter mijn oren en onder mijn kin.
En het allerbeste? De snacks! De lieve buurvrouw bleek een onuitputtelijke voorraad heerlijke kattensnoepjes bij zich te hebben. Elke dag kreeg ik vloeibare snackjes waar ik zo dol op ben, en knapperige brokjes die ik hoogstpersoonlijk uit haar hand mocht eten. Ik dacht er even serieus over na om mijn mensen te smeken vaker naar Schotland te gaan.
Toen de 5e dag aanbrak, hoorde ik ineens vertrouwde stemmen bij de voordeur. De deur zwaaide open en mijn mensen stapten vermoeid maar dolblij binnen. Ze lieten hun koffers vallen en riepen: Bliksem, we zijn weer thuis!

Missen

Ik rekte eens uitgebreid uit op de bank, liep op mijn gemakje naar de gang en gaf hen een zachte kopstoot tegen hun benen. Ik was natuurlijk echt wel blij dat ze weer thuis waren. Maar toen ik de buurvrouw in de deuropening zag staan om de sleutel terug te geven, wierp ik een veelzeggende blik naar haar toe. Ik zou de extra knuffels en de bergen snacks stiekem best wel gaan missen.
Gelukkig woont ze lekker dichtbij.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle over herrie en automaties eten

Hallo liefe frientjes,

Daar zijn we weer om te maar zo te zeggen. Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat. Ze deeje zeggen dat het een slechte week zou worden, met kou en reege, maar het is eg niet zo. Er viel bij ons maar weinig reege en was er best feel zon. Frouwtje heeft zellufs nog een keer op het balkon in de ligstoel geleege. Op een afond was er wel ineens een fel licht en een heele harde klap, dat waren boemies. Omdat frouwtje geen reejakzie geef op boemies blijf ik ook rustug.

Oplossing

Ik hep te doen met Ollie en zijn frouw met die akelige reenovaazie in zijn straat die maar niet opschiet. Daarvan doe je heelemaal fan slag raake en dat is nie goed foor Ollie, het duurt allemaal feeelste lang. Ook foor mefrouw Ollie is het niet goe. Zij doe feel piekeren hoe het nou moet met Ollie en zelluf kan ze zich ook niet goed konzentreeren als zij achter de compjoeter zit te tiepen.

Ook de nieuwe werrukmannen zijn geen klap waard, ze koome en gaan en swaaje maar wat met een kwast verruf. Er zit geen vaart in de reenovaazie.

Ik hoop eg dat er een oplossing komp want het kan nie de bedoeling zijn dat Ollie saame met zijn frouw gestrekt van de stress koome te ligge.

Werrukmannen

Hier in de flet zijn 2 furrbouwingen. De ene is op mijn etaazje en de andere een etaazje lager. Frouwtje zeg Belle, het doe maar nie opschiete. De werrukmannen zegge dat ze furrtraging hebbe en dat de werrukmateriaale niet op tijd waare geleverd. Ze doen wel eeerug hun best om het zo gauw mogelijk af te maake. En hier op mijn etaage zeg frouwtje, ziet het er naar uit dat die furrbouwing op een langdurig klusproojekt ga lijke, maar dat hoope we natuurlijk nie!

Op de gang loope doe ik nu niet, je weet nooit wanneer er werrukmannen uit de lift koome, want dan schrik ik mij rot. Op de vloer lig iedere keer cement en dat fin ik ook niet prettig aan mijn pootjes. De schoonmaker is de troep ook zat, hij zeg ik kan nie iedere dag met die dweil koome swaaje. Aan de furrbouwingen zal toch eg wel een keer een einde koome, we doen positief blijfe.

Aaipet

De balkondeur is vaaker dicht deze week, het is kouwer dat foel ik aan mijn fagt. Frouwtje zeg Belle we doen ons binne furrmaake, en heeft ze iets nieuws bedacht, katten teevee. Jullie weete dat wij een nieuwe aaipet hebbe he ?! Nou daar kan je ook tee vee op kijke. Ik wist dat niet eens want ik gebruik de aaipet alleen foor de bloggs te schrijfe en foor de iemeel. We kropen dus op de bank en frouwtje ging op JoeTjoep fillums zoeken spesjaal foor katten. Ze de dee de aaipet foor mijn neus zetten en ik hoorde ineens piep, piep, piep en tot mijn furrbaazing zag ik muizen loope. Die kon ik mij nog goed herinneren van de tijd dat ik buite op straat leefde met mijn beebies. Ik keek met groote ooge naar de muizen en snel beweege dat ze deeje.

Ineens waren ze weg en ik ging achter de aaipet kijke, maar daar waren ze niet. Toen kwamen ze weer tefoorschijn en dee ik keihard meppe met mijn poot op het scherrum. Frouwtje ging mij uitlache, maar dat fin ik stom. Nee hoor Belle zei ze ik lach je niet uit hoor, maar je doe zo grappig. Nou toen kwam de folgende fillum. Dat waren fooguls die aan het fladderen waren en fluiten dat ze deeje. Ik ging er zellufs van mekkeren en weer sloeg ik met mijn poote op het scherrum. Foorsigtig hoor Belle met je scherpe naaguls, de aaipet is pas nieuw zei ze. Maar dat meppe is instinkt he dat hou je niet teege! De laatste fillum was spannend, het ging over een heele groote tijger. Dat is je foorfaamiele Belle zei frouwtje. Ik ging wat agteruit zitte want die tijger fon ik wel indrukwekkend. Doe jullie weleens katten teevee kijke liefe frientjes ? Het is eg waar aan te befeele op een reegeagtige dag!

Belle zeg frouwtje, het WeeKaa pootballen ga beginne doe je mee? Nou hou ik wel van iets leuks dus ik mauwde ja !

Ze ging mij uitlegge wat dat was en dat we dan ginge kijke. Niet op de aaipet maar frouwtje heeft ook een leptop. Op een grooter scherrum kan je het beter zien zeg ze. En dat ook sommige mensen hun huizen in de oranje kleur gaan furrsieren en dan buiten oranje vlaggen ophange doen. Jullie kunnen het misschien al raaden, bij ons staat een oranje theepot met koppies op taafel en ik hep ineens een oranje pleet gekreege. Ook als Nederland nie doe winne, we gaan er toch een gezellige tijd van maake. En ik doe mee hoor, de komende weeke ben ik net als ons frientje poes Minnie een juichpoes, en doe ik krijse als er doelpunten koome!

Eete

Op vaakanzie ga frouwtje nie. Ze zeg ik hep hier alles en hep geen zin om koffers te pakke en met het fliegtuig fer weg van Belle te gaan. Maar zei ze Belle, ik wil er toch weleens effentjes uit een wiekentje, en 1 nachie kan jij best alleen zijn. Ja hoor mauwde ik, ga jij maar lekker een wiekentje weg dan hep ik lekker het rijk alleen. Ze zei Belle, ik ga 3 familieleeden bezoeken die woone in Zeeland, en doe dan oofernachten bij een nicht die flakbij de Belgische grens woon. Daar ga ik frietjes met dikke majoonése eete en naar het WeeKaa pootballen kijke, want Nederland doe speele.

Ze zei ik furrtrek zondagmorgen froeg en dan ben ik maandag in de loop van de dag weer thuis foor je afondweete. De automaatiese voerbak werd alfast door de dag gehaald om te batterijen te kontroleere of ze het nog deeje en de juiste tijd ingesteld. Foorzorrugsmaatregelen nemen is altijd goe, dat ben ik met haar eens. Toen kwam de wiekenttas foor de dag en zette ze die klaar in de gang.

Nou, zondagmorrige ging dus froeg de wekker. Niet met die keiharde bel, nee het was de wekker met de foogulgeluiden en de zon. Ik kreeg ontbijt en ze ging doezje en ontbijten en toen dee ze een oranje bloes aan met een oranje sjaal.

Ze zei Belle, fanaavond doe Nederland teege Jaapan pootballen en we hoope dat Nederland winne ga. Ik snap dan dat ze oranje kleren aan doe, dat hellupt dan mee dat ze goed die bal in het doel meppe. Nou, ik zal jullie furrtelle dat ik iets oranje in mijn fagt hep. Je moe goed kijke, als je zon schijnt zie je het het beste. Als juichpoes ben ik dus een oranje suupporter. Frouwtje dee de automaatiese voerbak vulle, in de ene bak natvoer foor fanavond en in de andere bak mijn faafortiete Belle brokkies, en nog een bakje ekstra brokkies. Nou zo kom je niets te kort en morrugemiddag kom ik weer terug. Ik kreeg een aai en pakte ze de wiekentas en weg was ze. Ik ging in de fensterbank zitte en folgens mij hoorde ik haar in de auto weggrije.

Ik furrfeel mij nooit hoor als frouwtje niet thuis is en kan ik doen wat ik wil. De balkondeur blijf dicht, maar dat geef nie, ik blijf toch liefer gewoon binne in huis. Mijn speeltjes ligge op de grond en als ik zin heb doe ik speele met de feere en de muis aan het touwtje.

Brokkies kan ik eete wanneer ik wil en ik ben benieuwd of de automaatisie voetbak om 5 uur oope ga. Fouwtje had gisteren nog de voerbak gekontroleerd dus dat moet lukke dach ik. Nou, verder heb ik lekker op de bank geleege en gedut. Juist toen ik aan het einde van de middag een beetje honger kreeg hoor ik ineens krrrrrrr in de gang en ging ik kijke. Mijn natvoer was tefoorschijn ekoome eindeluk. Ik had het al eerder gerooke hoor, maar die rot klep ging maar niet oope, en ik begreep dat ik daar op moest wachten. Ik hep dus ekstra lekker gegeete en ben languit op bed gaan uitbuike.

Nou willen jullie natuurlijk weete of ik gejuicht heb foor de Nederlandse pootbal speelers en hoe het was toen frouwtje de folgende dag weer thuis kwam. Dat doe ik jullie furtellen in de folgende blog.

Ik hoop dat jullie allemaal blij zijn en het goed maake. Tot de folgende keer!

Dikke knuf van Belle.

Japie: feest met een lach en een traan

Soms vraag ik me af hoe het zou zijn om te kunnen vliegen. Zoals de meeuwen die massaal het land in komen en neerstrijken op de nokken van onze huizen. Ze schreeuwen dat het veel te koud is bij de zee en dat de wind ze hierheen blaast.

Stel nou dat ik op ons dak zou kunnen komen, zouden de sterren mij dan beter zien? Of als ik zou kunnen vliegen zoals de zwaluwen. Vanuit mijn boom volg ik ze als ze pijlsnel heen en weer schieten met hun schrille roep. Soms lijkt het bijna alsof ze de wolken doorklieven. Stel nou dat ik zo hoog als de zwaluwen zou kunnen komen, dan ben ik nog dichter bij de sterren. Ik snap heus wel dat ik niet kan vliegen. Ik lijk in de verste verte niet op een vogel. Mijn haren wapperen dan wel in de wind, maar helpen niet om mee op te stijgen zoals vleugels.
En toch zou ik het soms zo graag kunnen. Om ze even een koppie te kunnen geven namens mijn mens, die in deze tijd van het jaar natte ogen krijgt als ze oude purrichtjes leest op Beestboek.

Post

Het was van de week toen ik vijf kaarsjes mocht uitblazen op mijn furjaardagstaart. Het voelde als een feestelijke dag. Mo zoende me plat en danste met me door de kamer. Voor deze ene keer vond ik het goed en hopste vrolijk mee met m’n poten stevig in haar schouder. Foppe had een kattastische muismeetmaat op de kop weten te tikken. Super potig om lengte van piepbeesten te meten. Mijn bissniss draait op kwaliteit.
De postduif bracht uit onverwachte hoeken felicitatiekaarten met lieve letters. De pursoonlijke poeszegels op de enveloppen waren purrachtig. Ware collectorsitems die we sparen. Een meow pareltje is de kersverse Muisbezorgd-poeszegel van de poot van een van mijn creatieve teamleden. Mila bruist van de ideeën om onze muizenhandel op de kaart te zetten en met deze poeszegel heeft ze me enorm verrast. Knap dat zij dit soort dingen kan. We konden het gewoon niet maken om er niets over te miauwen op Beestboek, iets dat mijn mens had willen vermijden. Nu snap ik beter waarom.

Memories

Het is niet dat ze geen feest wil vieren. Dat wil ze heel graag zelfs. Ze vertelt ons vaak genoeg dat we het leven moeten vieren en onze eigen slingers moeten ophangen. Alleen is ze zelf niet zo’n feestbeest.
Voor de buitenwereld lijkt ze vrolijk, maar zelf voelt ze het anders. Eenmaal thuis in onze veilig cocon zie ik wat er allemaal spookt in haar binnenwereld. Zoals van de week toen na mijn feestelijke dag – die ook echt feestelijk was – herinneringen oppopten. Aan Vriendje. De meesten van jullie hebben zijn naam wel eens gehoord. De tranen liepen over haar hangen toen ze teruglas hoe ze voor de eerste keer de zachte haren van zijn gitzwarte jas kon aanraken. Het was tevens de laatste keer dat ze hem kon voelen voor de klei zijn lijfje, doodziek van het harde straatleven, bedekte.
Vriendje heeft zijn eigen rustplaats bij onze voordeur, daar waar hij altijd wachtte op zijn dagelijkse maaltjes. In al die jaren heeft dit doodsbange zwervertje nooit dichtbij durven komen. Tot het moment dat zijn lichaam het begaf. Toen gaf hij zich over. Al heeft hij officieel geen stempel onder adoptiepapieren Vriendje hoort voor altijd bij onze BBB-furmilie.
We weten nu al dat de tijd rond de langste dag van het jaar in het teken staat van memorabele momenten. Er kwam van alles Saame op die datum in huize BBB en dat laat Beestboek *) haarfijn weten. Al ken ik mijn furmilieleden niet pursoonlijk ik voel dat we voor altijd met Dwiezeliesje, Gizzybizzy, Sjakie en Vriendje verbonden zijn. De nok van ons dak is net buiten pootbereik.
Maar pas heb ik ontdekt hoe ik op het schuurdak kan klauteren. Dan ben ik net iets dichter bij de regenboogbrug dan in mijn boom. Van daar staartzwaai ik extra lang naar alle sterren, zodat ze zien dat we voor altijd aan ze denken. Zwaaien jullie mee?
Koppie van Japie

*) Noot van mijn mens: Ik weet dat ik er voor kan kiezen om de herinneringen op FB uit te zetten. Maar emoties hebben het recht om gevoeld te worden. Naast waterlanders zijn er zonnige glimlachen, want liefde schittert door vele facetten.

Kever heeft een mening over de sterkste

Elke morgen ga ik naar mijn tuin en tsjek ik alles, dat moet, want als ik in de nacht niet buiten ben geweest kan er van alles zijn gebeurd, dus ik moet eerst kontroleeren of alles in orde is, meestal is dat zo, maar je weet nooit, op een dag kan het zijn dat ik in moet grijpen.

Daarna ga ik lekker op mijn terras liggen, daar is de zon in de ochtend, en het wordt daar al ZO warm dat ik onder mijn bankje moet gaan liggen, of ik ferhuis naar de hortensiejaas, daar kruip ik onder en daar is het altijd heerlijk frips.

Tuin

Mijn vrouw komt elke morgen tee drinken bij mij in mijn tuin, dat is gezellig, ik krijg een paar brokjes en een knuffel en dan leest zij de krant en ik denk na, want als ik de krant zie weet ik weer waarom ik voor vreede tetter, en waarom ik niet op kan geefen, mensen denken vaak dat wij als katten niets weeten maar hier staat heel vaak de raadio aan en ik hoor alles, en van vrienden weet ik dat ze fia de teeleviesie of internet op de hoogte zijn van wat er in de weereld gebeurt.

Nau is er in mijn tuin iets wat ik moeilijk find: mijn vriend de duif wordt gepest door andere duifen, hij kan er niet zo goed tegenop, ze duuwen hem opzij en dat laat hij gebeuren, als mijn vrouw de andere duifen wegjaagt schrikt mijn duif en fliegt ook weg, ik probeer te helpen door naar de andere duifen toe te rennen zodat ze bang worden, maar ze fliegen omhoog en komen gewoon weer terug, mijn man loopt soms naar de andere duifen toe en zorgt dat ze weg gaan, maar niets helpt, en soms kan mijn duif niet eens rustig zijn brokjes eeten omdat er wel FIER duifen om hem heen staan die de baas prooberen te zijn, en nau weeten we niet meer zo goed wat we nog kunnen doen, we hoopen maar dat mijn vriend toch blijft komen.

10000%

Soms geeft mijn vriend de duif een duuwtje tegen een andere duif, maar ze zijn niet bang van hem, en meer durft hij niet, zo is de weereld ineens in mijn tuin gekomen, en mijn zomer foelt een beetje kauder, ik zie dat de sterkste gemeen kan zijn en steeds méér wil, en dat de bangste het daar moeilijk mee heeft en maar weg gaat omdattie niet anders kan, en ik find dat niet eerlijk.

Ik weet niet hoe ik kan helpen, maar ik weet wel 10000% dat ik niet van ruusie en van gemeen doen hau, ik wil niet zo doen, zo ben ik niet en mijn duif ook niet, wij zijn niet de sterksten, dus ik tetter maar NOG harder voor vreede, ik hoop dat het helpt.

****
Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep en de nieuwe dierendoktermevrouw

Eigenlijk had ik eind vorige maand al een afspraak staan bij m’n nieuwe dierendoktermevrouw, ergens halverwege een middag. Maar ja, het was toen nog lekker weer, en de afspraak stond alleen in de agenda van m’n personeel.
Dus ben ik die dag gewoon lekker na m’n ontbijt weer naar buiten gegaan voor een wandelingetje in de buurt en een dutje op een heerlijk plekje.

M’n personeel dacht dat ik ergens rond de lunch wel weer thuis zou zijn voor m’n soepie of schaaltje kattenmelk. Maar ja, ik wist helemaal niks over een afspraak dus  ik was lekker buiten aan ‘t genieten en had helemaal geen trek in lunch nadat ik m’n ontbijtbakje met natvoer eerder die dag al helemaal had schoongelikt.
Natuurlijk heb ik m’n personeel begin van de middag wel horen roepen en rammelen met m’n snekkiestrommel. Maar inmiddels weet ik ook dat wanneer ik overdag snekkies aangeboden krijg dat er dan iets aan de poot is. Dus ik rekte me even lekker uit en draaide me nog een keertje om in het hoge gras aan de rand van m’n weiland en deed nog maar een dutje.
Tegen een uurtje of drie kreeg ik toch wel trek om iets te gaan drinken, want dat is heel belangrijk wanneer het warm weer is, en ging ik maar weer ‘s op huis aan. En pas toen kreeg ik te horen dat ik te laat was voor een afspraak waar ik helemaal niks van wist.

Reismand

Maar ja, als ik m’n paspoort geldig wil houden moet ik als buitenhuiskater toch elk jaar een stempeltje gaan halen. Dus er was geen ontkomen aan. M’n personeel had al een nieuwe afspraak voor me gemaakt, ‘s morgens vroeg deze keer. Dat kreeg ik pas na m’n ontbijt te horen, terwijl ik lekker op het grote bed lag te dutten.
Ineens stond m’n grote zwarte reismand met zebrastrepen naast me, waar ik met zachte hand ingezet werd.
Nou vind ik dat nooit zo erg, want die mand is lekker ruim en ik kan aan alle kanten naar buiten kijken. En het ritje in dat grote bromding op vier wielen, in m’n reismand bij Senior op schoot, vind ik ook altijd wel leuk want ik zie onderweg dan allemaal nieuwe plekken buiten m’n eigen buurt. Niet dat ik die ooit zelf van dichtbij wil bekijken, want ik blijf veel liever dicht bij m’n eigen huis.
Terwijl ik door de voorruit en het zijraam van alles voorbij zag komen, besloot ik zachtjes wat voor me uit te zingen. En m’n personeel zong met me mee, al was het dan met de nodige spelfouten. Maar dat mocht de pret van het ritje niet drukken, al denk ik toch dat ik wat meer moeite zal moeten doen om ze alle liedjes te leren die m’n moeder voor me zong toen ik nog een beebiekittenkatertje was. Dat maakt samen onderweg dan vast nog veel leukerderder.

Afspraak

‘t Is wel een beetje jammer dat de nieuwe dierendoktermevrouw alleen met afspraken werkt. De dierendoktermeneer waar ik vroeger kwam had drie keer per dag gewoon inloopspreekuur, en er was dan altijd wel iets te beleven in de drukke wachtkamer. Er hingen dan heel veel geuren van andere mauwers en blaffers en soms zelfs van een knager, die allemaal op hun beurt zaten te wachten. En tot die tijd hadden we vaak onderling hele interessante gesprekken met elkaar.
Maar waar ik nu kom, was ik de enige katermans in een van de twee wachtkamers. En dat is dan best wel stil, al vind ik het wel leuker om nu in m’n mand op tafel te mogen staan in plaats van op de grond, want wat mij betreft is het overal hoe hogerder, hoe beterder. Gelukkig hoefden we maandag helemaal niet lang te wachten. En net als de vorige keer ben ik, toen de kap van m’n mand eraf ging, zelf weer op de behandeltafel gaan zitten, want daar is ‘ie tenslotte voor.

Training

Nadat m’n oren en gebit waren nagekeken en m’n hartslag gecontroleerd was, werd ik zachtjes opgepakt en op een weegschaal gezet. M’n personeel was tevreden dat ik voor m’n lengte en postuur nog steeds heel netjes op gewicht ben maar ja, ik ben dan ook buiten dagelijks in training, dus mij verbaasde dat niks. Terwijl de dierendoktermevrouw m’n prikje gaf, zat ik te bedenken dat ik ook best wel even in de vensterbank van de spreekkamer kon gaan kijken want die zag er anders uit dan thuis.
Dus na een paar aaien ben ik op de grond gesprongen en heb ik eerst nog even een rondje door de mauwkamer gewandeld voordat ik tussen de lamellen sprong om naar buiten te gaan zitten kijken. Het was best een drukke straat waar veel bromblik voorbij kwam, en ik was blij dat mijn straat veel rustigerder is. Want bij mij thuis aan de voorkant komen af en toe wat bromblikken langzaam voorbij, om daarna allemaal op een rijtje naast elkaar neergezet te worden. En aan de achterkant van m’n huis heb ik alleen m’n weiland waar de paarden, hazen en muizen lopen.
Ik geloof niet dat ik graag aan een drukke weg zou willen wonen.

Thuis

Nadat m’n paspoort helemaal bijgewerkt was, werd ik uit de vensterbank gehaald en terug in m’n reismand gezet. Ik had al gemauwd dat ik geen snekkies van de zaak hoefde, want die vond ik de vorige keer helemaal niet lekker.
‘t Werd weer tijd om naar huis te gaan, en onderweg was ik helemaal stil van alles wat ik gezien had. Want zelfs voor een grote katermans als ik is zo’n ritje en bezoek best indrukwekkend. Maar voor een lekker kauwstaafje wilde ik thuis toch best m’n reismand wel uitstappen, om daarna lekker een dutje te doen op m’n eigen bank in m’n eigen woonkamer. Want onderweg zijn is leuk, maar thuis zijn is nog veel leukerderder.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep