Nou, ik heb me vorige week heel wat op de hals gehaald door mijn spontane idee voor het zelf kweken van met kaas gevulde Weilandmuizen te delen in m’n vorige blog… O, er was best wel wat belangstelling van mijn vrienden voor hoor, maar praktisch gezien leek m’n plan toch wel wat meer poten in de aarde te hebben dan ik bij stilgestaan had.

Personeel (1)

Om te beginnen kreeg ik vorige zaterdag al een heel bedenkelijke blik van m’n personeel toen ik m’n blog doormauwde, dus toen die verstuurd was zette ik m’n meest onschuldige blik op en maakte me met opgeheven staart snel uit de poten om in de vensterbank boven de verwarming in de grote slaapkamer te gaan liggen om straatcontrole tussen het dutten door te doen.
M’n personeel liet het maar even zo, maar ik voelde gewoon aan m’n snorharen dat ze heus nog wel een keer terug zouden komen op mijn idee.

Weilandmuizen

De hele zaterdag heb ik lekker liggen dutten tussen m’n ontbijt, lunch en diner door, en ik was al aan het berekenen gegaan hoeveel lades in de grote vriezer nodig zouden zijn om m’n krakend verse gevulde Weilandmuizen in op te slaan.
Natuurlijk ontbraken ook de gebruikelijke dagelijkse knuffels en aaien niet, al leek m’n personeel een beetje afwezig tijdens het spelen met de hengel en ‘t oefenpartijtje pootballen. Ik zag gewoon aan ze dat ze ergens mee zaten, dus ik ben ‘s avonds even netjes tegenover ze op de salontafel gaan zitten en heb ze indringend aangekeken. Net zo lang tot de hoge mauw er eindelijk uitkwam.

Personeel (2)

Ze vroegen of ik een grapje had gemaakt over de gevulde Weilandmuizen, want ik wist toch ook wel dat er op dat moment nog geen enkele muis in ‘t weiland te vinden was. Die zaten nog allemaal lekker in hun warme holletjes onder ‘t gras te wachten op de lente. Ik mauwde terug dat het nu misschien nog wel een beetje vroeg was om m’n plan uit te voeren, maar dat ik over een paar weken toch wel wilde gaan starten zodra m’n vrienden van Muisbezorgd tijd hadden om te komen helpen. En toen bleef het even stil. Muisstil. Dus ik besloot me tussen hen in op de grote bank te netstelen, iets wat ik nog nooit eerder gedaan had maar eigenlijk best wel katfortabel en warm lag, en wachtte geduldig op wat er nog meer zou gaan komen.
Na een diepe zucht vroeg Junior of ik een idee had hoeveel kaas er nodig zou zijn om alle Weilandmuizen tot aan het Derde Grote Weilandfeest van kop tot staart te kunnen vullen. En of ik wist hoe duur een kilootje kaas tegenwoordig was en of ik wel genoeg zakgeld over had na alle sponsoring van goede doelen vorig jaar, om m’n komende project te kunnen bekostigen.

Kaas

Daar lag ik dan, met m’n bekkie vol tanden, want daar had ik helemaal nog niet over nagedacht. M’n personeel had altijd wel een blokje kaas in de koelkast liggen, dus ik was er gewoon van uit gegaan dat ik daar makkelijk wel een paar stukjes van zou kunnen krijgen. En als zij dan af en toe een blikje van de bovenste plank uit mijn voorraadkast zouden gebruiken om hun brood mee te beleggen, kon ik met hun kaas de muizen gaan voeren. Dat leek me best een hele aardige ruil, want Senior had zelf wel ‘s gezegd dat hij de inhoud van zo’n blikje best lekker vond ruiken wanneer hij het in m’n etensbak lepelde.
Terwijl ik dit mauwde keek ik van Senior naar Junior en weer terug, en zag dat hij ‘t helemaal niet zo’n goed idee vond als ik een blikje uit m’n eigen voorraadkast zou ruilen voor een paar plakjes van hun kaas.

Een beetje teleurgesteld legde ik m’n kop tussen m’n voorpoten en dacht na terwijl ik kriebels en aaien kreeg. M’n personeel at toch zelf ook wel ‘s kip of tonijn, en ze aten kaas. En dat was purrrcies wat er ook in m’n blikjes van de bovenste plank zat, dus ik zag het hele probleem niet zo.
Intussen had Junior de leptop op schoot gezet en begon druk te tikken terwijl ik nog in gedachten verzonken was om een oplossing te bedenken. Want ik kon zelf niet echt bij de kaas in de koelkast, en als dat al zou lukken en m’n moeder zou er achter komen dat ik kaas zou stelen van m’n personeel dan zou ze op hoge poten naar m’n huis komen om me, zo groot als ik nu ben, alsnog een flinke draai om m’n oren te geven omdat ze me als beebie kittenkatertje toch netjes heeft opgevoed.
De moed begon me langzaam in de stiletto’s te zinken. Misschien kon mijn plan om gevulde kaasmuizen te serveren wel helemaal niet doorgaan.

Geld

Ineens werd ik opgepakt en achter de leptop gezet. Junior had opgezocht of weilandmuizen eigenlijk wel kaas eten, maar dat blijken ze dus helemaal niet lekker te vinden. In plaats daarvan zei de leptop dat ze wel dol zijn op pindakaas omdat dat voor een muis lekkerderder ruikt dan kaas. Ik tilde m’n kop op en bedacht me dat als ik de weilandmuizen van kop tot staart zou kunnen vullen met pindakaas, dat ik dan zakgeld zou kunnen besparen op liters pindasaus wanneer de muizen krakend vers van de barbeknoei af zouden komen tijdens ‘t Weilandfeest.
Tegen die tijd had ik m’n vakantiegeld toch ook weer binnen en kon ik dus plakjes kaas kopen om ook cheesemouseburgers op ‘t feest te maken, en dat zou een aanwinst voor de catering kunnen zijn.

Sponsor

Ik kan je mauwen, zo somber als dat het vorige weekend begon, zo stralend is de week daarna verlopen. Ik heb intussen ook al een pindakaassponsor gevonden, dus zodra de eerste muis z’n neus boven de grond steekt ga ik testen of de leptop gelijk had. Ik kijk alweer uit naar het Derde Grote Weilandfeest!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep