De afgelopen week ging ik me gelukkig weer steeds beter voelen na m’n bezoek aan de lieve dierendoktermevrouw, waar ik in m’n vorige blog over mauwde.
Al weet ik nog steeds niet helemaal zeker hoe het nou kwam dat ik me niet helemaal fit voelde. Misschien wel omdat m’n personeel zich ook niet helemaal lekker voelde want Junior liep te blaffen als een zieke zeehond en Senior was aan het snotteren en niezen vanwege alle pollen die in z’n neus kwamen.
Uithalen
En misschien kwam het ook wel omdat ik een flinke aanvaring had gehad met de grote boze zwarte kater uit een andere wijk in m’n dorp. Ik heb natuurlijk wel geprobeerd om dat voor m’n personeel verborgen te houden, want ze vinden het niet fijn als ik met andere katten in gevecht raak.
Maar dat doe ik alleen uit zelfverdediging, want ik ben helemaal geen vechtersbaas. Wanneer ik me ongemakkelijk of bedreigd voel ren ik altijd liever weg dan een katfrontatie 
aan te gaan, en omdat ik heel hard kan rennen vanwegens dat ik al sinds m’n kittentijd op m’n achterpad geoefend heb zit ik zo weer veilig in m’n eigen tuin. Alleen kon ik deze keer even niet anders dan uithalen naar die grote boze kater. Want soms moet je toch even aan de ander laten weten dat wat hij doet niet okee is. En ik dacht dat ik er prima mee weggekomen was want ik kwam zonder gaten of scheuren in m’n jas weer thuis.
‘t Is dat Junior tussen twee hoestbuien door een heleboel zwarte haren onder de nagel aan de zijkant van m’n rechtervoorpoot zag zitten die duidelijk niet van mij waren want ik heb alleen rode en witte haren aan m’n jas.
Tsja, volgende keer moet ik dan toch beter opletten en m’n nagels goed schoonmaken voordat ik weer naar binnen kom…
Barbeknoei
Het vorige weekend heb ik lekker vrij genomen en dat was maar goed ook want m’n personeel had besloten om de barbeknoei uit de schuur te halen. Dan blijf ik altijd graag in de buurt omdat daar dan vaak hele lekkere luchten vanaf komen.
Jammer genoeg voelde ik me dat weekend nog niet helemaal katlekker genoeg om een paar muizen in ‘t weiland te gaan vangen voor op de barbeknoei, en daar doe ik m’n personeel toch geen plezier mee. Maar zij vonden het zaterdag helemaal niet erg om allebei een stukje van hun zalm voor me te bewaren, dus ik heb rond etenstijd heerlijk zitten smullen en m’n etensbakje kon daarna zo weer de kast in terwijl ik nog lekker in de zon heb liggen uitbuiken.
Nou dacht m’n personeel waarschijnlijk dat ik die sappige stukjes zalm als avondeten zou zien, want om zeven uur was er nog steeds geen diner voor me geserveerd. Gelukkig had ik ook nog geen honger, maar toen ik om 10 uur ‘s avonds nog steeds geen natvoer had gehad heb ik er toch wat van gemauwd. Natuurlijk had ik ook gewoon wat van m’n brokjes kunnen knabbelen, maar ik ben nou eenmaal een gewoontekater. Dus ‘s avonds wil ik gewoon een blikje of een kuipje of een zakje, want dat ben ik nou eenmaal zo gewend.
Na vijf minuten mauwen begreep Senior uiteindelijk dat ik m’n eten wilde en kreeg ik een blikje met kip en kaas, waarvan ik zeker zes happen heb gegeten voordat ik weer tevreden buiten in de tuinstoel ging liggen. Het gaat tenslotte om het katcipe van twee keer per dag natvoer geserveerd krijgen, en daar hou ik aan vast. En nee hoor, ik ben helemaal geen verwende kater. Ik heb gewoon goed personeel uitgezocht.
Weilandmuizen
Maandag voelde ik me al een stuk beterderder dan de week ervoor, dus ben ik het weiland ingegaan om de lege potten pindakaas op te halen en er weer een paar nieuwe potten neer te leggen. Gelukkig heb ik nog een flinke voorraad in de schuur staan dus daar kom ik de elf weken tot aan het GWF wel mee door. Hier en daar zijn zelfs al een paar proeverijen geweest met andere soorten satémuizen en die vielen prima in de smaak, dus ik heb hoge verwachtingen van de pindakaasgevoerde Woelige Weilandmuizen.
Ik moet er alleen op letten dat ik niet teveel potten tegelijk in het weiland leg, want dan eten de muizen niks anders meer als pindakaas. En dat komt het kat-en-muisspel in juli niet ten goede, want dan zijn ze te dik geworden om nog weg te kunnen rennen. ‘t Zou dan een hele oneerlijke jacht worden, omdat we ze dan alleen maar op hoeven te rapen en in de koelwagens te leggen en daar is natuurlijk geen eer aan te behalen voor de topteams van Muisbezorgd.
Spotje
Over Muisbezorgd gemauwd, van de week had onze katlega Spotje ineens de poten genomen. Niemand wist waar ze uithing, en iedereen heeft geholpen met zoeken en hun 
best gedaan om haar personeel te troosten. Zelf heb ik uren op de uitkijk gezeten, omdat ik dacht dat ze misschien wel naar het weiland zou komen om alvast wat muizen te jagen, want een paar dagen voordat ze verdween had ze vol trots haar allereerste muis gevangen.
Gelukkig stond ze na vijf dagen midden in de nacht weer thuis voor de deur en kon iedereen eindelijk opgelucht adem halen.
Ik vind het elke keer weer moeilijk wanneer een vriend over de Regenboogbrug vertrekt, maar wanneer iemand spoorloos verdwijnt is dat ook zeker niet makkelijk. Ik begrijp nu ook beter hoe m’n eigen personeel zich voelde toen ik met Pasen zelf de poten nam, en ik ga m’n best doen om dat nooit meer te doen. Maar ik kan natuurlijk niks beloven…
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Ik dacht zeker weete de reenovazie is nou klaar, we zijn naar de flet geweest heel lang weeges hier was te feel herrie en toen kwamen we terug en ik was gewoon weer thuis. En ik dacht nou is het leefe weer gewoon.
Miauw lieve lezers, de week zit er weer bijna op dus wij mogen weer letters miauwen. De ene keer maken we van alles aan avontuur mee en de andere week is het rustig. Nu zaten we in de rustige week dus we hadden mini-avontuurtjes. Dat is voor de balans denken we.
eerst even furbaasd naar mijn poot te kijken voelde ik mijn instinct opkomen en begon tikkertje te spelen met de mier. Spannend dat het was! Want de mier was best wel snel en ik moest heel goed kijken omdat ‘ie zo klein was. Heel even zat hij stil en toen deed ik ‘PATS’ met mijn pootje.
Frou Frou: “Eigenlijk had ik dus gewoon een mini-avontuur van het spel met de mier. Maar heb ik mezelf furraden door de mier niet op te eten of katdo te doen. Ik deed er gewoon niks mee. En toen gingen er alarmbellen rinkelen, zo noemen tweevoeters dat. Die van ons was het wel opgevallen dat mijn buikje platter werd en dat ik na een paar likjes genoeg had van welke lekkernij dan ook.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Miauw
Ik rolde mij nog even lekker in het gras. Vrijheid is als een warme zonnestraal: Je moet er soms even bij stil staan om er echt van te genieten.
Haaaaalo liefe frientjes,
hoe moet dat nou zonder aaipet ? Nu hep frouwtje ook een aaifoon en zeg ze, Belle ga jij eens probeere om met je poote op de aaifoon te tiepe. Maar dat is eg waar heel moeiluk. Het scherm is klein en het toetsenbord ook, mienie dus. Als ik met mij poote er op sla, dan toets ik wel vier letters tegelijk in. Ik moet dus niet meppe met mijn poote, dat snap ik nu. Nou ben ik dus aan het oefenen met de blog te schrijfe. Als ik nou heel foorsigtig en gekonsentreerd met mijn poote op een toetsje druk dan gaat het. Maar gaat heeeel langzaam en als ik eefe uit mijn konsentraazie ben dan druk ik wel vijf letters tegelijk in. Dus ik ben nou heeeeel lang bezig, maar het gaat.
Dat doe ik wel begrijpen. Zelluf heb ik in een asiel gezeten, wel 5 maanden lang. Ik was blij dat ik van de straat ben gehaald. Maar dat kleine hok op een kamer met feel andere miauwende katten vond ik niet fijn. Toen kwam ik alleen op een kamer maar dat hielp niks. Er kwam maar geen huisje foor mij vrij.