Joep weet nu alles van gewoontes

Zo. M’n derde verjaardag is ook weer achter de rug. Ik heb het lekker klein gehouden, met alleen m’n personeel.

Niet omdat ik er geen groot feest van wilde maken, maar na m’n stunt van twee weken terug leek het me toch beter om op mijn dag ‘s een keer extra veel aandacht aan m’n personeel te geven. Want dat verdienen ze echt wel, alleen komt het er niet altijd van.
Meestal draait het hele huishouden bij mij thuis om mijn katsoontje en ik merkte toen ik weer thuis was gekomen aan de reactie van mijn personeel weer hoeveel ze nog steeds van me houden. Zelfs als ik anderhalve dag niks van me laat zien of horen verandert daar dus helemaal niets aan.

Zonnetje

Dus ik heb zondag mijn personeel even extra in ‘t zonnetje gezet. Niet gemauwd om elke vijf minuten de deur voor me open te doen, niet gemekkerd om eten of drinken of snekkies, niet de hele dag hoog in de mand van m’n cactuskrabpaal gelegen.
Nee, ik heb ze bedolven onder oprechte aandacht, luisterde naar de verhalen die ze me vertelden (al begreep ik daar de helft niet echt van), gaf kopjes en streek met m’n staart langs hun onderpoten. Ik liet me over m’n buik kriebelen terwijl ik alle vier m’n poten in de lucht stak en ben zelfs uit mezelf op schoot bij Senior gaan liggen, en dat is iets dat ik eigenlijk nog nooit eerder gedaan had.
Maar ik ga het vast en zeker vaker doen, want het beviel me heel errug goed. De kriebels en de knuffels die ik kreeg voelden ook heel anders als wanneer ik op eigen poten sta, en de oorpuntjesmassage was werkelijk ver-ruk-ke-lijk. Waardoor ik eigenlijk langerderder op schoot bleef liggen dan ik eigenlijk van plan was want ik viel er bijna door in slaap…

Verjaardag

Zo kwam ik er op m’n verjaardag dus ook achter dat ik eigenlijk helemaal nergens om hoef te vragen, want als ik een beetje geduld heb doet m’n personeel alles al uit zichzelf zonder dat ik erom hoef te mauwen.
Ik wist helemaal niet meer dat ik ze in de eerste maanden nadat ik hier kwam wonen al gelijk zo goed getraind had. Of misschien ben  ik in de jaren erna wel een beetje ongeduldigerder geworden.
Maar ‘s morgens na binnenkomst komt m’n ontbijt vanzelf en als ik dan uitgegeten ben wordt m’n ontbijtbord afgewassen en daarna wordt m’n waterbak schoongemaakt en gevuld met vers water. Ik krijg nieuwe droge brokjes in m’n etensbak en de placemat onder m’n bakken wordt geveegd en daarna met een vers vochtig vaatdoekje uit de kast weer opgefrist.
Dat heb ik nu zelf een keer gezien, omdat ik zondag na m’n ontbijt bleef kijken wat m’n personeel eigenlijk allemaal doet wanneer ik normaal gemauwd na m’n ontbijt naar de slaapkamer wandel om daar op het grote bed of in een vensterbank te gaan dutten na een nacht lang straatcontrole.

Bank

In plaats van naar de slaapkamer te vertrekken bleef ik zondag dus een keer op de bank liggen na m’n ontbijt, omdat m’n personeel ook in de woonkamer zat. Ze lieten me lekker dutten zolang als ik wilde, maar elke keer wanneer ik even m’n kop van m’n poten optilde zag ik dat ze naar me terug keken.
En als ik dan heel langzaam m’n ogen even dichtdeed en weer opende, deden zij dat ook. Ik kreeg daar een heel warm gevoel van, want het was me nog nooit eerder opgevallen dat zij dat ook konden. Maar het fijnste vond ik het toen ze bij me op de bank kwamen zitten, zonder me aan te raken of iets tegen me te zeggen. Het voelde heel erg vertrouwd en veilig, echt als thuis. En terwijl ik lekker lag te dommelen bedacht ik me dat ik, ondanks dat ik nooit niks meer van m’n moeder, broertjes of zusjes had gehoord of gezien sinds ik bij hun uit huis ging, nu m’n eigen familie heb gevonden. M’n personeel lijkt helemaal niet op mij, en ze zijn soms wat onhandig en doen dingen die ik zelf nooit zou doen, maar we zijn er altijd voor elkaar. En dat maakt ons leven saame zo mooi.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Zorro

Gisteren kreeg ik het furrrdrietige bericht dat mijn oude vriend Zorro een mooie ster is geworden, en daar wil ik toch wel iets over mauwen.
Want Zorro is de kater die mij geleerd heeft dat er behalve Wilde Weilandmuizen ook Hartige Hunnebedmuizen bestaan, en Japie en ik zijn met de teams van Muisbezorgd regelmatig naar hem toegegaan om deze te vangen. Zorro wist altijd de allermooiste plekjes aan te wijzen, en hoewel hij vanwege z’n artrosie zelf niet meer mee kon vangen genoot hij elke keer weer als hij met het team van Muisbezorgd op jacht ging.
En toen bleek dat Zorro’s leef-tijd ineens op was en z’n personeel met een zwaar hart afscheid moest nemen zodat hij aan zijn allerlaatste reis kon beginnen om een mooie ster te worden.

Lieve Zorro, dank je wel dat ik je vriend mocht zijn en dat je me zoveel hebt willen leren. En dank je wel dat je de Hartige Hunnebedmuizen altijd kon vinden. Je hebt ze bij de vorige Grote Weiland Feesten op de kaart gezet en ik beloof je dat ze ook dit jaar niet zullen ontbreken.
Vanavond ga ik je vanaf m’n schuurdak weer zoeken om naar je te zwaaien en intussen denk ik ook aan je vrouwtje en de man, die je uiteindelijk zelf hebt uitgekozen en waar je in al je negen kattenlevens een warm en liefdevol huis mee deelde.

Voor altijd in vele harten, lieve Vriend…

Waarom ik met de bank moet oefenen

“Ollie, luister eens,” zei mijn vrouw. Ik foelde me meteen aalert. Als een vrouw zo begint dan is er iets anders dan knuffels of tijd foor een hapje. Dus ik luisterde wel maar ik dacht meteen ik wil nergens heen echt waar niet.

Daar ging het niet ofer.
Wel over de bank.
Ze zei dat we gingen oefenen met saame op de bank liggen, dat was gezellig en leuk en ook goed foor de ontspanning en al mijn vrienden deden het en froeger lag ik toch ook op de bank nou daarom dus.
Erna ging ik in de fensterbank liggen om te denken wat find ik hiervan.

Ja, froeger deed ik het ook. Toen woonde ik hier pas en ik wist geeneens waar moet ik liggen, waar kan ik dat en als ik ergens ga liggen wat gebeurt er dan en hoe is dat. Toen lag ik dus op de bank, op de hoek. Dan kon ik meteen wegspringen indien nodig en soms deed ik dat ook al was het niet nodig, dan had ik toch mijn zekerheid dat ik weg kon.
Dus de bank was fan mij.

Toch gebeurde het weleens dat mijn vrouw op de bank ging liggen. Dat kon niet. Dus ik ging dan keihard heen en weer rennen ofer de bank, nou dat snapte ze meteen dan ging ze weer aan tafel zitten en ik had mijn rust.

En later wist ik beter waar kan ik liggen en dat er dan niks gebeurt. Toen ging ik niet meer op de bank. Mijn vrouw ook al niet ik find dat netjes.

Maar nou we terug zijn van de flet is het net fan we zijn een nieuwe fase in. Ik ben sterker fan binnen en ik treen weer meer, ik durf ook naar de straat te kijken als er herrie is dus nou moet ik ook oefenen met op de bank liggen.
Eigenlijk find ik er niks aan. Maar als een vrouw iets graag wil dan moet je, dat weet ik nou al.

Jajim en Frou Frou over de veilige plek

Miauw lieve furrienden, we hadden pas geleden een kort furhaaltje met een hele rare vis, weten jullie het nog? Deze week gaan we miauwen over wat je kan doen in zulke gevallen, namelijk wanneer je een veilige plek nodig hebt om naartoe te gaan.

Net thuis

Frou Frou: “Van een veilige plek heb ik best wat furstand dus ik kan er genoeg over furtellen. Een veilige plek, of furstopplek dat is bijna hetzelfde, moet een paar eigenschappen hebben om het te laten slagen. Zo is het heel belangrijk dat je ergens tegenaan kan kruipen, tegen je mens als die furtrouwd voelt, of je kruipt ergens onder. Voor mij purrsoonlijk hoeft het allemaal niet zo moeilijk, ik ben snel tevreden. Een paar dekens met een kuil in het midden kan al wonderen doen.
Onze mensenbroer legt er meestal nog een knuffel voor me in met een lekkere geur, of een dekentje waar ik al op gelegen heb. En als ik echt een héle veilige plek nodig heb en er is niks wat heel hoog is, dan moet ik ergens onder kunnen zitten. Met rugdekking dus, en een soort kijkgaatje. Het liefst tussen zoveel mogelijk spullen in eigenlijk.

Toen ik net thuis kwam wonen had ik er ook één. Niet alleen een plek, het was een hele kamer! Eentje met furschillende plekken om uit te proberen. Er stond een bankje, een bed, een tafeltje en een kledingrek. Allemaal spullen die ik nog niet kende uit de kennel, maar die ik al gauw leerde kennen, want ik heb alle plekjes uitgeprobeerd. Onze mensenbroer kende ik al, toch ging ik voor de zekerheid op mijn veilige plek liggen als hij de kamer in kwam. Terwijl hij veilig is, maar dit huis kende ik nog niet dus het voelde anders. Vooral in het begin deed ik aan schuilen. Het allermeest veilig was heel ver weg in een hoek onder het bankje dat er stond.
Daar zat Willem ook graag, maar dan aan de andere kant. Minder geschikt was voor mij het tafeltje. Onder een tafeltje heb je geen afgeschermd stuk voor je rug tenzij er een tafelkleed overheen ligt, en dan nóg. Als ik me van mezelf al best veilig voel zou het wel kunnen. Als er zonnestralen op schijnen dan ga ik er wel even liggen om mijn vachtje op te warmen en weg te dromen. Oja, iets wat voor mij en voor veel katers en poezen ook goed werkt is een hoge plek. Liefst één waar geen mens goed bij kan en waar je een goed overzicht hebt.
Mijn lievelings veilige plek voor als er sporadisch bezoek komt, is in het allerhoogste mandje. De klimpaal zit eraan vast en het is maar een milliseconde klauteren voor ik er ben en me met een opgeluchte ‘PRRR’ kan neerleggen. En een veilige plek kan ook gewoon je lievelingsplek worden, zo is het bij mij want dat bovenste mandje is naast veilig, gewoon kattastisch.

Mijn veilige plek is geslaagd zodra ik tevreden ben en mijn motortje aan zet zo van ‘PRRR PRR PRRR’, dan weet onze mensenbroer genoeg.”

Furschil

Jajim: “Frou Frou en ik furschillen ook qua veilige plekjes best veel van elkaar. Dat is mooi, want zo hebben we allebei altijd een plekje die we niet hoeven te delen. Van mezelf vind ik mijn eigen geur erg belangrijk op mijn veilige plek. Of catnip, dat mag ook. En ik moet meteen aan snackies denken, daar heeft mijn zusje helemaal niets over gemiauwd.
Met een gevulde maag voel ik mij altijd direct een stuk zekerder van mezelf en hoef me geen zorgen te maken over die bromvlieg die nog op mijn to-do lijst staat. Zelf lig ik het meest veilig in een lig holletje of krabton. Van die krabbeltonnen hebben we er twee staan en ze komen regelmatig goed van pas. Dat is vooral als de reismand tevoorschijn komt of als onze mensenbroer anders doet dan gewoonlijk en zogenaamd met een snack aan komt en met een net iets te onschuldige stem zegt ‘kijk eens wat ik voor jullie heb?’ Nog voor onze mensenbroer de vloeistof of pil of wat dan ook heeft gedruppeld of in mijn bek heeft gestopt voel ik al nattigheid. Tijd voor de veilige plek dus, ik trek een sprintje naar één van de twee krabtonnen.
Zodra hij bij me is met het pipetje al geopend, krijgt hij een waarschuw-grom. Zo waarschuw ik hem alvast voor mijn vers gepedicuurde, aangescherpte stiletto’s, want ik zal ze gebruiken als het moet. Het voordeel aan zo’n ton met holletjes is dat je mens wel kan proberen je eruit te pakken, maar dat je je makkelijk met vier poten tegelijk kan verweren. Wel moet ik eerlijk miauwen dat, los van die momenten waarop we een pil of koude druppels moeten, er weinig momenten zijn waarop we een veilige plek nodig hebben. Alleen als de monteur komt. Dat was dit jaar drie keer.
En dan deden we iets wat we niet vaak doen; Frou Frou ging in het middelste mandje liggen en ik ging op datzelfde mandje naast haar staan. We liggen nooit bij elkaar maar als er iets raar of nieuw is dan vinden dan zoeken we toch steun bij elkaar, dan is het toch fijn dat je Saame bent. Gelukkig is onze hele woning nu een veilige plek zolang we met onze eigen mensenbroer zijn.”

Heb jij ook een veilige plek? Als je niet weet wat je veilige plek is, moet je je eens voorstellen dat de bel gaat. Waar zou jij als eerste naartoe rennen?

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem speelt verstoppertje

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het was nog redelijk vroeg in de ochtend en mijn man mens vond het verdacht stil in huis en in de jungle. Hij zag dat ik en Roover nergens te bekennen waren. Ik, de snelle, hyperactieve kater en Roover, de wat luie kater met een diefstal mentaliteit, waren verstoppertje aan het spelen. Althans dat dacht ik.

Verstopper

Ik was ervan overtuigd dat ik de beste verstopper ter wereld ben. Mijn tactiek? Ogen dicht, staart in het zicht. Ik zat verstopt in de oude struik en mijn staart stak er nog net uit als een zwaaiende vlag.
Roover, die mij zocht, liep verveeld door de jungle. Hij had totaal geen zin in dit spel. Maar ik had hem vanochtend snacks gegeven dus hij moest wel meedoen. Roover liep door de jungle, keek naar de struik, zag mijn staart, zuchtte maar liep door.
Hij ziet me niet, ik ben te goed, dacht ik in de struik, terwijl ik mij heel stil hield.
Na 10 minuten besloot Roover dat hij had gewonnen zonder mij te zoeken. Hij liep naar de brokkenbak en begon uitgebreid te eten. En precies op dat moment sprong ik tevoorschijn uit de struik en riep trots: Miauw! Verrassing!
Roover schrok zo erg dat hij met de snacks in zijn bek onder de tuinbank dook. Ik was zo verward dat Roover onder de indruk was mijn verrassing dat ik doorgleed richting de tuindeur, waar ik rustig bleef zitten.
Wie heeft er gewonnen riep ik? Roover keek me aan en ging nonchalant verder met het eten van zijn snacks onder de tuinbank. Ik miauwde van trots dat ik had gewonnen. Maar Roover dacht: Maar ik heb lekker de snacks!

Zwaarder

Toch voelde ik me onoverwinnelijk. Hij zag me lekker niet, en ik liep triomfantelijk door de jungle. Roover opende één oog en zag mij door de jungle lopen. Hij zuchtte nog eens diep, en zo hard dat zijn snorharen ervan trilden. In plaats van achter mij aan te rennen maakte hij gebruik van zijn positie bij de snacks. De schaal met brokken was binnen aanvalsbereik. En Roover liet zich met een nonchalante rol boven op de bak met brokken vallen.
Met zijn 5 kilo was er voor mij weinig kans om de brokkenbak te veroveren. Ondanks dat ik met mijn 6 kilo zwaarder ben dan Roover. Ik moest wat bedenken dus. Maar wat? Roover zat als een dikke kater koninklijk bovenop de brokkenbak en keek naar zijn nagels.
Ik schoot uit de struiken en eindigde precies voor Roover en de brokkenbak. Zullen we het een gelijkspel noemen? Miauwde ik tegen Roover.
Roover stapte traag opzij en miauwde oké. Ik draaide drie keer een rondje van blijdschap en eindigde bovenop de brokkenbak. Roover keek me aan en miauwde: Dit was precies de bedoeling. Een gelijkspel en we delen samen de brokken.
Samen met Roover voel ik mij onoverwinnelijk. Wij gaan samen nog veel meer avonturen beleven. Als Roover maar gewoon goed naar mij luistert. Want ik ben wel de koning van het verstoppen. En van de jungle!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie krijgt nieuwe ramen

Ik was net wakker geworden uit een fijne dut. Liep de trap af naar beneden. Ik Frau op de bank zitten. Ze wenkte me. Kom je eefe bij me zitten Minnie? Miauw mauwde ik en ik liep naar de bank toe. Met een sprongetje sprong ik op de bank en kroop bij haar op schoot/ Wat zou er wezen? Wat zou ze willen bespreken?

Ramen

Ze aaide me oofer mijn koppie. Dinsdag staat je blog onlein dat weet je he. Miauw ja natuurlijk weet ik dat. Nou de dag daarna is de dag met de woens erin. Benieuwd waar dit gesprek naar toe ging keek ik haar aandachtig aan. Ze furrtelde me dat er die dag werkmannen zouden komen. In de middag. En dat die zowel foor als achter de ramen eruit gingen halen.
Ik keek haar furrschrikt aan. De raame eruit halen? Maar dan kunnen alle katjes uit de buurt zomaar hier naar binnen springen. Niet dat ik feel in de melk te brokkelen heb als het oofer zo een beslissing gaat maar hier schrok ik toch wel een beetje van. Frau zag mijn furrschrikte gezichtje en gaf me een aaitje oofer mijn ruggetje. Ze furrtelde dat de raame die er nu in zitten al best wel oud zijn. En dat die er dus uitgehaald gingen worden om er nieuwe foor in de plaats te zetten.

Feilig

Oef dat fond ik toch wel fijn om te hoore. Want een huis zonder raame dat find ik toch maar helemaal niks. Maar zei Frau dat is niet alles. Want om er zeker van te zijn dat jij niet schrikt fan de werkmannen en dat je feilig bent gaan we het op woensdag ff op een bepaalde manier aanpakken.
Ze furrtelde me wat ze bedacht had. Op die dag gaat ze m’n kattenbak, bakje water, bakje brokjes en een zakje met lekkere noepies op de slaapkamer neerleggen. Dat is de kamer waar haar groote mensenmand is. Dan gaat het raam boofe een stukje open zodat ik frisse lucht heb. Maar de deur gaat dan dicht. Zodat ze zeeker weet dat ik daar feilig zit. Ze heeft ook beloofd dat ze zo nu en dan ff bij me komt kijken.
Niet de hele tijd zei ze want ze wil ook de werkmannen enzo in de gaten houden. Ik mauwde fan maar boofe is toch ook een raam. Ja dat klopt Minnie zei ze maar dat wordt deze keer niet furrfangen. Handig he want nou kan jij dus feilig boofe zitten. Tsja miauw mauwde ik tis maar net wat je handig vind. Liefer heb ik dat alles gewoon altijd hetzelfde is. Ze gaf me een aaitje en knikte me toe. Dat ben ik helemaal met je eens, zo denk ik er ook over.

Samen

Ik moest een beetje miauw lachen. Ben jij soms ook een katje Frau? Of er in een foorig leefe eentje geweest? Dat zou zomaar kunnen liefe Minnie zei ze. Hihi mauwde ik. Dan ben jij groote kat en ik kleine kat. Dat fonde we allebei fan onszelf wel een heel leuk grapje.
Nou dit was het weer foor deese keer. Ik tetter nog altijd keihard mee foor Freede. Want dat is nog steeds hard nodig.
Pootje van Minnie