Miauw lieve lezers, het is weer tijd voor onze wekelijkse letters. We gaan vandaag miauwen over de afgelopen dagen toen het wel lente leek. Eén van die dagen begon met een avontuur en Jajim gaat het furtellen.
Op een ochtend werden we redelijk laat wakker. Het was weekend en dan slapen we Saame met onze mensenbroer uit. Zachtjes hoorden we ergens vanuit een boom vogeltjes fluiten, dat geluid was alweer een tijd geleden, bedacht ik me, nog half in slaap. Ook de zon was al wakker toen wij pas net aan de dag begonnen. Ik keek onze mensenbroer aan met een vragende blik en hij zei ‘de kortste dag van het jaar is alweer geweest Jajim, we krijgen weer meer zon’. Ik dacht bij mezelf zo van dat het wel lente leek en kreeg kriebels. Jachtkriebels.
Vlieg
Frou Frou en ik hoorden de vogeltjes roepen en we gingen er Saame naar kekkeren, ‘EKEKEK!’, dat betekent ‘kom maar met ons spelen’. Dat spelletje hielden we een hele poos vol en bovendien was het hartstikke gezellig zo in de vensterbank. Het was zelfs een beetje warm door de stralende zon op onze vacht. En toen gebeurde er iets! Er kwam opeens een vlieg, en niet zomaar eentje. Het was zo’n flinke, zo een die geluid maakt. Hij kwam dichter- en dichter- en dichterbij en toen.. ‘POK’, sloeg ik met mijn poot. Net mis. Zo ging het spel nog een tijdje door. De vlieg besloot naar de andere kant van de kamer te gaan en ik ging HUP via de salontafel achter hem aan. Het boek wat daar net nog had gelegen vloog met 
een spectaculaire klap tegen de radiator aan. Tijd om daar aandacht aan te besteden was er niet. Er volgde een kat-en-vlieg spel wat wel een eeuwigheid leek te duren.
Frou Frou had zich net in een krulletje gedraaid bovenop de krabton om verder te slapen in de lenteachtige winterzon, maar hief haar koppie op om te zien waar al dat kabaal vandaan kwam. Meteen was mijn zusje wakker. ‘Zal ik helpen?’ miauwde ze. Nog voor ik kon antwoorden, tikte ze met twee pootjes tegelijk op de plek waar de vlieg zat, boven bij het raam. Ze trippelde achter hem aan via het glas waar hij tegenaan danste maar het mocht niet baten, de vlieg was ons allebei te snel af. De balkondeur stond op een kier en vlieg wist opeens een uitweg. ‘Bzzz’ en weg was ‘ie.
Lentedag binnen
Hoe we verder zijn gegaan met de lentedag? Die was heel gewoon en rustig na het avontuur met de vlieg. Onze mensenbroer beloonde ons voor het harde werk met felix snoepjes, we hebben achter het glas in de zon liggen relaxen, ons balkon was nog net iets te koud. Het raam stond open voor de frisse bijna-lentegeur en we droomden Saame over vogeltjes die tikkertje kwamen spelen op het balkon. En over Willem die lag te soezen onder zijn frambozenstruik.
‘Nog maar heel even’ zei onze mensenbroer zachtjes ‘en dan is het elke dag lente.’
Wij hopen dat al onze furriendjes ook leuke winter-lentedagen hebben gehad en het duurt dus nog maar heel even tot het echt zover is en dan is het ook nog warm!
Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Doerak even kwam checken of ik nog wel ademde.
Eten
Hoi liefe friendjes en friendinnetjes! Fandaag ga ik mauwe oofer mijn mandje. Kijk maar op de footoos het is mijn mandje van Simon de kat. Niet zijn echte mandje natuurlijk want dat zou zielig zijn. Nee deze kat is zo populair dat ie zijn eigen mursjendeis heeft. Dat is een engelands woord foor dat je allemaal spulletjes hebt met je eigen koppie erop.
de lente en zomer en herfst gewoon te warm is om in je mandje te liggen. En dat is absoluut waar. Hij ligt echt heerlijk dat mandje maar is toch wel het fijnst als het 5 graden of kouder is buiten. En daarnaast is mijn andere favoriete plek tegenwoordig ff wat meer favoriet bij mij.
Kat. Kijk dat mandje staat elke dag op de bank. Dus ik weet waar die is. Of nu ja als Frau met haar benen lang uit wil dan zet ze het mandje eefe op de grond. Dat dan weer wel. Maar dan ga ik gewoon op haar benen liggen. Dus dat maakt dan ook niet uit.
Hoi lieve allemaal in het nieuwe jaar, we zijn inmiddels weer van de sneeuw verlost hier. Ik noem het maar zo want om eerlijk te zijn vond ik er echt niet veel aan.
Wit
was daar dus voordat het niet zo koud was ook mee bezig en lette niet zo goed op wat er om me heen gebeurde. Komt me toch ineens die zwarte buurpoes uit de struik gerend en dook ze zowat bovenop me! Ik denk dat we allebei erg schrokken, ik omdat ik haar niet gehoord had en niet zag aankomen en zij omdat ik ook in de tuin was. Onze man zag het gebeuren en toen zij hem zag, was ze meteen weer weg. Ik moet wel zeggen dat ik toch wel even van de leg was hoor en een beetje in de war van er gebeurde maar we zijn er allebei zonder kleerscheuren (alweer zo’n rare uitdrukking want ik draag toch geen kleren, alleen mijn vacht is prima en die voldoet altijd) vanaf gekomen dus dat scheelt. Ze zat natuurlijk wel in MIJN tuin he….en dan nog ineens uit de struiken komen duiken. Pff…
Nu die witte flokken en het fuurwerk weg zijn is mijn leefen weer gewoon geworden, ik kan weer oferal tsjekken of alles in orde is, ik kan weer op mijn stoelen in mijn tuin zitten, ik kan weer op mijn terras liggen, ik kan mijn vrienden de duifen weer een klein beetje plaagen, Juultje ligt weer op het dak van het schuurtje, en er staat nog maar één twalet voor mij binnen.
Iets anders dat ik zomaar ineens deed was dat ik op het grote bed met mijn hoofd op het been van mijn vrouw heb geslaapen, ik lag heeeerlijk te knorren en ik werd niet eens wakker toen ze me aaide, ik draaide me alleen op mijn rug en legde ook mijn voorpooten op haar been, mijn vrouw zei dat ze traanen kreeg want het was de eerste keer dat ik zo sliep, alleen de eerste nacht hier ben ik in haar armen gekroopen, ferder slaap ik altijd aan het foetenstuk op bed, maar sinds een tijdje slaap ik af en toe tegen mijn man aan, en nau foelde ik ineens dat ik tegen mijn vrouw aan wilde slaapen.
Afonturen