Ik ben ferandert en hoe kan dat

Zo is het ook, Ik ben ferandert en hoe kan dat nou, ik hou geeneens fan dat iets anders is, wat heb ik daaraan niks. Als alles hetzelfde is, dan snap ik mijn dag en dus het leefe ook.
Alleen dat zeg ik nou ben ik ferandert.

Badkamer

Het was dus zo dat ik elke ochtend meeging naar de badkamer, soms was ik er als eerste. Dan zat ik daar foor knuffels en ik kon fijn op de badjas liggen en na het water kreeg ik weer knuffels en soms trappelde ik ook.
De laatste tijd ga ik steeds minder mee en de laatste dagen helemaal niet meer.
Ik lig dan gewoon fijn in de fensterbank. Lekker warm. En dan krijg ik daar mijn hapje of op het dekenbed. Daar laat ik me dan ook eefe aaien. Meer hoeft niet meer. Dan laat ik dat merken met mijn pootje BAM nou dan snapt ze het.

Afond

En wat ik ook heb dat is ik meer knuffels wil als het afond is. Samen liggen op mijn dekenbed en dan stop ik mijn achterpoote in haar hand. Of zachtjes onder mijn kin dat wil ik nou ook tot het genoeg is en dat is elke keer opeens.
Dus ik ben nou meer fan de afondknuffel dan heb ik gewoon meer ontspanning, het is donker, de dag is foorbij en er is rust in huis. Het is logies en toch was ik eerst niet zo dus hoe kan dat.
Mijn poot is nog hetzelfde. Het hele koude is weg. Ik ben nog steeds zes jaar.
Mijn vrouw zei: ‘Ik weet het ook niet Ollie’.
En dat ze hoopt dat ik weer mee kom naar de badkamer maar ik mag het zelf weete.

Raar

Feranderen als je het liefer niet wil dat is toch raar en ook griezelig, weeges hoe gaat dat ferder? Waar ferander ik morgen in of de dag erna?
Ik heb echt liefer dat alles is en blijft zoals het hoort. En ikzelf ook.

Jajim en Frou Frou: toen de sneeuw terug kwam

Frou Frou

Miauw lieve lezers, wat waren we optimistisch laatst he, over de bijna-lente? Jullie zullen vast allemaal in jullie tuin, jungle of op je balkon gemerkt hebben dat de winter terug is gekomen. Misschien hadden we toch niet te vroeg moeten miauwen, of zou het daar niet door komen?

Bevroren regen

Jajim: “Net toen we dachten; ‘nog even en we kunnen de purrasol binnenkort weer uitklappen’ gebeurde het. Op een ochtend toen we wakker werden, lagen alle daken en balkonnetjes bedekt met een laag zachte witte vlokken als een soort dikke donzen deken. Alles klonk anders, zachter. Zelfs in de drukke winkelstraat waar we wonen was het stil. Vinden wij als binnenpoezen niet gek, want wie wil er nou naar buiten als alles bedekt ligt met koud spul?
Ik miauwde naar onze mensenbroer om te vragen wat het eigenlijk was. ‘Het is bevroren regen’ legde hij uit, en daarmee wist ik genoeg. Ik houd niet van bevroren regen.”

Spelletje

Frou Frou: “We waren furrbaast dat de winter terug was, het zou toch lente worden? We kunnen ons redelijk goed aanpassen als er maar een zonnestraal is om in te liggen of als er warme dekens en badjassen zijn, daar niet van. Daar zijn we dus maar snel in en onder gekropen om ons op te warmen. Opwarmen waarvoor? Nou, voor ons nieuwe spel. Het heet ‘vang de vlok’ en je hoeft er niet eens voor naar buiten. Gelukkig niet zeg, dan zouden we koude kussentjes krijgen. Nee, door de vlokken banjeren is iets wat meer aan Willem besteed was, die ging door weer en wind naar het balkon om op onderzoek uit te gaan als er iets furanderde.
Goed, ons spelletje dus, ‘vang de vlok’ – het lijkt best simpel. Je gaat bij het raam zitten als de bevroren vlokken vallen en als ‘ie binnen pootbereik is ga je ‘TIK’ met je poot tegen het glas. Als je de vlok hebt ‘aangeraakt’ dan furdien je 3 punten en elke 12 punten zijn goed voor één snackie.”

Jajim

Jajim: “Waarom pas na 12 punten, vragen jullie je af? Ik vroeg het aan onze mensenbroer en hij refureerde naar ons vorige blog. Dat is waar ook, we moeten een beetje denken aan de zomerjas waar we over een aantal weken aan gaan beginnen. Vooruit, het spelletje is leuker dan dat de snackies belangrijk zijn. We zijn al blij dat we ze niet buiten hoeven te vangen.”

Frou Frou: “Onze grote broer Willem was echt een held met dit soort weersfuranderingen. Hij miauwde er geen toontje lager van of het nou regende, sneeuwde of waaide – hij ging altijd naar buiten om te kijken of alles in orde was. Nu zou hij de verse sneeuw van de bloempotten hebben gegeten en voorzichtig, stap voor stap, door de sneeuw hebben geslopen. Het balkon moest elke dag bewandeld worden, hij was nou eenmaal een tijd lang een zwerfkater geweest en die kunnen dat. Mij en Jajim niet gezien hoor, wij vinden kijken meer dan genoeg. Bovendien hebben we ons supurr leuke spelletje ‘vang de vlok’ en daarmee is zo’n koude binnendag helemaal niet meer zo saai.”

Wat doen jullie als het sneeuwt? Gaan jullie je tuin, balkon of jungle furkennen of blijven jullie ook liever binnen?

Zachte furwarmende kopjes,
Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem en het mysterie van de seizoensknoppen

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Het was vroeg in de ochtend toen ik op mijn favoriete plek bovenop de schutting zat, met mijn snorharen omhoog alsof ik de wereld stond te dirigeren.
Lente! Riep ik plechtig in kattentaal. Ik roep u op!

Maar toen… viel er een sneeuwvlok op mijn neus. Ik stond stil. De wereld stond stil. Zelfs de mug die toevallig voorbij vloog maakte een u-bocht van pure verbazing.
Dit stond niet op het programma riep ik. Waarom moet alles alleen op mij neerdalen, klaagde ik. Hier moet wat aan gedaan worden.

Knoppen

Ik was helemaal klaar met de winter. Te koude pootjes, te natte grond en te weinig insecten om naar te miauwen. Roover zei nog: Blik je kunt niet zomaar de lente oproepen. Daar zijn de seizoensknoppen voor nodig. Ik keek met een vastberaden blik naar Roover en zei: dan moeten we de sneeuwknop uitzetten en op zoek gaan naar de lenteknop! Kom Roover we gaan uitzoeken wie de seizoensknoppen bedient.
Laten we beginnen bij onze vriend de merel. Die weet altijd meer dan goed voor hem is. De merel zei dat de knoppen worden bediend door de vier weerwachters. Die zitten op de hoge plank in de schuur der eeuwen. Ik wist meteen wat de merel bedoelde. Dat is gewoon de oude schuur van de buren. Het begin was er.
Roover en ik slopen de schuur van de buren in. Binnen was het donker, maar ik liep dapper naar binnen, mijn staart fier omhoog. Roover kwam er achter aan. Minder dapper. Als er maar geen spinnenweb in mijn gezicht komt zei die.
En ineens zag ik de oude houten plank, hoog bovenin de schuur. Met vier grote ronde knoppen erop. Eén met een bloem, één met een zon, één met een sneeuwvlok en één met een verdort herfst blad erop. De seizoensknoppen!

Muizen

Maar wie bedienen nu die knoppen vroeg Roover? Ik zie hier nooit niemand riep ik. De weerwachters zijn er ook niet. Dus wij kunnen zelf wel de knoppen gaan bedienen. Het kan maar zo zijn dat de muizen die hier rondlopen op de sneeuwknop hebben gedrukt. Dat willen we dus niet meer. Ik klom op de plank en bekeek de knoppen. Roover was onder de indruk van zoveel gezag van mijn kant.
Voordat ik van de oude plank afsprong, kon ik het toch niet laten om nog even aan de lente knop te zitten. Gewoon zachtjes. Een tikje. Eigenlijk een heel elegant tikje vond ik zelf.
Maar de zon buiten kwam wel een stukje tevoorschijn. En de grassprietjes buiten bewogen iets. Roover zei: Bliksem jij mag denk ik niet aan de knoppen komen. Maar ik deed het wel en nog wel heel stijlvol.
Eind goed, al goed?

Snacks

Update

Vanaf die dag krijg ik elke dag een update van de merel. Geen sneeuw vandaag Bliksem, riep hij. Misschien wel een regenbui. Maar het gaat de goede kant op.
Sinds het ontdekken van de seizoensknoppen voel ik mij eigenlijk een soort weerkoning. En eerlijk gezegd ben ik dat nu ook wel een beetje.
Roover geloofde er niks van, maar hij vond het wel gezellig dat wij nu elke dag een missie hebben: Het ophalen van de lente, de zon en daarna de zomer!
Want één ding is wel zeker: Als ik mij ergens mee bemoei, wordt het weer nooit meer saai!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie en het gezellige tsjillen thuis

Het was de dag met de donder erin. En dan bedoel ik niet dat de lucht boemie deed maar de dag van de week die zo heet. Frau kwam eerder thuis van brokjes furrdienen dan normaal en ze had meerdere tassen bij zich. In een van die tassen rook mijn neusje een wel heel lekker geurtje.

Tas

Zoals je op de foto kunt zien kon ik het niet nalaten om met mijn koppie in de tas te gaan. Ik moest en zou weten wat het was hihi. Wat ben je weer lekker nieuwsgierig lieve Min. Dat zei Frau. Ik merkte op dat er iets met haar stem aan de hand was en ze keek ook niet suuper frolijk. En toen ineens herinnerde ik mij wat ze die ochtend foordat ze weg ging had gezegd. Fandaag was haar laatste dag geweest bij de brokjes furrdien plek.

Ik liep oofer de bank via de leuning naar haar toe en gaf haar een kopje. Dank je wel lieve Minnie zei ze en ze gaf me een aai oofer mijn koppie. Ze stelde foor om de tassen saame uit te pakken. Het meeste in de tassen waren kadootjes foor haar. Maar ze hadden ook aan mij gedacht. Hoe lief is dat! Er zat een ooferheerlijk zakje noepies in en een spelletje met een dingetje van karton en een balletje erbij. Die noepies wou ik natuurlijk meteen proefen dat snap je wel. En lekker dat ze zijn! Ik heb daar echt fan gesmuld. Fond het bijna jammer dat ik er maar een paar mocht en niet meteen het hele zakje haha.

Furrever

Maar het hele zakje is natuurlijk niet goed foor mij want dan zou ik een hele dikke poesie worden en misschien ook wel puugie moeten doen van sofeel noepies in een keer. Dus oke ikke ben inmiddels oud genoeg om te weten dat dat niet furrstandig is hihi. Miauw oofer bijna twee maanden word ik alweer 13. En oofer iets meer dan drie maanden woon ik alweer 11 jaartjes in mijn furrever home hier bij Frau.

Tsjillen

Nu eefe terug naar het dingetje van karton met het balletje erbij. Wat je met dat balletje moet doen dat snapte we allebei natuurlijk wel meteen. Da’s gewoon lekker tik tik doen met je pootje. Maar wat je nou precies met dat kartonnetje moest doen. En fooral het in elkaar zetten ervan. Nee dat snapte we allebei echt niet. We hebben het doosje drie keer in de rondte gedraaid en keken mekaar furrbaasd aan.
En toen zei Frau iets heel slims. Dat mensenopaa op de dag met de zater erin langs zou komen en dat hij fast wel zou weten hoe het moest. Dus werd het doosje foor nu eefe opzij gezet. Ik keek haar fraagend en met een lief kopje aan. En ik miauwde dat mijn hulp foor het uitpuzzelen toch wel reede was foor om een paar noepies te geefe? Fan die lekkere uit het zakje die ze gehad had? Ze moest glimlachen, opende het zakje en gaf er nog een paar aan mij. En jullie snappen natuurlijk dat ik daar ff ooferheerlijk fan ging zitten snoepen hihi.
Daarna kroop ik op schoot en zijn we eefe keihard met elkaar gaan tsjillen. En natuurlijk snapte mensenopaa hoe je het spelletje in elkaar moest zetten. Want die snapt altijd alles dus dit ook. Toen het eenmaal in elkaar zat keek ik er 1 seconde naar en dacht toen meh. Dit find ik niet echt super interessant ofzoo. Dus nu ligt het in de kamer bij de teevee te wachten tot ik er wel een keer mee ga spelen.

Nou dit was het weer foor deze keer! Ik blijf nog altijd keihard mee tetteren foor freede!
Pootje van Minnie

Lucky over buiten en binnen

Hallo iedereen, hier ben ik weer met mijn avonturen. Nu ja, liever gezegd heb ik niet zo veel beleefd de afgelopen twee weken want het is buiten erg koud (waterkoud noemen ze dat maar dat snap ik niet precies want ik zie vooral sneeuw en weinig regen) en wat ik als katermans eigenlijk nog vervelender vind, is dat mijn tuin WEER helemaal wit is.

Buiten

Ik was er eigenlijk wel klaar mee dat het winter was en dat alles er ineens weer zo anders uitziet in mijn tuin en toen we gisteren het rolluik open deden, was het weer zover. Alles wit. En dan ook echt alles. Het was een minder dik pak dan de vorige keer maar de tuin was niet meer te zien. Nu ja, deels nog maar de auto was bijvoorbeeld ook weer spontaan van zwart in wit veranderd.
Jullie weten dat ik geen fan ben van de winter omdat ik dan gewoon minder beleef en minder vaak naar buiten mag en ga. En ja, ik mag iedere dag wel even in de ren maar ook daar is het veel te koud naar mijn zin en ik heb gewoon nu al zin in voorjaar. Ik houd ervan als de bloemetjes hun snuitje ineens boven de grond uitsteken en als alles weer groene of andere kleuren krijgt. Ik vind het dan vooral fijn als ik langer buiten kan blijven, hoewel het nu wel een voordeel is dat het langer donker is want dan mag ik ook wel eens in de kattenren als het nog niet licht geworden is en dat is me toch spannend. Soms zie ik een muisje denken mijn mensen want die hollen dan ook al door de tuin.

Iets dat wel een beetje raar was maar dat vooral ook met de kou te maken heeft denken we hier is dat we pas, toen het zo super koud was en er daarna sneeuw kwam, ineens wat hoorden in de muur. Mijn mensen hebben ons uitgelegd dat de muur dubbel is zodat het in de winter binnen lekker warm blijft en in de zomer koeler. Dat heet dan een spouwmuur en betekent dat er een ruimte tussen de twee muren in zit. Nu hoorden we daar ineens ritselen…en ook op zolder! Dus we denken dat er muisjes binnen gekomen waren. Wij naar het plafond kijken wat er aan de hand was maar ja, je ziet ze dan natuurlijk niet lopen. Als het ’s avonds stil is, dan hoorde je het extra goed en zelfs Moos kon het horen dus dat betekent dat ze behoorlijk wat herrie maakten! Nu schijnt het wel zo te zijn dat een heel klein muisje al veel geluid kan voortbrengen dus laten we hopen dat het maar een kleintje was.

Muisje

Er was ook geknaagd aan het karton dat daar ligt en mijn man is bezig met de zolder te isoleren en aan dat zachte spul was ook geknabbeld. Gekke muis want dat spul kun je niet eens eten, laat staan dat het lekker is. Onze brokjes in de val vonden ze duidelijk wel oké. Maar goed, ineens hoorden we een kleine klap boven ons en of er wat nogal hard door de muur naar beneden kwam. Ik lag gezellig te doezelen op de bank maar ik keek wel wat verschrikt op omdat ik ineens wat hoorde dat ik nooit hoor.

Mijn mensen boven kijken, val leeg en muisje weg. De val was wel afgegaan maar geen muisje erin gelukkig dus het beestje is weggeraakt. Dat vind ik wel goed dus we denken dat onze kleine vriend ontsnapt is en naar beneden gevallen of misschien wel gerend is. Enige nadeel is dat hij of zij geen bijdrage levert aan Muisbezorgd maar dat komt dit voorjaar en in de zomer wel weer goed.
Knuffels en kopjes van Lucky en de rest voor iedereen die het nodig heeft!

PS buurpoes heeft duidelijk geen last van de sneeuw want zij blijft gewoon iedere dag komen! Je kunt haar pootjes ook in de sneeuw zien, net als die van veel vogels in allerlei soorten en maten! Dat is wel erg leuk.

O en op de ene foto zie je dat ik een doos bewaak met voer erin. Alle doosjes die achter me staan zijn niet voor ons maar voor vriendjes die ergens anders wonen. Dat kopen ze hier en dan wordt het opgehaald. Nu is het weer weg maar ik denk dat er nog wel een keer nieuwe komen met de postmevrouw en dan krijgen wij we ook wat van, want er zit altijd wel wat lekkers voor ons tussen!