Kever heeft een mening over feiligheid

Zooo heee wat had ik een lente deze week, ik heb er echt van genooten, mijn tuin was heerlijk warm met veel zon, elke dag zag ik nieuwe blaadjes en andere groene dingetjes, er was ook al zo een dikke brommer, die heet homm-el, Juultje zat bijna de hele dag op het dak van het schuurtje, en mijn vrouw dronk elke morgen haar tee in mijn tuin, Saame met mij.

Tuin

Folgens mijn vrouw ligt mijn tuin op het zuiden, dat is niet waar want mijn tuin ligt gewoon achter ons huis, ze zegt ook dat het er daarom al snel lekker warm is, nau ja!!, dan merk je toch echt dat mensen niet veel weeten, want die warmte komt natuurlijk door de zon!, maar enniewee het was toch heel gezellig zo met zijn tweetjes in mijn tuin.

Nog altijd ga ik meteen kijken als ik iets hoor bij de buuren aan de rechterkant, maar het is nooit mijn Mikkie, dat komt omdat Mikkie niet meer naar buiten mag, het is te gefaarlijk op drie pootjes, het gaat heel goed met hem en hij speelt veel, maar mijn mensen en ik missen hem, ook al zijn we blij dat hij frolijk is en zich goed foelt.

Mijn mensen hebben een stuk van het gaaas dat om mijn tuin heen zat weg gehaald, dat was gaaas dat heel hoog was, dat is niet noodig voor mij want ik klim niet uit mijn tuin, ik zau niet weeten waarom ik dat zau doen, mijn tuin is de allerfijnste die er is, en bofendien ken ik andere tuinen helemaal niet dus wat zau ik daar moeten doen?, ik hau nau eenmaal niet van dingen die ik niet ken, die find ik eng.

Boom

Mijn vrouw was aan een stuk van mijn gaaas bezig op een plek die een beetje kaalig is, dat komt omdat er een boom boofen groeit, en daaronder finden planten het dan te donker, er ligt dus gewoon aarde, na een tijdje fond mijn vrouw dat het fies rook, naar mijn poepsen, ze keek naar beneeden en zag een hele rij poepsen liggen, allemaal presies voor het gaaas, ze moest lachen en froeg waarom ik dat zo had gedaan.

Nau, dat is loogies: omdat ik steeds van die raare ferhaalen op de raadio hoor, van grote ruusies enzo, die ruusies worden steeds maar grooter, het gaat bijna over de heele weereld nau, dat wil ik niet in mijn tuin, ik wil vreede!, froeger zat Mikkie altijd stiekum in de tuin van de buuren, toen was alles feilig, maar nu moet ik het zelf doen, dus daarom heb ik mijn eigen ferdeediging aangelegd, ik bescherm mijn mensen en mijzelf, door een lijn te maken die zegt Tot hier en niet ferder!, in mijn tuin geen ruusie!!

***

Ik tetter weer KEIHARD voor vreede!
En ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist.
En ik hoop dat Ollie en mevrouw Ollie een beetje kunnen wennen in het nieuwe huis.

Joep geniet van het voorjaar

Er hangt iets in de lucht. Dat voel ik, dat zie ik en dat ruik ik. In m’n buitenbak komen kleine groene puntjes omhoog en ik moet je mauwen, dat maakt het bewateren en bemesten niet altijd even gemakkelijk.
Ook op de takken in m’n tuin komt weer wat kleur, en m’n personeel zegt dat gistermiddag de lente is begonnen.

Drukkerder

Ook in m’n kop lijkt ‘t nu anders dan de voorgaande weken. Ik ben druk, ik ren door m’n huis alsof ik de kolder in m’n kop heb, geef een lel tegen de balletjes en de veertjes die ik tegenkom sprint over de bank heen en klim weer naar boven tot aan het plafond in m’n krabpaal naast de bank, om alles in huis goed te kunnen bekijken. En als ik daar klaar mee ben dan wil ik naar buiten om in de grote witte stoel naast de voordeur van de eerste zonnestralen te genieten.
M’n personeel snapt dat, want ze zijn nu ook drukkerder dan anders. Ze zijn meer buiten zonder eerst een dikke vacht aan te trekken, en dat is weer gezellig. Ik denk zelfs dat dit weekend de stoelen ook weer in de tuin gezet gaan worden en m’n bruine kussen weer op de tuintafel voor ‘t raam gelegd gaat worden, zodat ik zowel binnen als buiten de boel weer katfortabel in de gaten kan houden.

‘t Is nu ook weer de tijd om toezicht te houden op alles wat er buiten gedaan moet worden, en dan ben ik altijd behulpzaam om hier en daar een pootje uit te steken. Want saame binnen spelen in de winter is leuk, maar saame buiten klussen in ‘t voorjaar is nog veel leukerderder.
Zo heeft Senior bedacht dat hij de schutting naast de schuur lager wil maken, net zo hoog als m’n tuinhekje. Dat is voor mij wel lekker, want dan heb ik vanaf m’n kussen op de tuintafel veel meer uitzicht om te zien wat er in m’n weiland gebeurt. Senior houdt van klussen, en dan zit ik er graag bij om te zien wat hij aan het doen is en te zorgen dat alles goed gaat. Behalve als hij met die herriedingen begint, want dan maak ik me snel uit de poten en kijk ik wel vanuit ‘t weiland wat hij aan het doen is. Nu is de schutting al helemaal weg en zijn die herriedingen weer opgeborgen, en ‘t is even wennen aan zoveel uitzicht vanaf m’n tuintafel maar ik ben er blij mee.

Schutting

Klein nadeel is alleen dat ik vanaf m’n catwalk niet meer de kortste route naar het schuurdak kan lopen omdat de schutting nu weg is. Maar ja, het was eerlijk gemauwd soms ook best wel moeilijk om die route te nemen omdat de plant die daar al jaren groeit steeds dikkere takken krijgt. En daar kon ik me in de winter altijd best nog wel tussendoor wringen omdat er geen bladeren zaten maar ik weet zeker dat er straks, net als voorgaande jaren, weer een heel oerwoud gaat groeien.
Misschien moet ik Senior even mauwen dat ik m’n catwalk gewoon verlengd wil hebben tussen de palen waar de schutting eerst tegenaan stond, met net zo’n lekkere brede plank als op de rest van m’n catwalk. Dat zou het katmoeuvreren door ‘t oerwoud wel een stuk gemakkelijker maken, want ik wil natuurlijk wel nog steeds de schuur op kunnen omdat dat de purrrfecte plek is om naar m’n vrienden achter de Regenboogbrug te kunnen zwaaien.

Maar zolang de uitbreiding van m’n catwalk nog niet klaar is, ga ik nu lekker via de stapel stenen waar straks de barbeknoei weer op komt over de schutting tussen mijn tuin en die van m’n nieuwe blafvriend Bubbles, langs de plantenbakken naar het schuurdak om te zwaaien naar alle mooie sterren. Zoals mijn oude vriendin Anna, die we vorig jaar saame toch maar mooi de titel Kat van de week hebben laten winnen. Ze is begin deze maand, na bijna eenentwintig mooie jaren bij haar Mem, over de Regenboogbrug gegaan.
Of mijn blafvriendinnetje Lientje, die in de armen van haar Mam eind vorige maand, bepakt met zoveel knuffies en kusjes als je maar kunt krijgen, aan haar laatste reis begon.
En ik zwaai ook naar Henk, de bloementweebener waar mijn vriend Gijs altijd graag in de winkel kwam om hem te helpen met de boekhouding en de inspectie van de winkelvoorraad en om knuffels en knabbeltjes te krijgen die Henk altijd voor iedere blaffer en mauwer in zijn winkel had. Ik weet zeker dat alle bloemen en planten achter de Regenboogbrug nu de mooiste van het hele universum zijn sinds Henk daar is.

Eigen kant

En morgen ga ik speciaal het schuurdak op om te zien of ik mijn grote vriend, voorganger en mentor Bram kan vinden. Naar hem zwaai ik al sinds hij twee jaar geleden vertrok, eigenlijk nog maar veuls te kort nadat ik hem had gevonden.
Bram heeft mij geholpen met wijze woorden toen ik nog maar een klein kittenkatertje was, en hij zit nog steeds in mijn hart nu ik al een grote kater ben. Ik hoop dat hij tussen alle andere mooie sterren, samen met mijn andere vriend, mentor en inspirator Bert na achtennegentig blogs een beetje trots op me kan zijn. Maar ik weet zeker dat ik zonder Bram en Bert nooit zover gekomen zou zijn in m’n leven als Blogkater, want als schrijvers van het eerste uur kijken ze ook nu nog steeds mee omdat we voor altijd saame verbonden blijven, ieder aan onze eigen kant van de Regenboogbrug.

Heel veel zachte kopjes voor iedereen die een vriendje moet missen, maar weet dat de mooiste herinneringen voor altijd in je hart blijven.

Joep

Ollie en de verhuizing (2)

Hier een voortgangsbericht uit huize Ollie. Hij is nu aan het wennen, maar het blijft een vreemd huis. Hij durft meer, zijn zelfvertrouwen is aan het groeien en toch voelt hij zich niet echt thuis, dat zie ik ook.

Wennen

Dat komt natuurlijk omdat het een grote flat is van wel vier kamers en dan de keuken nog en een ruimtelijke overloop. Hier zijn dus geen trappen, en dat is een gemis. Thuis klimt Ollie over de trap naar boven om daar in de vensterbank te zitten. Thuis en toch ergens anders, een ideaal huiselijk avontuur voor een kater met angstklachten.
En de geluiden zijn hier anders dan hij gewend is. Tegenover de flat aan de galerijkant is een tennisvereniging, daar spelen ’s avonds mensen die veel geluiden maken van het type OE en HRFF en dan hebben we het PLOK van het tennisracket er nog bij. De eerste avonden lag Ollie naast me op het bed, de slaapkamer grenst aan de galerij, en toen keek hij bij elk geluid alert op. Nu kan hij er tegen, hij is er wat aan gewend.

Vensterbank

Naar buiten kijken vindt Ollie hier minder boeiend dan thuis. De laatste dagen gaat hij wel in de vensterbank liggen, maar zes etages naar beneden kijken, dan is alles te ver weg voor hem. ’s Avonds ziet hij bewegende lichten van het autoverkeer, die zijn voor hem interessanter, maar niet veel.
Zo ontdek ik dat Ollie graag een oogje in het zeil houdt wat de straat betreft; de vensterbank thuis is op de eerste etage waar hij goed kan zien wie er door de straat loopt en welke auto’s en bussen er via de doorgangsweg langs ons huis rijden. Ik leer hem nu dus beter kennen in zijn woonwensen.

Pootje

Dat Ollie meer zelfvertrouwen krijgt in deze flat, merk ik ook aan iets anders. Bijna de hele week dat we hier nu verblijven, sliep hij naast me op het bed. Eerst tegen me aan, liefst onder mijn arm, zo dichtbij en zo lang was nieuw. Hij gaf heel veel lichaamskopjes. En hij vond het goed en zelfs fijn om opgetild te worden en zo in huis een rondleiding te krijgen met uitleg wat-is-wat.
Maar sinds een paar dagen is dat minder. Hij heeft meer eigen dingen te doen en als ik wil aaien terwijl het hem niet uitkomt, geeft hij een tik met het pootje.

Terug

Volgende week moet de renovatie van onze woning klaar zijn. Dan begint de terug-verhuizing en het huis voorbereiden op de terugkeer van ons beiden. Hopelijk is dat op zaterdag, maar de werkzaamheden mogen dan niet uitlopen. Dus een onzekerheid is er wel.

Jajim en Frou Frou over het favoriete deel van de dag

Miauw lieve lezers, we miauwen vandaag letters over ons favoriete deel van de dag. Jullie hoeven vast geen drie keer te raden wat dat is.

Jajim

“Het zal geen furrassing zijn dat de avond ons lievelingsdeel van de dag is. Waarom is dat? Nou, onze tweevoeter eet dan zijn lekkerste en grootste maaltijd van de dag. Omdat Frou Frou en ik altijd komen meehelpen in de keuken, krijgen wij ook onze lekkerste maaltijd. Zodra de bakjes rinkelen en de bestekla open gaat weten we hoe laat het is; tijd voor een blikje. Miauwend spring ik op het aanrecht terwijl onze mensenbroer tergend langzaam het blikje open trekt. Zodra het deksel eraf is wil ik er al van proeven. ‘Nog eventjes geduld meisje’, krijg ik te horen. Ondertussen staat Frou Frou aan zijn voeten en zegt ‘MIEUW’ met haar allerliefste stemmetje. Saame vormen we een purrfect team om onze mensenbroer op te laten schieten met het opdienen van de kalkoen mousse.”

Favoriet

Frou Frou: “Ik heb niet purr se een favoriet deel van de dag hoor, zo lang er maar geknuffeld wordt, dat is het belangrijkste voor mij. Die kalkoenmousse is gewoon gezellig, dat betekent dat we eet smakelijk knuffels krijgen na het eten en dat onze mensenbroer ‘goed zo, meisjes’ zegt als we uitgegeten zijn. Ondanks dat het me niet zo om de hapjes gaat, komen Jajim en ik Saame in de keuken als de bakjes rinkelend uit ons purrsoonlijke kattenkastje worden gehaald. Terwijl onze mensenbroer rustig de mousse over twee bakjes furdeelt miauw ik hem nog een keer op mijn aller schattigst toe. Maar stiekem heb ik nog veel favorieter deel van de dag en dat is vlak na het wakker worden. Daar komt niet purr se voer aan te pas, dat krijgen we daarna, tijdens de ochtendroutine. Het wakker-word-proces ziet er ongeveer zo uit: onze mensenbroer drukt op de snooze-knop van zijn wekker en draait zich nog een keer om in een poging om verder te dutten. Natuurlijk heb ik al lang gezien dat zijn ogen even open waren en weet dat het eerst tijd is voor de ochtend knuffels. Om er zeker van te zijn dat onze mensenbroer dat met zijn slaperige hoofd ook realiseert, trippel ik poot voor poot van zijn benen naar zijn hoofd. Hij krijgt een nat neusje in zijn gezicht en rustig aan begin ik zijn haren te wassen, hoeft hij dat ook niet meer zelf te doen. Qua behulpzaamheid en liefde komt hij nooit iets tekort, daar zorg ik wel voor.”

Nacht

Jajim: “Frou Frou geeft dus niet zo veel om eten, voor haar is dat bijzaak. Nou, voor mij niet hoor. Die knuffels zijn hartstikke gezellig, dat is het niet, maar na knuffels furwacht ik op zijn minst een krakend snackie of een sappig blikje. En heel soms duurt de nacht te lang, zo ging het van de week. Midden in de nacht, rond half twee, liep ik naar onze voerautomaat. Die hoort rond middernacht al brokjes te geven maar er gebeurde niks, úrenlang niet, en het wachten duurde en duurde en duurde. Op wat gesnurk na was het muisstil. Onze mensenbroer lag al een poos op één oor. Daar moest furrandering in komen. Ik bleef verontwaardigd naast de voerbak staan en furvolgens kwam er een keiharde ‘MAUW’ uit mijn bekkie. Er klonken wat verbaasde mompel geluiden van onder de dekens en met één oog open kwam ons mens overeind. ‘Jajim, wat is er?’, hij wreef het slaap uit zijn ogen. Ik mauwde nog een keer op mijn aller zieligst en begon in het bakje naar brokjes te graven. Een noodgeval, begreep onze mensenbroer. Met een zucht stond hij op, gaf me een aai over de bol en noemde me een kleine draak. Waarom weet ik niet precies want het is toch goed dat ik meehelp met dingen onthouden? Wij zorgen er Saame wel voor dat hij niks furgeet.”

Helpen jullie je mens ook mee in het huishouden?

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem heeft tips voor Ollie vanwege zijn verhuizing

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen
Deze week zat ik veel op mijn favoriete plek in de jungle. In de zon op de schutting. Meestal geniet ik dan van de zon maar deze week hing ik met mij kopje omlaag. Ik had het nieuws gehoord dat Ollie, mijn vriend op facebook, onverwachts tijdelijk moest verhuizen. En dat is natuurlijk niet fijn. Het huis van Ollie moest verbouwt worden en het huis was nu dus geen veilige plek meer.

Roover

Ollie had natuurlijk veel verdriet en angsten. En dat begrijp ik goed. Verandering is nooit fijn. Daar hou ikzelf ook niet van. Alles moet gewoon zijn.

Ik vind dat ik Ollie moet gaan helpen met tips en raad. Daarna sprong ik van de schutting en liep gelijk naar Roover voor overleg.
Roover, Ollie moet tijdelijk verhuizen. Verhuizen is stom maar we gaan hem helpen. We gaan tips geven als ware katermannen. Roover vond het een super goed idee. Dit is wat we samen hebben bedacht:
Geur overdracht: Ollie moet zoveel mogelijk zijn geur overbrengen in zijn tijdelijke huis. In zijn reismand, in de grote keuken, op zijn tijdelijke bed, en op de vensterbank. Dan weet je dit is van mij. Ik zeg altijd geur is alles. Vooral op je dekentje Ollie. Die moet je niet vergeten.
Verkennen: Ollie moet gewoon overal op gaan springen. Met de pootjes de dingen aanraken zodat hij weet, ze doen niks, ik kan eraan snuffelen, het ruikt naar Ollie.
Samen zijn: Zorgen dat je vrouw bij je blijft. Dat moet gewoon vind ik. De hele middag spelletjes doen. Stress moet je eruit spelen. Dat helpt, dan vergeet je je zorgen. Je vrouw kan ook met een doekje langs je gezicht gaan en dan het doekje overal in je tijdelijk huis langs de muren wrijven. Dan weet je: dit huis is van mij!
Cadeautjes: snacks, speeltjes en andere cadeautjes zorgen dat je afgeleid bent Ollie. Dan weet je dat je de gewone dingen kan blijven doen. Ook al blijft zo een tijdelijk huis stom.
De veilige kamer: Ik vind dat je vrouw een kamer moet inrichten met alle spullen die vertrouwd zijn voor je. Dat je weet, dit is mijn kamer, hier ben ik veilig.

Tevreden

En natuurlijk blijven wij je gewoon volgen in je tijdelijke huis via Facebook. En dat doen alle vriendjes en vriendinnetjes hoor. En onderschat de kracht van jezelf niet Ollie. Wij katermannen passen ons overal aan, zolang we weten dat er op ons gewacht wordt. En dat we straks terug gaan naar ons vertrouwde huis. Het komt allemaal goed. Echt waar!
Nadat Roover weg was ging ik nog even op de schutting zitten. Ik voelde me tevreden en gerustgesteld. Want ik wist dat ik mijn vriend Ollie dat had gegeven wat hij het meest nodig heeft: Moed, rust en zijn vertrouwde geur in zijn tijdelijke huis.
En natuurlijk hoop ik dat Ollie snel weer naar zijn eigen huis mag. Ik ga pootjes draaien dat het snel gaat gebeuren. Dikke knuffels van mij en ook van Roover.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem