Miauw lieve furriendjes, het waren spannende dagen zeg. Voor ons allemaal, in het bijzonder voor Willem en onze mensenbroer. Wat er was, dat gaat Willem zelf aan jullie miauwen.
Anders
Een paar dagen geleden begon ik mij anders te voelen. Nou sta ik bekend als Willem liever-lui-dan-moe, maar het was anders. Eerst dacht mijn mensenbroer nog; hij voelt zich een dagje minder fijn, misschien heeft ‘ie wel een paar corrigerende tikken gehad van Jajim. Alleen deed ik te lang ‘anders’ en mijn mensenbroer hield me nauwlettend in de gaten. De lekkerste snacks at ik met lange tanden op. Of helemaal niet. Op een gegeven moment ging ik met mijn rug naar iedereen toe liggen, zo van; laat me even. Juist toen liet mijn mensenbroer mij niét.
“Willem toch.. jochie, wat is er? …Willem?” Nee, niet reageren, dacht ik.
Op de krabton springen was ook niet meer leuk. En toen ik mijn snuit ophaalde voor een snack en ‘m rechts liet liggen, er niet eens aan wilde rúiken, wist mijn mensenbroer wat we moesten doen.
Blauwe jas
Wegens mijn angsten vanwege het straatleven komt hulp naar mij als het moet. Niet andersom. Nou, nu had mensenbroer haast en belde hij de gewone witjas op. Het is maar wat je gewoon noemt.
“Willem kan vanmiddag terecht”. De hele weg er naartoe heb ik gezongen; of we terug naar huis konden. “Nee jochie.. het komt goed, ik ben toch bij je?” We kwamen binnen bij de witjas, eentje die we nog niet kenden. En wat bleek? Ze had helemaal geen witte jas aan maar een blauwe. Waarom noemen ze het dan een witjas?
Zonder enig idee wat me te wachten stond, klom ik het mandje uit. Dat ding is in elk geval niét waar ik wil zijn. Dan liever op die vreemde tafel. Wist ik veel dat ze aan me ging friemelen en frunniken. Ze was wel heel rustig en zei lieve dingen in mijn oor terwijl ze aan mijn buik voelde en andere dingen deed die ik liever snel weer furgeet.
Dapper
Omdat ik me niet lekker voelde, liet ik het allemaal gebeuren. Gewoonlijk zou ik me los hebben geworsteld met mijn krachtige poten en haar afschrikken met mijn lange slachttanden, maar dat was nu te furmoeiend. Toen de assistente er ook bij kwam en iedereen zei dat ik knap, dapper en heel lief ben, werd ik rustiger. Voor de zekerheid kroop ik wel met mijn kop tegen mijn mensenbroer aan. Omdat de witjas (met blauwe jas) en de assistente zo rustig en lief waren, en mijn mensenbroer dicht bij me bleef, lukten alle onderzoekjes. Zelfs twee prikjes liet ik toe. Eén is tegen misselijkheid en voor eetlust, en de ander tegen moeilijk springen.
Nou komt het beste gedeelte. De blauwjas zei dat ik, wegens iets wat ik niet begrijp, meer mag eten en dan het liefst natvoer. Eerst zei mijn mensenbroer wel eens van “Willem je bent een beetje te zwaar” en lukte het niet om af te vallen. Nu is het andersom. Het geeft niet want nu komen er extra lekkere hapjes in mijn schaaltje. En mensenbroer gaat ook het aantal liquid snacks opvoeren. Dat is allemaal voor extra vocht – het zal wel, ik ruik vooral veel lekkere luchtjes van vis en kalkoen. Toen we thuis kwamen en de schrik gezakt was, voelde ik mijn maag zachtjes rammelen.
Zelfs Jajim en Frou Frou waren een beetje van slag dat we weg waren. Frou Frou miauwde “Mijn knuffelbroer, waar was je nou! En wat ruik je… raar?” Jajim was in gedachten al bezig met mijn afwas en dommelde weer terug haar dagdroom in.
Hoe mijn gekke dag met mijn bezoek aan de witjas een extra goed einde kreeg, was toen vlak na mijn bakje natvoer, mijn Catootje als furrassing met de Upurr bij het portiek stond. Met dekentjes en een koffer vól met liquid snacks en andere lekkernijen. Sinds ze de terrasfurwarming heeft geregeld kunnen we ook op een koele herfstavond Saame liquid snacks slurpen tot we ervan in slaap soezen. Ze is zo kattent, het is op witjas dagen extra supurr fijn om furkering te hebben.
Niet verder miauwen, maar de witjas, of die nou blauw of wit is, valt best mee.
Kopjes van Willem
en ook van mijn zusjes Jajim en Frou Frou
Naschrift
Willem is inmiddels over de Regenboogbrug gegaan. We zullen hem allemaal missen, maar bij hem thuis vanzelf het meeste.
Doorgekomen bericht van Willem
Heel veel kan ik er nog niet over miauwen, de wifi hapert soms een beetje hier.
Mijn nieuws is vandaag niet zo positief als ik zou willen, lieve allemaal.
Afgelopen nacht voelde ik mij opeens weer niet goed. Het ging snel, mijn grote katerlijf wilde nu opeens ook geen eten meer. Knuffels ook liever niet, alleen nog liquid snacks en soms een aai.
In de ochtend heeft onze mensenbroer meteen de witjas gebeld. We mochten binnen een half uur al komen, net als maandag.
Mijn bloed was goed maandag. Maar in combinatie met de röntgenfoto bleek het foute boel.
Regenboogland riep mij op deze mooie, bijna lente achtige dag. Mijn mensenbroer tilde me van het bed naar ons balkon. De zon furwarmde mijn vacht, een ekster riep. Ik kreeg de kin kriebels die ik zo fijn vond en de liquid snacks bleven tevoorschijn komen.
Vanmiddag heb ik nog even genoten van de herfst-lentezon en de vogeltjes die kwetterden. Maar de benauwdheid was er ook.
De andere sterren fluisterden dat mijn lichaam in regenboogland weer gewoon zou zijn. En gewoon is het aller fijnste.
Ik furgeet jullie nooit en als jullie een mooie ster aan de sterrenhemel zien ben ik dat, zwaaiend, Saame met andere regenboogfurriendjes
Lieve kopjes uit regenboogland voor mijn furriendjes voor altijd,
Willem
Hallo katermannen en kattenpoezen,
Zoals jullie weten heeft de herfst zijn intrede gedaan. De jungle kleurt anders en de wind fluistert zachtjes door de tuinen van Doetinchem. Mijn vriend Doerak, de wijze grote kater, mijn grote voorbeeld, die jarenlang de buurt had beschermd en geleid, was ziek. Het begon met vermoeidheid en het ademen ging moeilijker. Er waren minder avonturen in de jungle. Ik had het als jonge vriend al een tijdje in de gaten. De nachten werden stiller. De verhalen korter.
Doerak heeft een mooi grafje gekregen in zijn favoriete jungle. Het dichtbegroeide hoekje van de tuin waar hij zich altijd het gelukkigst voelde. Vlak bij Tante Fleur onder de oude boom rust hij nu. Ik breng hem nu elke dag even een bezoekje als eerbetoon.
Hallo liefe frientjes, daar ben ik weer, terug van vaakanzie en weer heelemaal heppie de peppie! Het was het wiekent voor de herrufvaakanzie, ik moes de blogg nog schrijfe, ik had geen inspieraazie en frouwtje was moe.
heeft furrhalen fertelt dat ze in Noorwegen heeft gewoond. En dat ze daar 2 grote houtkachels in huis had, en dat Timmie en de Dikkie daar voor lagen op een grote schaapefagt. Zou ik dat ook krijge dacht ik? Ja hoor zei frouwtje, dat gaan we doen!
Kattentaart, muizensoep, kattentaart, muizensoep, kattentaart, muizensoep. Eén voor één bijt ik het zoveelste klittenbolletje uit mijn vacht. Nog zo’n 9246875321 te gaan. Dan weet ik zeker wat ik ga maken voor Toffe KeverT. Mijn grote furriend van de blog op zondag was pas jarig. Omdat hij zelf altijd voor ons en voor iedereen zulke lekkere hapjes maakt, wil ik iets speciaals voor hem doen. Iets dat hij zelf nog niet eerder zo lekker heeft gegeten. Ik denk aan een enorme kattentaart; dé tip van Jajim voor feesten en partijen. Of toch muizensoep? Dat zou een kattastisch visitekaartje zijn voor Muisbezorgd! Waar ben ik gebleven? Kattentaart, muizensoep, kattenstaart, muizenstoep, kattensoep, muizentaart. Koppie erbij houden, Japie! miauw ik streng tegen me zelf, anders raak je het spoor bijster. Kattentaart, muizensoep, kattentaart, ….
Muissoep
tijd zijn er heel wat vreemdelingen gekomen en ook weer gegaan, omdat het beter met ze ging. Altijd was er ruimte voor een extra bordje en een extra aai over hun bol, zonder dat wij moesten inboeten. Tante Cato heeft altijd het beste plekje in bed gehouden, dicht tegen ons mens aan. Ze hoeft niet bang te zijn. Want liefde is er altijd. Gratis en voor niks en in overvloed. Ik heb wel eens gelezen dat liefde het enige is dat zich vermenigvuldigt als je het deelt. Al heb ik geen furstand van wiskunde ik zie in de praktijk dat het zo werkt.
Nau het echt herfst is, met veel reegen en wind en weinig zon, zijn mijn mensen en ik bijna altijd binnen in ons huis, ikzelf lig nog wel eens een uur in mijn tuin maar hoe hard ik ook tetter of ze bij me komen zitten, mijn mensen doen dat niet meer omdat ze het te kaud finden.
Mijn vrouw wordt altijd een beetje somber van de herfst, en dat snap ik wel: alles is nat en kaud, de lucht is grijs en planten gaan kapoo, boomen laten hun blaadjes fallen, en soms zie je de hele dag geen zon omdat de wolken ervoor hangen, of wat het ook is dat wolken doen, en als er dan ook nog nieuws komt over een hele biesondere nieuwe ster foelt het ekstra ferdrietig en grijs.
beneeden is er een leegte, fooral bij zijn famielie, daarom stuur ik ze heeeeeeel veel zachte lieve kopjes om ze te laaten weeten dat ik aan ze denk.