Alle berichten van TegnieseDienst

Japie: feest met een lach en een traan

Soms vraag ik me af hoe het zou zijn om te kunnen vliegen. Zoals de meeuwen die massaal het land in komen en neerstrijken op de nokken van onze huizen. Ze schreeuwen dat het veel te koud is bij de zee en dat de wind ze hierheen blaast.

Stel nou dat ik op ons dak zou kunnen komen, zouden de sterren mij dan beter zien? Of als ik zou kunnen vliegen zoals de zwaluwen. Vanuit mijn boom volg ik ze als ze pijlsnel heen en weer schieten met hun schrille roep. Soms lijkt het bijna alsof ze de wolken doorklieven. Stel nou dat ik zo hoog als de zwaluwen zou kunnen komen, dan ben ik nog dichter bij de sterren. Ik snap heus wel dat ik niet kan vliegen. Ik lijk in de verste verte niet op een vogel. Mijn haren wapperen dan wel in de wind, maar helpen niet om mee op te stijgen zoals vleugels.
En toch zou ik het soms zo graag kunnen. Om ze even een koppie te kunnen geven namens mijn mens, die in deze tijd van het jaar natte ogen krijgt als ze oude purrichtjes leest op Beestboek.

Post

Het was van de week toen ik vijf kaarsjes mocht uitblazen op mijn furjaardagstaart. Het voelde als een feestelijke dag. Mo zoende me plat en danste met me door de kamer. Voor deze ene keer vond ik het goed en hopste vrolijk mee met m’n poten stevig in haar schouder. Foppe had een kattastische muismeetmaat op de kop weten te tikken. Super potig om lengte van piepbeesten te meten. Mijn bissniss draait op kwaliteit.
De postduif bracht uit onverwachte hoeken felicitatiekaarten met lieve letters. De pursoonlijke poeszegels op de enveloppen waren purrachtig. Ware collectorsitems die we sparen. Een meow pareltje is de kersverse Muisbezorgd-poeszegel van de poot van een van mijn creatieve teamleden. Mila bruist van de ideeën om onze muizenhandel op de kaart te zetten en met deze poeszegel heeft ze me enorm verrast. Knap dat zij dit soort dingen kan. We konden het gewoon niet maken om er niets over te miauwen op Beestboek, iets dat mijn mens had willen vermijden. Nu snap ik beter waarom.

Memories

Het is niet dat ze geen feest wil vieren. Dat wil ze heel graag zelfs. Ze vertelt ons vaak genoeg dat we het leven moeten vieren en onze eigen slingers moeten ophangen. Alleen is ze zelf niet zo’n feestbeest.
Voor de buitenwereld lijkt ze vrolijk, maar zelf voelt ze het anders. Eenmaal thuis in onze veilig cocon zie ik wat er allemaal spookt in haar binnenwereld. Zoals van de week toen na mijn feestelijke dag – die ook echt feestelijk was – herinneringen oppopten. Aan Vriendje. De meesten van jullie hebben zijn naam wel eens gehoord. De tranen liepen over haar hangen toen ze teruglas hoe ze voor de eerste keer de zachte haren van zijn gitzwarte jas kon aanraken. Het was tevens de laatste keer dat ze hem kon voelen voor de klei zijn lijfje, doodziek van het harde straatleven, bedekte.
Vriendje heeft zijn eigen rustplaats bij onze voordeur, daar waar hij altijd wachtte op zijn dagelijkse maaltjes. In al die jaren heeft dit doodsbange zwervertje nooit dichtbij durven komen. Tot het moment dat zijn lichaam het begaf. Toen gaf hij zich over. Al heeft hij officieel geen stempel onder adoptiepapieren Vriendje hoort voor altijd bij onze BBB-furmilie.
We weten nu al dat de tijd rond de langste dag van het jaar in het teken staat van memorabele momenten. Er kwam van alles Saame op die datum in huize BBB en dat laat Beestboek *) haarfijn weten. Al ken ik mijn furmilieleden niet pursoonlijk ik voel dat we voor altijd met Dwiezeliesje, Gizzybizzy, Sjakie en Vriendje verbonden zijn. De nok van ons dak is net buiten pootbereik.
Maar pas heb ik ontdekt hoe ik op het schuurdak kan klauteren. Dan ben ik net iets dichter bij de regenboogbrug dan in mijn boom. Van daar staartzwaai ik extra lang naar alle sterren, zodat ze zien dat we voor altijd aan ze denken. Zwaaien jullie mee?
Koppie van Japie

*) Noot van mijn mens: Ik weet dat ik er voor kan kiezen om de herinneringen op FB uit te zetten. Maar emoties hebben het recht om gevoeld te worden. Naast waterlanders zijn er zonnige glimlachen, want liefde schittert door vele facetten.

Kever heeft een mening over de sterkste

Elke morgen ga ik naar mijn tuin en tsjek ik alles, dat moet, want als ik in de nacht niet buiten ben geweest kan er van alles zijn gebeurd, dus ik moet eerst kontroleeren of alles in orde is, meestal is dat zo, maar je weet nooit, op een dag kan het zijn dat ik in moet grijpen.

Daarna ga ik lekker op mijn terras liggen, daar is de zon in de ochtend, en het wordt daar al ZO warm dat ik onder mijn bankje moet gaan liggen, of ik ferhuis naar de hortensiejaas, daar kruip ik onder en daar is het altijd heerlijk frips.

Tuin

Mijn vrouw komt elke morgen tee drinken bij mij in mijn tuin, dat is gezellig, ik krijg een paar brokjes en een knuffel en dan leest zij de krant en ik denk na, want als ik de krant zie weet ik weer waarom ik voor vreede tetter, en waarom ik niet op kan geefen, mensen denken vaak dat wij als katten niets weeten maar hier staat heel vaak de raadio aan en ik hoor alles, en van vrienden weet ik dat ze fia de teeleviesie of internet op de hoogte zijn van wat er in de weereld gebeurt.

Nau is er in mijn tuin iets wat ik moeilijk find: mijn vriend de duif wordt gepest door andere duifen, hij kan er niet zo goed tegenop, ze duuwen hem opzij en dat laat hij gebeuren, als mijn vrouw de andere duifen wegjaagt schrikt mijn duif en fliegt ook weg, ik probeer te helpen door naar de andere duifen toe te rennen zodat ze bang worden, maar ze fliegen omhoog en komen gewoon weer terug, mijn man loopt soms naar de andere duifen toe en zorgt dat ze weg gaan, maar niets helpt, en soms kan mijn duif niet eens rustig zijn brokjes eeten omdat er wel FIER duifen om hem heen staan die de baas prooberen te zijn, en nau weeten we niet meer zo goed wat we nog kunnen doen, we hoopen maar dat mijn vriend toch blijft komen.

10000%

Soms geeft mijn vriend de duif een duuwtje tegen een andere duif, maar ze zijn niet bang van hem, en meer durft hij niet, zo is de weereld ineens in mijn tuin gekomen, en mijn zomer foelt een beetje kauder, ik zie dat de sterkste gemeen kan zijn en steeds méér wil, en dat de bangste het daar moeilijk mee heeft en maar weg gaat omdattie niet anders kan, en ik find dat niet eerlijk.

Ik weet niet hoe ik kan helpen, maar ik weet wel 10000% dat ik niet van ruusie en van gemeen doen hau, ik wil niet zo doen, zo ben ik niet en mijn duif ook niet, wij zijn niet de sterksten, dus ik tetter maar NOG harder voor vreede, ik hoop dat het helpt.

****
Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep en de nieuwe dierendoktermevrouw

Eigenlijk had ik eind vorige maand al een afspraak staan bij m’n nieuwe dierendoktermevrouw, ergens halverwege een middag. Maar ja, het was toen nog lekker weer, en de afspraak stond alleen in de agenda van m’n personeel.
Dus ben ik die dag gewoon lekker na m’n ontbijt weer naar buiten gegaan voor een wandelingetje in de buurt en een dutje op een heerlijk plekje.

M’n personeel dacht dat ik ergens rond de lunch wel weer thuis zou zijn voor m’n soepie of schaaltje kattenmelk. Maar ja, ik wist helemaal niks over een afspraak dus  ik was lekker buiten aan ‘t genieten en had helemaal geen trek in lunch nadat ik m’n ontbijtbakje met natvoer eerder die dag al helemaal had schoongelikt.
Natuurlijk heb ik m’n personeel begin van de middag wel horen roepen en rammelen met m’n snekkiestrommel. Maar inmiddels weet ik ook dat wanneer ik overdag snekkies aangeboden krijg dat er dan iets aan de poot is. Dus ik rekte me even lekker uit en draaide me nog een keertje om in het hoge gras aan de rand van m’n weiland en deed nog maar een dutje.
Tegen een uurtje of drie kreeg ik toch wel trek om iets te gaan drinken, want dat is heel belangrijk wanneer het warm weer is, en ging ik maar weer ‘s op huis aan. En pas toen kreeg ik te horen dat ik te laat was voor een afspraak waar ik helemaal niks van wist.

Reismand

Maar ja, als ik m’n paspoort geldig wil houden moet ik als buitenhuiskater toch elk jaar een stempeltje gaan halen. Dus er was geen ontkomen aan. M’n personeel had al een nieuwe afspraak voor me gemaakt, ‘s morgens vroeg deze keer. Dat kreeg ik pas na m’n ontbijt te horen, terwijl ik lekker op het grote bed lag te dutten.
Ineens stond m’n grote zwarte reismand met zebrastrepen naast me, waar ik met zachte hand ingezet werd.
Nou vind ik dat nooit zo erg, want die mand is lekker ruim en ik kan aan alle kanten naar buiten kijken. En het ritje in dat grote bromding op vier wielen, in m’n reismand bij Senior op schoot, vind ik ook altijd wel leuk want ik zie onderweg dan allemaal nieuwe plekken buiten m’n eigen buurt. Niet dat ik die ooit zelf van dichtbij wil bekijken, want ik blijf veel liever dicht bij m’n eigen huis.
Terwijl ik door de voorruit en het zijraam van alles voorbij zag komen, besloot ik zachtjes wat voor me uit te zingen. En m’n personeel zong met me mee, al was het dan met de nodige spelfouten. Maar dat mocht de pret van het ritje niet drukken, al denk ik toch dat ik wat meer moeite zal moeten doen om ze alle liedjes te leren die m’n moeder voor me zong toen ik nog een beebiekittenkatertje was. Dat maakt samen onderweg dan vast nog veel leukerderder.

Afspraak

‘t Is wel een beetje jammer dat de nieuwe dierendoktermevrouw alleen met afspraken werkt. De dierendoktermeneer waar ik vroeger kwam had drie keer per dag gewoon inloopspreekuur, en er was dan altijd wel iets te beleven in de drukke wachtkamer. Er hingen dan heel veel geuren van andere mauwers en blaffers en soms zelfs van een knager, die allemaal op hun beurt zaten te wachten. En tot die tijd hadden we vaak onderling hele interessante gesprekken met elkaar.
Maar waar ik nu kom, was ik de enige katermans in een van de twee wachtkamers. En dat is dan best wel stil, al vind ik het wel leuker om nu in m’n mand op tafel te mogen staan in plaats van op de grond, want wat mij betreft is het overal hoe hogerder, hoe beterder. Gelukkig hoefden we maandag helemaal niet lang te wachten. En net als de vorige keer ben ik, toen de kap van m’n mand eraf ging, zelf weer op de behandeltafel gaan zitten, want daar is ‘ie tenslotte voor.

Training

Nadat m’n oren en gebit waren nagekeken en m’n hartslag gecontroleerd was, werd ik zachtjes opgepakt en op een weegschaal gezet. M’n personeel was tevreden dat ik voor m’n lengte en postuur nog steeds heel netjes op gewicht ben maar ja, ik ben dan ook buiten dagelijks in training, dus mij verbaasde dat niks. Terwijl de dierendoktermevrouw m’n prikje gaf, zat ik te bedenken dat ik ook best wel even in de vensterbank van de spreekkamer kon gaan kijken want die zag er anders uit dan thuis.
Dus na een paar aaien ben ik op de grond gesprongen en heb ik eerst nog even een rondje door de mauwkamer gewandeld voordat ik tussen de lamellen sprong om naar buiten te gaan zitten kijken. Het was best een drukke straat waar veel bromblik voorbij kwam, en ik was blij dat mijn straat veel rustigerder is. Want bij mij thuis aan de voorkant komen af en toe wat bromblikken langzaam voorbij, om daarna allemaal op een rijtje naast elkaar neergezet te worden. En aan de achterkant van m’n huis heb ik alleen m’n weiland waar de paarden, hazen en muizen lopen.
Ik geloof niet dat ik graag aan een drukke weg zou willen wonen.

Thuis

Nadat m’n paspoort helemaal bijgewerkt was, werd ik uit de vensterbank gehaald en terug in m’n reismand gezet. Ik had al gemauwd dat ik geen snekkies van de zaak hoefde, want die vond ik de vorige keer helemaal niet lekker.
‘t Werd weer tijd om naar huis te gaan, en onderweg was ik helemaal stil van alles wat ik gezien had. Want zelfs voor een grote katermans als ik is zo’n ritje en bezoek best indrukwekkend. Maar voor een lekker kauwstaafje wilde ik thuis toch best m’n reismand wel uitstappen, om daarna lekker een dutje te doen op m’n eigen bank in m’n eigen woonkamer. Want onderweg zijn is leuk, maar thuis zijn is nog veel leukerderder.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Jajim en Frou Frou over je eigen ding doen


Miauw lieve allemaal, we zijn er weer met onze letters en hopen dat iedereen een fijne week heeft gehad.

Frou Frou: “net op het moment dat mijn ogen dichtvallen tijdens het begin van een catnap, klinken er geluiden van achter het keukenmuurtje. Onze mensenbroer probeert zo stilletjes mogelijk de schaaltjes en een vork uit de kast te halen om rustig ons eten te kunnen furdelen. Maar ik herken het geluid meteen. Het klinkt namelijk heel anders dan wanneer hij zijn eigen schaaltje pakt. Vol furwachting til ik mijn koppie op en strek mijn nekje uit om te laten zien dat ik best trek heb in wat lekkers. Jajim pakt het moment anders aan, nog voor het natvoer klaar staat cirkelt ze miauwend en zingend om zijn benen heen. Jullie weten ondertussen hoe ze is. ‘Even geduld meisje’, is het antwoord op Jajim’s ongeduld. Maar daar is mijn zus het niet mee eens en zodra het zakje met saus open gaat maakt ze een sprong en probeert het met haar poot uit zijn handen te tikken.”

Jajim: “met mijn allerliefste en meest hongerige blik kijk ik omhoog. ‘Schiet nou op’, miauw ik. Zonder effect, hij schiet helemaal niet op. Tenminste, het kan altijd sneller, toch? ‘Komt eraan meisjes’. Nadat onze mensenbroer VEEL te langzaam de stukjes vis over de bakjes furdeelt en prakt, komt eindelijk het magische woord. ‘Eeeten!’. Ik loop voor hem uit en het bakje raakt de vloer nog niet of ik begin al te slurpen.”

Frou Frou: “zelf blijf ik geduldig in mijn mandje liggen, onze mensenbroer zal die vis heus niet zelf opeten, toch? Ik steek mijn snorharen vooruit en snuffel in de lucht, maar blijf gewoon liggen waar ik lig. Onze mensenbroer komt op ooghoogte bij me staan en zet het bakje voor mijn neus in de grote mand. ‘Kijk eens kleine Kruimel, lunch!’ zegt hij enthousiast. Maar waar ik net mijn snorharen alleen al aflikte bij de geur, moet ik nu opeens nog even nadenken en draai mijn koppie de andere kant op. ‘Toe, kijk eens? Visjes, in saus!’. Hmm, die saus ruikt wel heel lekker… Met een beetje tegenzin kom ik half overeind en neem een likje. Jammie, de moeite waard om mijn catnap even uit te stellen. En dan begin ik enthousiast te smullen. Het maakt me ook niets uit dat er af en toe een stukje vis in mijn snorharen belandt of door de lucht vliegt. Die restjes zijn voor straks. Ondertussen zegt onze mensenbroer allemaal lieve dingen, over hoe goed ik het doe.”

Aanmoedigen

Frou Frou: “jullie vragen je vast af waarom ik lunch in mijn mand krijg en met allemaal aanmoedigingen. Nou, soms zijn er dingen die me zenuwachtig maken, zoals herrie. En dat was laatst, keiharde herrie!
Wat het nou purrcies was blijft een mysterie voor mij als poes. Het andere waar ik zenuwachtig van word is dat Jajim altijd op mijn bakje zit te azen, maakt niet eens uit wat erin zit zolang het maar eetbaar is. Daarom eet mijn grote zus aan de andere kant van de tussendeur, ook wel onze kattensluis. De zenuwen met eten doen me denken aan toen ik in een kennel woonde met een heleboel andere katten, daar heb ik geleerd om heel bescheiden te zijn en liet alle andere katermannen en poezendames voor. Het komt omdat ik zachtaardig ben, en een allemansvriendinnetje, zegt onze tweevoeter.”

Jajim: “die dichte deur vind ik purrsoonlijk heel stom! Het beste zou zijn als er helemáál geen deuren in huis zitten. Soms bedenkt onze mensenbroer het om te gaan douchen met de deur dicht, iets met tocht. Ik weet niet wélke tocht hij bedoelt, zo groot is de badkamer écht niet hoor. Pas geleden heb ik er wat op furzonnen, op dat met die deur. Namelijk een prooi vangen en dan roepen dat ik een katdootje heb. Zo hard dat de buren het vast ook horen. En het werkt echt goed! Zo snel als hij kan komt onze mensenbroer de badkamer uit en geeft me een aai over de bol.
En soms ook een snoepje. Waarom niet altijd? Het zou kunnen dat ik nog een beetje aan mijn zomerjasje aan het werken ben op het moment, dat zou beter zijn voor mijn gezondheid. Ach ja, hij zegt wel meer. Bijvoorbeeld dat het prooi-popje misschien aan furvanging toe is. Kijk nou zelf, die is toch supurrr mooi?”

Even rust

Frou Frou: “weet je nog laatst, Jajim? Toen moest er een klusjesman in de grote kamer zijn. Er werd met spullen geschoven en van alles en dat was vanwege die man. Ook moesten wij naar de kleine kamer, sterker nog, wij wilden naar die kamer toen de bel keihard ging. Daar is het onze veilige plek voor. Of eigenlijk is het vooral míjn veilige plek. Mijn lievelingshangmat is daar, en ook onze oude krabpaal. Allemaal met furtrouwde luchtjes.
Voor mij is het geen probleem als de deur even dicht is hoor. Een zus hebben is vaak gezellig, heus waar, maar soms wil ik even rust. En Jajim ook.”

Jajim: “daar heeft mijn zusje dan wel weer een punt. Ook al houd ik écht niet van deuren, zolang onze mensenbroer aan dezelfde kant van de deur zit als ik is het opeens niet erg meer. Hoef ik ook niet steeds prooien te vangen, en we kunnen Saame relaxen of slapen zonder dat Frou Frou de boel furstoord door keihard PRRR PRR PRRR te doen en bovenop ons te gaan liggen.
Soms wil je gewoon even met zijn tweeën zijn. Sinds Willem in Regenboogland is gaan wonen, hebben we een nieuwe dynamiek, zo noemen mensen dat. En nu hebben we ontdekt dat het echt genieten is om af en toe je mensenbroer helemaal voor jezelf te hebben. Maar dat we elkaar ook missen als er te lang een deur dicht is.”

Hoe is jouw dynamiek thuis?

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem over vakantie en regenachtig weer

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Ik vind het maar een vreemd idee dat mijn mensen een paar dagen op vakantie gaan. Gelukkig doen ze dat niet zo vaak en gaan ze nooit echt lang weg, maar toch. Ik moet alvast waterdichte plannen maken om de dagen door te komen. En ondertussen moet ik samen met Roover de seizoen knoppen fixen, omdat veel van mijn vriendjes en vriendinnetjes klagen over de regen en dat de zon verdwenen is.

Regen

Met een scheve kop keek ik mijn baasjes aan. Inpakken? Koffers sjouwen? Ze gingen echt een paar dagen op vakantie, midden in het jaar. Ik vond dat maar raar. Wie zou er nou op het huis passen als hij het niet deed?. In mijn hoofd maakte ik alvast grootste plannen om de dagen door te komen. Mijn kattenkwaad agenda zat al propvol.
Alsof dat nog niet genoeg was, kwam Roover aangesneld. De mensen waren in paniek. Niet alleen om het feit dat ze weggingen, maar ze bleven maar zeuren over het druilerige regenachtige weer. Ook al mijn vrindjes en vriendinnetjes hadden het erover. Of ik daar niet eventjes wat aan kon doen?

Ik zuchtte diep. Gelukkig stond Roover paraat. Samen moesten ze op onderzoek uitgaan. We liepen regelrecht naar de seizoen knoppen in de oude schuur. Het geheime paneel waarmee het weer werd geregeld. Er bleek flink wat stuk te zijn. Er zat ook zand in de tandwielen. Dat is niet zomaar opgelost dacht ik. Zo te zien heb ik wel 3 dagen nodig om alles weer soepel te laten draaien. Met een ferme poot begon Roover aan de knoppen te draaien. Maar ik zag dat we toch echt eerst al het zand eruit moesten halen. Anders gaan die wielen echt niet draaien. Door alle zand waren de knoppen vastgelopen op de herfst stand. Ik zei tegen Roover: kom we gaan aan de slag. Elke dag zand eruit halen en als dat klaar is kunnen we de knoppen van herfstachtig naar zomers en zonnig draaien. Volgens mij zijn we eind van de week wel klaar. Dan kan iedereen weer genieten van de zon en warmte.

Plannen

Tussendoor moet ik tijdens de afwezigheid van mijn mensen het huis nog veranderen in mijn persoonlijke pretpark. Dit zijn mijn plannen voor de komende dagen:
1. De bank invasie: Ik ga overal op de bank slapen, en Roover mag meedoen.
2. De snoepjesjacht: Roover duwt de kastjes open voor extra snacks. Ik vertel waar ze liggen.
3. Kussentrappelen: We gaan alle kussens in de woonkamer leegschudden.
4. Pootjes – kunst: Met natte pootjes ga ik allemaal tekeningen op de vloer maken.
5. Feestmaal: Samen met Roover ga ik zorgen dat we extra eten krijgen. Door de leuke buurvrouw zielig aan te kijken en te miauwen dat we niet genoeg eten hebben gehad. Daar ben ik namelijk heel goed in. En Roover is een snelle leerling.
Het blijft raar de vacansie, maar op deze manier kom ik die paar dagen wel door. En als mijn mensen weer terug zijn krijg ik veel extra knuffels en snacks. En ik ga ze natuurlijk de eerste nacht als ze terug zijn heel fijn uit hun slaap halen. Dat hebben ze dan wel verdiend vind ik.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem