Alle berichten van TegnieseDienst

🐾 Bliksem moest naar de witte jas. Hoe ging dat?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Vorige week woensdag zat ik in de keuken en de geur van malse stukjes kip kwam mij tegemoet. Ik spon luidruchtig. Mijn staart trilde van puur geluk. Ik nam een grote hap, genietend van de rustige ochtend.
Ineens klikte er iets achter mij. Een bekend onheilspellend geluid.
Ik verstarde. Mijn snorharen trilden Behoedzaam keek ik achterom. Daar stond het grote plastic monster De reismand. Mijn manmens glimlachte schuldbewust en hield de reismand open. Het was een valstrik! De jaarlijkse controle bij de dierenarts.

Ontsnapping

Met een luide miauw schoot ik onder de keukentafel door. Mijn controle was begonnen. Maar ook de grote ontsnapping:
1. Heel laag bij de grond rende ik richting de gang.
2. Een scherpe bocht bracht mij bij de trap.
3. Ik schoot als een zwarte schicht omhoog richting de slaapkamer.
Mijn favoriete schuilplaats lonkte, de donkere holte onder het bed. Als ik daar eenmaal zat kreeg niemand mij eruit. Ik nam een sprong over de wasmand, gleed over het laminaat en…..de slaapkamer deur viel met een zachte klik dicht. Net te laat.
Warme handen pakte mij op. Ik liet mijzelf helemaal slap hangen, maar dat hielp niet. Een moment later hoorde ik het deurtje van de reismand sluiten. Klik. Gevangen.
De reis in de auto was een beproeving. Bij elke bocht zong ik mijn luidste protestlied, en liet ik een diep en klagend miauw horen. Maar het mocht niet baten.
Toen de auto stopte werd het pas echt spannend. De geur van de wachtkamer drong de reismand binnen. Het rook naar vreemde honden, en angst. Ik maakte mij zo klein mogelijk. Mijn ogen stonden zo groot als schoteltjes.
En toen klonk het: Bliksem mag komen, met een vriendelijke stem.
De reismand werd op een metalen tafel gezet. Het deurtje ging open. Maar ik weigerde naar buiten te komen. Ik hield mij met alle nagels vast aan de reismand. De dierenarts, een rustige vrouw met een zachte stem, tilde mij er voorzichtig uit. Ineens stond ik tegenover de vijand. Nu was er geen ontsnappen meer aan.

Controle

De controle begon:
1. De koude metalen schijf: Die belande op mijn borst. Bonk bonk bonk. Prachtig zei de vrouw, dit is een sterke hartslag.
2. De felle lamp: Er werd in mijn oren gekeken en naar mijn tanden. Goed gebit en schone oren zei de witte jas
3. De weegschaal: Ik werd op een plaat gezet. Die gaf 5,4 kilo aan. De vorige keer was het 5 kilo. Maar dat zijn allemaal spieren dacht ik bij mijzelf, en een heel klein beetje buikvet.
Toen kwam het spannendste moment. Zij hield mij vast bij mijn nekvel. En zij pakte een kleine naald. De jaarlijkse vaccinatie. Ik hield mijn adem in, zette mijn spieren strak en….prik.
Het was alweer voorbij. En ik had geen kik gegeven. Wat een held ben ik ook.
Als beloning kreeg ik een kattensnoepje. Die heb ik spontaan opgegeten. En toen kreeg ik een knuffel achter mijn oren.

Thuis

Toen ik weer thuis kwam stormde ik gelijk uit de reismand en rende naar mijn voerbak om de rest van mijn achtergebleven eten op te eten. De rust was wedergekeerd. Ik had de dierenarts weer overleefd, mijn territorium verdedigd en bewezen dat ik de dapperste kater uit de buurt ben.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle heeft de eeklips gezien

Haaaalo liefe frientjes,

Zijn jullie allemaal bijgekoome van het keiheete weer? Het had ook wel wat he, ik hep er in ieder gefal van genoote. Dat komp ook omdat ik een binnepoes ben mij niet druk maak. Ik lig nog steeds op de koelmat.

Frouwtje zeg, Belle komp van die koelmat af, dat is feel te koud nu, je krijgt straks een blaasontsteking. Ik fin het onzin, die koelmat lig lekker ook als de temperaturen wat lager zijn, en mij blaas werrukt prima. Ik hou niet fan ooferberzorrugdheid. Als ik het koud krijge doe dan kom ik fanzelluf wel van die koelmat. Boofendien is het nazoomer en nog geen herruf, punt uit!

Bril

Hebbe jullie nog de eeklips gezien? Ik wis eg waar niet was het was, had er nog nooit fan gehoord. Frouwtje heef alles uitgelegd aan mij en dat het een heeeele spannende dag zou gaan worden. Wij doen s’nachts weleens kijke naar de sterre en de maan, maar dat de zon zomaar ga furrduisteren, daar moet ik bij zijn dacht ik. Frouwtje kwam er achter dat wij de eeklips vanaf het balkon konden zien. Wij woonen hoog en zien ook faak de zon onder gaan.
Ze riep Belle, dan moet ik halsoverkop een eeklipsbril koope. Je mag dan niet in de zon kijke, dat doe je ooge geen goed en is gefaarluk. Zij naar het winkelcentum, maar daar waare de eeklipsbrillen uitfurrkocht.
Toen heef ze een heeele tijd op de aaipet zitte swaajpe en werd ze nerveus. Belle zei ze, ik kan zellufs online geen eeklipsbril meer bestellen, ze zijn ooferal uitfurrkocht. Maar toen ineens riep ze, hebbes, bij Aamazon hebben ze de laaste eeklipsbrillen en die komp vast nog op tijd aan hoor.
Nou, mauwde ik, als die uit Sjienaa moet koome net als de koelmat, dan kan je het furrgeete. Die maake zofeel omweege met het fliegtuig en duurt het weeke foordat het paaket aankomp. Nee zei frouwtje, deze eeklipsbril komt uit Aamerika, die fliegen sneller en regtstreeks. Ik moet jullie zegge op de dag fan de zonsfurrduistering werd het paakket bezorrugd.

Ik schrok mij de blubbie toen ze de eeklipksbril opzette. Een knalooranje bril met zwarte glaaze, ik dach nog daar kan je toch geen klappie mee zien ? Nee Belle zei frouwtje, dat hoort zo, dat is omdat de zon dan ekstra fel is en de zwarte glaaze de zon teegehouwe doen.
Ik mauwde terug, aan mijn lijf niet zo’n stomme bril. Wij dieren zijn furrstandig en gebruike ons instinkt, en doen eg waar niet in de zon kijke als die furrduisteren doe. Wij hebbe ingebouwde feiligheid in ons kop en foelen we aan als iets gefaarlijk is. Ookee zei frouwtje kom je dan fanafond ook op het balkon naar de eeklips kijke?

Balkon

Daar zat ze dan op het balkon met die knaloranje bril en zei ze, Belle nou moet je goed opletten nu gaat het gebeuren.
Jullie weete ik kom bijna nooit op het balkon, buite kan mij niet scheele.
Zolang er een raam oope is of de balkondeur, kan ik frisse lucht opsnuife wanneer ik wil en is het goe zo. Maar frouwtje bleef zo aandringen dus ik kwam toch maar eefe kijke op het balkon om polshoogte te neeme. Ik zal jullie zegge, de zon scheen en het was sup sup suppietroopies op het balkon. Mij poote seeje bijna furrrbranden op het beton. Boofendien was er herrie en daar hou ik niet fan.
Op alle etaages fan de flet zaaten mensen op het balkon naar de eeklips te kijke en schreeuwe dat ze deeje. wow, wow, kijk, kijk, kijk, nou gaat de zon furrduisteren! En toen gingen ze ook nog keihard juiche en klappe. De boofeburen trokke met een knal een sjampanjefles oope en de helft kwam naar beneeje, inplaats van in de glaaze. Nou jullie begrijpe, ik floog met een rotgang naar binne.

Rust

Ik hou nie fan herrie en ook frouwtje fon het ooferdreefe dat al die mensen van de flet zo stom deeje. Natuur moe je in alle rust bekijke, dan hoor je de stilte he Belle zei ze. Ja frouwtje zo is het, wij doen ook niet juiche en klappe als wij s’nachts op het balkon staan, en naar de sterre en de maan kijke. Nee, wij doen heel zagies en met respekt naar de sterreheemel kijke, en dan ineens zien wij onze fonkelende sterrenfrientjes. En die koome alleen als wij heel stil zijn.
Nou, frouwtje droop ook af naar binne en dee die eeklipsbril af, tot de folgende keer zei ze. Teege die tijd zijn we zelluf een ster Belle ! Maar toen kwam er nog wat anders. Belle er komp fanacht als het keidonker is sterrereege, dat zijn fallende sterre en dan mag je een wens doen.
Koome de sterrefrientjes dan weer naar beneeje froeg ik? Nee zei frouwtje, de sterrefrientjes doen in Reegeboogland blijfe woone, maar die laate dan een lichie naar beneeje falle, om te zegge dat ze fan ons houwe. Nou dat fon ik eg waar heel mooi. Dus wij zaten midden in de nacht op balkon.

Het was heel stil want iedereen sliep. Frouwtje fluisterde heel zagies Belle, nou gaan wij goed oplette of er sterrereege komp. En nie feel laaater zaaage we fonkelende sterrelichies naar beneeje koome zeile, het was zoo mooi.
Nou mooge we een wens doen Belle zei ze, en jij mag het mauwe. Toen mauwde ik, dat alle mensen en dieren die ziek zijn weer gezond mooge zijn, en dat er heel snel freede op aarde mag koome, eg waar dat wens ik ! We doen hoope dat het gauw komp. Toen gingen we naar binne en deeje we droome oofer freede op ons zonnebloeme dekbedoofertrek.

Spannend

Nou komp er fan de week een maansfurrduistering Belle zeg frouwtje. Daar hebbie geen eeklipsbril foor noodig en kan je gewoon erin kijke. Het is midden in de nacht, maar wij doen de wekker zette zodat we het kunne zien. Het ga dus nog een spannend weekie worden.

Liefe frientjes, ik hoop dat jullie het verder allemaal goed maake en doen genieten van de naazoomer. Tot de folgende blog.

Dikke knuf van Belle

Japie: waar zal ik het over hebben?

Japie met Tante Luna aan het muizen vangen

Wat een klaagzang was mijn vorige furhaal, hè?! Eerlijk gemiauwd heb ik me serieus afgevraagd of ik deze keer wel iets moest furtellen, want het is hier nog steeds gedoe. Ik kan toch niet weer een treurdicht houden?! Dat wordt vervelend om te lezen.
Tegelijkertijd kan ik niet voorbij gaan aan het hoe het hier al een tijdje gaat. Maar moet ik het hebben over de tandarts die mijn mens vaker ziet dan haar lief is? Of zal ik het hebben over hoe ze staat, strompelt, zit, wiebelt, ligt, kreunt en kruipt? Door het in alle bochten wringen is ze wel soepeler aan het worden. Maar om nou te zeggen dat haar humeur er op vooruit gaat?
Misschien komt dat wel omdat ze ook witjas vaker spreekt dan ze zou willen. Over Foppe, die alwéér aan het tobben is met zijn gezondheid. Daar heeft ze zorgen over en ze wordt er verdrietig van en als het donker is, ligt ze daar weer wakker van. Ondertussen maakt ze plannen om alle vieze geurtjes uit huis te krijgen die een gevolg zijn van de buikpijn van mijn broer. Wat overigens helemaal geen handige combinatie is als je last hebt van je rug. Hebben jullie een beetje beeld bij hoe de sfeer in huis is?
En dan heb ik het nog niet eens over de website van mijn bissniss die al maanden plat ligt. Ook al geen visitekaartje. Kortom….

Meowe buurtbewoners

Misschien kan ik het hebben over de meowe buurtbewoners? Want wat ik nooit meer heb gemiauwd is dat we er toch nog achter zijn gekomen waar mijn look-a-like woont (daar heb ik in het voorjaar een furhaal over geschreven). Hij bleek notabene gewoon bijna naast ons te wonen, in het huis van mijn grijze sterrenvriend Berdus. Mijn mens kwam er pas achter toen de verhuiswagen voor de deur stond.
Hij heet overigens Tedje en we schijnen sprekend op elkaar te lijken. Alleen heeft Tedje een piepklein stukkie met witte haren die tussen zijn lange borstharen uit piepen. Jammer dat we nooit fatsoenlijk kennis hebben gemaakt. Er waren meer verhuizingen en nu wonen er andere mensen met andere katten. Zo is er een vuurrode duvel die ondanks zijn verhitte kleur een vriendelijke inborst lijkt te hebben. Ik zou best furrienden met hem willen worden, maar ik heb geen idee waar zijn tuin is. Ik zie er eentje in een rood-witte jas, zonder staart.
Nu vraag ik me af of hoe zoiets kan. Dat ga ik een keer op de kat af vragen als zij dichterbij durft te komen. Dan is er nog superslanke, razendsnelle die donkerder is dan de nacht. Zijn klauwen zijn scherper dan de mijne, die al vlijmscherp zijn. Onze outfits gaan er niet op vooruit als we weer eens een kattefietje hebben. Tante Cato miauwt keer op keer dat we het beter bij blazen kunnen houden. Dan kom je er zonder vachtscheuren vanaf. Met mijn vijf jaar ervaring zou ik zoiets inmiddels moeten weten, want die extra gaten in mijn lijf zijn best pijnlijk.

Of ik kan het hebben over mijn contact met een watersalamander die pendelt tussen de schuur en het drooggevallen vijvertje in de achtertuin. Salamander is een meowsgierig aagje, die in de deuropening blijft zitten als er iemand heen en weer loopt. We zijn aan het uitvogelen in welke taal we elkaar het beste begrijpen. Want ik zou wel willen weten hoe je als Watersalamander je zwemdiploma haalt als er geen water is.
Het zou ook kunnen gaan over Begeltje die onder de prikkelbosjes bij de voordeur woont. Je snapt dat die kleine Stekel een speciaal plekje in mijn hart heeft.
Voor wie het niet weet, ik ben als verweesd en verwilderd kitten opgevangen door egels. De Stekels deelden hun brokjes met mij en dat was mijn redding. Je leest er alles over in mijn eerste blogs op deze website. Begeltje is dol op kattenbrokjes met veel kip en laten wij dat nou voldoende op voorraad hebben. Zijn (of haar?) bakje zit verstopt onder een dakpan zodat zowel Foppe als de regendruppels er niet bij kunnen. Ieder donker knabbelt hij het stampvolle bakje leeg. Alles om genoeg vet op de botjes te kweken voor de kou komt. Dat lijkt nog ver weg, maar als baby egel moet je snel groot groeien om een winterslaap te kunnen houden.

Volle vriezers

Misschien moet ik het maar gewoon hebben over tante Luna die zoals altijd fris en fruitig en poesitief is. Zij stuurde me een kattenbelletje met een wel heel aantrekkelijk voorstel, waar vast meer katlega’s oren naar hebben.
Dit is het plan. In sommige polders vreten de muizen de wortels van het gras kapot. Dat vinden de boeren niet leuk, want het gras is voor koeien en schapen. Om de muizen te verjagen, laten ze hun gortdroge land vol lopen met water. Muizen houden niet van natte poten en verlaten massaal hun holletjes. De ooievaars weten purcies in welk weiland ze moeten zijn om die piepbeesten te vangen. Omdat zij zoveel muizen niet op kunnen, gaan wij ze een pootje helpen.
Als je zin en tijd hebt, kom er gezellig bij. De vriezers kunnen maar vol zitten toch?!

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over feranderingen

Ik deed snufsnuf en rook het einde van mijn zomer…

Hallo lieve allemaal, hier ben ik weer!, ik heb jullie gemist, maar ik heb een keigaafe fakansie gehad met alleen maar fijne dingen, ik was de hele tijd thuis en mijn mensen ook, mijn tuin was oferdag heerlijk warm en in de nacht kon ik lekker koel in mijn gras liggen, ik heb NOG een beetje meer slank aan mijn lijf gekreegen, hoe dat kan weet ik niet en toch is het zo, alles was helemaal perfekt.

Feest

Van mij mag het altijd wel zomer blijfen, en van mijn mensen ook, zelfs toen het zoooo heet was dat mijn vrouw er een beetje ziekies van werd zei ze dat ze liefer ziekies is van de zon dan dat het de hele tijd grijs en kaud is, en dat find ik nau ook!, dit jaar was het de beste zomer van mijn heele leefen, echt waar, het reegende bijna niet, en het leek alsof er nooit een einde zau komen aan mijn zomer, het bleef maar troopies, en elke dag was een feest.

Herfst

Tot ik op een dag buiten kwam, mijn neus omhoog stak om eens goed te snufsnuffen, en een andere geur rook, het was een geur die ik een tijd niet had geroken maar ik herkende hem meteen: het is de geur van de herfst die er aan komt.

Ik keek om me heen en zag dat veel planten al geen bloemen meer hadden, ik zag dat er allemaal peertjes op een stoel lagen, die had mijn man geplukt, ik zag dat mijn gras groeit al niet meer tot aan mijn schauders groeit, en dat er zelfs al bruine blaadjes in lagen.

Na zes jaaren in mijn tuin weet ik dat dat betekent dat de herfst onderweg is, en dat het niet uitmaakt of ik dat wil of niet, of dat mijn mensen dat willen of niet – het gebeurt TOCH, het is net als met auder worden, de tijd gaat fooruit en wij moeten mee.

Toen ik hier net woonde snapte ik dat nog niet, ik dacht dat mijn zomer zau blijfen als ik maar keihard tetterde, en ik was zelfs een beetje boos op mijn mensen, omdat ik dacht dat zij er voor zorgden dat de herfst kwam, gek hè?, ik moest nog veel leeren.

Ferandering

Nu weet ik dat niets hetzelfde blijft, het leefen staat nooit stil, het beweegt en ferandert, de ene keer is dat fijn en de andere keer niet, het kan zijn dat je findt dat alles beeter is na de ferandering, of dat je juist een beetje bang bent van het nieuwe, maar je kan alleen maar mee beweegen, anders gaat het leefen aan je foorbij.

Gelukkig is er één ding dat altijd hetzelfde blijft, en dat is dat we Saame sterker zijn dan in ons upje, en dat Saame alles fijner is, dat ferandert nooit.

***

Natuurlijk tetter ik weer KEIHARD voor vreede, ik geef het echt niet op!
Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
En ik heb NOG een ferandering: ik ben nau al feertien of fijtien jaaren, of misschien wel meer, en ik ga een beetje rustiger aan doen, dus daarom ga ik om de week letters maken. De ene week ik, en de andere week is nog een ferrassing!

Joep kreeg een onverwachte taak

Vorige zaterdag had ik koud m’n blog doorgemauwd toen het hoge woord er bij m’n personeel uitkwam. Ze gingen er even tussenuit, en of ik op ‘t huis wilde passen.
Natuurlijk wilde ik weten waar ze naartoe gingen, en hoe lang, want als katermans met verantwoordelijkheden en een drukke baan als buurtkatroleur moest hun plan natuurlijk wel in m’n agenda passen. En natuurlijk niet onbelangrijk, wie ging als mijn eigen personeel de hort op was, m’n blikjes, zakjes en kuipjes voor me open maken voor ‘t ontbijt, de lunch en ‘t diner? En van wie zou ik, als zij er niet waren, dan die dagen m’n knuffels, aaien, kroelen en lieve woordjes krijgen? En m’n snekkies, die ik altijd krijg wanneer m’n personeel naar het grote bed gaat en ik aan m’n eerste kattroledienst van de late avond begin?
M’n personeel had toch nog wel even heel wat uit te leggen, voordat ik ze de deur uit kon laten gaan.

Bewaken

Wat me al snel duidelijk werd, was dat ik niet met hen mee mocht. Terwijl ik het toch best leuk vind om saame in dat bromding uit het raam te kunnen kijken naar alles dat voorbij komt. Junior wilde zelfs een wandelwagen voor me kopen en een vakantiekattenbak, en een passend harnas met een lijn zodat ik mee uit wandelen kon.
Nou had ik wel oren naar die wagen en die bak, maar ik zag me nog niet zo snel aan het lijntje gehouden worden, want dat vond ik al helemaal niks toen ik nog een beebiekittenkatertje was, dus nu ik groterderder ben zou dat denk ik ook geen succes worden. En Senior vond het een vreselijk idee wanneer ik de poten zou nemen en verdwalen in een gebied dat ik niet kende. Want ze gingen maar twee nachten weg, dus uiteindelijk werd voor mij besloten dat ik het fort zou bewaken in hun afwezigheid.

Buren

Het was wel een hele opluchting om te horen dat de Buuf en de Buum, de baasjes van mijn buurblaffer Bubbles, voor mijn natje, droogje en aandacht zouden zorgen. Dat zat dus wel snor, want hoewel ze zelf geen katten in huis hebben weten ze precies hoe ze het leven van een oppaskater uitermate aangenaam kunnen maken.
Dus voordat m’n personeel vertrok, hadden ze alles wat ik tijdens hun afwezigheid nodig zou kunnen hebben al klaargelegd op ‘t aanrecht, met de bijbehorende etensbakjes erbij. Want ik ga natuurlijk niet m’n lunch uit hetzelfde bakje lebberen als waar ik m’n ontbijt of diner uit geserveerd krijg, alleen omdat m’n personeel er even niet is. Want als ik dan toch thuisblijf mag hier wat mij betreft alles gewoon z’n gebruikelijke gangetje blijven gaan.

Leeg huis

Na heel veel overdreven knuffels, aaien en lieve woordjes vertrok m’n personeel net na m’n lunch. Ik zwaaide ze vanachter het grote raam uit tot ze om de hoek van de straat verdwenen waren, en ging lekker op het grote bed liggen voor m’n middagdutje. Dat m’n personeel vergeten was om zachtjes de radio voor me aan te zetten vond ik ook eigenlijk helemaal niet erg. Het was nu heerlijk stil in huis. Mijn huis, met een heerlijk schoon dekbed en in de badkamer een frisse schone binnenbak, waar ik al maanden niet meer op was geweest maar die nu misschien toch mooi van pas zou komen.
Maar op een leeg huis passen verveelde me sneller dan ik dacht. Ik had geen zin om in m’n eentje te pootballen, en ook hengelen is lang niet zo leuk zonder personeel. Gelukkig kwam de buuf even later langs om te kijken hoe het met me ging, en omdat het nog zulk heerlijk weer was ben ik lekker naar buiten gegaan om de poten wat te strekken.

Buiten

Ik was weer netjes op tijd thuis voor het diner, knuffels en aaien en lieve woordjes. En terwijl de Buuf en Buum nog lekker in hun eigen tuin zaten te genieten, heb ik buiten nog een ommetje gemaakt tot ik vond dat het wel tijd was voor m’n late-night-snek. Daarna ben ik weer lekker op het grote bed gaan liggen en heb daar de hele nacht geslapen. Heerlijk tegen de kussens aan, zonder gestoord te worden door het nachtelijke gezaag door m’n eigen personeel. Het had wel wat, vond ik.
De volgende ochtend werd het ontbijt prachtig op tijd geserveerd, waarna ik weer lekker naar buiten ging om te zien of daar nog iets te beleven viel. Maar het was nog steeds rustig in de straat, al waren de buurkindjes af en toe wat luidruchtig aan het spelen. Dus besloot ik om lekker op m’n krabpaal in de achtertuin een dutje te gaan doen en rustig te wachten op m’n lunch. Zo’n binnenbak is best handig, maar ik moest natuurlijk ook niet vergeten om de hortensidingesen tegen m’n schuur te bewateren en bemesten.

Personeel

Dat ging zo nog een nacht en een dagdeel door, en ik moet mauwen dat de service van de Buuf en Buum perfect was. Maar omdat het maandag ineens geen zomer meer was, ben ik die dag lekker binnen gebleven.
Ik lag net uit te buiken van m’n lunch op het grote bed, toen ik het bromding van m’n personeel de straat in hoorde rijden. Even later hoorde ik de sleutel in de voordeur, en stapte m’n personeel binnen met een hele grote blauwe doos. Hadden ze voor me meegekregen van het Drentse filiaal van Muisbezorgd, en hij zat tot aan de rand gevuld met krakend verse Hartige Hunnebedmuizen om m’n koelkast mee te vullen.
En tja, met zo’n binnenkomer kan ik natuurlijk niet meer net doen alsof ik boos ben op m’n personeel omdat ze zonder mij naar de Hunebedden zijn geweest…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep