Alle berichten van TegnieseDienst

Noxy en Nisha: wie zijn wij

Hallo lieve vriendjes en vriendinnetjes, Noxy en Nisha hier!
Ollie heeft ons gevraagd of we bij het Saame Pootschrijfteam wilden. Nou, we voelen ons zeer vereerd want als Ollie zoiets vraagt zeg je geen nee, natuurlijk! Dus vanaf nu zullen jullie af en toe Pootschrijfsels van ons zien langskomen.
De meeste van jullie zullen ons al wel een beetje kennen, maar in dit Pootschrijfsel vertellen we toch eerst maar iets meer over onszelf.

Asiel

Wij zijn twee poezendames en komen uit het asiel in Almelo. Ik (Noxy) ben pikzwart en ben als kitten op straat gevonden. In het asiel heette ik Joey. Nadat ik daar eerst mocht bijkomen, heb ik een paar weken in een gastgezin gewoond, bij een mevrouw. Zij heeft mij een beetje geleerd hoe het leven binnen, bij mensen in huis is. Hoe dat gaat enzo. Er zijn beelden van mij dat ik flink naar die mevrouw uithaal met mijn nagels en dat ik hard tegen haar blaas. De mevrouw bleef lief tegen mij.
Uiteindelijk kon ik kort bij haar op schoot liggen. Toen dat goed ging en ik iets minder bang was werd ik weer naar het asiel gebracht. Dat vond ik zo stom! Ik zat in een kamer met andere katten die ik niet kende. Aan de muur hingen vierkante huisjes en daar ging ik in liggen, zo ver mogelijk achterin, uit het zicht. Zo kon ik ongezien vanuit mijn veilige plek de wereld om mij heen observeren.
Ik (Nisha) heb een zwart-witte vacht, net als mijn mama. Wij zijn saame van de straat gehaald en naar het asiel gebracht. Ik was doodsbang voor alle nieuwe geuren, de mensen, de blaffende honden… Met grote angstogen verstopte ik me bijna de hele dag in de houten huisjes in mijn kamer en ik sloeg hard van me af als iemand naar me toekwam.

Een thuis

Elke dag hoopten we dat iemand ons zou komen ophalen omdat we weg wilden uit het asiel. Maar niemand keek naar ons. Iedereen liep ons altijd voorbij. Tot de dag dat er een vrouw naar Almelo kwam. Zij had op de leptop een foto gezien van Noxy en besloot zich te gaan voorstellen aan ons, ze heette Iris.
In Almelo werkte een mevrouw met een grote liefde voor alle katten, maar met extra liefde voor angstkatten, net als Iris. Die mevrouw wilde mij (Noxy) alleen meegeven aan iemand die mij echt begreep. Ze keek dus heel kritisch toe hoe Iris mij benaderde. Ze moest door de ‘ballencommissie’ of zoiets. Gelukkig deed Iris alles goed en vond die strenge mevrouw dat we perfect bij elkaar pasten.
Ik bekeek Iris vanuit mijn schuilplek met mijn oren in mijn nek en was helemaal niet aardig tegen haar. Ik blies vooral, want dat kan ik goed. Maar ik was ook wel nieuwsgierig, vooral omdat ze speciaal voor mij kwam! Dat had nog nooit iemand gedaan. Terwijl ik blies, praatte Iris zacht tegen mij, ze zei lieve woordjes en had een speelgoedmuisje voor me meegenomen. Die sloeg ik met één trefzekere mep uit haar hand en hield hem bij me in mijn houten huisje. Nu was dat Mijn Muis!
Al snel zei Iris dat ze graag voor me wilde zorgen. Ik snapte er niks van: Ik was toch helemaal niet lief tegen haar? Mijn hartje ging sneller kloppen… zou het echt waar zijn? Mocht ik hier weg? Omdat ik nog een prikje moest hebben van de witjas, moest ik nog een paar dagen blijven. Maar Iris kwam terug en nam me mee. Vanaf dat moment woonde ik ineens in een echt huis. Maar niet alleen.
Ik (Nisha) wist helemaal niets van dit bezoek van Iris aan het asiel. Ik wist ook niet wie Noxy was, want ik zat in een hele andere kamer angstig te wezen. Naar mij kwam helemaal niemand vragen. Zelfs die asielmevrouw, die heel wat gewend was met angstkatten, vond mij een ‘erg pittige dame’. Toen Iris weer thuiskwam, keek ze op de leptop of er bij de foto van Noxy een regeltje ‘gereserveerd’ stond. Dat stond er. Blij keek ze nog even verder. En dat was mijn geluk want zo vond ze mij.

Ervaring

Ze werd meteen geraakt door mijn blik. Ik lijk heel erg op Binah, mijn voorgangster, die drie maanden eerder naar de Regenboogbrug was gegaan. Iris las de tekst bij mijn foto waarin stond dat ik niet gemakkelijk in de omgang was. Maar omdat ze al drie angstkatten had opgevoed, dacht ze: het zal allemaal wel meevallen. Ze stuurde een meel aan die asielmevrouw waarin ze vroeg of ze ook voor mij mocht zorgen.
De asielmevrouw schreef terug dat ik (die toen nog ‘Loiza’ heette) “nog meer angsten had dan Joey”. Ze had saame met haar collega’s nagedacht. Die twijfelden of twee van “zulke moeilijke” katten in één huishouden plaatsen wel verstandig was. De mevrouw zei dat ze Iris had gezien met ‘Joey’ en dat ze het met haar wel zou aandurven om mij er ook bij te nemen. Iris haar ervaring maakte dat de asielmevrouw alle vertrouwen had in deze ‘moeilijke’ dubbelmatch. Ze hoopte ook dat ‘Joey’ en ik doordat we saame zouden zijn, elkaar door de spannende momenten van het leven heen zouden helpen.

Ons nieuwe leven

Iedereen zei toen ‘ja’ en zo werden wij, Joey en Loiza, op 19 september 2020 Noxy en Nisha en begonnen we saame aan ons nieuwe leven bij ons voor-altijd-vrouwtje. We waren toen drie en vier maanden oud. Ik (Nisha) ben de oudste.
We zijn nog steeds dankbaar dat vrouwtje ons zag en dat ze voorbij onze angsten keek. Dat ze het niet erg vindt dat wij geen kroelkatten zijn en ons niet laten oppakken. We hebben alle rust en tijd gekregen om in ons eigen tempo de wereld te ontdekken en we mogen helemaal onszelf zijn.
We wonen nu zes jaar saame en zijn nog steeds angstig voor bepaalde dingen, maar wat hebben we al veel geleerd! Onze angstogen zijn weg, onze vachten glanzen en we durven steeds meer. In onze volgende Pootschrijfsels vertellen we jullie meer over ons leven.
Kopjes van Noxy en Nisha

Joep denkt na over vakansie

Gelukkig gaat hier alles intussen weer z’n gewone gangetje, sinds m’n personeel zo nodig met vakansie wilde en ineens twee hele nachten en twee dagen weg was. Nou ja, eerlijk gemauwd was het twee keer een halve met daar tussen in een hele dag, maar voor het gemak reken ik dat maar even als twee hele.

Begrijpen

Toen ik ze mauwde wanneer ik nou ‘s een keertje met vakantie kon, mauwden ze doodleuk terug dat ik elke dag vakantie heb. Tenminste, dat begreep ik, want na langerderder dan drie jaar m’n best doen is het me nog steeds niet gelukt om m’n personeel duidelijk en zonder de nodige spelfouten te leren mauwen.
Gelukkig hebben ze minder moeite om mij te verstaan, en dat is ook eigenlijk wel het belangrijkste. Ze begrijpen me wanneer ik mauw of ze de hordeur voor me willen openmaken omdat ik naar buiten wil, want ik ben nog steeds niet van plan om m’n zorgvuldig gestileerde stiletto’s te breken door ze achter de aluminimum hordeur te haken en de deur zelf open te gooien. Per slot van rekening, waarvoor heb ik anders personeel in huis? En ze snappen ook wanneer ik mauw dat m’n brokjesbak bijna leeg is, of wanneer ‘t de hoogste tijd is voor ontbijt, lunch, diner of snekkies. Of voor knuffels.

Ontdekkingstocht

Toch vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn om op een plek te belanden waar ik normaal gemauwd nooit kom. Natuurlijk heeft mijn dorp nog genoeg straten waar ik nog nooit geweest ben, maar dat komt omdat ik het eigenlijk best heel spannend vind om alleen op ontdekkingstocht te gaan. Rondom m’n eigen huis weet ik zelfs met m’n poten voor m’n ogen de weg en ruikt het altijd vertrouwd. Ik weet wie ik kan tegenkomen, en weet inmiddels ook bij wie ik uit de buurt moet blijven om zonder vachtscheuren weer heelhuids thuis te komen.

Want dat vind ik heel belangrijk omdat m’n dierendoktermevrouwen wel heel errug lief zijn, maar ik loop er toch liever de deur niet plat. Er hangt daarbinnen altijd een beetje vreemd luchtje van onbekende mauwers en blaffers die ik zelden zie, en de snoepjes die ik krijg voordat ik wegga zijn lang niet zo lekker als de snekkies die ik thuis krijg.

Hotel

Maar nu de vakanties weer voorbij zijn hoor ik verhalen van m’n buurkatten die uit losjeeren zijn geweest in een sjiek hotel met een eigen kamer en luxe bak, waar ze af en toe met anderen lekker buiten in de zon konden liggen. Ze kregen goed te eten en drinken, en een hele hoop aandacht van mensen die elke dag hun kamers kwamen opruimen en schoonmaken en dan gelijk hun kussentjes opschudden en hun kleedjes uit klopten.
Maar het was toch niet hetzelfde als thuis, omdat hun eigen personeel er niet was. En niet alle andere hotelgasten waren altijd even aardig. Dus ze waren toch allemaal wel blij toen ze weer thuis waren, in hun eigen vertrouwde omgeving met hun eigen personeel. En dan denk ik wel ‘s, zou zo’n hotel misschien ook wel iets voor mij zijn?
Even weg van Senior, die bijna altijd thuis is, en de afgelopen week heel druk bezig was om de schuur op te ruimen, te zagen of in de tuin te werken. Of even zonder Junior, die na het brokjes verdienen buiten de deur altijd nog wel tijd heeft om een heleboel foto’s van me te maken, zelfs als ik helemaal niks doorheb omdat ik lekker lui lig te dutten.

Vragen

Zou ik een, twee of misschien zelfs wel drie weken zonder m’n personeel kunnen? En zou ik dan weer opnieuw aan hun gebruikelijke roetines moeten wennen? Zou m’n huis, als ik na zo’n tijd weg te zijn geweest, dan nog wel dezelfde vertrouwde luchten hebben?
Dat zijn toch allemaal moeilijke vragen waar ik de afgelopen week lang over nagedacht heb wanneer ik, nadat ik buiten de poten had gestrekt en het weiland en m’n tuin had bemest en bewaterd, weer op m’n vaste plekjes in m’n eigen huis lag te rieleksen.
En ik bedacht me uiteindelijk dat er eigenlijk helemaal niks gaat boven m’n eigen vertrouwde huis met tuin en weiland, m’n vrienden uit de buurt en m’n eigen personeel, m’n eigen voorraadkast en speelgoed. Want thuis heb ik elke dag vakansie.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila weet wat lekker is

Lieve allemaal, nu is er eindelijk het koele geweest en zo heel veel regen. Dat is goed voor de plantjes en de bomen want die hadden toch zo heel veel dorst van de zomer. Het was ook heel lang zonder regen en dan wil je wel drinken.
Zelf heb ik poeselimonade gedronken. Dat is een recept van onze ster Bertje. Hij deed dan moes of soep met wat water mengen en dan heb je poeselimonade. Lekker fris en je doet aan je gezond met de warmte. Er waren op feesboek nog poese en katers die dat nog niet kende en dus heb ik het nog een keertje gezegd. Ik vind het nog steeds een heel slim idee van Bertje.

Lekker

Zelf ben ik een lekkerbek, ik lust alles en in mijn vorige woordjes ging het over melk en dat ik melk verslaafd ben. Nou zeg maar gerust dat ik snek verslaafd ben. Ik lust werkelijk alles van poese dingen dan. En ik ben bijna een maatje meer net als sterren Trudy en mamaLoes. Zij zijn mijn grote voorbeelden van maatje meer. Zij hadden zo een mooie buik en maatje meer. Dat wil ik ook. Nu heb ik voor vandaag een snektest.

Dit keer heb ik kleine sneks voor de tanden. Het zijn kleine bruine snoepjes die lijken op de letter V maar dan een brede V. Ze zien er op het oog goed uit. Het ruikt ook goed en sterk want ik rook het al toen het in de kastlade stond. Het ruikt naar vlees en ik denk zelfs dat het kip is. Volgens mij zit er nog meer in dan alleen kip want het is voor je tanden en die worden daarmee gepoetst. Dus ik hoef niet apart mijn tanden te poetsen. Mijn tanden zijn gelukkig allemaal in orde en anders ga ik naar de witte jas voor controle. Die houdt ook mijn tanden in de gaten dat alles schoon blijft.

Sneks

De sneks ruiken dus lekker, zien er goed uit maar ik vind ze een beetje te klein van formaat. Nu komt het belangrijkste. De smaak. Ik pak er een met mijn bek en knabbel er op. Ze smaken inderdaad naar kip en nog iets anders maar dat weet ik niet wat dat is. Misschien is dat wel tandpasta voor poese en katers, ik weet het niet.
Het snekje gaat door mijn bek heen en ik kan er heerlijk op kraken dus dat is ook meteen getest. Volgens mijn manspersoon smek ik en doe ik niet aan kraken. En hij vindt dat ik opvoeding moet hebben maar ik weet niet wat dat is. En ik geloof helemaal niet dat ik smek en als ik smek dan is het omdat het lekker is. Hij noemt het tafelmanieren. Nou ik ben een poesedame en ik heb heus wel tafelmanieren.

De snek kraakt dus heerlijk in mijn bek. Ik pak er meer tegelijk omdat ik dat lekker vind. Hoe meer sneks hoe beter ik het vind. Zijn ze groot genoeg? Ik zei eerst dat ze wat aan de kleine kant waren maar eigenlijk vind ik dat ze een goede formaat hebben want ik kan er zo meer in mijn bek tegelijk hebben en dat vind ik ook weer lekker. Maar nu komt het belangrijkste, ik ga het een cijfer geefe van keuring.

1. smaak: 8 van de 10
2. kraak: 8 van de 10
3. geur: 9 van de 10

Kraak

Ik vind ze dus kei lekker. Ze zijn van het merk Sanal en het zit in een vierkant doosje. Je kunt het bij een dierenspeciaalzaak kopen alleen weet ik zo even niet wat ze kosten. Ik was eefe op google internet en toen ging ik naar petsplace internet en daar zijn ze twee euro en vijfentachtig cent. Dus ze zijn helemaal niet zo duur. Bij de Action hebben ze deze niet helaas maar dus wel bij Petsplace. En ik vind nog steeds dat ik niet smek maar kraak.
Nou ben ik natuurlijk nieuwsgierig naar jullie en naar jullie sneks. Ken je deze en vind je die ook zo lekker? Of heb je een andere favoriet? Ik ben heel makkelijk daarin want ik heb eigenlijk geen favorieten. Ik vind alles lekker. Maar ik lees graag jullie reejakzies over jullie sneks. Dan zijn mijn woordjes voor vandaag weer voorbij.
Ik wens jullie een fijn wiekent met zachte fijne dingen.

Poot getekend, Mienister van zachte zaake,
Milamuis

Triton: kampeeren met Belle

Ik hoorde iedereen oofer faakanzie en toen bedacht ik dat ik heelemaal nog niet met de kemper had gekampeerd alleen naar Joep’s GWF.

Ik ga wel een dagje weg naar frienden en zoo maar om nou errungs alleen een nacht te gaan staan leek me wel heel spannend en ja… wie zou met me mee willen, dus ben ik gaan fiedeeoo-bellen met de friendjes en friendinnetje, iedereen had zelluf faakanzie maar Belle was thuis en had nog geen plannen en wou wel met me mee. Natuurlijk heeft ze haar frouwtje gefraagd of ze mee mocht en een nachtje weg mocht blijfen, dat mocht gelukkug.

Dus ik mijn kemper oplaaden, waater en brokjes bijfullen, de kattenweecee kontrooleeren, ekstra kattenweeceefulling in het kastje, koelkastje aansluiten en fullen met liemoonaade en ketnipwijn foor Belle. Kontrooleeren of de kussens en deekens fris zijn, die heb ik altijd in een zak lugtdicht opgeborgen want die moeten niet vochtig worden , gelukkug heb ik ook een roze deeken want Belle houdt fan roze. In de kemper heb ik een waater en brokjesautomaat anders fliegt me het waater en de brokjes door de heele kemper en dat wil ik niet. De kattenweecee maakt zich zelluf schoon, na gebruik draait deeze een paar keer zoodat wij altijd op een schoone weecee zitten, dat is foor de hiegie-eene. Thuis heb ik natuurluk personeel die mijn weecee schoonmaakt maar die heb ik niet in de kemper dus fandaar een zelluf schoonmaakende weecee. T is wel eefen wennen.

Rokkanje

Ik had mijn mensen wel eens hooren fertellen oofer Kwakjeswaater bij Rokkanje dat ze daar waaren geweest met hun tante dus leek het me leuk om daar ook eens heen te gaan en Belle was het er mee eens. Dat had ik fan tefooren gefraagd want het is wel zoo netjes dat je je gasten fraagt naar hun wensen.

Belle stond al klaar in de hal fan de flet met de wiekenttas en nog iets maar dat was een ferrassing zei ze. Wij op weg naar het Kwakjeswaater, of het egt het Waater was waar we gingen staan weet ik niet maar het was er mooi, dat is belangrijk.
Wij hadden daar een suuper kemper-parkeerplaats, er was een oplaader foor de kemper en bij de kemper genoeg priefeeplek om te zitten. Nadat we een beetje om ons heen hebben gekeeken zijn we een stukje gaan wandelen we bleefen foor de zeekerheid in de buurt fan de kemper want stel dat we zouden ferdwaalen en niet meer thuis zouden koomen daar wilden we niet aan denken een lange wandeling hebben we ook niet gemaakt want het werd al een beetje donker.
Het was wel lekker weer om buiten te eeten, dus stoeltjes en lichtjes foor de kemper neergezet en binnen de lichtjes ook aan foor de gezellugheid. Belle had haar piknikmand meegenoomen fol met lekker eeten en drinken, dat was dus de ferrassing, we hebben heerluk zitten smullen.

Dutje

Na het eeten kon ik de kemper fan de oplaader haalen en ruimden we buiten de spullen op en gingen in de kemper een dutje doen, wij installeerden ons op de bank en kussens, omdat we opeens allemaal geluiden hoorden deeden we foor de zeekerheid de deuren dicht. Nou dat was dan ook gelukkug want daar kwaamen me toch feel blafferts aan en die waaren niet friendeluk, het waaren zeeker geen blafferts die bij Joep op het feest koomen. Ik ferstopte me in mijn deeken, ik was egtwaar best wel bang maar Belle bleef heel stoer op haar mooie rozedeeken liggen. Ik geloof dat poezenmeisjes en poezenfrouwen stoerder zijn dan kaaterjongens en kaatermannen, het zal wel hun oergefoel zijn omdat ze altijd hun beebies moeten beschermen dat hoefen de kaaters niet.
Wij hadden dus een aafon-tuur in het aafond-uur.
Laater hebben wij de kemper bij het strand neergezet daar moogen geen blafferts koomen en een kampfuur gemaakt waar we eerst stonden kon geen fuur weeges de droogte. We hebben best wel lang bij het kampfuur gezeeten heel gezellug met lekkere snekkies, ketnipwijn en liemoonaade, we hebben oofer feel ferschillende dingen gemauwd en feel gezongen.
Natuurlijk ook getettert en gezongen foor freede en gezwaaid naar onze sterrenfrienden.

Naa lang en heerluk geslaapen te hebben, en naa een uitgebreid ontbijt, zijn we heel rustig naar huis gereeden onderweg weer feel gezongen.
Met de flowerpower-kemper hebben we best feel bekijks en Belle ging heel joolig naar de kijkers en foorbijgangers zwaaien.
Het was een suuper fijn kampeer-wiekent, dank je wel liefe Belle foor je fijn gezelschap.

Iedereen een zagt kopje en knuffel fan Triton die blijft tetteren en zingen foor freede
Verzonden vanaf Outlook voor Android

🐾 Bliksem moest naar de witte jas. Hoe ging dat?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Vorige week woensdag zat ik in de keuken en de geur van malse stukjes kip kwam mij tegemoet. Ik spon luidruchtig. Mijn staart trilde van puur geluk. Ik nam een grote hap, genietend van de rustige ochtend.
Ineens klikte er iets achter mij. Een bekend onheilspellend geluid.
Ik verstarde. Mijn snorharen trilden Behoedzaam keek ik achterom. Daar stond het grote plastic monster De reismand. Mijn manmens glimlachte schuldbewust en hield de reismand open. Het was een valstrik! De jaarlijkse controle bij de dierenarts.

Ontsnapping

Met een luide miauw schoot ik onder de keukentafel door. Mijn controle was begonnen. Maar ook de grote ontsnapping:
1. Heel laag bij de grond rende ik richting de gang.
2. Een scherpe bocht bracht mij bij de trap.
3. Ik schoot als een zwarte schicht omhoog richting de slaapkamer.
Mijn favoriete schuilplaats lonkte, de donkere holte onder het bed. Als ik daar eenmaal zat kreeg niemand mij eruit. Ik nam een sprong over de wasmand, gleed over het laminaat en…..de slaapkamer deur viel met een zachte klik dicht. Net te laat.
Warme handen pakte mij op. Ik liet mijzelf helemaal slap hangen, maar dat hielp niet. Een moment later hoorde ik het deurtje van de reismand sluiten. Klik. Gevangen.
De reis in de auto was een beproeving. Bij elke bocht zong ik mijn luidste protestlied, en liet ik een diep en klagend miauw horen. Maar het mocht niet baten.
Toen de auto stopte werd het pas echt spannend. De geur van de wachtkamer drong de reismand binnen. Het rook naar vreemde honden, en angst. Ik maakte mij zo klein mogelijk. Mijn ogen stonden zo groot als schoteltjes.
En toen klonk het: Bliksem mag komen, met een vriendelijke stem.
De reismand werd op een metalen tafel gezet. Het deurtje ging open. Maar ik weigerde naar buiten te komen. Ik hield mij met alle nagels vast aan de reismand. De dierenarts, een rustige vrouw met een zachte stem, tilde mij er voorzichtig uit. Ineens stond ik tegenover de vijand. Nu was er geen ontsnappen meer aan.

Controle

De controle begon:
1. De koude metalen schijf: Die belande op mijn borst. Bonk bonk bonk. Prachtig zei de vrouw, dit is een sterke hartslag.
2. De felle lamp: Er werd in mijn oren gekeken en naar mijn tanden. Goed gebit en schone oren zei de witte jas
3. De weegschaal: Ik werd op een plaat gezet. Die gaf 5,4 kilo aan. De vorige keer was het 5 kilo. Maar dat zijn allemaal spieren dacht ik bij mijzelf, en een heel klein beetje buikvet.
Toen kwam het spannendste moment. Zij hield mij vast bij mijn nekvel. En zij pakte een kleine naald. De jaarlijkse vaccinatie. Ik hield mijn adem in, zette mijn spieren strak en….prik.
Het was alweer voorbij. En ik had geen kik gegeven. Wat een held ben ik ook.
Als beloning kreeg ik een kattensnoepje. Die heb ik spontaan opgegeten. En toen kreeg ik een knuffel achter mijn oren.

Thuis

Toen ik weer thuis kwam stormde ik gelijk uit de reismand en rende naar mijn voerbak om de rest van mijn achtergebleven eten op te eten. De rust was wedergekeerd. Ik had de dierenarts weer overleefd, mijn territorium verdedigd en bewezen dat ik de dapperste kater uit de buurt ben.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem