Alle berichten van Chef

Bram over gefoelig zijn en verdriet hebben

verdriet

Hoi allemaal, ik hoop dat alles goed gaat met jullie. Fandaag wil ik het graag hebben over emoozies en gefoeligheid.

Want zoals jullie misschien weten ben ik van mezelf een gefoelige katermans. De gefoeligheid maakt me ook onzeker en soms emoozieneel. Wat er dan allemaal gebeurt zal ik uitleggen.

Liggen

Gefoelig is dat je vatbaar bent voor indrukken. Het maakt niet uit waar ze vandaan komen. Je kop zal het weten en verwerken en je lijf zal reejageren. Ik ga proberen een voorbeeld te geven. Als iemand een lief woordje tegen je fluistert. Ik ben heel gefoelig voor dit soort dingen dus mijn kop reejageert meteen. Die wil meer. Mijn oren blijven omhoog staan maar mijn oog wordt iets kleiner. Dit vindt ik fijn. Mijn lichaam wordt dan ontspannen. Mijn poten staan niet meer zo sterk en zo strak. Meestal ga ik er dan bij liggen zodat ik niet ineens omval. Want dat kan ook gebeuren.
Als er meer van die woordjes komen, gaat mijn motortje draaien. Of te wel, ik ga spinnen. Dat is een bibber van binnen. En het geeft me een veilig gefoel. Wanneer er dan geen woordjes meer komen, vind ik het wel jammer want ze zijn leuk om te horen. Maar er gebeurt verder niks met mijn lichaam. Sommige poesen of katers zijn niet zo gefoelig en die merken helemaal niks in hun kop of in hun lichaam.

Emoozies

Soms is gefoeligheid ook moeilijk. Als er verschillende emoozies bij komen. Hoe ik dit bedoel ga ik nu vertellen. Als mijn vrouw nu furdriet heeft en ze wil samen zijn met mij. Furdriet is haar emoozie maar ik foel het ook. Ik foel het door hoe ze met me praat. Haar stem is dan zachter en ze onderbreekt haar zin de hele tijd. Ze snikt tussen de woordjes door. Ook veegt ze met haar handen de tranen van haar wangen.
Mijn lijf wil tegen haar aan liggen. Dat ze me foelt en dat ze weet dat ze er niet alleen voor staat. Ik geef haar kopjes en duw met mijn lichaam tot dat ik een fijn plekje heb gevonden bij haar. Maakt niet uit of het op schoot is of dat het tegen haar lichaam aan is. Het gaat erom dat we elkaar foelen.
Nu is het zo dat mijn vrouw me gaat aaien en gaat kriebelen waar zij vind dat het nodig is. Ik laat het toe omdat ik weet dat ze het nodig heeft. Als er furdriet is ben ik makkelijk en mijn vrouw mag alles bij mij. Vanmezelf vind ik furdriet best moeilijk.

Bolle

verdriet Soms heb ik ook furdriet. Ik foel me anders dan gewoon. Met furdriet heb ik geen zin in mijn elke dag dingen. En soms heb ik dan ook geen trek in mijn brokjes. Wanneer wordt ik furdrietig? Eigenlijk best vaak.
Vandaag ben ik furdrietig omdat Bolle over de Regenboogbrug is gegaan. Mijn vrouw zag me me vanmorgen lang op de zelfde plek liggen. Ze vroeg me of hoe ik me foelde en wat ik iets nodig heb. Ik kreegk heel veel kusjes op mijn kop. En ze kriebelde ook aan mijn wangen. Dat was gewoon fijn en nodig. Dat ik haar foelde en dat het okee is om furdriet te hebben. Ik kreeg ook een snek en ekstra lekker te eten.

Furdriet

Ik heb thuis geleerd dat als je furdriet hebt, dat je heel veel om iemand geeft en dat die in je hart zit. Niet in het echt want dat past niet. Maar eerlijk waar, ik vind iedereen lief en iedereen mag in mij hart. En furdriet is okee. Emoozie maakt ons mooi.
Nu foel ik me heel trots dat ik dit zo heb geschreven. Want soms is gefoel lastig.

Kater Bolle over als je er weer bent (zijn laatste blog)

weer

Bolle is begonnen aan zijn reis over de Regenboogbrug. Dit heeft hij kort ervoor geschreven, hij was heel gelukkig met zijn mensen en met ons zijn vrienden. En wij met jou, Bolle. Dankjewel voor al je vriendschap en liefe woorden. Je blijft bij ons horen.

Het ene moment ben je gewoon in je tuin aan het scharrelen, ook al moet je steeds spugen. Het volgende moment zit je zomaar in je reistas.

Spugen

Ik vond het zelf niet nodig, maar mijn mensen waren eerlijk waar in paaniek. Alles wat ik die dag te eten had gekregen kwam er keihard uit, ik wist geeneens dat ik zo keihard kon spugen! En de laatste brokjes wilden er niet meer uit. Ik bleef maar kokhalzen, zo heet dat.
Ook al kwam er niks, mijn tong hing bijna op de grond zo hard probeerde ik de brokjes eruit te krijgen.

Ziekenhuis

Toen we met de trem en de meetroo waren geweest waren mijn mensen en ik in een soort ziekenhuis voor dieren. Nou, dan weet je het wel. Ik werd bekeken aan alle kanten, en er werd een footoo van mijn buik en mijn longen gemaakt.
Na een tijd zei de dokter dat ze wilde dat ik daar bleef loosjeren. Ik wilde dat zelf eigenlijk niet, en mijn mensen ook niet. Maar ze zagen wel dat het nodig was, vertelden ze me later.
Iedereen dacht dat ik een haarbal had die helemaal klem zat, of een grasspriet die tussen mijn neus en mijn keel was gekomen. Dan moest ik geopereerd worden.

Morfien

weer Ik was superbang. Iedereen was heel erg lief, maar ik kende ze helemaal niet! Ik wilde niet eten, ik wilde niet naar de weecee, en ik lag helemaal verstopt in een hoek. Ik deed tegen niemand boos, maar ik heb wel een keer geblazen. Dat vond ik zelf best stoer, maar ik werd toch opgepakt en meegenomen. Naar een kamertje waar ik een kale buik kreeg, en iets dat een egoo heet. De dokter schrok toen ze mijn buik en darmen zag. Alles was helemaal dik. Daarom kreeg ik pijnstiller, een hele sterke. En een infuus.
In de middag werd ik in mijn tas gezet, en meegenomen naar een kamertje. Daar zaten mijn mensen! Ik was een beetje stoont, wegens dat ik morfien had gekregen. Maar we hebben zoveel geknuffeld en kusjes gegeven, het was superfijn.

Loosjeren

Na een tijdje werd ik weer meegenomen naar mijn hokje. Ik kreeg wat eten in mijn mond, want ik wilde zelf persee niet eten. En ik moest toch nóg een nachtje blijven loosjeren, erg hè?

Naar huis

weer De volgende dag heeft iemand nog met naalden in me geprikt. Dat vond ik niet fijn. Toen ze me nog een keer wilden prikken, voor mijn bloed, was ik zo vreselijk bang dat ik helemaal in elkaar dook en me probeerde te verstoppen. Daarom heb ik een heel klein mienie-narkoosje gekregen, een roesje.
In de middag werd ik weer in mijn tas gezet en meegenomen.
Ineens zag ik mijn mensen. En ik snapte dat ik naar huis mocht, samen met mijn mensen.
Ooo, ik was zo vreselijk blij, ik moest trappelen en schuiven in mijn tas. In de meetroo mocht ik met mijn hoofd uit de tas en ik kroop helemaal tegen mijn mensen aan. Ik bleef maar kopjes en kusjes geven. Mijn vrouw deed eigenlijk best een beetje raar, ze riep de hele tijd mijn geheime naam en zei dat ze me nooit meer alleen zou laten. Mijn man was heel stilletjes, hij had natte ogen.

Thuis

Nu ben ik weer thuis.
Ik krijg drie keer per dag meediesijnen zomaar hóps in mijn mond gespoten.
Ik heb iets dat een hele moeilijke naam heeft. Pancreatitis. Dat betekent dat mijn alvleesklier ontstoken is. Raar is dat, ineens ben je ziek van een klier waarvan je niet eens wist dat die bestond. Mijn maag en mijn darmen zijn ook ontstoken. En mijn nieren zijn een beetje ziek.
Maar nu ik die fiese meediesijnen krijg foel ik me piekoo belloo.
Ik spin, ik rol op mijn rug dat mijn kale buik wordt geaaid en ik eet alles wat ik voor mijn neus krijg.

Pootjes

En weet je wat zo biesonder was? De hele tijd dat ik ziek was, en nog steeds, foelde ik van alle kanten pootjes. Die pootjes waren van mijn vrienden en vriendinnen, dat wist ik meteen. Er waren ook sterrenpootjes bij, van mijn Mol en Billy en Vlo. Zoooooveel pootjes…
Mijn mensen foelden dat ook, zeggen ze. Die pootjes die hielden ons overeind, we konden er op leunen zodat we niet omvielen.
En die pootjes hebben gezorgd dat ik me nu zo goed foel, en geen pijn meer heb.
Mijn mensen kregen allemaal lieve berichtjes en telefoontjes en meels, ze moesten er elke keer weer om huilen. Omdat ze het zo vreselijk lief vonden, hoor, niet van verdriet.
Daarom zeggen we alledrie wel een miljoen keer dankjulliewel. En ik geef iedereen heel veel lieve kopjes, ook al zijn ze een beetje kleverig en wankel van de morfien.
Maar ik ben er weer!

Pee Es: weer in het ziekenhuis hebben ze een teekening en letters voor me gemaakt. Die mocht ik meenemen. Ik ga hem altijd bewaren.

Loesje vertelt over assie moet afwachte…

afwachte Vandaag wil ik seeriejeuze letters maake want mij hart foel het zo. Misschien vraag u ze eigen af hoe dat kom? U weet, van mij eigen ben ik gefoelig en ik denk ook feel na. Ofer dinge die in mij kop zitte of dinge die belangrijk zijn.

Zondag schreef mij vriend Bolle ofer saame. Het heb mij eigen diep geraak. Op mij Bert ze blog zijn wij allemaal vriendjes. Jij leef met elkaar mee en jij leer van elkaar. Iedereen is ze eigen en jij mag zijn wie jij ben. Assie dan inees hoor dat een van jou vriendjes ziek is dan schrik jij zo errug dattie bij jou vrouw weg wil kruipe.
Zondag moes mij vriend Bolle met zofeel spoed naar ze dierendokter dat ik mij laaste saardiene heb laate staan. Bolle is mij buikmaatje, dan ben jij soo-lie-dêr. Hij heb misschien ze graspietje in ze buik. Jij fraag jou eigen af, hoe kommie eraan. Ik vin graspietjes niks aan. Jij wor er nie gelukkig van…

Meedietaasie

Ik zeg u eerluk, mij hart heb heel veel zeenuuw en mij buik doe soms raar van mij spanning. Jij moet wachte en jij kan niks doen. Mij vrouw heb mij eigen mij troos gegeefe. Dattie foel jij heb het noodig. Wij heb deze jaar al zofeel meegemaak. Soms foel jou hart, het is genoeg. Dattie nie nog meer ferdriet wil hebbe. Jij wil dat jou vriend Bolle gewoon in ze tuin patroeijeer.
afwachten Toen heb ik wel mij ‘alles-kom-goed-meedietaasie’ gedaan, dat Bolle en ze mense foel alles kom goed. Maar jij moet toch afwachte. Ik zeg u eerluk, afwachte is moeiluk. Misschien hebbie ook weleens erreges op moete wachte, dattie weet wat ik bedoel van mij eigen. En als het ga om jou vriend dan is afwachte nog meer moeiluk. Jou kop heb geen rust, jou buik heb pijn want jij heb zeenuuw. Jij zit nie te wachte op weer jou zeenuuwbuik maar jij kan het nie teege houwe. Toen ben ik stil in mij denkpaal gaan ligge, jij kan niks doen. Afwachte zeg mij vrouw en mij hart foel, mij vrouw heb ook zeenuuw. Jij ben allemaal ferbonde met elkaar en onse mense heb ook gefoel. Wij leef allemaal met elkaar mee. Op mij Bert ze blog zorreg wij allemaal foor elkaar. Mij vriend Bolle heb het selluf geschreefe in ze blog. Saame is zo een mooi woord! Jij ben nooit alleen…

Ze eigen antwoord

Soms duur jou wachte zolang dattie toch jou visboer moet belle. Jij kannie daage droog staan van jou vis. Mij vrouw zeg Loes jij moet ook op jou kracht blijfe. Daar heb ze wel gelijk in. Want jou leeve ga door maar jij ben ook aan het wachte. Sellef vin ik het moeiluk want Bolle is mij buikmaatje. Hij heb misschien wel net zo een groote buik als ik van mij eigen. Dan wil jij liever dat jou vriend ook kan geniete van jou visbuufet. En zo ga er feel gedachte door jou kop assie moet wachte. Dattie denk aan jou vriend en jij weet hij heb al zofeel meegemaak in ze leeve. Jij wil alleen maar denke, alles kom goed. En jij denk aan ze mense, zij heb misschien ook zin in saardiene? Jij weet het nie? Afwachte heb zofeel onduidelijk zijn. Jij ga met jou kop dinge infulle en mij erfaring is. Dat kan jij beeter nie doen. Jou leeve heb alteit ze eigen antwoord, daar kan jij beeter op wachte. Dat probeer ik nu van mij eigen…

Zachte kopjes

Mij hart wil wel ze mense zofeel sterrek zijn wense. En Bolle mij vriend jij krijg mij zachte kopjes met mij snorhaare van troos. Mij Doorie zeg, mamsie geef uwes oomie Bolle sterruktepootjes. Foor jou mij lieve Bolle en foor jou mense…
Gelukkig bennie nu weer thuis, jij ben weer saame met jou mense. Daar waar jij hoor….

Zwaaie

Toen zeg mij vrouw inees, Loes jij moet jou eigen ook konzentreere op jou Hoedjessjoow! Al jou vriendjes wacht op jullie en dattie ga zwaaie. Daar heb mij vrouw mij eigen wel mee wakker geschud. Het is nu bijna mij Prinsessedag en ik wil u fraage offie het nie wil fergeete. Iedereen is welkom en u mag ook meezwaaie assie in u huiskamer zit of assie toevallig bij u visboer sta. Zwaaie kan alteit en oferal, het heb geen houwbaarheisdaatum.
Kom u ook kijke naar onse Hoedjessjoow? Het is dinsdag fijftien september om ellef uur. En het is op mij eigen Feesboek.
Dank u wel,

Loesje

Wanneer ik ’s nachts herrie maak en het toch niet zo is

herrie ’s Nachts ben ik vaak beneden, wegens dat ik ook een eigen leven heb. Ik was net uit de vensterbank gesprongen toen mijn vrouw opeens in de huiskamer stond. In haar pyjama.

Aaien

Ik keek meteen op. Want ik weet dat ze ’s nachts altijd slaapt en wat doet ze dan opeens in de huiskamer? Het huis is van mij als het nacht is, dat is de afspraak.
Ze zei: “Bert, wat is er?”
Dat wist ik niet. Alles was gewoon, dacht ik.
Zij: “Ik hoorde herrie, wat was dat?”
Wist ik ook niet. Misschien had ik wat boeken laten omvallen, dat is altijd een groot geluid. Toen ging ze me aaien en ik moest spinnen. Opeens een knuffel midden in de nacht dat heb ik niet vaak. Dus ik mee naar boven en hop, het bed op. En ja hoor, meer knuffels. Tijdens het aaien ben ik in slaap gevallen.

Geluid

’s Nachts doe ik dus dingen in huis. Wegens dat ik echt niet de hele nacht kan slapen, als katerman ben ik meer van de dutjes, langer of korter maakt niet uit. Wat doe ik als het nacht is?

voordat de nacht begint ga ik in en uit de doos die onder de tafel staat op de slaapkamer
ik ga de trap af naar beneden om aan de voordeur te ruiken, dan weet ik wat er in de straat gebeurt en of de buurhond langs is geweest
wat ik leuk vind is in de vensterbank zitten en naar de lampen van auto’s kijken
als ik zin heb ga ik aan de paal op de slaapkamer hangen dat is voor mijn nagels goed

Herrie

Dus folgens mij maak ik nooit herrie. Soms is er taptaptap van mijn poten over de trap. Of als ik schrrrr doe aan de paal. Of kebonk wanneer ik in en uit de doos ga. En die stapel boeken was best een groot geluid dat geef ik toe. Misschien moet ik het vannacht weer doen want ik heb geleerd, als mijn vrouw het geluid niet snapt dan is het herrie en snapt ze het wel dan is het gewoon geluid.

Minnie over wat ze droomde

Minnie Frau zegt dat ze vaak rare dromen heeft waarin van alles gebeurd. Nou ik heb toen maar eens een hartig woordje met haar gemauwd.

Want wij katjes kunnen er ook wat van hoor! Ik had me laatst toch een rare droom. Ging het over muizen? Nee. Waar het dan wel over ging? Nou, lees maar snel verder.

Mijn beste mauw

Mieuw mieuw mauw mauw miauw! Ik ben aan het oefenen op mijn beste mauw. Want vanavond is het zover, ik mag auditie gaan doen voor The Voice: Katjes. En ik vind het zo spannend! Want als ik dit win dan word ik een heel bekend poesje en liggen de katers straks aan mijn pootjes hihi.
Eerst ben ik nog even wat natvoer aan het eten want op een lege maag kan je niks. Ik zit zo lekker te slobberen dat ik helemaal de tijd vergeet. Voor ik het weet staat de taxi al voor de deur. Chauffeur Woef blaft ongeduldig “Mevrouw de Poes komt u naar buiten, ik heb niet de hele dag de tijd, ik moet ook nog andere kandidaten ophalen en een plasje doen tegen een boom”.
Snel stap ik in en we rijden naar de opname studio waar de auditie plaats vind. Wat zijn er veel kandidaten zeg! Ik zie twee Main Coons die denk ik een duo vormen, want ze hebben allebei hetzelfde halsbandje. Een statig lopende Siamees met een gek hoedje op loopt rond alsof hij al gewonnen heeft. Maar als ik hem hoor oefenen moet ik wel een beetje lachen. Dat is toch niet mooi mauwen wat hij doet! Het klinkt van Nan nang nan miiiiieeeew mraaaa. Ben benieuwd wat de jury over hem gaat zeggen.

Interfjiew

Minnie Ik kom aan bij de balie waar iedereen zicht moet melden. Snel poot ik mijn naam neer en pak mijn goodiebag. Die krijgt elke deelnemer. Waauwie wat leuk zeg. Er zitten kattesnoepjes in en natvoer van meneer Royaal Konijn. Ik loop met mijn katdootjes naar een leeg kattemand en krul mijzelf er in op. Erg lang kan ik niet rusten. Want er komen katten mijn kant opgelopen.
Als ze voor me staan zie ik wie het zijn. Het is Martijn Krabpaal met een camerakat. Of ze mij mogen interfjiewen. Ja echt wel! Ik vertel dat ik al miew sinds ik een klein kitten was. En dat mijn grote voorbeeld Paul de Leeuw is. Hij kan zo mooi brullen. Of ik wel weet dat een poes waarschijnlijk nooit een leeuw wordt, krijg ik als vraag. Nou ik mauw altijd maar durf groot te dromen.
Waarom één brokje in je bakje als je ook de hele zak kunt nemen. Daar geven ze me gelijk in.
En dan is het zover. Ik mag het podium op. Oh wat spannend! Daar zit de jury in hun draaibare kattemandjes. Ik miauw mijn mooiste miauwtjes en hoop maar dat er iemand draait. In gedachte kies ik alvast voor coach Angela Grootpoes. Ik wil echt wel in haar team.
Als ik klaar ben hoor ik mijn naam. En nog een keer…

Op schoot

Minnie Minnie… Minnie… Minnie de Poes! Huh hè wat? Verdwaasd kijk ik uit mijn oogjes en zie frau voor me zitten. Ze moet lachen om mijn verbaasde kopje. Als ik haar mauw wat ik allemaal gedroomd heb moet ze nog harder lachen. Je bent me er wel eentje, Minnie, zegt ze. Kom maar lekker op schoot dan krijg je een lekkere lange knuffel van mij.

En dat doe ik. Lekker veilig bij frau op schoot.

Pootjes en kopjes voor iedereen. En een extra kopje voor Bolle!