Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het was een verkeerde inschatting dat Keef en Mkkie samen zouden kunnen.
Doordat Mikkie zó graag hier naar binnen wil trekt hij zich weinig meer van Keef aan.
Hij loopt gewoon naar binnen, klimt over het gaas of kruipt er onderdoor. En Kever kan daar niet tegenop.
Precies zo ging het met Bol. Die kon ook niet tegen zijn zoon op.
Mikkie is een heel lief ventje, maar nogal overheersend. En zowel Kever als Bol zijn te zachtaardig voor hem. Mikkie doet ze niks, maar hij walst gewoon over ze heen.
Daarom zijn er dus geen tuinbezoekjes meer, en proberen we Mikkie zoveel mogelijk uit de tuin te houden. Dat lukt overdag nog wel, maar elke nacht is het raak: Mikkie is weer in de tuin. Hij komt niet meer binnen, dat is al heel wat.
Dit wordt een kwestie van volhouden.
Jeroen en ik voelen ons er vreselijk over, zowel voor Kever als voor Mikkie. Maar nu is het zaak om te zorgen dat Mikkie niet meer in de tuin komt.

Onder zijn kin

Dit werd afgelopen zaterdag des te duidelijker.
Toen zaten wij bij de Spoedkliniek. Kever bleek ‘s ochtends een grote bult onder zijn kin hebben. Zijn hele kin was nat van het kwijlen. Hij voelde zich duidelijk heel beroerd.

Bij de dierenarts bleek dat hij een flink abces heeft, dat uitkomt in zijn mond(!!). Dus de inhoud van het abces loopt steeds in zijn bekkie, bah. Verder had hij koorts.
Hij moet dat abces hebben gekregen door een tik met een nagel. En die kan hij alleen van Mikkie hebben gekregen.

Nu is zo’n tik niks ernstigs, en het feit dat Keef een abces heeft geeft juist ook aan dat het maar een klein tikje was. Hij had beter een flinke krab kunnen hebben gekregen, dan was de wond niet zo snel gaan ontsteken. En Kever geeft Mikkie ook tikken, dus het gaat twee kanten op. Maar het geeft wel aan dat de verhouding tussen Mikkie en Keef aan het verslechteren is.

Kever krijgt nu twee keer per dag een halve tablet antibiotica. En elke ochtend Novacam, een pijnstiller/ontstekingsremmer. Die Novacam kan gewoon door een beetje natvoer en is geen enkel probleem. De halve pil daarentegen…
Tot nu toe is het gelukt. Maar het wordt steeds moeilijker. Want Kever gaat zich steeds meer verzetten. En doordat hij zo groot is kan ik zijn kop niet goed vastpakken om zijn bekkie open te doen. Hij heeft al een paar keer zijn nagels in mijn hand geslagen. Niet expres, dat weet ik heel goed. Maar leuk is anders.

Pil

Bolle was ons eerste kat die ik zelf een pil kon geven.
Met Pop, Beer en Mol gingen we altijd naar de dierenarts.
Pop deed niks, maar wist op de een of andere raadselachtige manier toch elke pil weer naar buiten te werken. Ik zal me altijd de keer herinneren dat hij door vier mensen werd vastgehouden bij de dierenarts, en dat het hem tóch lukte om een pil vier keer uit te spugen. Eigenlijk was ik daar nog trots op ook, haha!
Mol aarzelde niet om uit te halen, en werd bij de dierenarts een krijsende bos haren met nagels en tanden.
En Beer was loeisterk en ging ook krabben en bijten.

Bij Bol wist ik dat hij achteruit ging lopen als je hem een pil probeerde te geven. Dus ik ging achter hem staan, en pakte zijn prachtige kop vast, wachtte tot hij tegen mij aanliep en hóp, pil erin.
Maar gelukkig hoefde dat maar af en toe. En waren we dan allebei verbaasd over het hele gebeuren ????

Met buitenkatten is er nog een probleem. Op een gegeven moment weten ze dat ze op een bepaalde tijd een pil krijgen. En zitten ze rond die tijd 4 tuinen verder naar je te kijken en te knikken, om aan te geven dat ze weten dat je een blikje open hebt getrokken, maar dat ze ook weten van die pil. Dus dat ze voorlopig blijven waar ze zijn.

Tips gevraagd

Ik ken alle trucjes. Pil in iets lekkers doen – werkte hier NOOIT. Easypill – lustte niemand. Pillenschieter – hebben we, durf ik niet te gebruiken. Om en om iets lekkers geven, waar dan een pil in zit – hadden ze meteen door. Door het eten doen, op de bodem – nooit iemand ingetrapt. Kat in een handdoek rollen – hebben we één keer gedaan met Pop, maar dat nooit meer. Vreselijk, hij was doodsbang.
Met zijn tweeën vasthouden doen we ook niet meer. Dan weet een kat meteen wat er aan de hand is en gaat zich verzetten. Logisch natuurlijk.
Jeroen durft helemaal geen pillen te geven, en is bij voorbaat al in paniek. Dat merkt een kat, en dan kun je het wel vergeten. Dus hij doet de ondersteunende taken: kipfilet halen, tóch weer Easypill kopen, medicijnen ophalen. En mij verbinden (grapje)!

Ik ben vol bewondering voor mensen die hun katten jarenlang pillen geven. Zoals mevrouw Muzette.
Zelf raak ik al in paniek als ik daaraan denk.

Als het goed is hoeft Kever op de dag van deze blog nog maar één pilletje. Maar er komen ongetwijfeld andere keren.
Vandaar mijn vraag: heeft iemand HELE goede tips om een kat een pil te geven?

Mevrouw Kever, met geperforeerde handen

Als eerste wil ik schrijven dat ik de hele tijd aan Muzette en mevrouw Mia denk, Muzette haar lijfje is ziekies en nau moet ze allemaal pillen nemen, dat doet ze keigoed!, maar het is natuurlijk toch niet fijn, daarom hoop ik dat ze zich snel beter foelt, lieve Muzette ik stuur je heeeeele zachte kopjes met een klein tettertje, zodat je niet schrikt!!

In mijn hart

Forige week had ik verteld dat ik het gesellig vind als Mikkie in mijn tuin komt, maar dat ik liefer niet heb dat hij bij mij komt wonen, ik vond het best een beetje moeilijk om dat te schrijven maar ik kreeg zoooooveel lieve reaksies, er stond dat ik zelf mag kiezen, en dat iedereen trots op me was, en dat ze niet wilden dat ik ferdrietig ben, zooo heee ik foelde het in mijn hart, mijn hart werd steeds groter omdat er zoveel liefde in kwam, liefde van mijn vrienden en vriendinnen, het maakte dat ik niet meer ferdrietig was, dat ik foelde dat ik Kever mag zijn en dat ik goed ben zoals ik ben, van mijn neus tot aan het witte PUNTje van mijn staart.

Mijn mensen zeggen altijd tegen me dat ik de allerliefste Kever ben, en dat ik perfekt ben, ik weet niet of dat zo is hoor, ik ben gewoon Kever, en ik ben best een beetje ferleegen, maar doordat ik mijn eigen mensen en mijn lieve vrienden heb foel ik toch meer fertrauwen in mezelf, en doordat ik meer fertrauwen heb durf ik te zeggen wat ik wel of niet wil, en ik weet nau zeker dat ik mag kiezen wat ik wil en dat mijn standPUNT telt.

Beetje nerfeus

Mikkie was deze week een paar keer stiekum binnen geweest, hij speelt dan met mijn speelgoed, dat is eigenlijk niet echt erg, want hij speelt met dingen die ik niet leuk vindt, toch vind ik dat het niet hoort!, mijn mensen werden er wakker van en hebben hem weer het huis en de tuin uitgezet, maar wat mijn mensen ook doen met het gaaaas, Mikkie vindt elke keer weer een gaatje, ik was er wel een beetje nerfeus van geworden maar niet heel erg, daar kreeg ik veel kompliementen en knuffels voor van mijn mensen, en mijn vrouw fertelde me nog dat hoe dapper je ook bent, sommige dingen zijn eng of moeilijk, dat blijf je altijd hauden, maar ik weet nau dat ik niet alles zelf hoef op te lossen, en dat is een heel belangrijk PUNT.

Dat komt door jullie, door al mijn vrienden!, soms lijkt het alsof ik jullie altijd al heb gekend, zo foelt het, maar dat is niet zo, ik weet nog dat ik alleen op straat liep en heeeeeeel maager was, dat ik gefangen werd en naar het asiel werd gebracht, en dat ik daar zoooo bang was!, ik durfde helemaal niks, ik lag onder de kooien tegen de muur gedrukt, maar die tijd is foorbij, we zijn nau SAMEN!, Bert heeft de blog SAMEN is geselliger gemoemd, Bolle zei al dat SAMEN het mooiste woord is, en dat je SAMEN bijna alles kan, en dat vind ik ook, jullie zijn echt helemaal top!!, en mijn vrouw zei dat vrienden niet alles voor je op kunnen lossen, maar dat ze wel zorgen dat je niet alleen foelt met al je problemen, en zo is het presies, met heel veel streepPUNTen!!!