Het kan komen door mijn pillen of door mijn brokjes van de dokter, maar de laatste tijd speel ik elke dag. Ik wil elke ochtend spelen en ook elke afond en ik speel op mijn manier dat is ook met kijken.
Aksie
Soms zegt mijn vrouw: “Steek eens een pootje uit, Bert.” Want we spelen saame en ik heb ontdekt dat zij op de ene manier speelt en ik op de andere manier en dan gaat het vaak saame en soms is het anders. Zij denkt, spelen is aksie. Dat ik achter de muis ren of met mijn poot tegen de muis sla of met mijn tanden bijt of wat dan ook.
Ik weet, kijken is ook speele. Dat ga ik nou uitleggen.
Muis
Wat ik nou het leukste find speele is muis aan de hengel.
We gaan dan naar waar ik altijd met mijn krant scheur, daar kan ik het beste spelen.
Ik ga zitten.
Zij ook.
Dan begint de muis te loope. Ik weet best dat het door de hengel komt en dat mijn vrouw die beweegt maar ik kijk alleen naar de muis daar gaat het om.
Die loopt ofer de krant.
Soms zit de muis onder de krant dan bibbert hij en dan foel ik spanning mijn staart is dan ook anders en ik zit en ik kijk en ferder weet ik niks meer.
Wat nou, wat nou.
De muis springt op de rand van mijn doos en dan istie weg en daar istie weer. Ik zit en kijk en dat duurt een hele tijd wegens dat de spanning in mij aan het groeien is en dat is een aapart gefoel het is van binnen en je kunt het ook aan me zien zegt mijn vrouw maar daar gaat het niet om.
Kijken
Dat gefoel van spanning groeit en groeit en dan opeens BAM zet ik mijn poot op de muis. Of ik doe HAP en dan heb ik de muis. Ik rol met de muis. Ik zet mijn andere poot er ook BAM op. Dan heb ik gewonnen.
Maar de muis ontsnapt en soms moet ik dan weer kijken en dan heb ik steeds meer spanning van binnen foordat ik wat kan doen.
Dus ik wil zeggen spanning hoort bij het speele, het is ook speele, het is ook superfijn en een pootje meteen uitsteken dat kan gewoon niet, ik hoop dat iedereen dat nou snapt. Kijken is ook speele.
Haai piepeltjes from evveriewher
WAKKERRRRR!
Nee, ik wor nie wakker!
Woef! Hallo allemaal, dit is mijn tweede keer hier op de blog. De eerste keer was heel goed gegaan. Daar vertelde ik dat een hond ben en dat mijn broer Kater Bram is. Toen kwamen de vragen. Oe bal, bal, bahhal. Ik wil snacken. Zie je mij? Zie je de bal?, ik wil snacken. Doe er maar veel koekjes in want die heb ik nodig.
was een pup, een paar maanden oud toen ik bij Bram kwam wonen. Ik had nog nooit katten gezien. Waar ik woonde waren alleen maar honden. Toen ik voor het eerst bij Bram kwam vond ik hem er raar uit zien. Ik weet nog dat hij in de kamer stond en ik op de grond werd neergezet. Hij keek mij aan met één oog en begon te blazen. Nou ik heb dat nog nooit meegemaakt dus ik dacht dat hij mij begroette. Ik deed heel voorzichtig en ik liep naar hem toe om hallo te zeggen toen hij ineens een poot tevoorschijn haalde. Deze kwam mijn kant op en ik schrok best.
Dan heb ik ook buiten katten. Daar is het best moeilijk omdat ik zelf heel veel te kletsen heb en altijd vrolijk ben. Dus zodra ik buiten ben ga ik blaffen en zeg ik goedendag. Mijn vrouw heeft een halsband met een lijn voor me zodat ik niet meteen achter andere katten aanren. Eerst wilde ik dat nog wel eens doen omdat ik meteen hallo wilde zeggen. De buurtpoes van tegenover was niet zo gediend van mijn snelle actie. Zij werd meteen boos en ze maakte zich groot. Ze gromde naar me en ze deed ook blazen. Dat was dus geen slimme zet van mezelf!
Hajoooooooo iedeween…
3 heb u welees spinnen gegeete?
4 wat nou weer?
Ikke mag weer op me ballekon. Lekker slaape op mij ploemstoel. Frauw seg dat het sulk lekker weer is dat hut wel mag. Se moesse wel eers me ballekon weer feilig maake foor mij. Ikke kweeg naameluk een sjiller op me ballekon die balken moest witmaake. EG!! Gewukkig hoeft hij maar een paar uur te bwijffe, maar het gaas met kippen was hewemaal verbooge en ikke zou somaar weg kunne woope. Ikke stont te huile foor de deur maar frauw sei nee doorie… eers moet het weer feilig gemaak worre door manmeneer en moet het ballekon sgoongefeeg worre. De follegenne dag mog ik pas weer op me balkon. Sjoooooohey… ikke ging poinkend me ballekon op. So blij was ik.
De laatste keer vertelde ik dat Kraaloog nog lang en gelukkig leefde met al zijn stekelige vriendjes. Ook voor mij begon een nieuw begin. Ik verklapte al dat het zwerfkatje – ik dus! – de naam Japie kreeg. Waarom is dat? Dat ga ik je nu miauwen.
verrukkelijke geur van af komt. Heel wat anders dan die slijmerige slakken. Het water loopt me in de bek. Zoals afgesproken eten eerst de stekels. Dan mag ik. Zo snel als mijn korte pootjes kunnen, ren ik naar de schaal en schrok de restjes naar binnen. Het paar donkers later zijn de restjes groter. En het donker daarna weer. Dat is fijn, want het duurt best lang voor de bak gevuld wordt. Het grootste deel van de tijd onder de struik rammelt mijn buik. Het lijkt erop alsof mijn gebeden worden verhoord. Vanuit het niets staan er opeens twee bakken. Zou die andere voor mij zijn? Aarzelend zet ik een paar stappen in de richting van het lekkers en val dan aan op de volle schotel.
een witte streep over zijn neus – op me af komt, maak ik me zo klein mogelijk en duik dieper weg onder de struik. Tevergeefs. Pal voor mijn schuilplek gaat hij op zijn gemak zitten wassen. Opeens hoor ik hem fluisteren: ‘Psssst, heb je gisteravond het eten gevonden?’ Verbaasd kijk ik op. ‘Komt dat door jou?’, fluister ik terug. ‘Ja. Ik heb al dagen door dat jij er bent. Jij kunt wel wat hulp gebruiken. Dat heb ik van mijn Oom Sjaak geleerd. Dat je lief moet zijn voor zwervers. Zorg ervoor dat mijn mens je vanavond kan zien. Dan komt alles goed. Eremiauw!’ En weg is hij weer.
brokken neer en een bakje met sappig vlees. Mij negeert ze volkomen. Als ze zich omdraait, sprint ik er op af. Terwijl ik het eten naar binnen schrok, hoor ik zeggen: ‘Goed zo, Dappere Dodo. Kom je morgenochtend weer?‘ Als door een wonder ontdek ik bij het ochtendgloren een bak vol eten. Kraaloog ligt te snurken in zijn egelhuis. Zou het dan echt waar zijn wat die zwarte miauwde? Later komt hij nonchalant aangeslenterd, gaat voor mijn struik zitten en vraagt of ik zin heb om te spelen. Voor ik het weet, is het mens vergeten en rennen we samen door de tuin. De dagen erna maak ik kennis met de andere snorhaarders. Stuk voor stuk gezellige types die me uitdagen om mee te doen met boomklimmen. Dat laat ik me geen twee keer miauwen. In mum van tijd zit ik boven in de top. Ik merk dat het mens nu niet alleen meer Dappere Dodo tegen me zegt, maar ook Snotapie en Klauterapie. Het begin van mijn echte naam.
Die nacht stortregent het en mag ik schuilen in het huis van Kraaloog. Hoe dat afliep konden jullie eerder lezen. Het mens ontdekt mij, grijpt me bij mijn ielige nekvel en voert me af in een gevangenis. Later in een kamertje waar het warm en droog is en van alle gemakken voorzien, kijk ik haar furieus met vuurspuwende ogen aan. Voor ik vlijmscherp kan uithalen, zegt ze poeslief tegen me: ‘Ik wil gelijk een afspraak met je maken! Als ik lief ben voor jou ben jij lief voor mij.’ Terwijl ik daar over nadenk, gaat ze verder. ‘Zullen we ons eerst even netjes aan elkaar voorstellen? Ik ben Mo. Ik dacht er aan om jou Japie te noemen.’ Dat had ze beter niet kunnen doen.