Alle berichten van TegnieseDienst

Joep wil nooit op vakantie

De hele afgelopen week met het mooie weer heb ik een echt tropenrooster gehad. Vroeg beginnen en dan weer vroeg naar huis om lekker onder dat grote zwiepding op ‘t grote bed te dutten. Of op de bank, want in de woonkamer is het ook aardig koel nu in m’n hele huis de gordijnen overdag dicht blijven. Mij bevalt ‘t best wel.
‘s Morgens na ‘t ontbijt heb ik meestal even lekker buiten een wandeling gemaakt, om te zien wie er nog meer al wakker was. Want dan was ‘t nog heerlijk koel op ‘t achterpad.
Maar het is in mijn straat nu nog echt vakantietijd, hoor. En behoorlijk wat buurtkatten zitten nog lekker luuks in een hotel of pension, omdat hun personeel op vakantie is gegaan en ze niet alleen thuis mochten blijven.

Vakantie

Soms vraag ik me wel ‘s af hoe dat nou is, om als kater of poes een koffertje te pakken en zelf ook weg te gaan uit je eigen vertrouwde omgeving. Want is dat nou echt leuk,om ergens naar toe te gaan waar je helemaal niks of niemand kent, en de geuren helemaal nieuw voor je zijn? Vreemde tweebeners om je heen, katten die je nog nooit gezien hebt en ander eten. Of mag je in zo’n hotel of pension gewoon je eigen eten meenemen?
Ik heb vorig jaar wel wat buurtkatten gemauwd die aangaven dat ze aan zo’n vakantie toe waren en daar al weken van tevoren naar uitkeken. Want ze gingen elk jaar weer naar dezelfde plek op vakantie waar ze dan ook weer dezelfde oude bekenden van ‘t jaar daarvoor tegenkwamen. Dat lijkt me best wel heel gezellig en ‘t doet me denken aan de lieve vrienden die ik maanden lang niet zie en dan weer tegenkom op een feest. Want even neus aan neus staan, snuffelen, kopjes geven en wat om elkaar heen draaien is toch niet te vergelijken met het kattakt dat we met elkaar op de leptop hebben. Live is toch altijd leuker, maar niet altijd even gemakkelijk. En dan is bijna elke dag het lief en leed via ons personeel met elkaar delen toch ook wel weer een mooie manier om saame te kunnen zijn.

Vertrouwd

Toch heb ik zo m’n bedenkingen hoor, of ik het wel zo leuk zou vinden om voor één of twee weken m’n eten- en drinkbakken heel ergens anders te hebben staan dan op de vertrouwde plekken in m’n eigen huis en tuin. En dat niet alleen, want als Bewust Enig Katermans ben ik er ook nog niet zo zeker van of ik het wel zo leuk zou vinden om dagenlang andere katten om me heen te hebben. Of heb je in zo’n hotel of pension ook een eigen plek voor jezelf? Daar heb ik de buurtkatten nog nooit over gehoord, die mauwden alleen maar dat ze toch ook wel blij waren om na hun vakantie hun personeel weer terug te zien en lekker naar hun eigen huis te kunnen.
Het schijnt er zelfs bij te horen om, als je dan weer de eerste poot over je eigen drempel heen hebt gezet, als een dolle door je huis heen te rennen om te zien of alles nog wel steeds op dezelfde plek staat als voor dat  je met vakantie ging. Sommige katten zijn urenlang bezig om alles en iedereen thuis weer heel veel kopjes te geven, zodat je hele huis en alles wat daarbij hoort weer jouw eigen vertrouwde luchtje heeft. Andere buurtkatten mauwden me dat ze hun personeel ook uren- of zelfs dagenlang compleet negeerden omdat ze niet met hun mee mochten op vakantie. Voor dat laatste schijnen tweebeners heel gevoelig te zijn, dus ‘t levert dan altijd wel extra snekkies en heel veel knuffels en kroelen op.

Vrije dag

Maar ja, mijn personeel wil helemaal niet op vakantie, want ze zeggen dat ze het thuis prima naar hun zin hebben. Toch gaan ze wel eens ‘s morgens vroeg de deur uit na m’n ontbijt, en dan zijn ze soms tegen de tijd dat het alweer bijna donker is pas weer terug. Ik weet dan dat ik die dag écht een vrije dag heb wanneer ik, vlak voordat ze weg gaan, nog ‘s extra geknuffeld, geaaid en gekroeld word. Net daarvoor heb ik dan al lang gehoord dat ze m’n brokjes- en waterbak hebben bijgevuld, en het geluid van snekkies die ‘s morgens vroeg al in m’n snoeptoren vallen  is ook niet gebruikelijk. Ik weet dan al lang dat ze ook nog een bakje met kattenmelk of een lekker soeppie hebben neergezet voor de lunch, want ik ken m’n personeel inmiddels wel wat langerderder dan vandaag.
Het wordt dan een dag waarop ik heerlijk kan blijven dutten op elke plek die ik wil, zonder gestoord te worden door personeel dat altijd precies juist op die plek lijkt te moeten zijn waar ik net lekker lig. Ik kan dan ook zelf m’n lunchtijd bepalen, ongestoord spelen wanneer ik zin heb en ik hoef niet mooi of lief te doen omdat er weer ‘s een foto gemaakt moet worden.

Binnen

De enige nadelen van zo’n dag zijn dat ik niet naar buiten kan om met m’n vrienden de buurtcontrole te doen of lekker wat bij te mauwen, en ik kan ook niet naar buiten om de plantjes in m’n tuin of de graspollen in ‘t weiland te bewateren en bemesten. Op zo’n dag ga ik dan maar weer ouderwets binnen op m’n bak in de badkamer, waar dan altijd een dikke verse laag grit in ligt. Maar dat is toch altijd weer een heel ander gevoel aan de poten dan de zachte aarde of ‘t gras buiten, dus daar maak ik alleen gebruik van bij hoge nood.
En als ik dan dat blik op wielen van m’n personeel weer aan hoor komen, ren ik snel terug naar de plek waar ik ‘s morgens lag en doe ik net of ik slaap. Dan denken ze vast dat ik ze helemaal niet gemist heb…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Bert en de speciale dagen

Elk jaar vierden Bert en ik zijn verjaardag, dat wil zeggen ik dacht er de hele tijd aan, en naarmare 6 juni naderde, raakte ik in een zekere staat van feestelijke opwinding. Bert niet.

Slagroom

Er was een verjaardag waarvoor ik een mooi glas had bewaard. Dat vulde ik met slagroom en ik bood het feestelijk aan. Bert rook er behoedzaam aan.
Getsie, slagroom.
Hij liep weg.
Hem maakte het niets uit, maar ik voelde me teleurgesteld, het was net of ik zelf minder jarig was opeens. Ik dacht dat elke kat van slagroom hield.
Zo ging het met wel meer speciale dagen. Een kerstcadeau dat niet in de smaak viel, een extra Valentijnshapje dat gewoon werd opgegeten zonder een extra knor van waardering. Het leerde me hoe graag ik extra gewoonten wilden, die deel uitmaakten van iets groters.
Op Facebook vierden zijn vrienden gewoon mee als Bert jarig was, maar ja, dat was zijn online wereld, daar stond ik toch een beetje buiten.

Welwillend

Zo kreeg het leven dat we samen hadden in de loop de tijd gestalte. Verjaardagen waren leuk voor mij, en Bert was tot op zekere hoogte welwillend. Zo ook met Kerstmis.

Oudejaarsavond was voor de wederzijdse steun, vanwege de herrie buiten. Die avond had daardoor ook iets eigens. Want natuurlijk bleef ik bij hem, en rond middernacht lagen we bij elkaar en zei ik elke twee drie minuten hardop hoe goed we het deden en dat het nu vast bijna voorbij was en uiteindelijk bleek dat ook zo te zijn.

Gewoon

Wat ik nu pas begrijp, is wat ik toen aan het leren was, en dat is de waarde van het gewone leven. Opstaan en van elkaar weten hoe de dag zal gaan. Wie het eerste in de badkamer is. Borden en samen eten, dan soms naar elkaar kijken. Eerst het een, dan het ander, zonder opwinding en zonder verwachting van extra emotie. Samen zijn met een vertrouwen dat de dag komt en gaat, daarna weer een dag en nog een dag, dat hadden we, en daarin waren we gelukkig.

Tante Fleur en de Stilte van de Middag 

De zon hing laag boven Doetinchem, haar stralen glansden zacht over de daken en tuinen. In het huis aan de rand van de stad lag tante Fleur in haar favoriete stoel bij het raam. Haar ademhaling was rustig, haar ogen gesloten. Ze sliep steeds vaker de middagen weg, haar lichaam moe van de jaren die haar langzaam inhaalden.
Doerak, haar trouwe katerman, zat op de vensterbank. Zijn groene ogen keken naar buiten, maar zijn oren waren gespitst naar binnen. Hij luisterde naar het zachte geritsel van Fleur’s ademhaling, alsof hij elk moment wilde vangen waarin ze wakker zou worden en hem zou toespreken met haar warme stem: “Dag lieve jongen, ben je weer op avontuur geweest?”

Veranderen

Maar die woorden kwamen steeds minder vaak.
Doerak begon zijn tochten alleen. Eerst aarzelend, dan met meer zekerheid. Hij sloop door de tuinen, sprong over schuttingen, begroette oude vrienden – de ekster op het dak, de egel onder de struiken, en zelfs Roover de kat van de buren. Maar telkens keerde hij sneller terug. Want hoe ver hij ook ging, zijn hart bleef bij tante Fleur.
Langzaam, bijna ongemerkt, begon Doerak te veranderen. Hij werd voorzichtiger, bedachtzamer. Hij lette op de geluiden van het huis, op de geur van de lucht, op de stilte die steeds vaker viel. Hij begon de stap naar volwassenheid te zetten – niet omdat hij het wilde, maar omdat het moest. En ergens, diep vanbinnen, voelde hij dat het tijd was. Dat heeft met oer te maken.

Nadenken

Op een dag, toen de lucht grijs was en de wind zacht door de bomen ruiste, sprong Doerak op Fleur’s schoot. Ze opende haar ogen langzaam, keek hem aan en glimlachte. “Je bent een goede jongen,” fluisterde ze. “Je zorgt voor me, hè?”
En toen, met een blik die helder was als vroeger, zei ze zacht: “Ik zie het, Doerak. Je wordt groot. En het is goed zo.”

Doerak miauwde zacht, drukte zijn kop tegen haar poot. En in dat moment, tussen stilte en ademhaling, wist hij dat zijn liefde haar bereikte – zelfs als ze sliep.

Doerak voelde dat het echt anders ging worden. Daarvoor kent hij Tante Fleur te goed. Hoe ga ik hier mee om? Wat gaat er gebeuren? Ik ga maar eens buiten op mijn denk schutting zitten.  Er moet nagedacht worden.

De volgende keer vertel ik hoe het afliep en natuurlijk hoe het verder gaat.

Zonnige knuffels aan al mijn vriendjes en vriendinnetjes.

Poot van Doerak.

Belle over haar vreemde en toch fijne week

Dag liefe frientjes, daar ben ik weer met een mooie blog. Dit keer waren de meeste dagen rustug. Het is fijn zoomerweer en de balkondeur is iedere dag oope en als het s’nachts niet regent en niet woei woei doet dan blijft de balkondeur ook oope. Ik fin zo hoort het in de zoomer!

Het balkon kan mij niks scheele, ik hou wel van zon hoor heel feel zellufs, maar ik blijf liefer binne, daar foel ik mij feilig en daar is ook zon. Frouwtje lig weleens in zo,n groooote ligstoel op het balkon en dan kom ik wel eefe kijke. Soms ga ik dan ligge en dan ga ik hup weer naar binne. Meestal is de hordeur dicht maar daar geef niks om, want ik blijf er netjes voor ligge. Nee, klimme in de hordeur doe ik niet hoor, en krabbe aan de nieuwe bank doe ik ook nie.

Buiteverblijf

Frouwtje heeft tegen mij geseg toen ik hier pas woonde, Belle ik ga een buiteverblijf voor je maake. Dan ga ik fraage of iemand het balkon kan afscherme zodat je niet van de 7e etaazje naar benee kuukelt, want dat wille we nie. Voor de ouwe Stokkie-Stefan en Oscar hoefde dat niet. Die hadden artroozie aan de poote en konden niet zo hoog springen oofer de rand heen. Maar ik ben nog een jonge poes en moet het balkon feilig zijn foor mij fin frouwtje.
Nou, toen had ze een offerte, zoals dat heet, bij een bedrijf aangefraagd, maar dat was zooooo duur. Ze zei, Belle dat kan ik nie betaale en stel dat je niet op het balkon wil dan is het centen weggooie. Boofedien wil ik niet tegen tralies aankijje Belle, daar krijg ik het benauwd van. Ik snapte het want wij hebbe heel mooi uitsigt, dat is gewoon zo. En een net spanne zei frouwtje, ik weet het niet. Eerst maar eens saame de winter doorkoome en dan zien we wel of je in het foorjaar naar buite wil. Maar dat gebeurde dus nie, en is mijn heele buitenferblijf van de baan. Ik snapte het ook al nie, want toen ik hier in mijn nieuwe huisje forig jaar kwam toen wist ik, hier binne ben ik veilig en ik snuif frisse lucht op achter de hordeur. En de balkondeur is heel feel oope, ook in de herruf en winter als er niet te feel woei woei is en reege. Frouwtje hou van frisse lugt zeg ze en ik ook.

Bezoek

Fan de week was er besoek en had frouwtje geseg, Belle er komt straks een mefrouw met een kindje naar je kijke. Ik dach wat nou weer, het is juist zo rustug nadat die monteurs en die man die de bank kwam brenge. Ja, zei frouwtje, de mefrouw en dat kindje hebbe zelluf 2 poesen en houden heel feel van dieren.
Dus de bel ging keihard, en kwaame ze binne. Ik vloog naar mijn flugtplek het opbergvak achter het bed in de slaapkamer. Waar is Belle zei het jongetje, en ik hoorde frouwtje zegge dat ik niet blij ben met besoek en ik was weggekroope achter het bed. Nou ze bleefe gelukkig een poosje in de huiskamer, maar toen ineens kwam het jongetje kijke achter het bed. Dus ik vloog helemaal naar het achterste opbergvak en kon hij mij niet zien. De mefrouw zei, tegen het jongetje laat Belle maar, anders wordt ze angstig en gaat ze misschien haar poote uitslaan en krabbe. Dus toen was het weer een poosje rustug. Toen verscheen er ineens de hengel met de muis achter het bed, maar ik dacht je kan mij wat, ik kom nie tefoorschijn. Ze ginge ferder praate in de huiskaamer en het jongetje ging met mijn speelbal foetballe. Opeens hoorde ik een bekend geluid, het was mijn voerbak die gevuld werd met brokkies. Ik bedacht mij geen mooment en liep de huiskamer in. De brokkiesbak stond midden in de huiskaamer, ik fon het wel een freemde plek maar trek heb ik altijd en begon te eete. Het jongetje was blij om mij te zien zei hij, en ik kreeg van hem nog meer brokkies. Dat fon ik wel aardig, maar toen die op waren ging ik toch weer naar mijn fertrouwde plek in de slaapkaamer. Ze bleefen gelukkig niet lang en frouwtje ging met ze mee naar buite, en het was ferder weer rustug en had ik het huis foor mij alleen.

Jullie weete ik woon saame met mijn frouwtje, ferder is er niemand. Dat was ook mijn wens hoor toen ik in het dierenhospitaal zat, en zo is het gekoome. Ruusie hebbe wij nooit, en weete we onze grensen. Frouwtje is lief foor mij en ik mag mijn gang gaan, maar soms is frouwtje een beetje maf fin ik. Ze doe soms dinge en dan denk ik, da doe niet iedereen. Soms sta ze midden in de nacht op het balkon te kijken en dan zeg ze Belle zie jij ook de sterre, mooi he ? Of ze doe soms s’avonds laat eete en gaat dan laat naar bed. Nou ik kan je vertelle ik hep mijn eige ritme, en soms doe ik met haar mee.

De maan

Ik ben oofer het algemeen s’nachts rustug, maar als het s’morgens licht ga worden dan kom ik in aksie. Dan speel ik met een muis of een balletje, maar ik maak frouwtje nie wakker hoor en slaap ze gewoon door. Maar fanmoruge gebeurde er iets, ik kan er met mijn kop niet bij, eggie waar nie!
Ik sliep nog bij haar op bed, ze wor opeens wakker en zeg tegen mij, kijk eens Belle op de wekker, daar staan de cijfers 05.55. Dat is een biezonder getal als je dubbele cijfers zie, dat heegt een beteekenis. Ze stap uit bed, ik er achteraan en ga ze op het balkon staan in de scheemer. Belle zegt ze, zie je dat de volle maan heeft ons gewek?! Ik dacht nog, die maan heeft jou gewek, mij nie hoor want ik sliep gewoon, en jij begon ineens te praate oofer dubbele cijfers op de wekker.
Doe ze de kaamera pakke en maak ze footo’s van de maan. Dan denk ik, la ze maar doen en ben weer naar binne gegaan. Maar we waren eenmaal waare wakker en frouwtje zei ik ga nie meer terug naar bed, het is spannend in de scheemer en de lugt is mooi. Kreeg ik toch ineens froeg mijn ontbijt, nou daar was ik wel heel blij mee. Toen ging ze zelluf ontbijt maake en ging ze op het balkon zitte eete en kijke naar de maan. Zie je Belle dat het langzaam aan steeds lichter gaat worden en de morgen aanbreekt? Het was nog zo stil, en in het wiekent is niemand zo froeg op.

Ze doe af en toe eg maffe dingen mijn frouwtje, maar toch fon ik het wel leuk in de scheemer opstaan midden in de zoomer, dat is apart en maf. We zijn dus ferfroegd de dag begonne, en kreeg ik zowaar na een poosje nog een keer ontbijt.
En hierbij eindigt mijn blog. Het ga een keiheete week worden dus mijn adfies is, feel waater drinke liefe frientjes en fooral rieleksen en geniete van de zon!

Een ferkoelend kopje van mij aan jullie,
Belle

Japie: Nek-aan-nek bij de Gouden Lepel Furkiezing

Jeetje, lieve furriendjes, wat een gekkenhuis met die Gouden Lepel Furkiezing. Wat zo simpel leek toen ik het in mijn vorige furhaal opperde, bleek in de praktijk serieuze kost. Het begon met dat vele vierpoters te bescheiden waren om te reageren. Dat stond zo haaks op wat ik had gehoord op het Grote Weiland Feest. Daar miauwden en blaften juist iedereen dat zij het allerliefste mens hadden. Maar na mijn oproep bleef het akelig stil. Daar zat ik dan met die Gouden Lepel. Een aantal stelde voor dat ik em aan Mo moest geven, maar mijn mens was uitgesloten van de Furkiezing. Dat had ik misschien even in de kleine miauws moeten zetten. Na een nieuwe oproep kwam de trein op gang. En hoe!?

Genomineerden

Purrachtige furhalen stroomden binnen. Vaak veel te bescheiden. Sammy en Snoopy dachten dat hun mens niet in aanmerking kon komen, omdat ze nooit een lepel gebruikt met het opscheppen van hun knabbels. KeverT had het idee dat er mensen zouden zijn die veel meer biesonder zijn dan zijn eigen lieve man en vrouw. Snap je dat nou? De snorders van Anja droegen hun mens voor omdat ze zo goed voor haar eigen dierentuintje zorgt èn voor oppaspoesjes. Lucky (mijn katlega met wie ik een duobaan heb op de blog) stelde ons voor aan Karin, het mens van Jill, met haar grote hart voor veel dieren. Muissie wilde het wel van de daken miauwen dat zij het zo getroffen heeft na een pittige tijd. Haar mensen zetten de immunotherapie voort die in de opvang al was gestart. Dit is nodig om te voorkomen dat Muissie allemaal wonden krijgt. Petje af voor haar mensen!
Figo wist het niet, maar mocht gewoon meedoen. Casper, Noor, Lili, Dauwe, Ejlin & Teddy dachten dat die lepel heel potig zou zijn om nog sneller hun bordjes te vullen. Want wanneer de laatste gevuld wordt, is de eerste alweer schoon(gelikt). Yep en Demi, onze furrienden uit Den Haag, waren vol lof over de opvang waar zij maandenlang vol liefde zijn furzorgd. En dat doen ze voor heel veel dieren zonder thuis. Zo lief dit. Zal ik nog even doorgaan met de andere genomineerden?

Nog meer genomineerden

Lord Teuntje en Caramel (tip: zoek ze op op Beestboek. Ze beleven de meest (on)waarachtige avonturen) gaven de eer aan de vrouw van Ollie, die het zo getroffen heeft bij haar thuis. Terwijl Ropi juist tante Luna in het zonnetje wilde zetten. Daar zorgen ze zo goed voor alle erfdieren. Wie kent Anna nog niet? Dat is de oudste poes (20+) die wij kennen. Zij stuurde een heel epistel: ik nomineer mem, ze klaagt niet als ik midden in de nacht eten wil, ondanks dat er brokjes zijn. Ze klaagt niet als ik over heb gegeven, ze zegt gewoon: geeft niks mem ruimt het wel op. Ze wordt ook niet boos als ik mijn pilletje voor snelwerkende schildklier niet wil nemen, ze zegt dan gewoon ohh deed mem het alweer verkeerd. Ze klaagt zelfs niet als ik een beetje teveel graaf in mijn wc. Miauw nou zelf, zo’n mem wil toch iedereen! Spike en Amigo, twee Rotterdams katers, zijn meer dan tevreden over hun mens, terwijl Crazy Kees zijn Blondie niet voor goud wilde nomineren, maar voor zilver, omdat ze wel eens een steekje laat vallen. Tjilla hield een purracht pleidooi voor hun mensenmeisje: Wij dragen ons mens voor, zij doet alles voor ons, we eten alledrie andere dieetbrokjes, ze sjeest steeds met ons naar de dokter als we niet eten of andere rare dingen hebben, ze heeft een hele lijst gemaakt met wie wat op welke tijd moet, we eten wel hetzelfde dieet-natvoer, Tjaiia eet haar dieet-natvoer in 2 x dus ze moet het dan wegzetten anders eet Tjessi het op, Ik krijg liquidsnacks en supplementen en Tjessi is een knuffelaar met dieet en ze mag helemaal niks anders of erbij, we hebben allemaal eigen plekjes en eigen speelgoed, ze gaat nooit op vakantie want met ons thuis en een zonnetje is ook vakantie zegt ze en we hebben een heel mooi en groot buiten en ze zegt ook heel vaak dat ze heel veel van ons houdt   en wij houden ook heel veel van haar. Ook daar is geen speld tussen te krijgen!

Muisbezorgd

Laat ik voorop stellen dat alle mensen die goed voor dieren zorgen de allerbesten zijn. Daar kan geen Gouden Lepel tegen op. Toch heb ik deze beloofd. Katzijdank hoefde ik niet zelf te kiezen. Dat hebben mijn furrienden op Beestboek gedaan. Ik kan jullie miauwen, het was reuze spannend. Berichten werden gedeeld en de stemmen gingen in de rondte. De spanning was om te snijden met de nek-aan-nek-race tussen Yep en Demi en tante Luna, op de staart gevolgd door Anna, de T’tjes, KeverT en de dierentuin van Véronique. Als je wilt weten wie De Gouden Lepel krijgt thuis gestuurd, kijk dan op mijn Beestboek. Daar heb ik gisteren de uitslag opgezet. Onthoud dat jullie stuk voor stuk toppers zijn. Liefde, onvoorwaardelijke liefde, dat is waar het om gaat. En dat is onbetaalbaar.
Deze furkiezing is me niet in de koude vacht gaan zitten. Ik denk dat ik het beter bij Muisbezorgd kan houden.

Koppie van Japie

Japie op Facebook: https://www.facebook.com/japiehalfbakkenkoen