Nou dacht ik de afgelopen week toch echt dat het alweer voorjaar was geworden. M’n personeel durfde overdag zelfs zonder jas de tuin in en, behalve dan de twee dagen dat ik op ‘t achterpad bijna uit m’n jas woeide, was ‘t ook best wel lekker buiten.
Zeker als de zon even tevoorschijn kwam en ik met half samengeknepen ogen zat te genieten van ‘t uitzicht over m’n weiland. Vanaf de houten tuintafel, want m’n personeel heeft m’n tafelkussen en m’n stoelen voor de winter alvast in de schuur gezet nadat alles weer opgedroogd was na een flinke regenbui waarbij de druppels zelfs onder ‘t afdak door tegen de ramen sloegen.

Achterstevoren

Ik heb deze week ook iets nieuws ontdekt om te doen als ik na m’n diner nog even naar buiten ga. Tot nu toe zat ik altijd vanaf de tafel te kijken of er nog iemand van de buurtkatten langs wandelde over ‘t achterpad en dan wandelde ik gezellig even mee om de laatste nieuwtjes uit te mauwen en wat straatcontroles te doen.
Maar nu het al zo vroeg donker is, lijkt iedereen lekker binnen te blijven en is er helemaal niks te beleven buiten. Dus ik besloot begin van de week gewoon ‘s achterstevoren op m’n tafel te gaan zitten en m’n neus tegen de ruit te drukken om te zien wat m’n personeel binnen in de woonkamer allemaal aan ‘t uitspoken was. En dat was hartstikke leuk joh, want hoewel de tuindeur op de haak stond en ik dus gewoon naar binnen kon lopen als ik dat wilde, kwam m’n personeel steeds naar de deur om te vragen of ik naar binnen wilde.
Ik denk dat ze nog even moesten wennen aan m’n nieuwe spelletje, want de avonden daarna kwamen ze het niet meer vragen omdat ze snapten dat ik gewoon binnenhuisinspectie vanuit de tuin aan ‘t doen was… Nou ja, tot aan het moment dat ze het grote rolding voor ‘t raam omlaag deden natuurlijk, want dat is al zolang als ik hier woon het signaal dat m’n personeel richting het grote bed gaat en dan weet ik dat er altijd nog wel een paar snoepjes gestrooid worden waar ik achteraan kan jagen, dus dan is ‘t hoog tijd om weer even binnen te komen.

Vreemd verhaal

Over strooien gemauwd, ik hoorde van een buurtkat dat er vorig wiekend bij hun thuis vreemde tweebeners op bezoek waren geweest en dat er uit een grote zak allemaal katdootjes tevoorschijn waren gekomen. Hij was al snel naar buiten gegaan, want hij vond het een beetje te druk worden in z’n huis. Maar hij mauwde dat die vreemde tweebeners wel hele mooie jute zakken bij zich hadden, waar hij voordat ‘ie naar buiten ging nog even snel z’n nagels aan gescherpt had en dat er toen allemaal van die rare bolle brokjes uit waren gevallen die hij niet eens mocht opeten.
Ik vond ‘t nogal een vreemd verhaal want bij mij thuis had ik geen vreemden gezien, m’n personeel zat gewoon rustig aan tafel. Maar toen ik ‘s avonds weer binnen kwam stond er een ding op de grote bank dat ik nog niet eerder gezien had. Ik kon er m’n nagels niet eens aan scherpen, maar ‘t was wel lekker zacht en omdat ik kouwe poten had besloot ik er gewoon lekker op te gaan liggen voor een dutje.

Nou moet ik toemauwen, ik was daarna heel even opgestaan voor een paar slokjes vers water en wat hapjes brok, maar toen ik terug kwam was dat zachte ding van de bank verdwenen. Senior tilde me op en toen zag ik dat dat ding waar ik net zo lekker op gedut had aan dat ribbelding hing. Zachtjes werd ik er in gezet en ik moet zeggen, hij lag zelfs nog lekkerderder dan even daarvoor op de bank. En de achterkant was nu heerlijk warm, dus daar heb ik de rest van de avond en de dagen daarna lekker gelegen. De ene keer warmde ik m’n poten of m’n rug, en een andere keer m’n linker- of rechterzijkant. Ik heb nog steeds geen idee waar dat zachte ding vandaan is gekomen, maar wat mij betreft is het een aanwinst voor m’n huis en dus een blijvertje.

Lichtjes

M’n personeel heeft deze week ook niet stilgezeten, want overal in huis hangen nu kleine lichtjes aan een slinger, er hangt boven m’n grote raam in de slaapkamer iets dat ze een kerstklok noemen, en zelfs die geeft licht. In m’n kleine raam daar hangt ook iets met lichtjes, maar gelukkig gaat dat allemaal uit als m’n personeel gaat slapen.
Maar ‘t stomste dat uit de grote kast tevoorschijn kwam was wel een boom die op de grote tafel werd gezet. En ook daar zaten allemaal lichtjes in, en iets dat m’n personeel slingers noemt. Natuurlijk heb ik die boom op tafel aan een potige inspectie onderworpen, maar ik vind er helemaal niks aan. ‘k Ben zelfs op m’n achterpoten gaan staan om ‘m van de bovenste tot de onderste tak te inspecteren, maar er is iets vreemds mee aan de hand. Hij is zacht genoeg om kopjes tegen te geven, maar ik denk niet dat ‘ie mest of bewatering nodig heeft. En hij ruikt helemaal niet interessant genoeg om mee te spelen, maar m’n personeel is er zo te zien best wel blij mee, dus ik gun ze hun pleziertje en blijf er verder van af.
Toch blijven ze zeggen dat ik heel mooi in die boom hang, terwijl ik gewoon lekker in m’n ribbeldingesmandje lig te dutten.
Ik snap er echt helemaal niks van, maar ik laat ‘t maar zo. ‘t Zal wel een tweebenerdingetje zijn, zo tegen ‘t einde van ‘t jaar. En hopelijk gaan al die lichtjes, die rare boom en alle andere spullen weer snel terug in de doos waar ze vandaan kwamen, zodat ik m’n oude vertrouwde huis weer terug krijg.
Zolang ze dat ribbeldingesmandje maar laten hangen, want die is van mij…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep