Alle berichten van Ollie

Hoe ik door de herrie kwam

Ik ben nou weer bijgekoome maar eerlijk waar er was die nacht heel feel herrie, de hele afond al en toen werd het nog raarder en raarder en hoe dat ga ik nou fertellen ook weeges ik heb geleerd wat helpt als je spanning hebt.

Gewoon

Spanning dat is als er iets gebeurt dat je niet wil en je weet zeker dat het stom is en toch gebeurt het dat had ik door het fuurwerk. Kever was een aksie begonnen en daar was ik het helemaal mee eens het is stomme herrie de hele tijd.
Die afond ging alles eerst gewoon daar had ik steun aan omdat ik foelde misschien kan ik er tegen. Dus ik kreeg mijn eete op tijd en toen ik zelf van mijn bord had gegeten toen moest mijn vrouw erbij komen weeges ik wil dan van haar vingers eete en dat gebeurde ook. En daarna gingen we met de hengel spelen dat is nou ook mijn gewoonte. En ik slapen en zij aan de tafel. Ik kreeg mijn afondhapje en daarna brokjes. Buiten was er nieuwe herrie en binnen ging gelukkig alles zoals het hoorde.

Raar

Alleen daarna niet meer.
Mijn vrouw ging op de bank liggen met een dekbed en ze deed het licht uit. Ik riep van meww en ze zei fan ‘Wat is er Ollie?’ Nou dat er iets raars was.
We gingen slapen.
En toen hoorde ik de wekker en bijna meteen was er harde herrie buiten en het licht in de kamer ging weer aan en we gingen naast elkaar liggen op mijn kussen. Ik had moeilijke gefoelens. En ik trappelde eefe op mijn deken maar dat hielp niet. Nou toen ben ik weer op het kussen gaan liggen ik had toch steun aan dat mijn vrouw er lag en dat ze steeds zei fan Ollie wat doe je het goed.

Ik weet niet hoe lang het duurde maar toch werd de herrie buiten minder. Dus ik ging een brokje eete. Eefe rondlopen. Foelen van is het hier weer gewoon aan het worden en dat was zo. En toen mijn vrouw naar boofe ging wist ik de nacht is weer zoals het hoort.
De dag erna moest ik bijkoome.
Het gewone leefe dat is het beste ik weet het nou weer helemaal zeker.

Nou alweer iets ofer mijn poot

Ik find het stom om nou alweer iets ofer mijn poot te zeggen maar het is steeds anders en het is nog niet ofer en misschien hebben anderen er ook wat aan.

Dus ik moest weer naar de dokter. Ik kreeg elke dag een pil in mijn eete tegen de pijn en het moest gewoon weggaan maar het bleef toch. Soms kon ik gewoon lopen en dan weer niet.
En een keer sprong ik uit de fensterbank en nou ik kwam neer op mijn poot en ik riep MEWW. Mijn vrouw kijken. En ze zegt fan dit is niet goed we gaan naar de dokter.

Kneuzing

Ik had een andere dokter. Ze keek naar mijn tanden, ze friemelde aan mijn vagt en ik had spul op dus ik was helemaal kalm maar ik wist toch ik wil naar huis. En erna heb ik dat ook geroepen dat kwam ook op de film.
De dokter zei fan alle katten komen op hun poote terecht. Dat wist ik zelf ook.
Alleen er kan ook best zomaar opeens iets mis gaan dat je kneuzing hebt.
Een foto hoefde niet weeges dan moest ik ekstra komen en ze zei ik heb geen botbreuk.
Dus een kneuzing.

Baalans

Toen konden we weer naar huis. Mijn vrouw had een tas fol nieuwe pillies. En ik mocht spelen en rennen en rusten alleen de dokter zei niet hoe faak dus ik dacht nou kan alles weer. Maar toen kreeg ik ekstra pijn. Alles is te feel nou. Ik moet baalans finden.
Met de krant schuiven dat kan.
Op mijn deken liggen en tegen de hengel met feere slaan dat kan ook.
Een beetje met het touwtje lukte ook.
Keihard rennen dat kon weer niet ik foelde erna meer pijn.

Het duurt nou al maanden en ik wil graag beter worden. De ochtend is moeilijk dan wil ik weinig. Ik bescherm mijn poot dan ook. De afond is gemakkelijker dan loop ik bijna gewoon dus er is niks stuk in mijn lighaam. Dat is het goede nieuws.

Toelichting
Ollie kneusde iets in september. Hij kreeg dagelijks Onsior. Nu neemt hij een combinatie van Novacam en twee keer een dosis 0.5 Gabapentine vloeibaar. De combinatie werkt extra pijnstillend.

Ik ben dus nog steeds te dik

Toen ik hier kwam wonen toen was ik een kleine slanke kater, echt waar, er is nog een foto dat is het bewijs. En toen kwam een ferandering.

Eerst kwam dus dat ik allergies was voor feel eten, en ik moest wennen aan ander eten, en het allergies moest uit mijn lighaam dat gaat niet vanzelf dat duurde gewoon heel lang. Toen bleek ik heb ook trauma fan toen in het asiel en ervoor de straat dus ik deed wel rennen maar dat was door onrust in mijn kop.
Nou en toen was ik ook nog niet te dik echt niet.

Alleen daarna kwam het. Toen leerde ik meer fan wat is ontspannen, hoe gaan knuffels, waar kan ik liggen en hoe is dat dutjes daar doen.
Dus toen at ik lekker van mijn diejeet en ik rende minder. Eigenlijk feel minder. Dus toen ben ik dikker geworden. De dokter zei hij moet op diejeet.

Nou en mijn vrouw zei toen Ollie we gaan elke dag aan beweging doen en dat deden we. Ik kreeg speelgoed om te rollen en om te vangen en te rennen en eerlijk waar het was superleuk.
Dus toen werd ik vanzelf minder dik en ik kon langer spelen en langer rennen het was superleuk.

Maar wat gebeurt er ik spring op een dag raar uit de fensterbank en toen deed mijn poot ook raar en het zat in mijn schouder, dat zei de dokter ook. Weeges ik moest er weer heen. Niks aan was dat. En toen ging ik natuurlijk niet meer de hele tijd rennen.
Soms wel en dan foel ik mijn poot.
Soms niet en dan foel ik misschien word ik nou weer dikker.

Het leefe is helemaal niet gemakkelijk als je een paar dingen hebt. Maar mijn vrouw zei fan het gaat om balans Ollie en dat is wel zo, denk ik, weeges Belle zei het eerder dus dan is het zo. Af en toe speel ik en soms pak ik mijn rust. Wat balans is daar ben ik nou mee aan het oefenen. Ik hoop dat ik weer dunner kan worden. Weeges het rennen.

Joep denkt na over een ribbelding

Heb ik jullie ooit wel ‘s gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel, die ik als beebiekittenkater kreeg toen ik op mezelf ging wonen?

Ik heb daar heel erg lang veel plezier van gehad, want ik oefende daarop om het veertje aan het uiteinde van de hengel te vangen en omdat het uiteinde van de hengel lekker doorveerde kon ik er met m’n kleine pootjes op trainen om m’n evenwicht te bewaren. Met als gevolg dat, toen ik eenmaal naar buiten mocht in het voorjaar nadat ik was geboren, geen muis te snel voor me was en geen schutting te smal. Maar dat had een prijs…

Hengel

Naarmate ik groterder groeide, m’n poten sterkerder werden door het vele rennen, klimmen en klauwteren in huis en de cijfertjes van m’n geboortegewicht al lang meer dan verdubbeld waren, brak de hengel steeds vaker en elke keer weer op een andere plek dan waar m’n personeel ‘m net met een dikke laag plakspul omwikkeld had. Dat ging net zo lang goed tot er bijna een hele rol plakspul over de hele hengel zat, en hij ook lang niet meer zo leuk doorveerde wanneer ik er op sprong.

Hengel

Toen de hengel op een ochtend op zó veel plaatsen was doorgebogen dat ‘ie echt niet meer te redden was en alleen nog maar van plakspul aan elkaar hing, verdween hij in de grote vuilnisbak. Ik moet eerlijk toegeven, m’n personeel heeft hun best gedaan om een nieuwe voor me te vinden die net zo mooi uitschoof, maar ze konden niks vinden. Zelfs bij m’n lokale dierenwinkelmeneer, waar m’n allereerste hengel vandaan kwam, was een vervangend model niet meer verkrijgbaar. Die had alleen nog maar van die korte houten stokjes, die helemaal niet mee bogen als ik er op sprong. O, ik heb echt een poging gedaan hoor, om die bij gebrek aan beter toch leuk te vinden, maar de lol was daar snel van af toen het stokje tijdens een wilde speelpartij al snel gewoon krak deed. De maanden daarna heb ik zonder hengel gezeten, maar ik kon m’n snelheid en evenwicht gelukkig buiten purrrfectioneren. Maar ja, toen werd het weer winter dus de muizen bleven binnen en de schuttingen en richeltjes waren te nat en te glad om te oefenen.

Dat was het moment om me te gaan bekwamen in pootbal, want ik moest toch wat om m’n katditie op peil te houden als ik binnen was. Ik begon zelfs te dromen van een loopbaan in het Nationale Kattenteam, als eerste doelkater. Want er kwam geen bal voorbij me, hoe snel, hoog of groot die ballen ook waren. Maar ja, m’n personeel en ik waren het er over eens dat we geen ballenkittens over de vloer wilden, om de ballen te verzamelen en terug te brengen zodat ze opnieuw gegooid of gerold konden worden, dus m’n droom ging voorlopig even in de onderste la van de koelkast. Daarbij kwam ook nog ‘s dat ik het na die winter heel druk kreeg met de straatcontroles in m’n wijk, dus ik had weinig tijd meer om een hele dag binnen te spelen. Het leek er op dat zulke keuzes nou eenmaal gemaakt moeten worden wanneer je ineens een volwassen katermans bent geworden.

In m’n blog van volgende week mauw ik verder over de zoektocht van m’n personeel naar een telescoophengel, want ze hadden natuurlijk al lang door dat ik toch wel weer heel erg graag een nieuwe zou willen. Dus dat verhaal gaat nog verder.
‘t Is niet dat ik geen ander speelgoed meer had om de dag door te komen hoor, maar zo’n hengel was toch echt wel m’n favoriet. En volgens mij vond m’n personeel het zelf ook wel leuk speelgoed, want we konden daar saame dagenlang mee bezig zijn.
Maar ik wil ook nog wel wat kwijt over de afgelopen week, want tussen het dutten door scheen af en toe de zon en hoewel het best wel wat kouderder is geworden doet me dat dit najaar weinig, want m’n winterjas is inmiddels dik genoeg om een hele tijd lekker warm te blijven. En als ik echt kouwe poten krijg kan ik altijd weer terug naar binnen, om lekker op ‘t grote bed of in de vensterbank te slapen.

Bank

Maar halverwege de afgelopen week ontdekte ik dus een heel nieuw plekje in m’n huis om warm te worden, en dat wil ik vandaag even met jullie delen omdat ‘t buiten nou echt geen zomer meer is.
Want waarom zou ik, als ik na een inspectieronde buiten weer binnen kom, óp de vensterbank gaan liggen op een dik zacht kussen, als ik ook ónder de vensterbank kan opwarmen, direct op dat grote ribbeltjesding waar de warmte van af komt? Ik vond het best wel een aardig idee van mezelf, dus zo gemauwd, zo gedaan. Ik moet toegeven, het duurde even voordat ik echt katfortabel lag, met de nagels van m’n voorpoot in m’n bank voor een beetje extra houvast. Want iets nieuws uitproberen, da’s toch altijd best wel een beetje eng. En ik ben katermans genoeg om dat toe te durven geven. Maar al snel warmde m’n buik op, en m’n poten, en durfde ik los te laten om een half uurtje lekker warm te dutten voor de lunch werd geserveerd.
M’n personeel stond even heel raar te kijken toen ze me zo zagen liggen, maar intussen zijn ze er al aan gewend. Natuurlijk moet ik elke keer als ik daar wil gaan liggen wel eerst checken of de kachel niet te warm is, of te koud. Want dat voelt dan niet lekker. Maar de komende week ga ik proberen of ik ook op m’n rug op dat ribbelding kan liggen, of misschien zelfs wel op m’n zijkant. Al moet ik dan wel in de gaten houden dat m’n personeel niet in de buurt is om foto’s te maken…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Trappelen of fertrappelen ik weet het niet

Ik speel ook op mijn deken

Er is thuis weer iets en het heeft met mij te maken en fooral met de deken die ik nou heb. Het is een superfijne deken dat heb ik meteen gezegd op mijn feesboek en dat ik er fan alles mee kon.

  • Slapen
  • Eten, dan houdt mijn vrouw het bordje eefe bij mij en dan kan ik gewoon blijfe liggen
  • Spelen, ik rol gewoon of ik doe BAM met mijn poot, de deken is er groot genoeg foor
  • Trappelen

Ik ben een jongen die graag trappelt dat is gewoon zo. Op het tapijt trappel ik elke dag, lekker diep met mijn poten en dan losrukken en dan moet het ritmies dat je een beetje trans in je kop krijgt. Zo trappel ik ook in de badkamer maar soms ga ik ook gewoon liggen en knuffels doen en knorren, het is ochtend als ik meega dan is langzaam aan de dag beginnen ook goed.
Maar het allermeeste trappel ik op die deken. Eerlijk waar ik heb daar nou het meeste op getrappeld van heel mijn leefe bij elkaar. Elke dag. Maakt niet uit wat foor dag. Ook in het wiekent. Ik trappel en trappel en ik foel de trans in mijn kop en dan ga ik liggen en dan ben ik helemaal tefreede.

Flokken

Alleen nou maak ik ook flokken. Er komen stukken uit de deken en die gaan door de hele kamer, ze liggen oferal tot mijn vrouw ze gaat opruimen en daarna maak ik nieuwe flokken. Weeges ik hou niet op met trappelen.
En nou ben ik dus mijn deken aan het fertrappelen.
Ik heb ook een keer een kussen van de bank fertrappeld. Daar kwamen flokken uit en toen met het nieuwe kussen was er niks meer aan. Het tapijt heeft ook flokken alleen heel soms dus ik moet harder doen. Op de deken hoeft het niet dat gaat fanzelf.

Het leefe als huiskater is leuk en soms ook moeilijk wat als ik nou mijn deken helemaal fertrappel? Weeges ik kan niet eens zachtjes trappelen.