Alle berichten van Ollie

Ik woon hier een jaar en hoe is dat

Froeger is nou fer weg, maar ik weet er nog wel iets ofer. Dat was het moeilijke van de straat en toen het asiel daar werd ik gepest en toen kwam mijn vrouw en ik kreeg een thuis dat was hier. En nou woon ik hier al een jaar dat is heel lang weeges ik ben pas zes jaar.

Thuis

Eigenlijk woon ik hier de laatste maanden pas echt omdat ik het gefoel heb van ja ik ben thuis. Daarvoor had ik moeilijkheden:

  • ik was allergies voor eete en niemand snapte het eerst dus ik had spanningen en eerlijk waar ook agressie dan sloeg ik mijn vrouw ik wist gewoon niet waar moet ik heen met mijn gefoel er was zoveel in mijn kop. Nou heb ik diejeet en dat is beter echt waar.
  • Ik had ook trauma fan alles wat er gebeurde, dat heb ik nog en daarom krijg ik pillies en hoomejoo-druppels dan kan ik ook erfaare wat is feiligheid.

Ik moest heel erg wennen want ik was maar een kater alleen en ik wist niet zo feel van een gelukkig leefe.

Gefoelig

Hier ben ik nog in het asiel en ik wilde meteen weete wie is die vrouw dus mijn gefoel zei al ja.

Nou toen kon ik meer leren van wat wil ik, wat kan ik en wat lukt. Dit is wat ik nou heb ontdekt: ik ben een gefoelige jongen dus gezelligheid is heel belangrijk, alleen het moet op mijn manier.
Daarom ben ik de baas van de knuffels als ik zeg ophouden dan houdt ze ook op.
En eete van haar fingers is ook gezellig.
En kopjes geefe met mijn lighaam.
En dat ik op haar hand slaap en dan weet ik we zijn saame.
En ’s avonds laat in de keuken dan wil ik knuffels en dat ze fraagt hoe mijn dag was.
En ik speel elke dag alleen nou minder weeges mijn poot, maar ik rol wel op het tapijtje. met de bal of een hengel met een flieberding, dat is ook gezellig want we doen het saame.

Dus dat doe ik ook allemaal op een dag en afond. Als het nacht is slaap ik in de fensterbank. Mee naar de slaapkamer doe ik niet ook al zegt ze fan het mag hoor Ollie. Ik heb nog steeds trauma en allergie en misschien blijft dat zo, dat weet niemand en ik ook niet, maar ik weet wel ik blijf hier foor altijd, en dat is nou mijn zekerheid dus dat is poosietief.

Mijn poot is dus nog steeds raar

Nou de forige keer dat ik ofer mijn poot schreef was het beter dat dacht ik echt waar. Ik kon gewoon lopen en met een flieber ofer het tapijt rollen dat kon ik ook. En ik wist de dokter zei fan het zit in mijn sgouder en het duurt gewoon lang.
Ik dacht niks lang het is weg.

Omhoog

Een paar dagen later zat ik toch lekkerder met mijn pootje omhoog. ‘Wat nou Ollie,’ zei mijn vrouw toen ze het zag. Ja, ik kon het niet helpen je zit vanzelf zo.
En loopen werd ook gemakkelijker met een beetje rustig met die poot.
Thuis dacht mijn vrouw al aan de dokter en daar footoos maken en toen kreeg ik gelukkig meel van Japie die zei zo gaat het Ollie en mijn vrouw las het ook en toen hoefde ik niet naar de dokter.
Ik neem nou wel elke dag nog steeds een pil. Die komt in een hapje dus dat proef ik niet en ik kan het eete, als het fies was deed ik het echt niet.

Aksepteere

Het is soms moeilijk om een rare poot te hebben. Fooral als je vrouw heel intens naar je kijkt dan weet je ze denkt aan taksies en de dokter en ik wil dat niet.
Mijn meening is dat het best gaat zoals het nou gaat. Mijn poot kan gewoon zijn of raar doen. Ik kan loopen en spelen en fan alles. Dus ik doe aan aksepteere, dat is belangrijk.
Ook is het belangrijk dat mijn poot en mijn sgouder warm zijn dus ik lig bij de ferwarming en in de zon als die er is.
Het is alleen wennen. Gisteren was ik te laat foor de badkamer de deur was dicht en die heb ik toen zelf open gemaakt, met mijn poot dus. Dat kan dus. Extra knuffels zijn fijn alleen op mijn manier dus heel zacht weeges ik ben een gefoelige jongen.
Ja en dan gaat het best, alleen ik heb toch liefer dat het weg gaat.

Hoe mijn poot beter werd

Thuis zei mijn vrouw fan Ollie nou moet je ook zeggen hoe het kan dat je poot nou beter is daar hebben je vrienden misschien wat aan. Dus dat zal ik nou doen.

Eerst

Eerst wat was ermee.
Mijn poot daar kon ik opeens niet meer mee loope. Dus ik hield mijn poot omhoog en als ik liep dan hinkte ik ja logies je gaat niet op een poot staan waar je pijn aan hebt. Ik kreeg een pil tegen de pijn.
En toen later wilde mijn vrouw eraan friemelen om te kijken heeft hij iets onder op zijn voet. Daar zat niks. En toen op een ochtend had ik moeilijke gefoelens dus ik ging in mijn eentje op de trap zitten, het was nog donker en mijn vrouw riep maar ik kon geeneens koome al wilde ik het.
Nou dat was stom want die ochtend moest ik meteen in de taksie naar de dokter. Zij ging ook aan mij friemelen maar anders aan mijn sgouder.
PIEP deed ik meteen.
Het zat in mijn sgouder. De dokter zei pillen en het gaat langzaam beter en anders terugkomen.

Nu

Nou hoe gaat het beter.
Ik moet ook zeggen dat ik allemaal spanning had door de schilders in de straat dan is je leefe toch anders.
Wat heeft mijn poot of eigenlijk mijn sgouder beter gemaakt:

  • ik nam elke dag een pil tegen de pijn dan kon ik blijfe beweege dat is toch belangrijk
    elke afond deed ik een beetje spelen, je moet het goede gefoel fasthouden ik ben pas zes jaar dan helemaal
  • thuis kreeg ik zachte knuffels en ze kwam faak bij mijn kussen liggen dus gewoon erbij zonder iets te doen daar had ik steun aan weeges ik foelde me samen en ik hoefde niks te doen
  • en ze snapte ook dat ik faak niet lief kon zijn, als je pijn in je lighaam hebt dan heb je ook spanning in je lighaam dat weet ik nou

En er was een nacht toen waren de schilders niet meer aan het raam, dat ik opeens weer kon rennen, ook ofer de trap naar boofe en ofer het bed en nou het lukte gewoon. Dus ik ben bijna beter. Ik krijg nog die pil in een hapje en ik pak mijn rust en ik heb steun van thuis dus zo is het gegaan.

Toen ik naar de dokter moest

Het was een gewone dag, dat dacht ik, alleen ik kon niet goed loope dus ik liep scheef en toen dacht ik, eefe rustig aan doen Ollie.
Dus ik ging niet mee naar de badkamer. Ik zat op de trap te wachten tot ik weer gewoon kon loope.

Nou is mijn tip voor iedereen die niet in een taksie naar een dokter wil om gewoon te doen wat je altijd doet anders moet je opeens.
Dat gebeurde met mij.
Mijn vrouw keek naar me toen ik daar zat en ik keek terug en eefe later ging ze telefoneren en ik kreeg een hapje met spul erin. Dat wist ik pas zeker toen ik het op had.
Toen werd ik helemaal sloom.

Maar ik ferstopte me wel eefe toen ik in de reismand moest. Alleen het hielp niet. Dus taksi in en bij de dokter moesten we boofe wachten daar is het rustig.
Ik was sloom maar ik fond er niks aan.
De dokter friemelde aan mijn voet daar was niks mee dat wist ik zelf ook al.
Toen aan mijn poot, die deed een beetje raar maar die was niet stuk, ja fraag mij het dan eerst.
Alleen toen zat ze aan mijn sgouder en toen opeens deed ik PIEP.
Ze zegt hij heeft een kneuzing daar. Mijn vrouw moest uitleggen hoe kan dat maar ze wist het niet en ik ook niet. Ik leef gewoon als binnenjongen en ik doe geen gekke dingen, en treene deed ik ook al minder.

Thuis waren er opeens schilders in mijn straat. Dat wisten we geeneens toen was er ook spanning.

Ik krijg nou een pil tegen de pijn, die zit in mijn eete dus dat eet ik gewoon. En misschien ga ik iets anders probeere als de pil niet helpt. Soms krijg ik iets van olie dat is fies maar ik probeer het.
Maar eerlijk waar er is niks aan. Hoe het gekomen is snap ik niet, en ik hoop dat het ofergaat dus als iemand weet hoe moet dat, dan hoor ik graag adfies.

Wat was er nou met mijn pootje?

Ik leef gewoon mijn leefe, echt waar, en gekke dingen doe ik nooit, zo ben ik niet, en toch gebeurde het dat mijn ene poot rechts foor opeens anders was.
Die deed pijn.
Dus ik dacht niks fan laten merken Ollie, anders moet ik in een taksie naar de dokter. Dus toen de dokter hier kwam foor de prik wist niemand het fan mijn poot.
Nou de dag erna wel.

Hinken

Dat ik een prik moest dat wilde ik niet.
Dus ik deed van nee en mijn vrouw hield me vast en ik spartelde met al mijn kragt in mijn poote, ik kreeg die prik, toen keek de dokter naar mijn tanden en ik weer spartelen en toen eindelijk mocht ik los, nou ik meteen weg naar feilig achter de kastjes natuurlijk.
Het was te feel kragt voor in mijn ene poot, dat wist ik toen erna. Als ik gewoon zat, dan hield ik mijn poot omhoog. Dus dat zag mijn vrouw. “Wat is dat Ollie?” Nee niks.
Maar ik foelde het wel.
Loope was moeilijk maar het kon best, als je hinkt dan kom je goed fooruit.
Alleen dat zag mijn vrouw ook al.
“Ollie kom eens hier.” Ik erheen. Aaien, ook ofer mijn poot. Ik gaf geen kik. En toen later lagen we op het kussen en ze friemelde onderin mijn foet weeges misschien was daar iets mee. Nou weer niks.

Dokter

Die middag kreeg ik een pil tegen de pijn. En toen het afond was, foelde ik nou wil ik speele en ik rennen en rollen en fan alles. Ik ben een jonge kater, ik heb die eenerzjie gewoon. Alleen de dag erna, nou ik kon haast niks meer met mijn poot.
Toen dacht ik wel eefe misschien is het toch goed de dokter. Mijn vrouw belde en de dokter had gezegd fandaag hoeft Ollie niet maar deze week wel als het zo blijft.

Misteerie

En daarna werd het opeens beter. Ik neem nou elke dag die pil, ik doe geen gekke dingen en ik treen minder weeges ik ben liefer dik dan dat ik pijn aan mijn poot heb.
Het is dus vanzelf gekoome en het gaat fast ook vanzelf weer helemaal weg.
Pijn aan je poot, dat is een misteerie.