Alle berichten van Chef

kater Dorus: asse geen flees meer wust

flees

Hajooooo daar benne ikke weer. Uwes ekspediesieondekkingskaaturfjientje Dorus. Waar ga ik het van mijn dag onnerannere oofer hebbe?
Nau… ies heel raars.
Ikke wus geen fleesje meer. Ook geen toktok en al hewemaal geen fis.

Bwikkies

Toen ik nog een beebiesiemeesje was luste ik nog fleesje. Fooral toktok en fis. Eg!! Ikke wuste toen ook nog bwikfoer.
Ik at meerdere bwikkies per dag op. Fooral moeseten. Sjo lekker.
En ikke luste heel gjaag ham. Maar op-me-eens hat ik sowiets fan bleh.
Ikke at me bakkie nie meer leeg. Me mense sate fan vind je het niet meer lekker joggie?
Nee, anners at ik het tog wel op?

Knorknor

Ik kjeeg vis uit de maggeneetwon. Dat at ikke foor de helf maar op. Frauw sei je kwijg fanself wel honger. Se kjeeg gewijk… maar ik at het niet op. Fies!!
Dus me puikie sei knorknor totte follegene oggent. Toen begon ik te huiwe. En toen kweeg ik ies wat egwaar supermegawekker is. Droge brokjes!!
Nouuuu dat ging er in. Ikke eten en eten. Ikke kjeeg eers maar 1 handje. Dus om 11 uur inne oggent kjeeg me puikie weer knor. Toen kweeg ik nog een hantje. Hapslikboer. Hihihi.

Sjupers

fleesIk hep nu al bijna een half jaar geen bwikkie meer ge-eet. En al langer geen vis of toktok meer.
En ik seg het eerwuk… ikke foel me sjupers!!
Ikke kjijg smorgens 2 handjes bwokkies en dat bjijf staan totte 2 uur. Maar meesal heppik awwes al keurig opge-eet hoor. Hihihi. Maar sjoms nie, en dan is hut om 2 uur foessie. En dan moet ik wagge tot fijf uur. En dat furdwijnt omme 10 uur. Want dan gaane we sjape.

Asse uwes denk offe ik geen fliegies meer eet… egggggwel hihihi. Dat kraak so wekker in me bekkie.
Maar geen wepse!! Wepse sijn stom. Ikke wert affeloope donnerdag gestooke in me pootje door soon stomme weps. Ikke liep ff mank. Maar dat was snel oofer hoor. Me mense seide nou Doorie… je hep je lesje geleert.
Nou… eg wel!! Ik bjijf uitte buurt fan wepse.

Wolletjedekens

Me mense ware twauwes dieselfde donnerdag naar hut asiel gewees. Ze heppe twee wolletjedekens naar hut asiel gebwacht. Frauw sei dat die fan Ooma katrien waar gewees. Eers mog ik ze hebben, maar ik wou ze nie. Ik vond se stom. En me mense seide dat het sonde was dat se maar werrekeloos laage. En nau heppe annere diertjes er wat aan. Ikke fin dat goet. Solang ze maar nie me Jiekiesjaapefaggie weg gaan geefe. Want daar sjaap ik graag op hihihi.
Ook heppe se al me moesbwikkies gedooneert!

Dit was het foor dese keer.
Ik sluit af met een dikke koes
Foor MammaLoes

Toedeledokie
Dorus.

Een thuis voor je eigen

thuisIk zeg hoera en gefeeliesieteerd. Wegens dat de Vereniging Kattenzorg jarig is. Ze hebben een superdik blad gemaakt en daar sta ik ook in. Wilt u de Vereniging steunen, klik dan hier.

Hieronder staat mijn column die ik op de foto nog een keer lees.

Superfijn

Als u mij ziet slapen of hangen of helemaal rieleksen wegens dat ik net weer een lange knuffel op mijn buik heb gekregen dat weet u dat mijn leven superfijn is. Maar dat is niet altijd zo geweest.

Opvang

Voordat ik hier kwam zat ik in de opvang en daarvoor leefde ik op straat. Dat was moeilijk. Iedereen denkt van een straatkat o die redt zich wel, en voor een hond bellen ze meteen de ambulance want die is zielig. Een hond heeft dan steun nodig, en ik zeg eerlijk een kat ook. Want op straat is het leven gewoon moeilijk. Je hebt geen bak, wanneer er eten is dat weet je niet en mensen jagen je best gauw weg dus knuffels heb je haast nooit, en iedereen heeft liefde nodig dus een straatkater ook. Wegens al die moeilijkheden en ook door de andere straatkatten ging het slecht met mij. Ik was heel raar van binnen. Dat ik niet goed meer wist wat echt was en wat niet, en ik vond alles gevaarlijk en moeilijk. Dan ben je ver weg, hoor. Op een dag hebben mensen me gevangen en binnen gehouden dus toen zat ik in de opvang.

Gewend

Ik kreeg medicijnen. En ik kreeg knuffels achter mijn oor, dat waren de medicijnen voor van binnen. Druppeltjes kreeg ik ook. Er ging ik weet niet hoeveel tijd voorbij en net toen ik dacht nou hier blijf ik, toen kreeg ik bericht dat ik in aanmerking kwam voor een huis.
Een huis? Ik was net gewend. Maar zo deden ze het, zeiden de mensen van de opvang, en als ex-asielkater durfde ik niks te zeggen.

Gelukkig wilde niemand me hebben. Er kwam steeds bezoek en de andere katten gingen dan miauwen en voorin hun hokje staan dus die kregen een thuis. Ik miauwde nooit en ik verstopte me. Ja, en als je dan al zeven jaar bent en je hebt angstklachten, dan is er gewoon geen belangstelling, echt waar niet.

Keihard miauwen

Op een dag kwam er een vrouw voor mijn hokje staan. Iemand van de opvang stond naast haar. Ik voelde me bang worden. Dus ik meteen na de oorknuffel achterin mijn hok. Even later hoorde ik dat ik met haar mee naar huis moest. In de taxi heb ik keihard gemiauwd.

Een thuis

Hier in huis gebeurde niets. Soms zei ze wat tegen me. Dus toen kreeg ik het gevoel van misschien is het iets, een thuis. Ik heb die nacht naast haar geslapen wegens dat gevoel en daarna begon de eerste dag van ons leven samen. Ik kreeg lekker eten. Ik leerde spelen en knuffels en samen op de bank hangen. Ze zei dat ik niet op schoot hoefde als dat te moeilijk voor me was.

Zo heb ik geleerd wat het betekent als je een thuis voor je eigen hebt. Er is iemand die je kunt vertrouwen en die van je houdt zoals je bent. Dus dat hoop ik voor iedere kat in de opvang.

Kater Bolle over als je iets begrijpt

begrijptAls je als kat gaat samenwonen met mensen zijn er een heleboel dingen die je moet leren. Zeker als je een hele tijd buiten hebt gewoond en slechte herinneringen hebt aan mensen. Zoals ik dus.

Leren

begrijptIk begrijp dingen best snel, al zeg ik het zelf. Ik heb al veel geleerd sinds ik bij mijn mensen ben komen wonen.
Van mijn Molletje heb ik geleerd wat ik wel en wat ik niet mocht in ons huis. Ik mocht eigelijk alles, alleen niet de spulletjes van mijn Mol gebruiken. Dat vond ik meteen logies, haar spulletjes zijn alleen van haar. Ze leerde me ook dat mijn spulletjes van mij waren, want zij gebruikte ze nooit.
Van mijn mensen heb ik ook een aantal dingen geleerd. Wat ze bedoelen als ze tegen me praten, dat ze willen dat ik kom als ze me roepen. Mijn mensen hebben ook van mij geleerd, vertelden ze me. Hoe ik geaaid wil worden en wat ik fijn vind of niet. Dat ze heel rustig moeten zijn met mij en geen grote of snelle bewegingen moeten maken. Daar schrik ik van.
We moesten aan elkaar wennen en elkaar leren begrijpen. En ik moest vooral leren dat ik op mijn mensen kon rekenen, dat ik voor altijd mag blijven.

Vertrouwen

Toen ik net bij mijn mensen kwam wonen was ik heel erg bang voor mensen. Ook voor mijn mensen, ja. Ik wilde ze wel vertrouwen, maar het lukte niet. Ik probeerde het, ik deed eerlijk waar mijn best. Maar de angst zat zoooo diep in mijn lijf en in mijn hoofd dat ik soms dacht dat hij nooit weg zou gaan. Dat dachten mijn mensen ook, hebben ze me later verteld.
Steeds weer dacht ik dat ze me ook zouden gaan slaan of schoppen. Of dat ze me niet meer binnen zouden laten. Dat ik weer in de tuinen zou moeten wonen, net als vroeger.
Ik beet en ik krabde, ook al wilde ik dat zelf niet. Daar kon ik pas na maanden mee ophouden.
Nu bijt of krab ik nooit meer.

Weer bang

Toen ik ongefeer een half jaar bij mijn mensen woonde gaf mijn vrouw me een tik tegen mijn hoofd. We lagen op bed en ze was me aan het aaien. Ze draaide zich om omdat ze dan beter lag maar ik was meegelopen. Toen mijn vrouw haar hand uitstak om mij te aaien gaf ze me dus die tik. Ooo, wat was ik bang! Ik kroop meteen onder het bed, en wilde niet meer tevoorschein komen. Ik was zo vreselijk teleurgesteld in mijn vrouw, ik had het niet van haar verwacht dat zij me zou slaan. Maar toch ook weer wel.
Mijn vrouw moest over de grond schuiven om mij te kunnen aaien onder het bed, en pas na een hele tijd kwam ik er onderuit.
Mijn man heeft me een keertje een duw met zijn voeten gegeven. Hij zag niet dat ik aan kwam lopen en draaide zich om. Toen kreeg ik een schop. Een zachte, maar toch. Ik rende meteen naar buiten en wilde niet meer naar binnen komen, zo bang was ik. Mijn man moest lang bij me komen zitten en zachtjes tegen me praten voordat ik weer mee naar binnen kwam.
Elke keer als mijn mensen iets deden dat ze eigenlijk niet bedoelden en dat ik eng vond was ik weer helemaal bang. Ik dacht meteen Ja, zo zijn mensen, je kunt ze nooit vertrouwen.

Niet ekspres

begrijptInmiddels is dat al lang veranderd.
En toch ben ik soms nog bang. Dat gaat vanzelf, voordat ik erover na kan denken.
Vorige week lag ik met mijn mensen op het grote bed. Ze waren me aan het aaien, en ik liep van mijn man naar mijn vrouw en weer naar mijn man en weer naar mijn vrouw. Ik was keihard aan het brommen en ik was helemaal gelukkig.
Maar toen bewoog mijn vrouw zich en daardoor gaf ze me een duw met haar voet. Ik kreeg meteen een plumoostaart en dook in elkaar. Mijn vrouw zei meteen OOO Bol, sorrie hoor! Kom eens hier, dat bedoelde ik niet zo!
Ze ging over me heen hangen, pakte me heel stevig vast en gaf me een heleboel kusjes.
Ik keek haar aan, tweifelde eventjes en gaf haar toen een lik over haar neus. Dat alles weer goed was, betekent dat. Dat ik wist dat ze het niet ekspres had gedaan. Dat zou mijn vrouw nooit doen en mijn man zeker weten ook niet.
Mijn vrouw was helemaal blij dat ik het snapte, want ze weet dat dat niet altijd zo is geweest.

Begrijpen

begrijptIk heb geleerd dat ik mijn mensen kan vertrouwen.
En ik heb nog iets begrepen. Soms doe ik iets wat ik eigenlijk niet bedoel, en dan kan ik sorrie laten merken aan mijn mensen. Af en toe als mijn vrouw mijn buik aait zet ik heel zachtjes mijn tanden in haar hand, maar daarna ga ik meteen haar hand wassen. Zo zeg ik dat ik het zo niet bedoelde, dat ik niet echt wilde bijten.
Maar ik snap het ook als mijn mensen iets doen wat een vergissing is. Dat ik een duw krijg, of zoiets. Dat is niet ekspres, en het betekent niet dat ze me pijn willen doen.
Ik heb geleerd wat “per ongeluk” betekent.

kater Bram: er was iets met mijn billen

billenHoi allemaal, ik hoop dat jullie een fijne vakanzie hebben. Het is nog steeds de grote zomervakanzie. Iedereen is of gaat weg. Wij niet.

Wij blijven fijn thuis. Ik vind mijn eigen roetiene in mijn huis en tuin het fijnst. Op vakanzie gaan is niks voor mij. Dat vindt ik te spannend en dan wordt ik bang omdat ik dan mijn eigen geur niet heb. Dat klinkt best raar maar zo is het wel. Ik ben een gefoelige jonge die van zijn eigen dingen houdt.

Snektester

billenAls ik eerlijk ben van mezelf dan kan ik gerust zeggen dat ik een snoepkont ben. Ik lust heel veel en vooral als het met kipsmaak is. Of het nou voor speesjaal voor katten is of niet dat maar niet uit. Met sneks ben ik niet moeilijk en ik wil best altijd snektester zijn. Dat lijkt me echt heel koel. Dat je gewoon alle sneks gratis mag uitproberen en dat je dan je mening mag geven of je het lekker vindt of niet. Nou, zo’n droombaan wil ik wel. Volgens mij is daar een naam voor, namelijk boergondies. Als je boergondies bent wil dat zeggen dat je gewoon alles lekker vindt en dat je ook echt geniet van je eten. Eerlijk is eerlijk, ik ben boergondies! Zoals ik al zei vooral kipsmaak maar ik vind zoete joggurt ook erg lekker. Zeker als er een sausje bij zit van aardbeien, die zijn het lekkerst.

In mijn buik

Soms gaat het ook wel eens anders met snekken en snoepen. Als ik teveel joggurt snoep dan krijg ik buikpijn. Dat is omdat het mensen joggurt is en niet voor katten. Ik vindt het wel kei lekker hoor, al die smaken joggurt en sausjes, heerlijk. Ik krijg het niet altijd van mijn vrouw omdat ze weet dat ik buikpijn kan krijgen. En laatst gebeurde dat dus. Ik kreeg een likje van de lepel met vlaflip. Dat is joggurt met vla en dan nog een sausje erbij in een pak. Dit zit gemengd in zo’n pak die je dan in de winkel kunt kopen. Erg lekker al zeg ik het zelf. Maar ik voelde mijn buik borrelen. Dat is wanneer je spint maar toch weer niet. Of als je buik honger heeft terwijl je al hebt gegeten. Je buik beweegt dan van binnen. Het eet je eten op. Ik denk dat mijn buik niet zo’n fan is van de vlaflip. Ik wel. Ik moest ineens naar de bak, heel erg snel. Dat je gewoon voelt dat je niet moet wachten omdat je dan te laat bent.

Naar de bak

Nou schaam ik me heel erg maar het is niet anders. Soms betekent bloggen ook dat je een onderwerp hebt dat wat gefoeliger is en wat misschien niet altijd even leuk is. Mijn achterwerk laat soms wel eens een windje maar dat was dit niet. Dit was van de vlaflip met de heerlijke aardbeien saus. Ik moest gewoon ineens heel snel plassen. Maar niet plassen als in plassen maar plassen via mijn achterwerk. Nou dat was niet zo heel erg prettig. Ik wist niet eens dat het zo snel kon gaan. Ik was op tijd want ik haalde de bak net. Ik had alleen geen tijd meer om een gat te graven wat ik normaal wel doe. Daarna heb ik er wel een berg kattengrit overheen geveegd want de geur die daar vanaf kwam, rook niet naar aardbeiensaus. Niet eens naar de joggurt of vla, nee, dit was Brammiegeur. En die stonk zo erg dat ik meteen daarna van de bak af sprong. Daarna rende ik even de kamer door van blijdschap. Omdat ik het kwijt was, zeg maar.

Op mijn billen

billenMaar ik was nog niet alles kwijt. Ik dacht van wel maar dat was niet zo. Ik had gewoon even iets langer op de bak moeten wachten. Nu lag er een spoor door de huiskamer heen en mijn billen waren vies. Ik voelde me alles behalve een katermans. Dit had ik nog nooit eerder meegemaakt en ik vond het niet leuk. Wat moest ik nu doen? Ik had geen zin om mijn achterwerk te poetsen. Dat stonk nog steeds naar Brammiegeur. Misschien moet ik maar gewoon wachten dan gaat het vanzelf wel weg. Natuurlijk kreeg ik daar de kans niet voor want mijn vrouw was er ook. Die was in de keuken bezig toen het allemaal gebeurde. Ik hoorde haar iets zeggen over dat het niet erg is en dat we mijn billen wel even gaan doen. De spoor in de kamer ging heel makkelijk weg. Dat was een doekje en schoonmaakmiddel. Daarmee veegde ze de spoor weg. En daarna maakte ze de vloer nog een keertje schoon met een sterkere schoonmaak zodat er geen restjes achterbleven.

Op de wastafel

billenToen dat dus klaar was, was ik aan de beurt. Ik moest naar boven naar de badkamer. Nou ik kan je zeggen, ik ben heel erg boos geweest op haar. Ze zette me in de douche neer en deed de deur dicht. Ze pakte me vervolgens op en zette me op de wastafel. Daar ging de warmwater kraan open. Dat is niet de kant van waar ik normaal water drink. Ik drink altijd van de koudewater kant. Ze pakte een wasdoekje en maakte die onder de kraan nat. Daarna, eerlijk waar, ging ze met dat doekje naar mijn achterwerk! Nou ja zeg. Ik schaamde me al genoeg en nu zat ze aan mijn billen. Ik weet dat ik alles kan bespreken in de blog maar dit wordt toch lastig. Ze zat gewoon aan mijn katermans billen. En toen kwam het. Ik ging blazen en grommen want ik was gewoon boos. Dit is alles behalve leuk. Ik wilde van de wastafel af maar ze pakte me nog beet ook. Ze had me met haar hand vast in mijn nek. En ik kon gewoon nergens heen terwijl ze dat doekje heen en weer wreef.

Honger

Toen we na een paar minuten klaar waren was ik boos en moe en ik had een nat achterwerk. Ze zette me van de wastafel af en deed de deur open. Ik rende kei snel naar beneden naar mijn brokken. Ik was zo boos dat ik honger kreeg. Ik wilde gewoon meteen mijn brokken op schrokken. Ze smaakte lekker, mijn heerlijke kipsmaak brokken. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nu wat minder boos begon te worden want er was geen brammiegeur meer van mijn achterwerk en de kamer was schoon en de bak was weer schoon. Eigenlijk mag ik denk ik niet eens zo boos worden. Ik weet het niet.
Mijn vrouw heeft alleen maar mijn billen gepoetst omdat ik dat niet wou doen. Ik denk dat ik gewoon geen likje meer van de vlaflip wil. Ook al is de aardbeiensaus echt heel erg lekker.

Wat ik doe als het tropies is

Tropies dat is als het keiheet is en je wilt niks doen behalve liggen. Dat kan best maar mijn erfaring is dat je dan toch een paar dingen moet doen.

Drinken

Het allerbelangrijkste is drinken. Ik ben van mezelf een moeilijk drinker, ik weet niet waarom, het is gewoon moeilijk. ’s Morgens drink ik uit mijn grote schaal, nou daar heb ik echt aandacht voor nodig en dan wil ik niet dat mijn vrouw tegen me praat.
Eerst ga ik naar het water kijken en dan beslis ik of het ja dan nee kan.
Is het ja, dan ga ik voor de schaal liggen en dan kruip ik langzaam dichterbij.
Dan konsentreer ik me en dan drink ik.
Tot ik foel, genoeg.
Dus u snapt wel ik ben niet van even een slokje nemen, dat gaat gewoon niet.

Soep

Als het tropies is, dan krijg ik water met een snek er helemaal in. Dat drinkt gemakkelijker. Of soep het liefste met kip, daar sta ik mee op de film dus. Het is van Sheba en de stukken kip zijn heel erg stevig dat ik echt moet knagen en kauwen, dus dat is ook goed. Dan beleef ik wat aan het eten.

Slapen

En na de soep wil ik altijd een knuffel en dan ga ik een dutje doen. Als ik lekker heb gegeten, dan slaap ik vanzelf beter.
Slapen is ook belangrijk als het tropies is. Dus dat je meer rust neemt. Gewoon liggen en doezelen is net zo goed dat helpt ook bij het ontspannen.

Rustig

Rustig aan doen dat heb ik eigenlijk al uitgelegd, maar ik wil erbij zeggen dat spelen even niet hoeft en vrouwen hoeven ook niet opeens te gaan stofzuigen dat heb ik gisteren nog meegemaakt.

Het allerbeste is: iets lekkers drinken, knuffel en slapen. Dat doe ik als het tropies is.