Loslopende katten of aan een tuigje

 Loslopende katten of aan een tuigje, daar gaat het nou over. Ik vind het een moeilijk iets, ook al ben ik binnenkater. Vroeger leefde ik op straat dus ik weet best wat van het buitenleven, dat bedoel ik dus.

Tuigje

Ik weet van Fietje, een jonge poes, dat ze aan een tuigje wandelt. Heeft ze me zelf verteld in een interview: klik en lees Fietje gaat op avontuur in de grote wereld.

Dus dan moet haar vrouw altijd mee.  Dat is gezellig want je bent samen en Fietje is dan veilig. En Fietje wil niet alleen.

Veilig is superduperbelangrijk.

Veilig

Maar ik heb ook een interview gedaan met de kater Doerak: klik en lees hier.  Hij gaat graag naar buiten. Lekker in de tuin of over het dak, of gewoon in de buurt rondkijken. Dat doet hij. Verder niks. En Doerak moet toch ook veilig zijn dingen kunnen doen, vind ik.  Hij is anders dan Fietje, maar wat hij wil is ook belangrijk.

Tuin

Ik weet dat er ook katten zijn die veel plezier hebben in tuinen en dat mensen daar boos van worden. Die moeten dan iets aan hun tuin doen. Vieze planten in zetten ofzo. Maar het ligt niet aan de katten. Dat is iets oers. Net zoals een tuin iets oers is. Dus daar moeten mensen dan gewoon rekening mee houden.

Opletten

Het allerbelangrijkste vind ik dat mensen lief zijn tegen dieren. Dus dat ze voorzichtig zijn.  Ik weet van vroeger dat er mensen zijn die nare dingen doen nou die moeten daarmee ophouden. Maakt niet uit of alle katten in een tuigje lopen of loslopen, het gaat om de mensen die naar doen. Daar moet wat aan gedaan worden, dan zijn katten en honden en alle andere dieren veiliger en daar gaat het om.

Dat is mijn mening.

Een slaapmarathon wat is dat eigenlijk?

slaapmarathon Een slaapmarathon, wat is dat eigenlijk? Vroeger wist ik dat ook niet, hoor.  Nu wel. Ik heb het zelf ontdekt. Gisteren deed ik het weer, deze foto is van voor ik begon.

Nou u kunt wel zien dat het nodig was.  Ik was helemaal moe en ik viel bijna om.

Ik zal dus uitleggen hoe het gaat dan kunt u het ook.

Moe

Soms heb ik een dag waarop ik me gewoon voel maar toch moe. Dat ik denk nou ik kan zo in slaap vallen. In spelen heb ik geen zin. Wappert mijn vrouw met een lintje, dan kan ik net mijn kop draaien om naar haar te kijken. Meer lukt niet.

Ik ben moe, dat is er met mij aan de hand. En als je moe bent, moet je uitrusten. Je kunt wel een dutje doen maar een slaapmarathon is veel beter.

Bank

Hoe gaat het? Je moet een goede plek hebben waar je lang kunt liggen zonder dat je gestoord wordt. Ik heb mijn kussen op de bank. Daar heb ik ook een trappeldekentje liggen en een wollen deken voor een beetje onder te liggen. Dit is mijn eigen plek. Als ik daar slaap, ben ik veilig. Dus dat is belangrijk.

Draaien

Een slaapmarathon duurt gemakkelijk de hele dag. Of een halve. Ik slaap, ik ben wakker en ik eet een brokje, ik ga terug op mijn kussen en ik slaap. Of ik ben wakker en ga even op de bak en dan ga ik ook weer terug op mijn kussen. Ik lig. Ik draai me om. Ik lig.

Dat gaat zo door meestal tot het avondeten. Daar word ik dan langer voor wakker en dan voel ik me goed en lekker. Erna komen de knuffels en dan krijg ik ook een gesprekje over dat slapen gezond is (weet ik) en dat katten zo goed kunnen slapen (weet ik ook), dus dat is meer voor de gezelligheid.

De dag erna voel ik me helemaal lekker! Ik kan het iedereen aanraden om een slaapmarathon te houden, serieus waar.

Poezenschilderijen van Mieke van Hooft

Poezenschilderijen
Foto: website Mieke van Hooft

Poezenschilderijen zijn er nooit genoeg op de wereld, en mooie poezenschilderijen al helemaal niet. Mieke van Hooft maakt ze.

De foto komt van haar website, ze is schrijfster en schilderes: klik en kijk

Expositie

Het goede nieuws is, dat de poezenschilderijen te zien zijn op een expositie in Ede, het duurt tot en met eind maart. Op de website staat alle informatie.

Het zijn grote schilderijen waar je meteen blij van wordt. Mooie warme kleuren, poezen die graag samen zijn en bovendien poezen die lijken te glimlachen. Kan dat eigenlijk wel?

Glimlach

Een glimlach is een menselijke expressie, meestal van tevredenheid. Een poezenmens ziet nogal eens haar of zijn eigen kat glimlachen. Maar een kat is geen mens. De lichaamstaal is anders,. En toch kan het dat je dat waarneemt, omdat het verlangen in je leeft.

Niks mis mee. En soms lijkt het ook zo te zijn. Dat behoort tot het mysterie kat.

Je kunt het gewoon niet echt zeker weten.

Bescheiden

Mieke van Hooft is bescheiden over haar schilderijen. Op haar site zegt ze: “Schilderen is al heel lang een hobby van mij. De laatste jaren is dit een steeds grotere plaats gaan innemen in mijn leven en ontdekte ik de raakvlakken tussen het schrijven en het schilderen; met beide kunstvormen kan ik anderen boeien, ontroeren, laten glimlachen of inspireren. Van beide kunstvormen word ik zelf erg blij!”

Traditie

Nederland kent enkele grote namen als het gaat om poezenschilderijen, elk met een eigen sfeer. Bijna iedereen kent de vertederende schilderijtjes van Cornelis Raaphorst (1875-1954) of van Henriette Ronner-Knip (1821-1906). Hun werk lijkt op de  ouderwetse poesieplaatjes: lieve details, vertederend en in de beste zin des woords sentimenteel. Je betaalt er kapitalen voor, als zo’n poezenschilderij al in de verkoop komt natuurlijk. Dat gebeurt af en toe.

 

maatje meerRosie was pas acht maanden oud, maar ze zat al in het asiel sinds ze een piepklein kitten was. Het enige dat ze wilde, was een thuis en een mens om liefde aan te geven.

Waarom lukte dat niet? Om een eenvoudige reden. Rosie was een maatje meer poes. Echt atletisch oogde ze niet met haar hangbuik. Haar verschijning schrok alle mensen af. Dat wil zeggen, bijna alle mensen.

Uiterlijk

Mensen die een asielkat komen uitzoeken, doen dat allemaal op een eigen manier. De een vraagt naar de langst-zittende kat en neemt die mee naar uit, ongeacht eventuele gebreken of problemen. De ander mailt eerst over verwachtingen en mogelijkheden. En dan zijn er ook, die binnenkomen en pas dan een beslissing nemen. Dan kan het uiterlijk van belang zijn.

Maatje

Op een van de eerste dagen van 2018 besloot Alex R. met zijn vriendin naar het asiel te gaan. Ze wilden een kat een nieuw thuis geven.  Tot voor kort had Alex zichzelf gezien als een hondenman, maar toen ze tijdelijk een kitten te logeren kregen, begreep hij een kattenman te zijn. Dus wilde hij een kat in zijn leven.

In het asiel zag hij Rosie. Ze leken wel wat op elkaar. Alex was een man met een maatje meer en hij had ook een hangbuik.

Met andere woorden: ze mocht mee naar huis.

Knuffelpoes

Rosie had nog meer moeilijkheden. Ze was al twee keer opgehaald en terug gebracht waarna ze moest bijkomen in een pleeggezin. Een gevoelige poes die veel liefde nodig heeft, is ook kwetsbaar.

In haar nieuwe huis ging alles gelukkig meteen goed. Ze verkende alle vertrekken met zelfvertrouwen – “o, hier woon ik voortaan dus” – en begon meteen met kopjes en knuffels geven.

Naam

Alex gaf haar een nieuwe naam. Voortaan zou ze Libbie heten. Een nieuwe naam voor een poes die een nieuw leven was begonnen, vol liefde. Ze mag spinnen zoveel ze wil, ze mag op bed slapen bij haar mensen en ze is duizend keer zo gelukkig als vroeger.

(bron: Lovemeow)

Hoe het is om een staart te hebben

staart Ik wilde net gaan liggen, toen mijn vrouw een foto van me maakte. Mijn staart staat er half op, maar je kunt wel iets belangrijks zijn. Dat hij meedoet.

Dus daar wil ik het nou over hebben.

Over het belang dat je staart meedoet, tenminste als je dat gewend bent. Dat ben ik dus.

Zonder

Ik moet eerst zeggen dat er ook katten zonder staart zijn. Die snap ik niet maar ik weet dat zij mij ook weer niet snappen. En ik vind een kat zonder staart niet meer of minder, het is gewoon anders dan ikzelf ben, verder heb ik hier geen mening over. Behalve dat anders ook leuk is.

Liggen

Als ik ga liggen, dan helpt mijn staart me erbij. Net of hij me een beetje in de goede richting duwt. En ik blijf ook beter in evenwicht, geloof ik. Als ik lig en ik voel me tevreden, dan leg ik mijn staart om me heen. Lekker warm. En het voelt veilig en gezellig. Dat je precies weet waar je begint en waar je ophoudt en waar dus de rest van de binnenwereld begint.
Ik ben ex-straatkater, dus zoiets is een dingetje.
Je kunt gewoon nooit weten.

Slordig

Soms ben ik slordig met mijn staart. Dan slingert hij gewoon ergens op mijn kussen. Een  keer hing hij half op mijn bord avondeten toen ik op het tapijt lag uit te buiken.
Kan gebeuren.
Gewoon laten liggen, denk ik dan.  Maar wat gebeurt er? Dan komt mijn vrouw opeens en ze wil mijn staart goed leggen. Nou ja!! Die staart ligt prima. Niks meer aan doen.

Gemakkelijk

Weet u wat het is met een staart. Ik let er niet altijd op gewoon omdat hij er altijd is. Mijn staart maakt liggen gemakkelijker en lopen en springen, echt alles. Ook traplopen. Zonder staart zou ik niet willen, maar dat is persoonlijk het is voor u misschien weer anders.

 

(Dit blog verscheen evenals andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg)