De kattensoep en wat er toen gebeurde

Foto: Cherinda Caspers‎

Weet u nog dat ik even geleden schreef over de kattensoep van Gourmet? Daarna is er nog meer gebeurd en dat wil ik nou vertellen.

Dat er kattensoep was, had  ik op feesboek gehoord. Toen kreeg ik met de post een zakje van mijn Tante Martine. Lekker spul, schreef ik eerlijk op. En op feesboek heb ik mijn bespreking toen ook gezet.

Mail

Binnen een paar dagen kreeg mijn vrouw twee mails. Eentje via feesboek of ze het filmpje kon doorsturen. Dat heeft ze gedaan. Misschien kom ik nou weer op tv, dat is afwachten. De tweede mail die mijn vrouw kreeg, stuurde ze door naar mij. Die moest ik zelf antwoord geven.

Doos

Gourmet vroeg of ze mijn adres mochten hebben omdat ze me een doos wilden sturen als dank. Ja, dat was even moeilijk. Een hele doos superlekkere soep dat wilde ik wel.

Maar toen dacht ik aan de kattenafdeling van het asiel waar ik vandaan kom. De mensen daar zorgen goed voor de katten maar er is ook altijd tekort aan geld. Dus toen snapte ik het van binnen al. Je moet nooit vergeten waar je vandaan komt.

Ik mailde terug of het ook goed was om de doos naar het asiel te sturen. Dat zouden ze doen.

Van mijn vrouw kreeg ik knuffels: “Dat is lief van je Bertje, om de soep weg te geven, want ik weet hoe lekker je het vond. Weet je wat, ik ga straks speciaal voor jou soep kopen, dat heb je verdiend.”

Foto

En de dag erna stond er een foto op feesboek. Die had het dierenasiel gemaakt. Gourmet had zomaar twee dozen gestuurd voor de katten. Tof hè!

Toen ontdekte ik dat het best goed is om iets weg te geven ook al wil je het liever zelf eten. De asielkatten hebben nou iets lekkers en ik krijg het thuis toch ook. Ik vind dit hele goede reclame dat Gourmet extra aan asielkatten denkt.

Max en Fus, de katten van de overkant

Max en FusAls ik in de vensterbank zit, dan zitten aan de overkant Max of Fus ook in de vensterbank. Ze kunnen ook goed slapen. Ik vroeg om een interview.

Hoi overbuurkatten!! Wat gaaf dat jullie meedoen. 

Hoi Bert!  Super dat je ons voor een interview vroeg. We hebben samen goed nagedacht en de vragen verdeeld zodat we alletwee wat konden zeggen.

Ik weet dat jullie uit Spanje komen. Willen jullie iets vertellen over je achtergrond?

Max: Fus en ik komen uit hetzelfde nestje. We zijn nou bijna twaalf jaar oud. Fus en ik zijn door onze mensenmama geadopteerd toen we drie maanden oud waren, en sindssien zijn we altijd bij haar geweest. Onze vorige mens zorgde niet goed voor ons. Fus heeft er toen voor gezorgd dat we gered werden. Ik ben zelf al sinds mijn geboorte doof. Fus niet. En als het op overleven aankomt, maakt dat volgens mij heel veel uit.

 

Het lijkt me super als je zo’n flink zusje hebt. Dan voel je je veiliger. Hoe zie jij dat, Fus?

Fus: ja Max, jij bent altijd een beetje anders dan ik geweest. Maar daar ben ik wel aan gewend en je bent en blijft mijn lieve broertje. Ik vind het leuk om met een touw te spelen en jij weer niet. Jij vind het weer leuk om te vragen om aandacht en knuffels en dat doe ik weer niet zoals jij. Je eet meer dan ik. Jij maakt graag kartonnen dozen stuk. Maar ik maak graag kranten stuk. Ik ben veel gevoeliger voor van alles en jij bent onhandiger en viezer. En ook dominant en op je grenzen. Volgens mij is het ook zo met mannen en vrouwen.

Is het moeilijk dat je doof bent, Max?

Max: nou… misschien. Ik ben dan wel doof maar ik spreek heel goed lichaamstaal. Als ik aandacht van onze moeder wil, laat ik dat weten. Ik weet toevallig ook dat je met haar praat, Fus. Hopelijk niet over mij! Maakt niet uit of het Nederlands of Spaans is, ik weet dat soort dingen gewoon, al hoor ik er niks van.

Ik wil ook iets vragen over dat jullie Spaanse katten in Nederland zijn. Hoe is dat voor jullie?

Max en Fus: dit willen we samen zeggen. Tussen Spaans knuffelen en Nederlands knuffelen bestaat geen verschil. We denken dat alle katten ter wereld hetzelfde willen. Maar toen we ongeveer zes jaar geleden naar Nederland verhuisden, vonden we het hier toch anders. Dat we gingen verhuizen begrepen we toen we in Spanje naar de dierenarts moesten voor prikken en voor een internationaal paspoort. Dat is belangrijk als je naar een ander land gaat.
We zitten alletwee graag in het raam naar buiten te kijken. Maar deze straat vinden we saai. Wat we niks vinden is als er een hond langs wandelt, want wij wonen op de begane grond en dan is hij zo dichtbij en dan voelen we ons bang. Hebben we ook als er een kat langskomt. Dus wij zijn binnenkatten. Dan is de straat gewoon gevaarlijk.

Snap ik, want ik ben ook een binnenkat. Maar ik zit op de eerste etage. Hebben jullie ook taken in huis, dat je moet meehelpen?

Fus: Max zorgt er elke ochtend voor dat onze moeder wakker wordt. Dat is best een klus. In het weekend doet hij het ook. Ik niet. Maar ik help wel mee bij het controleren van de boodschappentas. Er zitten dingen in met geuren waarvan we weten dat we eraan moeten ruiken.
We zorgen er alletwee voor dat er overal witte haren liggen. Dat is gezellig, want dan zie je dat wij er ook wonen. Persoonlijk snap ik niet waarom onze moeder dan boos wordt. Ze houdt niet van stofzuigen, maar dat kan het toch niet zijn.

En zeg eens eerlijk, hoe is het tussen jullie?

Fus en Max: we zijn meestal gelukkig dat we samen zijn. Soms spelen we, soms vechten we. Gewoon. Maar als onze moeder thuis komt van haar werk zijn we altijd gelukkig want dan krijgen we extra knuffels.

Dank jullie wel voor dit interview Fus en Max. Ik vond het fijn om mijn overbuurkatten beter te leren kennen!!

 

Kater Pietje voert actie op Instagram

Pietje Op Instagram staat het dagboek van de kater Pietje. Iedereen kan het lezen. Hij voert actie voor een beter katerleven. Ik vroeg hem om een interview.

Helemaal voluit heet je Piero Luigi Pepino Candelario. Waarom zegt iedereen dan Pietje?

Nee, mijn echte naam is Piero Luigi Pepino Romeo Anastacio Horatio Lorenzo Michelangelo Innocenzio Tito Candelario. Omdat mijn baasjes te lui zijn om dat elke keer te zeggen hebben ze er Pietje van gemaakt. Ik laat het maar gebeuren omdat ik hun uitspraak van het Italiaans toch eigenlijk vrij gebrekkig vind. Op instagram is het handig omdat mijn echte naam anders zoveel ruimte inneemt.

Snap ik.  Eigenlijk heet ik Adelbert Cornelis. Maar Bertje is gezelliger. Waarom ben je op instagram gegaan?

In mijn dagelijks leven heb ik het best wel zwaar, omdat het moeilijk is om mijn baasjes tevreden te houden en tegelijk nog mijn eigen bestaan draaglijk te houden. Mijn baasjes geven mij totaal geen erkenning voor al mijn harde werk. Ik vind het belangrijk dat katten zoals ik zich daarover uiten.
Ik probeer een inspiratiebron te zijn en het taboe rondom de gevoelens van ondergewaardeerde katten wat te doorbreken.

Dat is best zwaar, Pietje. Veel katten durven het misschien niet te zeggen. Ze zijn thuis toch afhankelijk. Kun je iets over jezelf vertellen?

Leo, de broer-van

Ik ben twee jaar, bijna drie jaar oud en afkomstig uit het prachtige Beilen in Drenthe. Daar ben ik samen met mijn broer Leo en mijn zusje Shakira naast het spoor gevonden. Twee mevrouwen hebben mij toen naar Zaandam verscheept (gruwelijke stad, ik ben een echte country boy) en zorgen nu nog steeds min of meer voor mij en mijn broer. Hoe het met Shakira is weet ik niet, die is hopelijk door een andere (leukere) familie geadopteerd. Ik ben dus eigenlijk onderdeel van een drieling, niet een tweeling.
Op een gewone dag maak ik graag een verkwikkende rondwandeling door het trappenhuis, dat mag alleen niet van mijn baasjes. Ze houden me hier opgesloten en om ze duidelijk te maken wat ik daarvan vind neem ik ongeveer 2 á 3 keer per dag even een halfuurtje tot een uur de tijd om klaaglijk bij de deur te gaan zitten miauwen (‘krijsen’ noemen mijn baasjes dat, en bedankt!). Omdat ik weet dat het dan de meeste impact heeft, kies ik het liefst momenten uit waarop zij geconcentreerd zitten te werken.
Daarnaast hou ik ook van oorlogje spelen met mijn broer Leo, die trouwens zijn eigen instagramaccount heeft: @leo_candelario. We hebben allebei een eigen instagramaccount omdat we zo verschillend zijn. Hij is wat minder assertief en een echt moederskindje, zijn liefde voor onze mevrouwen verblindt hem voor wat voor tirannen zij eigenlijk zijn.

Jij bent heel erg assertief. Ook als het om eten eten.  Wat is je ideale maaltijd?

Drie zakjes vleesjes in gelei (van bijvoorbeeld whiskas) achter elkaar. Ik krijg er soms wel één, om met mijn broer te delen, maar meer mag ik van mijn baasjes niet eten, anders word ik ’te dik’ of krijg ik ‘buikpijn’ of zo. Go big or go home, zeg ik altijd, maar daar hebben zij kennelijk nog nooit van gehoord.

Je heb best klachten over thuis. In je dagboek schrijf je van alles. Hoe kan dat nou en wat moet er gebeuren??

Hoe kan dat? Tsja… ik denk dat het antwoord vrij simpel is: mijn baasjes geven meer om zichzelf en hun eigen comfort dan om de twee zachtaardige wezentjes die ze onder hun hoede hebben genomen. Wat daaraan moet gebeuren, heb ik op een heel handig lijstje bij elkaar gezet (dit lijstje hangt al tijden aan de koelkast maar mijn baasjes doen heel strategisch alsof ze het niet zien):

  •  Er moeten kattenluikjes in alle deuren in huis komen, inclusief de slaapkamer- en badkamerdeuren.
  • Ik moet zelf de verantwoordelijkheid op mij kunnen nemen om te bepalen wanneer, wat en hoeveel ik eet.
  •  De plantenspuit moet per direct naar de vuilstort.
  • Ter compensatie van mijn geestdodende bestaan wil ik elke dag een nieuw speeltje
  •  Altijd kittenmelk in plaats van water
  •  Kattengrind in de gootsteen want dat is toch al mijn favoriete wc in huis
  •  Al die stomme rotboeken moeten uit de kast (ik gooi er vaak wel eens een uit, maar mijn baasjes begrijpen de hint niet) zodat ik me op een plank naar keuze kan gaan nestelen.

Dat waren mijn antwoorden! Heel erg bedankt Bert dat je mij wilde interviewen. Ik heb er echt van genoten om je vragen te beantwoorden.

Graag gedaan, Pietje. En groetjes aan je broer Leo. Ik hoop dat je je beter voelt nou je alles hebt kunnen zeggen.

Een chip in je kattenlijf: moet dat?

chip  Een chip in je kattenlijf, moet dat? Het is best een ding. Mensen hebben geen chip. Dieren wel. De dieren zijn aan het emanciperen, dus we hebben steeds meer te zeggen. Maar straks is het misschien verplicht, dat het van de wet moet.

Hospitaal

Ik zal eerlijk zeggen: ik heb een chip. Toen de mensen van het Dierenhospitaal me van de straat haalden, hebben ze ook een chip in mijn lichaam gedaan. Hun eigen adres staat erin. Dus niet van waar ik woon met mijn vrouw. Want ze zeggen, er kan van alles gebeuren en dan kom je in ieder geval bij ons en dan helpen we je verder.  Ja, daar zit wat in.

Verplicht

Nou komt er misschien een wet dat elke kat verplicht een chip moet. Het staat in de krant. Dus elke kat die een thuis heeft of op straat zwerft, moet een chip met een adres.
Het voordeel is dat als je als kat zijnde per ongeluk de weg kwijt bent, dat je dan snel weer naar huis kunt. Dat is belangrijk. Dus daarom is het positief kattennieuws.  Ik hoop dat mensen het doen voor hun eigen kat.

Alleen weet ik niet hoe het moet met zwerfkatten. Hebben die dan meteen een thuis?

Meer

En ik vind eigenlijk, dat mensen ook een chip moeten. Op Feesboek heb je van die oproepen dat er een mens vermist is. Dat is zielig.  Die mens wil vast ook naar huis. Dat is toch ook belangrijk? Iedereen kan de weg kwijt raken dat je denkt het was hier en dan ben je ergens anders. Dus dan heb je hulp nodig,  maakt niet uit of je mens of dier bent. En een chip geeft die hulp.

Ik hoop wel dat er huizen genoeg zijn voor katten en mensen die gevonden zijn. Dat vind ik nog best moeilijk.

Zitten met je kattenstaart om je heen

Uit het leven van Bert, ,

kattenstaart Zitten met je kattenstaart om je heen. Elke kater en poes doet het.  De vraag is: waarom? Mensen vinden het leuk, lief en schattig maar de kat in kwestie heeft er zo eigen redenen voor.

Internationaal

Wanneer je er eenmaal op gaat letten, zie je het katten steeds vaker doet. Op Russische schilderijen, in Japanse tekenfilmseries, op Instagram doet katten uit alle culturen het en ook op de Nederlandse websites zijn er volop katten die ‘netjes’ zitten. Het is een internationaal verschijnsel. Op de vraag ‘waarom’  bestaan verschillende antwoorden.

Houding

Het kan met temperatuur te maken hebben. Een kat die rechtop zit, heeft het niet koud. Maar vouwt de kat de oortjes naar achter en probeert hij of zij zich zo klein mogelijk te maken, dan kan dat zijn om zo warm mogelijk te blijven. De staart om de pootjes vouwen, helpt om de warmte vast te houden.

Boodschap

Een andere verklaring is dat de kat een boodschap voor de omgeving heeft: hij of zij wil even op zichzelf zijn en met rust gelaten worden. Katten die zo zitten, voelen zich prima, er is niets aan de hand, alleen willen ze een momentje of twee voor zichzelf. Met dat staartje gekruld om hun poten grenzen ze zich af van de omgeving. De deur is even dicht.

Zenuwen

Het is ook mogelijk dat de kat zich  zenuwachtig voelt. Dan dient het staartje om  een veilig gevoel te geven, ongeveer net zoals een zenuwachtig mens de armen over elkaar doet. Je gaat niet aanvallen, je voelt je gwoon niet op je gemak.

Doen

Wat moet je doen als je kat het staartje om de pootjes legt? Goed opletten en bedenken wat de reden daarvan zou kunnen zijn. Dan kun je met respect voor de kat wat doen. Soms is  het genoeg een bordje met een paar snoepbrokjes neer te zetten, of even met een zachte stem je kat toe te spreken. En soms moet je het staartje dat zegt ‘nou even niet’ respecteren.

(bron: Iheartcats.com)