Loesje vertelt: over familie en een nieuw zusje

nieuwe kat in huis — Ik moest wennen aan Zusje

Als poes heb ik al best veel meegemaakt, ook met mijn vrouw. Dat ze heel veel moeilijke gevoelens had toen mijn broer Bart een sterretje was geworden. Daar moest ik wel aan wennen, ik was ineens alleen met Floris.

Voor me eigen vond ik dat best, ik houd van rust.

Onheimies

Op een dag vroeg mijn vrouw ons of we misschien een zusje wilden. Ik wist niet wat ze bedoelde, zou het eten zijn? Ik kreeg veel honger en heb me eigen tegoed gedaan aan tonijn en soms ook zalm. Maar in mijn poezebuikje voelde ik dat er wat ging gebeuren. Ik voelde me onzeker, ik voelde onheimies. Wat zou een zusje zijn en zou ik nog wel te eten krijgen?

Wennen

Toen kwam de dag dat mijn vrouw thuiskwam met het bekende mandje en er zat iets in. Ze deed het deurtje open en ooooh, ik schrok. Een klein poezemeisje en ze leek een beetje op mij. Ik voelde mijn haartjes rechtop gaan staan, ik wilde het niet maar het gebeurde. Mijn vrouw zei dat het mijn zusje was, maar ik kende haar niet. Ik wist niet dat ik een zusje had van me eigen?

Oooh wat nu, ik vond er niks aan. Mijn vrouw streelde mij en ze gaf me snoepjes, het kleine zusje kreeg ook iets maar dat was gelukkig minder. Ze ging de huiskamer verkennen en ik voelde me eigen in sjok. Mijn vrouw bleef me wel strelen en ze zei dat mijn zusje Zusje heette. Ik vond haar wild en ik wist het niet meer. Van me eigen ben ik anders, mijn vrouw zei dat dat juist goed is. Ik moest wennen.

Regels

Zusje was een kitten zei mijn vrouw, ik wist niets van kittens. Ik moest goed op haar passen en haar ook dingen leren. En ik wilde ook aandacht van mijn vrouw voor me eigen. Floris vond het wel gezellig meteen, hij is anders. Ik moest wennen, ik zeg het eerlijk. Het was ineens een stuk drukker in huis en er kwamen ook mensen om naar mijn nieuwe zusje te kijken. Ik kreeg dan gelukkig veel lekkers dus ik kon wel mijn gewone maatje meer blijven. Ik moest Zusje leren dat ik me eigen plekjes heb waar ik graag lig. Ook dat ik graag me eigen eten opeet. En nog best heel veel meer want als je in een multikathuishouden leeft zijn er ook regels.

Soms moest ik ook blazen, om dingen duidelijk te maken. En dat Zusje ook haar eigen plaats moet kennen. Maar op een gegeven moment heb ik me eigen er niet meer zoveel mee bemoeit want toen was Zusje al wat groter. Ze moest naar de dierendokter voor een grote snee in haar buik, dat ze geen kittens meer kan krijgen. Toen had ze veel narekoos gehad en was het wel een paar dagen rustig in huis. Ik heb toen ook wel voor haar gezorgd.

Floris en ik hebben ook voor Zusje gezorgd

Anders

Nu voelt het alsof Zusje er altijd geweest is. Het is anders met Zusje dan met Floris, maar ik ken Floris al mijn hele leven hier. Ik zeg het eerlijk, ik ben nog steeds het liefst op me eigen. Een zusje is best leuk maar ook heel druk en ik ben rustig en bescheiden. In ben het liefst zen. Mijn vrouw kent me gelukkig goed en ik mag ook me eigen zijn.

Met Zusje slaap ik nooit in de mand, maar wel samen op de bank en op schoot bij mijn vrouw. En we houden allebei heel erg veel van eten, maar ik doe ook nog emo eten van me eigen. Zusje houdt gelukkig niet van tonijn, dat is wel een geruststelling. Ik ben ouder zegt mijn vrouw en ik ben me eigen aan het ontplooien.

Ik heb veel geleerd van een nieuw zusje in huis, ik moest voor me eigen leren opkomen. Met een poes is het weer anders dan met een katerman in huis. Een zusje is geen broer. Dat moest ik allemaal leren.

Liefs van Loesje

Alles is weer normaal volgens mij

normaal Alles is weer normaal volgens mij. Ik bedoel dat de hitte weg is en ik weer van alles kan doen. Alleen nou weet ik niet meer wat normaal was.

Het liefste wil ik dat ik op de bank lig te slapen en dat mijn vrouw me dan aait of gewoon haar hand op me legt en dat ik dan zo slaap. Maar ze zegt dat ze ook wil computeren en dat ik een eigen dagbesteding moet hebben.

Vensterbank

Dus ik ben nou op zoek naar een dagbesteding. Ik zit graag in de vensterbank, dat is om te zorgen dat het in de straat rustig blijft maar ook omdat ik wil weten wat er gebeurt. En ik vind het fijn om als het donker is naar de autolampen te kijken. Die lampen. Ze bewegen en ze zijn opeens weg. Dan zijn er weer andere en die zijn dan ook opeens weg. Kan ik uren naar kijken, vooral ’s nachts dan is het huis stil. Ik slaap ook wel met mijn vrouw mee maar niet de hele tijd.

Spelen

Dus dan heb je overdag. Ik zit op feesboek en ik slaap wat extra wegens de nacht, en ik kijk naar de straat en ik voel dat ik nog helemaal geen zin in spelen heb. Misschien is dat weg door de hitte.

Als ik goed naar de bak ben geweest dan ren ik wel en ik hang dan ook aan de krabpaal maar dat is geen spelen, dat is gewoon iets dat ik doe.

Laatst wapperde mijn vrouw met een lintje. Vond ik altijd heel erg leuk maar nou keek ik alleen even.

Knuffels

Dus het enige dat ik nou echt wil is knuffels en aaien. Gewoon voor het fijne gevoel op mijn vacht en ook om te voelen dat alles weer gewoon is en dat we weer echt samen zijn.

Het was internationale kattendag

Leuk hè, kittens? Ik heb geeneens foto’s van mezelf van vroeger dat is wegens mijn verleden. Maar ik wil het hebben over internationale kattendag. Dat was gisteren en ik heb het helemaal gemist.

Dat komt het was de hele tijd zo keiheet dat ik alleen wilde hangen en in drinken had ik geen zin meer zelfs niet als er zalm in zat. En toen was het koeler en ging ik bijkomen. Op feesboek had mijn verkering Loesje het over dat het die dag was.

Kattendag

Internationale kattendag is dierendag maar dan alleen voor katten. Ik vind dat leuk en raar tegelijk. Want het is net een aksiedag alleen weet je niet waarvoor je dan aksie moet voeren. Of dat je juist iets niet moet doen.

Ik heb eigenlijk liever dat er een dag komt speciaal voor zwerfkatten dat ze een veilig en gezellig thuis krijgen. Dat snapt iedereen meteen en dan kun je ook helpen.

Thuis heb ik ook helemaal geen kadoos gekregen. Had ik ook geen zin in, eerlijk waar niet. Wegens dat ik druk was met bijkomen. Voor spelen was het nog te vroeg en iets lekkers daar begon ik heel langzaam weer zin in te krijgen.

Bijgeloof

Mijn vrouw zei dat ze in Italiē op 17 november een Zwarte Katten Dag houden, omdat zwarte katten het daar moeilijk hebben wegens bijgeloof. Dat vind ik heel erg. Want aan je buitenkant kun je haast niks doen, behalve goed wassen en je bord leeg eten en af en toe gymmen. Dus dat doe ik ook. Aan mijn ene oor heb ik een stuk af daar zit ik soms mee en dan zeggen mijn vrienden dat ik goed ben zoals ik ben.

Dat helpt mij ook om meer zelfvertrouwen te krijgen.

Dus als die Zwarte Katten Dag ook helpt dan vind ik het een goed idee. Alleen die internationale kattendag snap ik niet.

Loesje vertelt: over die andere broer en over verdriet

Dit is een verhaal wat ik van me eigen toch wil vertellen. Ik heb met mijn vrouw gesproken want voor haar is het heel moeilijk. Het gaat over Bart, hij is de andere kater die hier woonde.

Twee broers

Hij was zeg maar mijn andere broer en ik heb hem nog zes jaar gekend. Hoe lang dat precies is weet ik niet, maar wel een hele tijd. Toen ik hier kwam had ik dus twee broers voor me eigen, Floris en Bart. Dat is best veel, twee broers, maar ik was toch ook nog steeds graag op me eigen.

Bart was een rustige kater, hij deed heel anders dan Floris. Hij bleef altijd in de buurt van mijn vrouw, maar soms wilde ik ook bij mijn vrouw zijn of op haar schoot liggen. En ik was de enige poes in huis dus dan mag dat best.

Zielemannetje

Mijn vrouw noemde Bart haar zielemannetje, dat is dat je zonder woorden of miaauwen weet wat de ander bedoelt. Nu ik verkering heb met Bert weet ik wat ze daarmee bedoelde. Toen snapte ik het niet want ik kreeg nooit zomaar tonijn als ik haar aankeek. Nog steeds moet ik best vaak hard miaauwen en dan krijg ik geeneens tonijn maar zalm.

Ziek

Bart kreeg altijd extra eten want hij was een maatje minder. En hij was vaak ziek, dan lustte hij niets. Ik mocht zijn bord dan niet voor hem leegeten, dat vond ik best moeilijk. Mijn vrouw deed altijd extra voor hem zorgen en ze zorgde ook voor ons. Toen ze een keer best wel hard gevallen was in huis, mocht ze op Bart zijn ruggetje slapen. Floris en ik sliepen bij haar voeten. Ik wilde me eigen niet opdringen.
Op een dag voelde ik in mijn poezebuik dat er iets niet goed was. Ik had hele moeilijke gevoelens. Mijn vrouw moest steeds huilen en ik snapte het niet. Ik wilde er voor haar zijn, maar ik was ook onzeker. Zo kende ik mijn vrouw niet.

Ik zag Bart en ik voelde van alles. Ik wilde tonijn, zalm, garnaale en gekoolde vis. Ik moest emo eten, maar de moeilijke gevoelens gingen niet weg. Bart wilde juist niet meer eten en lag stil op de bank. Mijn vrouw probeerde van alles. Ik lustte zijn eten wel maar ik denk, ik moet mij eigen er nu niet mee bemoeien. Ik voelde dat ik het zo moest doen.

Op schoot

Toen is mijn vrouw naar de dierendokter gegaan en ze moest heel veel huilen. Ze kwam terug. Zonder Bart. Ik zag haar tranen. Ooooh zoveel verdrietige gevoelens en ik had geen tonijn meer voor haar. Mijn vrouw vertelde dat Bart naar de poezenhemel was, dat hij een sterretje was geworden. Het mooiste sterretje. Ze moest steeds huilen, ik ging gauw op haar schoot.
Ik heb nog een tijdje in huis rondgekeken.Iedere dag opnieuw zocht ik naar mijn broer, naar Bart. Ik kon hem niet meer vinden. Zijn geur verdween langzaam uit ons huis.

Mijn vrouw heeft nog heel lang moeilijke gevoelens gehad. Ik had dat als poes heel goed in de gaten want van me eigen ben ik heel gevoelig. Mijn vrouw noemt mij hoog sensietief, dat is als je alles voelt en dat het allemaal prikkelt. Ik vind het dan fijn om te eten, dan wordt ik weer me eigen.

Lijstje

Toen Bart net een sterretje was geworden moest ik heel veel eten. Ik voelde het verdriet van mijn vrouw in me eigen. Ik ben ook bij haar gaan liggen in bed, ik wilde haar toch troosten. Dat doe je als poes, vind ik. Ik maakte me ook zorgen want ik hoorde haar niet meer zingen. Ze was heel lief voor ons maar ik had toch ook vaak een natte vacht als ik mijn vrouw kopjes had gegeven. Ik zag het verdriet uit haar ogen komen en ik voelde me eigen machteloos. Maar ik leerde dat ook moeilijke gevoelens er mogen zijn en dat mijn vrouw dan toch heel veel van ons houdt. En ook van Bart. Want dat gaat nooit over vertelde ze, net als honger.

Nu leeft Bart verder in onze hartjes. Hij hangt aan de muur en staat in een lijstje op de kast, ik snuffel er weleens aan. Dan voel ik me eigen rustig en weet ik weer hoe een écht sterretje ruikt.

Lief pootje van Loesje

Achter de kastjes

Nou het de hele tijd keiwarm is, lig ik hier en daar en overal maar het liefste lig ik achter de kastjes. Lekker plekje. Maar mijn vrouw kan er niet goed tegen.

Bij mij thuis is het zo, dat ik mag liggen waar ik wil van haar. Mag zij van mij ook. Dat is samenwonen: je deelt het huis.

Muur

Die kastjes zijn eigenlijk een soort muur want ze staan in een rij. Ik kan een piepklein beetje tussendoor kijken en als ik dat doe zie ik meestal dat mijn vrouw naar mij gluurt. Dus echt privacy hier is een dingetje voor mij. Mijn verkering Loesje heeft een keer aksie gevoerd op Feesboek dat er geen gekke foto’s van je worden gemaakt als huiskater of als huispoes zijnde en volgens mij heeft dat ook best geholpen. Maar mijn vrouw gluurt wel naar me.

Oja, die kastjes zijn een muur en ze staan ook tegen de muur waar de ramen in zitten. Dus daar hangen ook gordijnen. Het is er smal en zij kan er niet komen. Ik wel. Het gaat net. Als ik er lig dan voel ik me op mezelf en ik heb ook wind van de ventilator. Dus dat ligt best lekker. Plus, het is een nieuw plekje dat heeft ook iets.

Roepen

Het is helemaal in orde en daarom is het jammer van het gluren en ook dat ze soms staat te roepen of ik me wel goed voel. Zeker als ik net lekker slaap.

Maar ik snap het wel. Want ze heeft gezegd dat Tim, hij was de kater die hier voor mij woonde, op deze plek ging liggen als hij zich ziek voelde. Dus daarom is ze bezorgd over mij, wegens dat ze bang is dat ik nou ook ziek ben en wel van de hitte.

Ja zo is dat nou hier. Ze legt het uit en dan wil ze extra aaien. En ik vind dat goed.

Saame

Saame is alles fijner