Wat twee superpoezen voor elkaar kregen

Hier zijn ze: Loesje en Katrien. Ze zijn superpoezen. Ze kunnen stukken schrijven en ze zijn vriendinnen en ze hebben aksie gevoerd.

Aksie

Die aksie was een tijdje geleden en toen was het bijna Kerstmis. Ze gingen toen op de scooter spullen voor dieren in het asiel in Amsterdam kopen en ze gingen ook zelf naar het asiel en ze zochten zieke dieren op.

Ik wist geeneens dat poezen zulke dingen konden doen. En eerlijk waar, ik was blij dat ik thuis kon blijven want ik ben toch anders in die dingen. Snel bang. Nou zij niet.

En toen vroegen ze ook om geld voor de zieke dieren in het asiel, om te helpen. Ik heb mijn vrouw toen geld laten overmaken.

Uitslag

Gisteren las ik op het feesboek van Loesje de uitslag. Ze schreef:

“Mij soolzusje en mij eigen heb goed nieuws. Wij heb bijna 250 eurocentjes opgehaald van ze akzie met Kersmis. En U heb allemaal geholpen van U eigen. Prinses Katrientje en mij eigen wille zegge, dank U wel. En ook van ze dierenasiel in Amsterdam en alle dieren. Wij zijn ook trots van ze groote bedrag.”

Nou ik ook wat goed!! Superpoezen!!

Geld

Van dat geld van die aksie kunnen weer heel veel dieren extra eten krijgen, of verzorging of een operazie of een extra dekentje of weer wat anders, net wat ze nodig hebben. Vooral als je ziek of raar van binnen bent en je zit in het asiel dan heb je het moeilijk. Vroeger was ik zelf ook zo dus ik weet dat. En dan is het superfijn als er voor je gezorgd wordt  want zelf kun je dat even niet meer.

Ik vind het superdupergoed van Loesje en Katrien. Dieren kunnen ook voor dieren zorgen, vooral als je superpoes bent. En anders kan het ook als je je best doet.

 

 

Ik ben een kater waar iets mee is

Volgens mij ziet iedereen het meteen: die kater heeft wat aan zijn oor. En zo is dat ook. Er is een stukje af. Misschien groeit het aan als ik twaalf jaar wordt dat is dit jaar. Maar misschien blijft het zo dat kan best.

Op straat

Ik heb het niet zelf gedaan. Mensen deden het. Dat was toen ik nog op straat leefde en ik deed  van alles wat een kater dan doet. Volgens mij heb ik ook kittens gemaakt maar dat weet ik niet meer zeker. Kan ook van niet.

Toen hebben mensen van het hospitaal me van straat gehaald en dat met mijn oor gedaan en ze deden nog meer dingen dat ligt nog steeds gevoelig bij mij en toen moest ik weer de straat op.

Een hele tijd later hebben ze me weer opgehaald en toen gingen ze me oplappen. Daarna kwam ik bij mijn vrouw te wonen. Zo is het gegaan.

Veranderingen

Sinds ik hier woon is er veel veranderd, dat voel ik zelf ook wel. Ik zal het opsommen:

  • mijn zelfvertrouwen is gegroeid niet heel veel maar toch dat ik meer durf en meer kan dus dat is fijn
  • ik heb dit jaar een hele dikke wintervacht die is vanzelf gegroeid misschien komt het omdat ik nou superlekker natuureten heb dat is ook gezond spul
  • mijn talent om te genieten is ook gegroeid, ik vind elke dag superfijn en de knuffels vind ik superduperfijn, dus ik geniet intens van alles en vroeger was ik alleen bang

Dus dat zijn best veel veranderingen en ook belangrijke veranderingen.

Groeien

Dus nou had ik gedacht als dat allemaal kan groeien dan kan mijn oor ook weer aangroeien. Dat ik van buiten weer in orde ben. Ik wil er goed uitzien en niet iedereen hoeft te weten wat er door de mensen van het hospitaal met mij is gedaan. Dat is ook iets van praifussie zo zie ik het.

Daarom dus. Nou misschien begint het als ik straks twaalf jaar ben. Het kan best.

Loesje over: liefde en akzeptaasie

liefde

Vorige week schreef me vriend Bolle een mooie reakzie op me verhaaltje van me worksjop. Hij zeg dat het belangrijk is dat iedereen ze eigen liefde heb en dat dat mooi is van ze eigen.

Dat je als poes ook liefde kan voele voor een andere poes. En als katerman mag jij ook gefoelens hebbe voor een andere katerman. En ze mensen hebbe het meegemaakt met Pop en Beer want zij vonde elkaar lief.

Van me eigen heb ik ook mij mening en ik vind mij vriend Bolle heb gelijk. In mij maand van liefde wil ik ook schrijve over liefde die anders is en soms moeilijk. Van ze eigen natuur is alle liefde mooi en goed. Ik vind liefde ken geen haat assie allemaal kan akzepteere dat liefde soms anders is.

Tinteling

U weet van mij eigen heb ik verkering met mij Bert. Mij hart voelde tinteling van liefde toen mij Bert op me kompjuuter was. Toevallig is mij Bert een katerman en ik ben van mij eigen een poezevrouw. Dan is verkering makkelijk en niemand kijk raar op assie zeg dat jou poes verkering heb met jou katerman. Maar assie thuiskom van rennen in jou tuin en jij ben als poes gesjarmeerd van jou buurpoes dan hebbie ze poppe aan het dansen. Of als jij als katerman stoer vanaf jou dak zit te lonke naar ze katerman van me visboer. Hoe moet dat dan assie thuiskom? Krijg jij dan nog wel jou eete?

Gefoelens

Als moderne poes wil ik mij lans breeke voor alle poezevrouwe en katermannen die gefoelens hebbe voor ze soortgenoote. Jij kan gewoon liefde voele voor wie jij wil. Jij mag saame in jou mand ligge met wie jij wil. Dat vind ik wel want liefde is mooi en het zit in U hart. Mij broer Bart hield van ze eigen ook meer van katermannen. Wij heb daar nooit moeilijk ofer gedaan. Maar hij zat wel vaak in ze kast. Me vrouw zeg dat mensen dat soms ook doen. Ik moest daar wel over nadenken want van me eigen zou ik wel schrikke als me visboer ineens uit me kast zou koome. Maar assie uit me kast kom met verse tonijn hebbie wel me hart geraakt.

Mooie emozie

In mij worksjop die ik ga geeve voor me Faalentijn wil ik dat iedereen geluk kan voele in ze hart. Mooie emozie en dat U er blij van wordt. Of U nou met een poes ben of met een katerman, het maak niks uit. U mag U eigen liefde voele en U mag het ook uite. Liefde is uniferseel en het heb alle kleuren van me regenboog. U hoef het alleen maar te akzepteere. Dan kan anders zijn U hart binnenkomen.

Naar u hart

Voor mij worksjop heb ik ook mij visboer ingeschaakeld. Ik dacht misschien kan U ook iemand U liefde verklaare met haring in tomatensaus. En het mag ook met andere vis. Ik vind alles moet kunnen. Assie openstaat voor liefde en toolerant ben van U eigen, kan alle liefde ze weg vinde naar U hart.

Liefs van Loesje

Nee ik heb niks in mijn ogen serieus waar niet

Soms heb ik iets in mijn ogen. Dan zit er een dingetje in, helemaal vanzelf en dat komt door vroeger zei de dokter. Vind ik helemaal niet moeilijk. Doet me niks. Maar mijn vrouw… dat is wat anders.

Wassen

Het stukje gaat er vanzelf uit door wassen, dat wil zeggen meestal. Ik  was mezelf elke dag, en omdat ik brede voorpoten heb gaat het best snel. Maar het blijft veel werk, dat is ook zo. Dus soms doe ik sommige stukken van mezelf een beetje en dan blijft het toch in mijn oog zitten.

Thuis

Mijn vrouw zegt dan: “Bert, je hebt iets in je oog,” net of ik het niet weet. Dus ik kijk terug van weet-ik. Zij: “Zal ik het weghalen?” Dan wordt het eng.  Als haar hand dichterbij komt om over mijn kop te aaien dan denk ik soms nouvooruit en soms nounee.

En eerlijk is eerlijk, ze doet wat ik wil. Dus over thuis heb ik niks te klagen. Ik snap alleen niet waarom ze er zo vaak over begint. Misschien is dat een vrouwendingetje. Mijn katervriend Bolle zei laatst ook dat vrouwen eigen dingen hebben.

Feesboek

Op mijn feesboek staat soms ook een foto van mij en dan hoor ik dat ik een dingetje in mijn ogen heb. Iedereen zegt het opeens.

Volgens mij is dat omdat ik best een nette jongen ben. Mijn vacht hou ik goed bij. Ik eet best keurig behalve als ik stukken vis krijg die gaan alle kanten op. En dan het wassen natuurlijk.

Maar serieus waar, mij maakt het toch niks uit of er een dingetje in mijn oog zit of niet. Het valt er vanzelf uit. Of het blijft zitten. Ik kan gewoon kijken en eten en slapen en knuffelen en bankhangen dus er is niks aan de hand. Dat wilde ik even zeggen.

Katrientje over: updeet over mijn doof zijn (filmpje)

kat is doof

Hallootjes iedereen.  Vandaag ga ik een updeet geven over mijn doof zijn. Mijn personeel begint er al aan te wen dat ik doofjes ben.

Soms hoor ik nog geluidjes hoor. Vooral als ze hard zijn.
Zoals bijdevoorbeeld een pingeltje als we een berichie krijg van feestboek. Offff gewoon zomaar. Want dat kan ook hoor. En dan is het personeel zo blij.
En floeps, weg is het weer.

Zachtjes wakker

Nou had ik kort geleden een blogje geschreef dat ik dus doof ben en hoe mijn personeel daarop reejaageerde.
En een hoop katgenoten en hun personeel gaven superhandige tips. Zoals hoe mij niet te laten schrikken als ik slaap en eten krijg.
Nou slaap ik eigenlijk vaak op mijn innig geliefde wolletjedeken. Ook omdat ikjes al best hoogbejaard ben, maar geloof me… daar gedraag ik me soms echt niet naar hoor.
Maar mijn wolletje ligt gewoon superzacht en lekker warm.
Nou heeft mijn personeel dus geleerd om eerst bijdevoorbeeld in mijn wolletje te duwen met hun hand als ik daar op lig. En oooooh ik word zachtjes wakker. En dan komt mijn eten en daarna komen superknuffels

Kom maar

Ook heeft het personeel een kom maar zwaaitje met hun arm. Dat doet vrouw het meest. Als man mijn weecee verschoont dan zie ik vrouw een kom maar maken.  En ik snap het. Ook praat ze er bij, maar dat hoor ik meestal niet. En als ze die beweging maakt dan loop ik naar haar toe en dan tilt ze me op.
Ooooh zo koel. Ik miauw dan vrolijk. En oooh mijn pruttelmotortje prrrrt heel hard. (Voor mijn doen dan) Dan “loop” ik over het hele plattoo.

Tikken

Het nieuweste wat ik geleerd heb is het tikken op de vloer. Dat was ook een tipje van mijn katgenoten. Als ze me willen aai als ik op de vloer ben en ikjes met mijn rug naar hun toezit dan tikken ze op de vloer. En dan gebeurd het… ik voel trillingen. En dan draai ik mijn hoofdje om. Oooooh en dan zijn ze zo trots op mij.
Stampen op de vloer met hun pooten doen ze niet. Wij hebben beneedenbuurtjes. En dan zouden ze boos kun worden als het personeel stampt.
Ook kom ik als vrouw mij aankijk. Ooooh ze heeft dan haar speesjaale loek.

Trillingen

Ze moeten alleen nog iets verzinnen als ik niet zichtbaar aanwezig ben. Soms gaat het personeel wel eens weg. Meestal slaap ik dan op mijn wolletje als ze weggaan. Maar ik word wel eens wakker en loop dan in een kamertje. En dan komt het personeel thuis en dan zien ze me niet op mijn wolletje.
Ooooh dan roept vrouw. Maar ja… ikke reejaageer niet hè. Dus ze gaan me zoek. En dan voel ik dus trillingen en kom ik kletsend naar hun toegeloopt.
En dan krijg ik knuffels. Zo fijn.

Praten met onze pootjes

Het doof zijn is alleen vervelend. Maar als we alle gebaren weten dan praten we gewoon met onze pootjes.
Nou… dit was het weer voor deze week.
Veel liefs en een kusje

Katrientje (dove kwartel van beroep) (en ook prinses)