Als je als kat gaat samenwonen met mensen zijn er een heleboel dingen die je moet leren. Zeker als je een hele tijd buiten hebt gewoond en slechte herinneringen hebt aan mensen. Zoals ik dus.
Leren
Ik begrijp dingen best snel, al zeg ik het zelf. Ik heb al veel geleerd sinds ik bij mijn mensen ben komen wonen.
Van mijn Molletje heb ik geleerd wat ik wel en wat ik niet mocht in ons huis. Ik mocht eigelijk alles, alleen niet de spulletjes van mijn Mol gebruiken. Dat vond ik meteen logies, haar spulletjes zijn alleen van haar. Ze leerde me ook dat mijn spulletjes van mij waren, want zij gebruikte ze nooit.
Van mijn mensen heb ik ook een aantal dingen geleerd. Wat ze bedoelen als ze tegen me praten, dat ze willen dat ik kom als ze me roepen. Mijn mensen hebben ook van mij geleerd, vertelden ze me. Hoe ik geaaid wil worden en wat ik fijn vind of niet. Dat ze heel rustig moeten zijn met mij en geen grote of snelle bewegingen moeten maken. Daar schrik ik van.
We moesten aan elkaar wennen en elkaar leren begrijpen. En ik moest vooral leren dat ik op mijn mensen kon rekenen, dat ik voor altijd mag blijven.
Vertrouwen
Toen ik net bij mijn mensen kwam wonen was ik heel erg bang voor mensen. Ook voor mijn mensen, ja. Ik wilde ze wel vertrouwen, maar het lukte niet. Ik probeerde het, ik deed eerlijk waar mijn best. Maar de angst zat zoooo diep in mijn lijf en in mijn hoofd dat ik soms dacht dat hij nooit weg zou gaan. Dat dachten mijn mensen ook, hebben ze me later verteld.
Steeds weer dacht ik dat ze me ook zouden gaan slaan of schoppen. Of dat ze me niet meer binnen zouden laten. Dat ik weer in de tuinen zou moeten wonen, net als vroeger.
Ik beet en ik krabde, ook al wilde ik dat zelf niet. Daar kon ik pas na maanden mee ophouden.
Nu bijt of krab ik nooit meer.
Weer bang
Toen ik ongefeer een half jaar bij mijn mensen woonde gaf mijn vrouw me een tik tegen mijn hoofd. We lagen op bed en ze was me aan het aaien. Ze draaide zich om omdat ze dan beter lag maar ik was meegelopen. Toen mijn vrouw haar hand uitstak om mij te aaien gaf ze me dus die tik. Ooo, wat was ik bang! Ik kroop meteen onder het bed, en wilde niet meer tevoorschein komen. Ik was zo vreselijk teleurgesteld in mijn vrouw, ik had het niet van haar verwacht dat zij me zou slaan. Maar toch ook weer wel.
Mijn vrouw moest over de grond schuiven om mij te kunnen aaien onder het bed, en pas na een hele tijd kwam ik er onderuit.
Mijn man heeft me een keertje een duw met zijn voeten gegeven. Hij zag niet dat ik aan kwam lopen en draaide zich om. Toen kreeg ik een schop. Een zachte, maar toch. Ik rende meteen naar buiten en wilde niet meer naar binnen komen, zo bang was ik. Mijn man moest lang bij me komen zitten en zachtjes tegen me praten voordat ik weer mee naar binnen kwam.
Elke keer als mijn mensen iets deden dat ze eigenlijk niet bedoelden en dat ik eng vond was ik weer helemaal bang. Ik dacht meteen Ja, zo zijn mensen, je kunt ze nooit vertrouwen.
Niet ekspres
Inmiddels is dat al lang veranderd.
En toch ben ik soms nog bang. Dat gaat vanzelf, voordat ik erover na kan denken.
Vorige week lag ik met mijn mensen op het grote bed. Ze waren me aan het aaien, en ik liep van mijn man naar mijn vrouw en weer naar mijn man en weer naar mijn vrouw. Ik was keihard aan het brommen en ik was helemaal gelukkig.
Maar toen bewoog mijn vrouw zich en daardoor gaf ze me een duw met haar voet. Ik kreeg meteen een plumoostaart en dook in elkaar. Mijn vrouw zei meteen OOO Bol, sorrie hoor! Kom eens hier, dat bedoelde ik niet zo!
Ze ging over me heen hangen, pakte me heel stevig vast en gaf me een heleboel kusjes.
Ik keek haar aan, tweifelde eventjes en gaf haar toen een lik over haar neus. Dat alles weer goed was, betekent dat. Dat ik wist dat ze het niet ekspres had gedaan. Dat zou mijn vrouw nooit doen en mijn man zeker weten ook niet.
Mijn vrouw was helemaal blij dat ik het snapte, want ze weet dat dat niet altijd zo is geweest.
Begrijpen
Ik heb geleerd dat ik mijn mensen kan vertrouwen.
En ik heb nog iets begrepen. Soms doe ik iets wat ik eigenlijk niet bedoel, en dan kan ik sorrie laten merken aan mijn mensen. Af en toe als mijn vrouw mijn buik aait zet ik heel zachtjes mijn tanden in haar hand, maar daarna ga ik meteen haar hand wassen. Zo zeg ik dat ik het zo niet bedoelde, dat ik niet echt wilde bijten.
Maar ik snap het ook als mijn mensen iets doen wat een vergissing is. Dat ik een duw krijg, of zoiets. Dat is niet ekspres, en het betekent niet dat ze me pijn willen doen.
Ik heb geleerd wat “per ongeluk” betekent.
Hoi allemaal, ik hoop dat jullie een fijne vakanzie hebben. Het is nog steeds de grote zomervakanzie. Iedereen is of gaat weg. Wij niet.
Als ik eerlijk ben van mezelf dan kan ik gerust zeggen dat ik een snoepkont ben. Ik lust heel veel en vooral als het met kipsmaak is. Of het nou voor speesjaal voor katten is of niet dat maar niet uit. Met sneks ben ik niet moeilijk en ik wil best altijd snektester zijn. Dat lijkt me echt heel koel. Dat je gewoon alle sneks gratis mag uitproberen en dat je dan je mening mag geven of je het lekker vindt of niet. Nou, zo’n droombaan wil ik wel. Volgens mij is daar een naam voor, namelijk boergondies. Als je boergondies bent wil dat zeggen dat je gewoon alles lekker vindt en dat je ook echt geniet van je eten. Eerlijk is eerlijk, ik ben boergondies! Zoals ik al zei vooral kipsmaak maar ik vind zoete joggurt ook erg lekker. Zeker als er een sausje bij zit van aardbeien, die zijn het lekkerst.
Maar ik was nog niet alles kwijt. Ik dacht van wel maar dat was niet zo. Ik had gewoon even iets langer op de bak moeten wachten. Nu lag er een spoor door de huiskamer heen en mijn billen waren vies. Ik voelde me alles behalve een katermans. Dit had ik nog nooit eerder meegemaakt en ik vond het niet leuk. Wat moest ik nu doen? Ik had geen zin om mijn achterwerk te poetsen. Dat stonk nog steeds naar Brammiegeur. Misschien moet ik maar gewoon wachten dan gaat het vanzelf wel weg. Natuurlijk kreeg ik daar de kans niet voor want mijn vrouw was er ook. Die was in de keuken bezig toen het allemaal gebeurde. Ik hoorde haar iets zeggen over dat het niet erg is en dat we mijn billen wel even gaan doen. De spoor in de kamer ging heel makkelijk weg. Dat was een doekje en schoonmaakmiddel. Daarmee veegde ze de spoor weg. En daarna maakte ze de vloer nog een keertje schoon met een sterkere schoonmaak zodat er geen restjes achterbleven.
Toen dat dus klaar was, was ik aan de beurt. Ik moest naar boven naar de badkamer. Nou ik kan je zeggen, ik ben heel erg boos geweest op haar. Ze zette me in de douche neer en deed de deur dicht. Ze pakte me vervolgens op en zette me op de wastafel. Daar ging de warmwater kraan open. Dat is niet de kant van waar ik normaal water drink. Ik drink altijd van de koudewater kant. Ze pakte een wasdoekje en maakte die onder de kraan nat. Daarna, eerlijk waar, ging ze met dat doekje naar mijn achterwerk! Nou ja zeg. Ik schaamde me al genoeg en nu zat ze aan mijn billen. Ik weet dat ik alles kan bespreken in de blog maar dit wordt toch lastig. Ze zat gewoon aan mijn katermans billen. En toen kwam het. Ik ging blazen en grommen want ik was gewoon boos. Dit is alles behalve leuk. Ik wilde van de wastafel af maar ze pakte me nog beet ook. Ze had me met haar hand vast in mijn nek. En ik kon gewoon nergens heen terwijl ze dat doekje heen en weer wreef.
Foorige week had ik mij drukke week, misschien hebbie het wel gefolgt. Mij Doorie en mij eigen had onse zoomerfaakanzieverhaal en het was fijf daage.
Mij vrouw kwam bij mij zitte en zij zeg, Loes kijk jij eens goed. Mij hart floog op, mij staart dee trille van mij geluk. Mij Bert heb mij zo een mooie kaart gestuur en hij zeg dattie nog jaare verkering wil met mij eigen. Dan kan jou ferjaardag echt beginne want jij weet jou verkering denk aan jou in ze hart en meer hebbie nie noodig foor jou geluk. Maar mij vrouw zeg Loes, jou posduif is ook gekoome en op jou Feesboek doe iedereen jou feliesieteere. Ik zeg u eerluk, van mij eigen foelde ik mij ferleege want assie zofeel in jou zonnetje wor gezet dan moet jij bijna jou zonnebril opzette van jou geluk. Mij Doorie en ze Jiekie heb ze posduif in ze frachtwaage gestuur, zofeel kaadoos. Toen heb ik wel mij heele uur in mij sjok geleege want jij kan het nie bevatte.
twee mokke met mij footoos uit Amserdam.
Toen was mij ferjaardag kompleet want Bolle stuur mij eigen zo een biesondere zonnebril. Van mij eigen wis ik nie dattie bestond, mij bril heb een hart. U kan het zien op mij footoo. Hij zeg, Loes jij bekijk alles met jou hart dan kan jij jou bril wel gebruike. En assie erofer nadenk dan foel jij in jou hart, Bolle heb gelijk. Soms kijk jij met jou oog, soms kijk jij met jou hart. Assie zofeel ferwen wor als ik van mij ferjaardag dan kan jij alleen nog maar kijke met jou hart.