Samen wonen met katten is fantastisch.
Op één ding na, wat mij betreft, en dat is de kattenbak. Wij hebben er jarenlang geen gehad. Dat wil zeggen: we hadden er wel eentje, maar die stond meestal op zolder. Omdat Beer, Molly en Bolle weigerden om op de bak te gaan. En ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet heel erg vond!

Sneeuw

Wij hadden alleen een kattenbak staan als het echt heel erg hard sneeuwde, als het zo hard stormde dat het gevaarlijk was om naar buiten te gaan, met oud en nieuw of als iemand niet naar buiten mocht na een narcose.

Pop was de enige die de bak altijd weer een belevenis vond. Zodra we hem neerzetten, kon hij altijd op zijn minst wel een plasje produceren. Hij kwam ons eerst halen, want wij moesten natuurlijk wel zien wat voor kunststuk hij uitvoerde. Wij gaven hem altijd welgemeende complimenten, want een kattenbak is nog niet zo eenvoudig.

Dat bleek toen Pop voor het eerst bij ons op de kattenbak moest. Dat was tijdens zijn eerste oud en nieuw bij ons thuis.
We hadden de bak voor de achterdeur geschoven, tegen het kattenluikje aan. We hoopten dat daardoor meteen duidelijk was waarvoor die bak diende.
Pop, die toen twee was, keek naar de bak, liep er naar toe en begon van het grit te eten. Gelukkig had hij vrij snel door dat dat toch niet lekker was, en dat de bak voor iets anders bedoeld was. Hij klom in de bak, ging met alle vier zijn pootjes op de rand staan, en… klapte met bak en al om! Nadat wij de bak aan drie kanten hadden ingebouwd met onder andere een gereedschapskist, het koffertje met de boormachine en een voorraadblik brokken leek het dan toch goed te gaan. Pop ging op de bak zitten, begon te graven en deed duidelijk hoorbaar een flinke plas. Toen hij die in wilde graven keek hij een beetje verbaasd, maar ging toch maar graven.
Nadat hij weg was gegaan keek ik in de bak. Nergens iets te bekennen! Bleek dat hij in de gordijnen die er naast hingen te hebben geplast, haha!

Mol

Als Mol uit ellende toch maarop de bak ging kwam Pop ook meteen enthousiast aanrennen. Dat wilde hij zien! Als geïnteresseerde toeschouwer bleef hij ernaast staan, waardoor Mol meteen weer van de bak af ging.

We maakten dan altijd maar van karton een soort scherm, en één van ons hield Pop bezig als Mol op de bak ging.

Beer droomde

Beer vond een kattenbak iets verschrikkelijks. Hij wilde er pertinent niet op.
Ik kan me nog herinneren dat er een dik pak sneeuw lag. Beer was toen al een jaar of 18, en stond al een half uur te trappelen bij de achterdeur. Hij wilde naar buiten, maar ook weer niet. En wij hadden het eigenlijk liever ook niet, omdat hij al zo oud was.

Uiteindelijk zijn Jeroen en ik met jassen en laarzen aan naar buiten gegaan, de tuin in. Pop en Mol gingen mee. We veegden zoveel mogelijk een pad schoon, en riepen Beer. Die ons vriendelijk knipperend met zijn ogen aankeek vanaf de vensterbank, lekker boven de verwarming. Hij kwam niet naar buiten.
Toen we naar binnen waren gegaan begon hij meteen weer te dribbelen voor het luikje. Hij moest duidelijk dringend iets doen.
Daarom haalde Jeroen de kattenbak van zolder en maakten we die gebruiksklaar. We lieten Beer zien dat hij de kattenbak kon gebruiken, die in de slaapkamer stond. Toen Beer de kattenbak zag ging hij meteen naar buiten, de tuin in! Alsof hij dacht “Liever koude sneeuw dan zo’n bak!”
We hebben Beer nooit, maar dan ook letterlijk NOOIT op de kattenbak zien gaan!

We hebben meerdere soorten bakken gehad. Met kap, zonder kap. Groot, héél groot, en iets kleiner. Verschillende soorten vullingen. Maakte allemaal niks uit – Beer wilde niet op de bak.
Dat wil zeggen… hij zat er soms een half uurtje in! Gewoon, te zitten. Een beetje te dromen. Of hij ging er in liggen. Alsof het een mand was. En ging dan tussendoor even buiten plassen, haha!

Bolle

Voor Bolle hadden we intussen toch altijd een bak staan. Die gebruikte hij in de winter regelmatig, maar in de zomer soms maanden niet.
Tijdens de renovatie mocht Bol overdag niet naar buiten, omdat er overal bouwvakkers rondliepen. De deuren naar de straat toe stonden vaak open, en we wilden niet dat hij de straat op zou gaan.
Bol vond het vreselijk dat hij op de bak moest. De eerste tijd ging hij gewoon de hele dag niet. Na een tijdje legde hij zich er bij neer, maar hij bleef het tweede keuze vinden.
Waarschijnlijk vond hij dat MOETEN erger dan de bak zelf. Want soms stond hij al een tijdje bij de achterdeur te trappelen om de tuin in te mogen. Als ik dan rond vier uur eindelijk de deur opendeed en hij de tuin in mocht, ging hij het terras op en stond daar eventjes. Om vervolgens weer naar binnen te rennen en op de bak te gaan!!
Bol groef niks in, en we waren er dus blij mee dat hij liever buiten ging. Vooral in de winter, want de bak staat vlak bij de verwarming. Als je net slaapt en de walmen komen je tegemoet is dat niet altijd even geweldig.

Kever

Kever had in het begin op advies van het asiel twee kattenbakken. Het was al snel duidelijk dat hij liever geen bak met kap had. Hij had ook een duidelijke voorkeur voor de kleinere, hogere bak. Na een half jaar waarin hij de grote bak één keer had gebruikt hebben we die weg gehaald.
Als Kever op de bak gaat graaft hij. En graaft, en graaft en graaft. Daarna volgt langdurig gekrab aan de rand van de bak. Die eerst voor het raam stond, maar Kever schopt zijn

houtkorrels ZO hard in het rond dat we serieus bang waren dat ze door het raam heen zouden gaan…
Inmiddels is Kever een echt tuinKever, en heeft daar zijn vaste plekjes. Maar als er mensen in de tuinen naast die van ons zijn, of het regent te hard, dan gaat hij binnen op zijn bak. Alleen om te plassen, de rest gebeurt buiten.
Prima. Houden zo, wat mij betreft!

Hoe zit dat bij jullie? Wat voor bakken hebben jullie, en wat voor vulling? En gaat iedereen zonder problemen op de bak?
Ik ben heel benieuwd!

Een tijdje geleden hadden mijn mensen een fantastiese kadoodoos gekregen van lieve vrienden, er zat van alles in, ook een beker, daar zat een papiertje bij met een footoo van mij, mijn vrouw snapte eerst niet waarom dat er bij zat en ze dacht dat het gewoon een zwarte beker was, maar nadat ze er thee in deed trok het zwart weg en zag ze ineens een footoo van mij op de beker, ik heb het zelf ook gezien, het is echt heel biesonder!, omdat mijn vrouw de hele dag door thee drinkt is het een perfekt kadoo voor haar, elke keer als ze thee drinkt ziet ze mij, eerst een klein PUNTje en dan helemaal.

De beker

(tekst gaat verder onder video)

Thuis

Mijn mensen wisten niet dat zoiets bestaat, of nau ja… eigenlijk wel, maar dan niet als beker!, ze zeggen dat het een beetje hetzelfde is als toen ze me uit het asiel haalden, ze konden me thuis voor het eerst goed zien omdat ik in het asiel alleen maar onder de kooien lag, ik kroop meteen onder het bed maar ze zagen dat ik veeeeeeel groter was dan ze dachten, nadat ik onder het bed vandaan kwam konden ze me pas echt bekijken, ze zagen al mijn witte stukjes, mijn oren die helemaal kapoo zijn en dat ik tussen mijn witte tenen weer PUNTjes zwarte vacht heb.

Bang

In het begin wilde ik de hele tijd bij mijn mensen zijn, ik was zooo bang dat ze weg zauden gaan, dat ik weer alleen zau zijn en dat vind ik het ergste dat er is!, in de nacht rende ik hijgend door het huis, gewoon over het gesicht van mijn mensen heen die in bed lagen, ze waren bang ervan zegt mijn vrouw, maar ik had zo lang opgesloten gezeten dat ik veels te veel eenersjie had, ik zat soms uren te gillen en te schreeuwen en mijn mensen wisten niet wat er aan de hand was, eigenlijk wisten we alledrie niet goed wat we met elkaar aan moesten, mijn mensen snapten niks van mij en ik niks van hun, daarom durfde ik niet te slapen en was de hele tijd aalert, de PUNTjes van mijn oren stonden niet stil.

Fertrauwen

Maar hoe meer fertrauwen ik kreeg hoe meer ik mezelf liet zien, net als de footoo op de beker, en nau ben ik helemaal mezelf geworden, al lang hoor!, ik tetter nog steeds natuurlijk, dat blijft altijd zo, maar ik heb ook de muziek ontdekt toen ik spieraal begon te spelen, ik weet nu dat een tuin helemaal top is, ik kan daar dansen met vlinders en ik heb een spesjale tuinvriend: Mikkie, ik kan PUNTen zetten, en ik weet presies hoe ik mijn zin kan kan krijgen!, op de beker gaat mijn footoo weer weg als de thee kaud is, maar in het leefe ben ik te foorschijn gekomen en dat blijft zo, dus misschien ben ik meer zoals de stikkers die er in zaten, ook met een footoo van mij, als ik eenmaal ergens ben en ik zit goed ga ik niet meer weg, PUNT uit!

En natuurlijk blijf ik voor vreede, net zolang als het nodig is!!