Het gaat niet goed met mijn mens. Ik denk dat de hitte naar haar hoofd is gestegen. Ze doet dingen die ze normaal nooit doet (althans, ik heb het haar nog niet eerder zien doen). En ze kraamt onzin uit. Ze heeft het maar over ene Pita. Pita zou een vriendin zijn die hier komt wonen. Mijn furkering kan het niet zijn, want die heet Pummy. Voor de zekerheid check ik bij Foppe of hij een andere scharrel heeft. Daar is hij heel stellig in. Hij is nog altijd tot ver over zijn snorharen furliefd op Luna Poes. Magnum wast zijn lange oren in onschuld. Had ik maar weer een meisje, verzucht hij.
Ruimte maken
Met veel woorden, die niet voor herhaling vatbaar zijn, haalt mijn mens een hoge ladder uit de overvolle schuur. Een interessant ding, ik kan niet anders miauwen. Vanuit de schaduw onder de dichte struiken kijk ik toe hoe Mo puffend plantenbakken vol uitgedroogde bloemen de trap op zeult en op het schuurdak neer zet. ‘We hebben ruimte nodig, Japie, anders kan Pita hier niet wonen’, legt ze uit. Weer die geheimzinnige Pita.
Daar waar ik eerst kon slalommen tussen de grote kuipen vol planten wordt het steeds leger. Alleen de heg staat nog breeduit in de weg. Niet voor lang, want zelfs die moet er aan geloven. Weer klimt ze de ladder op. Deze keer om met een enorme schaar de lange takken te lijf gaan. Onvoorstelbaar hoeveel groter de tuin wordt.
Slecht meows
Geluiden op de telefoon trekken haar aandacht. Dankbaar voor een pauze tijdens het zware werk in de hitte leest ze de berichten die binnenkomen. Waar haar hoofd eerst nog knalrood was, trekt het opeens wit weg. Naast water dat van haar voorhoofd gutst, komt er nu ook vocht uit haar ogen. Ze zakt neer in de zee van ruimte die ze voor de onbekende Pita aan het maken is. Ik voel aan mijn snorharen dat er iets niet klopt en kruip op haar schoot. Terwijl ze aait en aait voel ik hoe haar tranen in mijn vacht druppelen. Ik helemaal niet van dat gefrunnik aan mijn lijf en het liefst zou ik wegspringen, maar ik merk dat er iets belangrijks is gebeurd. Net als ik het niet meer uithou, fluistert ze bijna onhoorbaar: ‘Oopa Floris is een stralende ster geworden, jochie. Je grote voorbeeld is er niet meer.’ Vergeten is Pita, vergeten het werk. Stilletjes kruip ik weg tot het bijna donker is.
Hemel
In de tuin staat de trap er verlaten bij. Dit is mijn kans. Voorzichtig zet ik een poot op de onderste tree. Dat gaat verrassend makkelijk. In mum van tijd roetsj ik omhoog, veel sneller dan wanneer ik in mijn boom klauter. Onder me gaapt een enorme diepte, boven me strekt zich de sterrenhemel uit. Daar zijn onze furriends die we op aarde moeten missen. Ik speur naar de meeste stralende ster. Die ene daar, daar moet hem zijn. ‘Dag lieve Oopa Floris,’ miauw ik naar de hemel, ‘ik ben het, Japie! Zullen we nog één keer?’ Ik ga op mijn achterpoten staan en strek me zover mogelijk uit. Dichter bij de sterren kan ik niet komen. ‘Hier komtie, Oopa, kopstoot naar links, kopstoot naar rechts.’
Koppie van Japie
Afgelopen woensdag was de uitslag van de staartenwetstrijd die mijn Milamuis had gehauden, ik wist wel dat ik zelf niet zau winnen, mijn staart is niet zo lang, en ik kan ook niet echt een plumoo maken zoals alle andere katten die hier woonden dat konden, mijn staart blijft altijd hetzelfde en dat find ik niet erg, ik dacht dat mijn Milamuis zau winnen, ze heeft echt een heel mooie lange staart, dus ik was eerst best ferbaasd dat Oopa won, maar al snel dacht ik Ja natuurlijk!, want Oopa hij is tenslotte al 21 jaaren en hij kan alles!
Oopa Floris was Oopa van Dorus, Faalentino, Bliss, Japie, Leootje, Aiydan en Rannoch maar ook een beetje van ons allemaal, onze eigen Oopa van de blog, en hij wist alles, niet altijd meer helemaal presies omdat hij deement was, maar dat gaf niets want hij had zooooveel erfaring, daardoor kon hij katermannen en katerjongens presies fertellen hoe ze moesten doen tegen damespoesen, voor poesenmeisjes en poesendames was hij heel beleefd, en ook een flurt, zo heet dat als je goed kan sjarmeren, en dat kon hij!
Troostkopjes
Lieve allemaal, wat is het fijn dat ik weer op de blog ben en dees wordt eefe onderbroken. Er is namelijk iets gebeurd. Onze liefe Oopa Floris heeft donderdag zijn koffertje gepakt naar Regenboogland.
Snektest
Smaak
Op mijn feesboek zag ik dat al mijn vrienden weer gewoon konden eete, toen het keihete weg was. Maar eerlijk waar, ik foel het nog van binnen. En mijn vrouw keek naar mij en ze zei Bertje-toch.
WAKKERRRR
Loes ik wil niet slapen…