Alle berichten van TegnieseDienst

Lucky over thuis zijn of weggaan

Hoi lieve vriendjes, de afgelopen weken heb ik niet zoveel beleefd maar om eerlijk te zijn, het is veel kouder geworden buiten dus ik blijf lekker binnen. Ik ga lekker in mijn mand op de bank liggen of in de hangmat omdat die tegen de warme plaat aan hangt. Ik kan vanuit mijn mand ook vogels zien dus dat is prima.
Ik tetter tegen de vogels maar dat doe ik best zachtjes. Dit in tegenstelling tot Moos die er een heel spektakel van maakt als hij een vogel ziet. Nu ja, er zitten er momenteel ook erg veel in allerlei soorten en maten dus we hebben volop vogel TV. Dat is enorm leuk moet ik toegeven. Daar krijg je als katermans niet snel genoeg van hoor.

Samen

Deze keer wil ik het wel eens hebben over samen of alleen thuis zijn. Ik ben niet zo van het filosofische en ik denk niet altijd even lang over bepaalde dingen na, ik ben vooral van het doen. Zeg maar als de deur open gaat of staat, dan ga ik gewoon naar buiten en hoef daar niet zo over na te denken. Maar soms denk je wel eens aan bepaalde dingen omdat je ze moeilijk vindt of omdat je er een leuke oplossing voor wilt vinden. Zo is dat ook met samen zijn en dan vooral met mijn mensen.
Kijk, als onze mensen weggaan, dan zijn we nooit echt alleen want we hebben altijd elkaar
nog. Als ik bij een ander wil zijn ga ik gewoon bij Molly of Dropje liggen of ik blijf gezellig samen met Moos in de kamer. Dat is altijd prettig want dan weet je dat je nooit alleen bent. Ik kijk ook regelmatig naar Jip en steek rustig mijn snuit in haar ren, dat vinden we allebei prima.
Nu moeten onze mensen nog wel eens weg, meestal is dat om brokjes te verdienen en dat is uiteraard erg belangrijk. Stel je toch eens voor dat ze dat niet meer zouden doen, wat moeten wij dan eten en erger nog: waar zouden onze snekkies en het natvoer dan nog te vinden zijn? Ik heb als kitten honger gehad dus ik vind het wel belangrijk dat er altijd wat te eten is. Daar zorgen onze mensen voor want ze weten dat ik anders in de stress schiet en dat is natuurlijk ook niet zo goed. Ik geef het altijd op tijd aan als ik wat wil, Moos doet dat ook dus met samenwerken bereiken we al snel ons doel en krijgen we wat lekkers. Zeker als we het bij mijn vrouw proberen want die kan er niet zo goed tegen als je je kopje schuin houdt en een beetje zielig doet.
Let wel: zielig doen hoor want we zijn zeker niet zielig.

Thuis

Maar goed, over dat thuis zijn of weggaan. Daar heb ik eens over nagedacht en bij mijn mensen aangegeven dat ik het fijner vind als ze thuis blijven. Dat geeft me een rustig gevoel en dan kan ik het lekkerste slapen als ik weet dat zij er zijn. Mijn mensen hebben er ook over nagedacht en ze proberen nu om zoveel mogelijk brokjes te verdienen op een manier dat ze ook regelmatig thuis zijn en dat wij lekker bij hen kunnen liggen, kunnen knuffelen en een aai (bij voorkeur meer dan eentje natuurlijk) krijgen. Mijn man gaat vroeg weg en komt vroeg thuis, mijn vrouw doet dat dan laat en ze proberen ook om bepaalde dagen gewoon thuis te zijn. Dan gaat er eentje werken en is de ander thuis en ik moet zeggen dat ik dat erg prettig vind hoor. Dan zijn we gewoon altijd met een van onze mensen samen.
Soms zijn ze wel allebei weg maar we hoeven dan nooit zo heel lang te wachten tot er weer iemand thuis is. En als ze dan thuiskomen, staan wij natuurlijk meteen bij de deur. Omdat het nu koud is, schiet ik niet meteen als een raket naar buiten hoor. Dat bewaar ik wel weer als het voorjaar wordt of zomer is. Ze vinden het fijn als wij naar de deur komen om ze te begroeten dus dan doen we dat ook. Molly doet dat ook op haar manier: ze blijft boven aan de trap staan en gaat gezellig miauwen.
Nu hebben ze hier gezegd dat ze over een paar weekjes een paar dagen weg gaan. Dan zijn wij dus alleen maar dan toch ook weer samen thuis zeg maar. Er komt iemand om ons te verzorgen en die kennen we goed, die brengt vaak snacks mee dus dat is natuurlijk prima. We gaan zien wat het wordt maar we hebben er het volste vertrouwen in dat het goed komt. En als we veel slapen, dan duurt de tijd dat onze mensen weg zijn, niet zo lang. Dat voelt dan gewoon aan alsof het snel gaat en dan zijn ze zo weer thuis. Wat we ook het fijnste van allemaal vinden natuurlijk!

Knuffels van Lucky

PS als jullie mijn verhaal kunnen lezen, is er hier iemand om een nieuwe deur te maken. Jullie weten wel, die deur waar dat kattenluik in komt te zitten. Ben benieuwd wat dat wordt maar ik laat me pas zien als ze weer weg zijn hoor. Eerder hoeft niet zo als ze daar met al dat gereedschap en die grote deur aan de slag zijn. Wordt vervolgd.

Kever heeft een mening over het boek over Bert

Ineens is het winter geworden, het was al een tijdje best kaud maar ik zat toch nog elke dag een paar keer op mijn stoel in mijn tuin, en fooral in de afond lag ik in mijn gras of bij de peertjesboom om alles in de gaaten te hauden, en natuurlijk om miin tuinvrienden Mikkie, Pokon en Juultje te zien.

Maar afgelopen week kwam ik buiten, ging op het terras zitten en dacht meteen Nee!, het was echt veel en veels te kaud, ik draaide me om, ging naar binnen, kroop in mijn mand bij de ferwarming en fiel weer in slaap.

Twalet

Ik heb het elke dag een paar keer geprobeerd in mijn tuin, en dat moet ook wel want daar is mijn twalet, ik heb wel een binnentwalet maar ik find buiten veel fijner, bofendien weet de hond naast mij daardoor dat het mijn tuin is en dat hij niet de hele tijd moet blaffen als hij mij hoort, niet dat hij zich daar al iets van aantrekt, maar op een dag misschien toch WEL.

Ik heb binnen twee heerlijk warme grote kersmusmanden, gekreegen van het mensenmeisje van Tjessi, Tjilla en Tjaiia, eentje staat onder het bed, met de vlinderdeeken van mijn Brammievlinderleeuw erbij, en de andere staat bij de ferwarming, dat is met die kau een prima plek om het boekje over Bert te leezen, en dat heb ik dus gedaan.

Leezen

En toen ik eenmaal begon met leezen bleef ik leezen, oferal waar ik was nam ik het boekje mee, kijk maar op de footoos, alleen niet naar buiten want dat mocht niet van mijn vrouw, maar ik las in mijn mand, op mijn krabkartonnen en tijdens het eeten, net zolang tot ik het uit had.

Het boekje is geschreefen door mevrouw Olliebert, of eigenlijk mevrouw Timolliebert, omdat het over Tim, Bertje en Ollie gaat, dat snapte ik al meteen want mijn vrouw noemt me soms per ongeloos Bolle, of Popje, of een andere naam van een kat die hier heeft gewoond vóór mij, ik ken ze allemaal want er hangen grote footoos aan de muur, en ik rook natuurlijk meteen toen ik hier binnen kwam dat er al katten vóór mij hadden gewoond, zoiets merk je als kat, en dat find ik ook helemaal prima, ik weet heel goed dat je sterren nooit kan fergeeten, dat doe ik ook niet, ze woonen in mijn hart.

Gefoelens

Ik kreeg heel veel gefoelens toen ik het boekje las want ik heb Bertje ook gekend, hij was zo een lieve en vriendelijke katerman, ik mocht meteen op zijn blog komen en letters maken toen ik hier kwam woonen, hij heeft me geleerd wat vriendschap is en hoe fijn dat is, maar hij wist eigenlijk alles wat er te weeten is op de hele weereld, dus ik snap heel goed dat zijn vrouw hem zo mist, want er is maar één Bert, en dat is Bert van Huiskater Bert.

In het boek leer je Bert kennen zoals hij was, en je leest dat zelfs Bert dingen moest leeren, dat had ik nooit ferwacht!, maar het mooiste van het boekje find ik dat dat je gaat begrijpen dat liefde het allerallerbelangrijkst is en dat liefde je leefen ferandert, je hart groeit ervan en het blijft zo groot, want liefde blijft altijd bestaan, liefde gaat nooit ferlooren, en dat is echt waar, dat heb ik zelf al gefoeld.

Ik geef het boek van Bertje fijf sterren!

*****

Natuurlijk tetter ik gewoon door voor vreede!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Informatie
Boek bestellen: klik hier en kijk

Joep over binnenkater en buitenkater zijn

De afgelopen week vroeg mijn personeel zich af hoeveel een jonge katermans als ik eigenlijk kan slapen op een dag.
Nou had ik daar zelf eerlijk gemauwd nog nooit over nagedacht, want als ik een dutje wil doen dan doe ik dat gewoon, zonder dat ik op de klok hoef te kijken. Ik zoek gewoon een lekker plekje uit, en doe m’n ogen dicht. Dat kan ik als de beste.
Voordeel dat ik heb is dat ik niet hoef te werken, niet op bezoek hoef, m’n voorraadkast niet zelf hoef bij te vullen en een lege agenda heb. In tegenstelling tot m’n personeel, dat een hele dag druk kan zijn met van alles en nog wat zonder tussendoor lekker een dutje te doen. Die gaan gewoon van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat door totdat ze weer naar ‘t grote bed gaan.

Bed

Toegeven, soms ga ik dan ook met ze mee, want ‘t is altijd wel gezellig om met z’n allen op ‘t grote bed te liggen. Al ligt het niet altijd even rustig voor mij, want de afgelopen week werd ik weer bijna van het bed gelanceerd omdat Junior een stuk dekbed over zich heen trok omdat ze ‘t koud had, terwijl ik me net lekker tussen hullie in had genesteld. Ik schrok me wezenloos en ben toen maar weer tussen de kussens in gaan liggen, want dat is toch altijd wel de veiligste plek om rustig en veilig te kunnen slapen vind ik.
En ik kan dan ook prima in de gaten houden wanneer één van de twee opstaat om op hun eigen bak te gaan. Dan wandel ik even gezellig mee omdat ik weet dat ik daarna dan lekker naar buiten kan. Want dat is een vaste gewoonte geworden nu het best wel weer wat kouder is geworden en ‘t niet meer zo lekker is om een hele nacht lang buiten te zijn.

Seizoenen

Zelf denk ik dat het allemaal met de seizoenen te maken heeft. Als ‘t buiten lekker warm is met lange dagen en korte nachten kan ik hele dagen op stap zijn en kom ik alleen binnen voor m’n ontbijt, de lunch en m’n diner. Aaien, knuffels en lieve woordjes krijg ik dan ook buiten, omdat m’n personeel dan toch in de tuin zit. En ik weet ook precies dat wanneer ik het rollende gordijn in de woonkamer naar beneden hoor gaan dat er daarna snekkies in m’n puzzeltoren gedaan worden, dus dan maak ik dat ik binnen kom om die niet te missen. Dat zijn sinds ik op mezelf woon vaste gewoontes geworden, en daar hou ik van.
Als m’n snekkies op zijn wil ik in de zomer ook graag weer terug naar buiten, om met de buurtkatten de straatcontroles te doen, muizen of mollen in ‘t weiland te vangen of om gewoon lekker naar de sterren te zwaaien en te genieten van de stilte in de nacht.

Huiskater

Maar nu het koud en nat is buiten en de mollen en muizen net als mijn vrienden de buurtkatten liever lekker warm binnen blijven, heb ik besloten dat ik in de winter wil proberen om meer huiskater dan tuinkater te zijn. Nou ja, tot een uurtje of vijf ‘s morgens dan hè, want dat is altijd een prima tijd om nog even een frisse neus te halen en m’n dagelijkse workout te doen voordat een nieuwe dag begint. Ik heb de hele straat dan helemaal voor mezelf alleen, want iedereen slaapt dan nog en er is eigenlijk helemaal niks meer te beleven.
Meestal ga ik dan lekker op de stoel naast de voordeur liggen wachten totdat ik binnen in m’n huis geluiden hoor, en dan is een zacht mauwtje genoeg om te laten weten dat ik weer naar binnen wil. Of ik ga lekker in m’n achtertuin onder tafel liggen, in een grote bloempot waar een mat in ligt, zodat ik droog en uit de wind kan wachten tot het grote licht in de keuken aangaat.

Personeel

Ik heb m’n personeel inmiddels geleerd dat ze, zodra ze uit bed komen, dan eerst de voordeur even opendoen om te zien of ik daar zit. En anders dan lopen ze gelijk door naar de achterdeur, dus ik hoef nooit lang te wachten om weer binnen te komen. En dat is, nu de nachten langerder en kouderder zijn geworden, best wel lekker.
Misschien haal ik in deze donkere maanden wel de slaap in die ik in de zomermaanden gemist heb. Of houden katten misschien ook wel een soort van winterslaap, die alleen wordt onderbroken voor eten, drinken, knuffelen en spelen?
Ik ben er nog niet helemaal achter, maar om heel eerlijk te mauwen bevalt ‘t me prima om met de billen boven de verwarming te dutten en te dromen van de dag dat alles buiten weer groen en fleurig is, terwijl ik de warme zon weer op m’n jas voel. Maar daar moet ik volgens de oudere buurtkatten nog even geduld voor hebben, dus ik denk dat ik eerst nog maar een lekker dutje ga doen.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Jajim en Frou Frou en de inwendige klok

Miauw lieve furriendjes, we zijn er weer met onze wekelijkse letters. Vandaag miauwen Frou Frou en ik Saame over de inwendige klok. Een belangrijk iets om het over te hebben nu het kouder wordt en het licht van de grote vuurbal furandert.

Routine

Frou Frou: “Routine is belangrijk zodat je weet waar je aan toe bent. Zo wil ik elke ochtend om 5.45 knuffels. Hoe krijg je dat voor elkaar, vragen jullie je zeker af. Nou, je ziet je mens bewegen en dan spring je met een kleine ‘MIEW’ op de grote mand. Mocht je mens daar niet wakker van worden dan helpt het meestal wel om heel hard ‘PRRR PRR PRRRR’ in het oor te doen. Als je tweevoeter nou nog te lang blijft liggen, kan je beginnen met haren wassen om te laten weten dat het ochtend-knuffel-tijd is. Tijdens het wassen kriebel je een beetje met je snorharen en kan je er snuffel- en ‘PRRR’-geluidjes bij gebruiken. Succes gegarandeerd! Alleen is mijn schema nu in de war en dat van Jajim ook want de tijden zijn omgehusseld. Hoe zit dat?”

Furandering

Alle kattenfurriendjes zullen het wel kennen; je bent gewend aan eten krijgen als de zon op een bepaalde plek staat. Nou gaat dat de laatste tijd dus helemaal anders! We gaan er allebei onze mening over miauwen.
Jajim: “Ik ben de oudste en dan ga je voor. Met je mening miauwen en met eten opgediend krijgen. Sinds een paar weken is het weer hetzelfde als elk jaar wanneer het kouder wordt. De klok is furanderd. Vinden jullie dat niet raar? Waarom mensen dat doen met die klok snap ik echt niet. Nu komt ons eten dus veel te laat! Je voelt; het is etenstijd. En toch duurt het een eeuwigheid. Miauwen of zelf de kast openen heeft geen zin. ‘Het is even wennen meisjes, we hebben nu wintertijd’ is de standaard reactie op ons concert”.

Frou Frou: “Met eten en furandering vind ik onze gewone brokjes en natvoer het fijnst! Dus dat het niet furandert. Doe maar gewoon dan doe je al spannend genoeg. De tijd maakt niet echt uit als het er maar is, en anders maken we zelf wel een zak voer open, daar doen we niet moeilijk over”.

Inwendige klok

Jajim: “Wij hebben allebei dus een inwendige klok en weten áltijd wanneer het etenstijd, oftewel brok-’o-clock is. Daarom is die zomer- en wintertijd zo furwarrend. Dan weet je niet meer wanneer bijvoorbeeld je mensenbroer thuis komt en hoe laat je schaaltje natvoer klaar staat. En Frou Frou’s mandjes-opschud-schema en knuffelrooster zijn door de war. Je bent zomaar een uur te vroeg of te laat. Mijn motto is chique op tijd, zeker als het om snacks en natvoer gaat”.

Frou Frou: “Het maakt niet zoveel uit wat je doel is; knuffels of eten, je moet het met liefde en vol schattigheid vragen. Liefde uiten helpt altijd, met alles”.

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem en het boek van Bert

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over een mooi emo boek van Bert en mevrouw Bert.
Het was een rustige avond als alle andere avonden in de woonkamer. Ik lag op mijn favoriete plekje bij het raam, toen mijn man mens een boek op tafel legde. Nieuwsgierig sprong ik erop af. Het was een boek, met een foto van een trotse kater op de kaft: Huiskater Bert – een leven vol liefde.

Geluk

Ik snuffelde aan het boek, alsof ik wist dat dit geen gewoon boek was. Mijn man mens begon te lezen, en al snel vulde de kamer zich met verhalen over Bert. Bert was geen gewone kater, hij was een vriend, een partner, een ziel die warmte bracht in elk hoekje van zijn huis. Samen met zijn vrouw leefde hij een leven vol kleine geluksmomenten: zonnestralen op de vensterbank, zachte dekens op koude dagen, en de stille taal van liefde die geen woorden nodig heeft.
Het boek vertelde ook over Bert ’s vrienden – de Facebook poezen en de stoere katermannen. Een bonte groep die elkaar vond in verhalen, foto’s en gedeelde avonturen. En daar zat ome Doerak ook altijd bij. Het was alsof Bert niet alleen in zijn eigen huis leefde, maar in een wereld vol verbondenheid. Een wereld waar elke pootafdruk een herinnering was, en elke miauw een groet van vriendschap.
Toen mijn man mens bij het laatste hoofdstuk kwam, werd zijn stem zachter. Het ging over het jaar waarin Bert over de regenboogbrug ging. Niet als afscheid, maar als een nieuw begin – een plek waar zonnestralen eeuwig schijnen en waar alle geliefde dieren wachten, tot ze weer samen zijn met degenen die hen liefhebben.
Ik keek op, mijn ogen waren groot en glanzend. Alsof ik begreep dat dit boek meer was dan papier en inkt. Het was een verhaal over onvoorwaardelijke liefde, over samen zijn, en over hoe herinneringen ons hart blijven opwarmen, zelfs als de pootjes niet meer naast ons lopen.

Doerak

Mijn man mens sloot het boek en legde zijn hand op mijn vacht. Dit, fluisterde hij, is wat liefde en samen zijn echt betekent.
Ik moest aan Doerak denken en aan Bert en aan alle poezen en katermannen. Ik bleef bij mijn man mens liggen maar slapen lukte niet.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem