Toen de snek op het bord ging, rook ik het al. Goed spul. Lekker spul. Ik kon geeneens wachten met eete ik begon meteen. Tonein uit de natuur, helemaal zonder iets erbij.
Lekker
Het was eerlijk waar de lekkerste snek ter wereld. Helemaal tonein en lekkere stevige stukken en toch zacht om te eete. Dat is belangrijk wegens dat ik helemaal niet meer al mijn tanden heb.
Dat bord heb ik leeg gegeten, achter elkaar, zo lekker was het. Erna liep ik naar mijn matje om uit te buiken en te knorren dat ging vanzelf.
“Nou nou, Bertje” zei mijn vrouw. En dat ze mij nog nooit zo gezien had. En dat het een hele dure snek was geweest. En dat ze blij was dat ik zo goed at, het was gezond spul.
Ik hoorde het aan maar ja als je ligt uit te buiken dan luister je nooit zo goed, dat weet iedereen behalve dus mijn vrouw.
Hapjes
Hoe gaan die dingen. Een paar dagen later kreeg ik dezelfde snek weer.
“Kijk eens, Bertje,” zei mijn vrouw blij.
Ik was net eefe bezig ik weet niet meer waarmee, maar ik keek toch eefe. Zo ben ik nou eenmaal. Ik rook de snek en ik zag het bord en ik wist het weer.
Maar ik had geen trek.
Ik weet niet waarom. Het was ook, die snek kende ik nou al en die eet-erfaring was een nieuwe erfaring dan hoeft het toch niet de hele tijd.
Dus uit beleefdheid nam ik een paar hapjes. Toen ging ik in de fensterbank liggen, er was zon en het raam stond een beetje open, dus het was presies goed.
Later kwam ik weer in de kamer en het bord was weg. Ik at een brokje, ik dronk wat water en ik dacht nou mooi dat alles weer gewoon is, dat heb ik het liefste.
Woordje van mevrouw Bert
Het was tonijnsnack van Applaws. 100 procent natuur. Pets Place, 2.49 euro.
Lieve allemaal hier ben ik weer van mij eigen, met mij eigen letters. Foorige keer toen had ik seefe jaar verkering met mij Bert en u heb allemaal zofeel lief ge-ree-aa-geer. En het foelde warm en zacht, dan kan jou verkering uitkijke naa agt jaar.
Van mij eigen was ik flebbergesse! Assie flebbergesse heb dan bennie wel heel feel ferbaas. Jij denk Faaletienooo is ze kleine beebie, maar onse beebies van teegeswoordig feranner in pappas van onse toekoms. En nu woon ze twee jonges bij mevrouw Mia in ze huis en in ze hart. Dan feranner leefe zofeel want mevrouw Mia is nu Saame. Het geef mij hart zofeel geluk want soms weet jij, leefe breng ook geluk. En zij heb heel feel speesiejaale naam gekreege en mij vrouw zet ze letters goed. Het is Aiydan en Rannoch. Welkom lieve krullies en assie één jaar wor krijgie misschien ook jou eigen krultang.
Maar van mij hart wil ik tog zegge, jij ben zo een dapper poezemeisje lieve Zooka. Iedereen is trots op jou eigen. Ferannering is soms moeilijk en soms heel feel mooi. Jou gewoone leefe is nooit nie fan-selluf-spreekend. Assie ouwer wor weet jij zoies. Net als dattie weet dat jou hiejaasint straks krom hang van troopies, maar jou verkering blijf recht overeind. Daarom wil ik deze nog zegge: Roose ferwelk, scheepe kan fergaan. Maar mij verkering met mij Bert blijf foor alteit bestaan!
Ajoooo allemaaaal! Hier ben ik weer! Leootje fan de Haagse Katers!
Se moet het selluf weete. As wij het maar nie meer kreige.
Wat is het warm he! Soms zou ik willen dat er een rits in mijn vagtje zit. En dat ik het zo eefe uit zou kunnen doen. Wat zou Frau dan gek op kijken. Dan heeft ze ineens een naakt kat hihi. Nou heeft zij met dit weer ook heel weinig vagtjes aan dus ik denk dat ze me wel snapt.
Ik zat dus foor het raam. Je kan het op de footoo zien. En je ziet ook waarom ik daar zat als je goed kijkt. Het raam was oope. Dus ik zag niet alleen de foogul maar ik rook hem ook. Mijn staartje bewoog helemaal heen en weer. Zo opgewonden was ik er fan. Maar toen kwam het dus. Het raam ging dicht! He wat doe je nou? Dat mauwde ik. Mijn oortjes gingen rechtop staan en ik keek een beetje boos. Ff dacht ik zal ik in haar hand gaan bijten. Ze aaide me oofer mijn koppie en legde uit dat het raam dicht ging soodat het koel binnen zou blijfen. Want het zou suuper warm worden buiten.
Op de footoo zie je mij net weg loope. Want zeg nou zelf, wie wil er nou op de footoo als die aan het drinken is. Sowieso snap ik al dat gefootoo maak niet zo. Maar dat is iets foor een andere keer om te mauwen op de blog. Na het waterdrinken ging zij op weg en ik ging ff tsjillen. Lekker languit op de grond. Want die was nog lekker koel. Daarna heb ik mijn huistaken uitgefoerd en nog wat meer getsjilt. Want je kan beeter niet tefeel doen en fooral rustig aan doen als de cijfers buiten hooger worden. Dat is een graatis tip van deeze poes.
Nau er steeds veel zon is ben ik de hele dag en vaak ook de hele afond in mijn tuin, ik vind het het geselligste als mijn mensen er ook zijn, maar dat kan niet altijd zeggen ze, jammer maar ik vermaak me alleen ook wel hoor, in de ochtend, als het nog niet te warm is, kijk en snuffel ik oferal, als de zon presies bofen mijn tuin is kruip ik onder mijn stretsjer en hau daar vandaan alles in de gaaten, Met je ogen dicht hè Keef! roept mijn vrouw, nee natuurlijk niet!, ik slaap niet tijdens mijn werk, en als ik mijn ogen soms dicht heb is dat alleen omdat ik nadenk.
Ik fang de hele dag en de hele afond van alles, het liefste grassprieten, maar soms probeer ik ook insektjes te pakken, of mijn plestik dobbelstenen, of dus de handen van mijn mensen, het maakt me niks uit als ik een tijger ben, dus toen er ineens een metaalen rek stond op mijn gras, waar allemaal natte dingen aan hingen (folgens mijn vrouw heet dat een wasrek, dat kan best) wist ik meteen wat ik moest doen: ik sloeg mijn nagels in een grote lap en probeerde me zo omhoog te trekken!, ik focht met de lap, mijn mensen zaten te lachen en froegen wat ik aan het doen was, zagen ze dan niet dat ik tuintijger Kever was?, het lukte me niet om omhoog te klimmen, dus ik liet me zakken en ging tegen het gras trappen, want dat doen tijgers in het wild ook.