Hoi lieve vriendjes, mijn mensen hebben het nu best wel druk met spulletjes inpakken (en straks ook weer uitpakken dus ik vraag me soms wel af waarom ze dat allemaal doen?) en ze gaan ook werken met een kwast en verf en zo.
Ik mag daar niet bij zijn want ze zijn bang dat ik dan misschien pootafdrukjes maak op de vloer of dat ik met mijn vacht tegen de verf aan kom. Dat is niet zo erg denk ik want veel verf is wit en dat is mijn buik per slot van rekening toch ook al gewoon dus misschien dat het dan niet zo erg opvalt? En ik denk juist dat het super leuk is als onze pootafdrukjes overal staan. Dat maakt het allemaal extra speciaal toch?
Tuin
Maar goed, ik heb verder niet vreselijk spannende dingen beleefd deze weken behalve dan natuurlijk het Weilandfeest van Joep! Dat was natuurlijk helemaal geweldig! Zoiets zou ik wel vaker willen doen natuurlijk! Mijn mensen zeggen dat we straks ook een heel grote tuin hebben maar niet ons eigen weiland maar we mogen wel naar buiten om alles te verkennen. Misschien kan ik er met mooi weer ook een barbecue organiseren of een vijverfeestje of zoiets. Zou natuurlijk wel gezellig zijn als jullie dan ook allemaal willen komen.
Visite
Molly en Dropje willen deze keer wel even wat vertellen over visite. Zij vinden dat namelijk nogal spannend. Om heel eerlijk te zijn, voor mij hoeven er ook niet steeds andere mensen in huis te komen hoor. Ik doe dan in het begin even alsof ik bang ben maar eigenlijk ben ik 
dat helemaal niet want ik ben vooral nieuwsgierig en kom dan na een poosje gewoon eens kijken wie er eigenlijk binnen zit en of ze wellicht wat lekkers voor ons meegenomen hebben. Dat laatste is immers altijd mooi meegenomen en dat geldt ook voor een aai over mijn bol. Die wil ik altijd wel krijgen. Bovendien is een tas die ze meebrengen altijd interessant, je weet maar nooit wat erin kan zitten. En zit er nu niets van je gading in, dan kun je altijd een poging wagen er zelf in te gaan zitten. Dat is altijd oké.
Molly en Dropje vinden visite nogal eng. Dat was altijd al zo maar dat is nu nog steeds, ook al wonen ze hier al lang. Zij kruipen onder de bank of rennen de tuin in om zich daar te verstoppen onder een struik of achter het tuinhuis. Zij hebben wel wat tips voor de bange katten onder ons trouwens. Hoor je de deurbel, zorg dat je jezelf meteen in veiligheid kunt brengen en kruip ergens in of onder. Een bank of stoel functioneert prima maar onder het grote mensenbed is ook een aanrader. Heb je een tuin en zit de visite binnen? Dan ga jij als kat gewoon lekker buiten liggen. Kies een plekje waar ze je niet zien of ga super stil ergens liggen of zitten, dan word je ook niet erg snel ontdekt.
Veilig
Is de visite weg? Dan kun je jezelf gewoon weer laten zien aan je eigen mensen natuurlijk. Wel even alles goed besnuffelen om zeker te weten dat de situatie veilig is. Vergeet daarbij zeker niet om alle vertrekken in huis te bekijken want je weet immers maar nooit. Stel nu dat er nog ergens iemand verstopt zit, dan moet je dat wel weten natuurlijk. En vind je het toch wel spannend maar durf je jezelf te laten zien? Super dapper hoor en ga zeker voor een knuffel zouden we zeggen. Moos hier is wat dat betreft de held: hij is niet bang van mensen die hij niet kent en laat zich gewoon aaien. Niks mis mee als je dat durft. Maar niet iedere poezel is nu eenmaal even dapper. Dat geeft niks, want je bent gewoon helemaal goed zoals je bent. Dat iedereen daar anders in is, is alleen maar goed hoor.
Bak
O ja, op de foto lig ik de op plastic bak waar ik het vorige keer over had. En onder de struiken…het was namelijk nog steeds erg warm. Denk je nu, is dat Lucky wel? Nou, ik ben het heus maar je kunt mijn snuit niet goed zien natuurlijk als ik daar lig. Hannes doet dat ook, onder struiken of zelfs onder het blik met wielen liggen. Daar heb je schaduw heeft hij me verteld en hij heeft nog gelijk ook. Ik ga hem echt wel missen denk ik als we straks in een ander huis wonen maar daar zijn misschien ook wel weer andere buurtpoezels, zouden jullie niet denken?
Knuffels van Lucky
Als het zomer is lijkt het alsof de tijd in mijn tuin stil staat, elke dag is hetzelfde: er is zon en het wordt lekker warm, daar ben ik blij mee want ik hau van zon en warmte, er gebeurt dan niet zoveel en iedereen doet het rustig aan, omdat het veels te warm is om druk te doen.
Alle tijden komen bij elkaar in het hart van dat kleine stipje dat Kever heet, mijn hart heeft heel veel ruimte voor mijn mensen en al mijn vrienden en alle sterren, en ik ben vol van geluk met alles wat in mijn hart zit, nu ben ik hier, froeger waren er andere katten, en laater weer nog andere katten, maar er blijft altijd iets achter, ook van mij; herinneringen, liefde, en vlinders.
Nou, nog één keertje dan, en dan hou ik er echt over op… Maar ik ben zó blij dat iedereen op ‘t Eerste Grote Weilandfeest 2024 het zo enorm naar hun zin heeft gehad!
waren fantastisch, geduldig en behulpzaam waardoor ontelbaar veel vrienden met een diploma of een certificaat van deelname naar huis gingen. Er zijn angsten overwonnen, nieuwe talenten ontdekt en iedereen hielp elkaar een pootje als dat nodig was…
Nou ja, misschien dat ik nog wel een dagje strand ga doen, gewoon om lekker te wandelen door de duinen en pootje te baden in de branding. Voorlopig hoef ik niet op jacht want m’n vriezer ligt nog vol met muizenburgers, -fileetjes en -satee, in de vriezerdoos tussen de krentenbollen en de ijsjes. Geen betere raad dan voorraad!
Het was superheerlijkfijn toen het warme weer kwam, de zon scheen en toen ik in de zong ging slapen werd mijn hele vagt warmer dan warm. Ik wilde foor altieit in de zon slapen, alleen diep van binnen zei mijn gefoel: opletten, Bertje.
Ajoooo Allemaal!
