Lucky over Dropje en Moos

Hoi lieve vriendjes, hier ben ik weer vanuit wederom een warm en zonnig Krullieland. Mijn mensen zeiden iets van een vierde hittegolf (dat zeiden ze op de radio in de auto geloof ik) maar voor mijn gevoel is het gewoon een heel lange periode waarin het warm is.

Vorige week hadden we wel een paar keer regen en dat even wat anders dan we gewend zijn. De plantjes en bloemetjes vonden het allemaal fijn en de vogels spetterden nog harder dan anders in hun badje. Het rook ook echt naar regen in de lucht en ik heb die lekkere koele geuren ook heel goed staan opsnuiven want ik vond het heel bijzonder. We doen ook gewoon water met de gieter in het bakje hoor als het droog is zodat de vogels zich lekker kunnen wassen en eruit drinken. Dat is ook belangrijk om te doen. Egeltje drinkt er ook uit en ze krijgt nu iedere avond kattenbrokjes. Ze eet het bordje helemaal leeg dus dat is goed.
We krijgen hier goed brokjes en daar is ze het duidelijk mee eens. Ik ben nog altijd benieuwd of ze ook kleine egeltjes heeft maar die hebben we nog niet gezien. We wachten het af.

Jarig

Afgelopen zaterdag was mijn zusje Dropje jarig. Ze is 13 jaar geworden dus dat is toch een mooie leeftijd. Ze zit veel bij Molly en ze heeft tegenwoordig een speciale tas waar ze graag op ligt. Die is niet per se voor een kat bedoeld maar dat maakt niks uit. Ik ga ook graag op van alles en nog wat liggen en dat hoeft niet altijd een mandje te zijn dat voor katten is. Ik heb haar verteld dat ergens op liggen prettig is en dat heeft ze goed begrepen. Dropje is een slimme poes en ze houdt er het meeste van dat alles altijd hetzelfde is. Dat vindt ze prima en daar is ook zeker niks mis mee. Ze heeft wel een hapje slagroom gekregen toen ze jarig was, want daar houdt ze van. Wij hebben uiteraard ook meegedeeld daarin en voor haar gezongen.

Broers

Het wordt niet zo’n lang verhaal deze keer omdat mijn mensen het nogal druk hebben en ik niet heel lang aan de laptop kan zitten maar ik wilde graag even wat vertellen over Saame.
Het heeft wel een tijdje geduurd maar Moos en ik zijn inmiddels echte broers van elkaar geworden en we doen dingen samen. Dat is erg fijn. We gaan samen in de ren, kijken samen naar de vogels en egeltje, speuren samen naar kleine beestjes en proberen die te vangen en wat iets nieuws is: we kunnen samen eten van één bord! Oké, eerlijk is eerlijk, het moet erg lekker zijn wat erop zit maar dat komt vaak wel goed. Onze mensen gaan in de winkel of online naar verschillende soorten voer kijken (we hebben het dan over van die blikjes en zakjes met speciaal natvoer) en ze hebben nu wel in de gaten welke we het lekkerste vinden.
Uit hun soort onderzoek is gebleken dat we het liefste vis uit een rood zakje hebben of uit een blikje met een blauw streepje erop. Eerlijk waar, kip is ook lekker maar bij vis loopt ons het water al in de bek dus daarvoor gaan we nu. We zijn wel voor zo nu en dan wat variatie dus niet alle dagen hetzelfde als het kan maar ik denk dat onze mensen dat inmiddels wel door hebben hoe het werkt. Er werd heel erg lekker natvoer op een bord gedaan en toen hebben Moos en ik tegelijk onze koppen er bij gestoken en hebben samen gegeten. Dat was best prettig en er is niks mis met delen.
Oké, op de andere foto kunnen jullie zien dat we ook allebei nog een eigen bakje hadden om onze buikjes aan rond te eten maar ach, als het lekker is maakt het niet uit dat het op één bord zit. We delen wel.

Bank

Saame is toch echt het fijnste wat er is want we liggen nu ook dicht bij elkaar op de bank. Niet altijd maar vooral in de avond.
Eigenlijk wil mijn vrouw dan het liefste daar zitten op de bank om te netflixen of zoiets zegt ze dan. Ik ken dat niet, want ik kijk daar niet naar maar zij vindt het mooi zegt ze dan. Als Moos en ik daar al samen liggen, dan kiest zij wel een andere plek. Daarvoor zijn wij katten en wij liggen gewoon op de beste plek in huis. Soms kan ze ook tussen ons in zitten. Dat hoeft niet maar het is wel fijn want dan kan ze ons tegelijk aaien en knuffels geven. Niks mis mee om zo saame te zijn.
Knuffels en kopjes voor jullie allemaal en we hopen dat iedereen het fijn heeft nu en misschien hebben jullie mensen wel vakantie? Dan is er nog meer saame dan anders natuurlijk.

Lucky

Kever heeft een mening over fechten

Net toen ik dacht dat mijn zomer heerlijk rustig was, kwam er ineens een nacht waarin zoooveel gebeurde dat ik er helemaal moe van ben, het was een afontuur, maar ik weet niet of ik het nau leuk fond of juist niet.

Het begon op een afond heel laat, ik lag gewoon rustig in mijn tuin, in het donker, Juultje liep bij de buuren te scharrelen, mijn vrouw was bezig met wat ze altijd allemaal doet foordat ze naar bed gaat, en mijn man zat nog achter de kompjoeter, er was niks biesonders aan de hand.

Plof

Tot ik ineens een harde plof hoorde, en daarna weer een geluid dat ik niet kende, maar nu dichterbij, ik keek omhoog en zag dat er zomaar een wit met ooranje kat op mijn hek was gesprongen, de kat begon keihard WOEWOEWOE te doen, hij leek wel een beetje op een hond of een wolf die huilt, mijn vrouw kwam kijken maar zag niets en ging weer naar binnen, en ik snapte dat ik er alleen voor stond.

Ik was al een beetje nerfeuserig van het WOEWOEWOE, en toen de kat ook nog naar beneeden sprong, mijn tuin in, moest ik een beetje blaasen, ja loogies toch?, ik deed helemaal niets en dan wordt er zomaar naar me geWOEWOEWOEd, dat is niet eerlijk, en ik hau niet van oneerlijk dus ik stond op en liep naar de kat toe, ik wilde eens snufsnuffen wie dat nau presies was.

De kat schrok, daar schrok ik weer van, en ineens waren we aan het fechten, zooo heee ik maakte hele harde geluiden en de andere kat ook, we sloegen elkaar met onze pooten, we fielen over elkaar heen en rolden zo de planten in.

Mijn mensen kwamen naar buiten rennen, met lampen (die heeten zaklampen folgens mijn vrouw) en de kat rende snel weg, mijn man kontroleerde mijn lijf, om te foelen of ik kapoo was, en daarna deed mijn vrouw dat nog een keer, ze foelde dat ik helemaal in orde was, ik had mijn haaren heel hoog gezet en ik leek wel een beer zei ze, maar ik was fooral bang.

Mijn mensen hebben een tijdje gezocht naar de andere kat, ze hadden het jongetje herkend dat al eens eerder was geweest , gelukkig was het jongetje nu rustiger en ferstopte zich, hij deed niet meer fechten, en ik ook niet, en ik ging maar op de teegels liggen, languit, ik was keimoe.

Mijn mensen wisten niet zo goed hoe het nau ferder moest, maar ineens was het jongetje weer uit mijn tuin, hoe dat kon wisten mijn mensen niet en ik ook niet, alleen zijn bandje lag er nog, mijn man tilde mij ons huis in, dat was feiliger fond hij, ik wilde het liefst de hele nacht buiten rondloopen om op te letten maar dat ging dus niet door, ik moest de hele nacht binnen blijfen.

Buiten

De folgende ochtend mocht ik weer naar buiten, ik heb oferal gekeeken maar alles was rustig, mijn vrouw is het bandje terug gaan brengen naar de mensen van het jongetje, zij legden uit dat hij stiekum naar buiten was geklommen, hij was al weer thuis en moet nu weer binnen blijfen.

Ik sliep de hele dag in mijn tuin, zooo heee wat een afontuur was dat geweest!, mijn mensen waren helemaal ferbaasd dat ik ging fechten, in de zes jaaren dat ik hier woon heb ik dat nog NOOIT gedaan, ik was zelf ook ferbaasd, ik wist niet dat ik dat kon en ik denk niet dat ik het NOG een keer doe, ik deed het omdat ik bang was en het jongetje ook, dan is het eigenlijk toch stom dat je gaat fechten?, gelukkig maar dat we allebei foorzichtig deeden en geen wonden hebben, maar we hadden gewoon rustig moeten doen, dat was beeter geweest, nau ja, ik weet in ieder gefal helemaal 1000 proosent zeker dat ik ruusie stom find, het is veel leuker om vrienden te zijn.

****

Ik tetter ekstra hard voor vreede, juist nu!!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep kijkt terug op het Grote Weilandfeest 2026

Proefdraaien op vrijdagavond voor het feest

De afgelopen week heb ik eigenlijk weinig anders gedaan als dutten, knuffelen, wandelen en releksen. Omdat het vorig wiekent weer een gezellige drukte was op het Derde Grote Weilandfeest.

En ik was niet de enige die het nog even rustig aan deed, want heel veel feestneuzen hadden toch ook wel een paar dagen nodig om weer helemaal bij te komen.
Geen wonder ook, want hoewel de opening eigenlijk pas zaterdag om twaalf uur was, stonden de eerste bezoekers al om zeven uur ‘s morgens geduldig voor het hek te wachten. Ze kwamen van ver, en ik kon ze natuurlijk niet voor een dichte deur laten staan, dus ik liet ze binnen en maakte een ontbijtje voor ze klaar, dat er na zo’n lange reis best in ging.
En het kwam mooi uit dat er al een paar extra pootjes in het weiland waren, want het ontbijt was nog maar net achter de kiezen of de eerste koelwagen van Muisbezorgd kwam al aanrijden.

Feest

Nadat die eerste wagen gelost was, volgden de andere koelwagens van Muisbezorgd elkaar snel op en in korte tijd stonden alle muizensateetjes, GBK fileetjes en alle andere delikatessen die de dagen ervoor gevangen, schoongemaakt, gemarineerd en verwerkt waren in de vijf koelcontainers onder de bomen in het weiland. Het feest kon dus bijna beginnen, want de ene na de andere feestneus arriveerde. Veuls te vroeg natuurlijk, maar we waren zó blij om elkaar weer te zien dat we de tijd gewoon vergaten. Er was te veel om bij te mauwen en te blaffen.
En hoewel ik ‘t niet van plan was, werd ik door alle aanwezigen om even voor twaalf uur naar de ingang van het feestterrein gedragen, want iedereen vond dat ík het feest moest openen. Alle aanwezigen en ik gingen terug naar het toegangshek, er werd een feestelijk lint gespannen en ik kreeg een schaar in m’n poten gedrukt om dat lint door te knippen.
Dus toen na een paar woorden van welkom het lint op de grond viel rende iedereen langs me heen, luidkeels enthousiast mauwend en blaffend, alsof ze nog niet eerder een poot in het weiland hadden gezet. Terwijl sommigen al een paar uur eerder het hele terrein grondig hadden verkend en doorgesnuffeld.
Met zulke vrienden kun je mooie feesten bouwen.

Proeverijtent

En hoewel het niet de opzet van het Grote Weilandfeest is, gingen er toch een paar hartjes sneller kloppen in dat grote weiland, met als gevolg dat er nog voor het einde van het feest twee heuse furrkeringen ontstonden tussen Kianjo met Leonard, en Muissie met Beertje. Heerlijk om mee te maken, en ik wens beide stellen een mooi, gelukkig en heel lang leven saame toe!
Misschien zijn er wel meer bezoekers voor elkaar gevallen waar ik nog geen weet van heb, maar die hun relaasie liever in alle stilte willen opbouwen. Daar heb ik alle respekt voor, en misschien horen we daar dan later, of op het volgende Grote Weilandfeest meer over.
Wat ook een daverend succes was, waren de door bezoekers meegebrachte lekkernijen, die zolang de voorraad strekte, verkrijgbaar waren in de proeverijtent. Het liep er, net als vorig jaar, weer storm en de eerste die met een lege kraam kwam te staan was Pablo, die zelfgemaakte Muizen knabbel stengels en Limburgse Muizenvlaai met Catnipsaus had meegenomen. Jammer genoeg was ik net te laat om die te kunnen proeven, dus ik hoop er volgend jaar uit eigen ervaring iets over te kunnen mauwen maar voor de heerlijke Catnipsaus en de insectenkroketten van Jajim en FrouFrou en de ndrukwekkende Kasselermaus van Muissie was ik gelukkig nog net op tijd. Dank je wel aan iedereen die uren voor de proeverij in hun keuken hebben gestaan, want wat ik verder ook nog wel heb kunnen proeven smaakte overheerlijk, dus de proeverijtent komt volgend jaar ook zeker terug.

Workshops

Saame denken aan alle mooie Sterren achter de Regenboogbrug

Ook de wokkelglijbaan was dit jaar weer een succes. Ooit neergezet op het Eerste Grote Weilandfeest in 2024 als onderdeel van mijn workshops zwemmen en duiken voor beginners en gevorderden, is de glijbaan nu uitgegroeid als plezierige onderbreking op een warme dag, en als romantisch uitzichtpunt over het feestterrein in de schemering, avond en nacht.
Heel veel feestgangers hebben de vele trappen omhoog beklommen en iedereen was dolenthousiast.
En hoewel het aanbod van workshops dit jaar een beetje klein was, werden ze wel heel druk bezocht. Met name voor de workshops ‘binnendeuren openen’ en ‘medicijnen weigeren’ was veel belangstelling, maar iedereen die dit jaar een workshop heeft willen geven, dank je wel voor jullie inzet. Ik heb weer veel bijgeleerd, maar dat ga ik natuurlijk niet allemaal aan m’n personeel mauwen. Daar komen ze vanzelf nog wel achter.

Dank

Natuurlijk wil ik hier nog mijn grote vriend Japie en alle (aspirant) medewerkers van Muisbezorgd even in het zonnetje zetten, want zonder hun onuitputtelijke inzet was er geen derde editie van het Weilandfeest geweest omdat er dan niets te eten, knabbelen of te snekken zou zijn en de barbeknoeis leeg zouden zijn gebleven. En op een lege maag is het best moeilijk om feest te vieren lijkt me.
Maar een speciale dankjewel gaat naar Tante Luna Poes, die ondanks haar drukke weekend toch nog een hele spannende Donkermuis heeft weten te organiseren. In november komt er weer een nieuwe Donkermuis, dus hou de groepspagina van het Weilandfeest en de pagina van Luna Poes in de gaten voor meer info.
Natuurlijk ook een enorme dankjewel naar Muissie, die de tijdens de afgelopen Donkermuis halverwege de tocht met een kattastische Koek- en Catnipkraam stond, en aan Ropi, die aan het eind van de dropping een heerlijke barbeknoei had voorbereid, wat samen met de Frietkar van Jan een prima combinatie was.
En niet te vergeten, ook een dank je wel aan iedereen die naar het weiland is gekomen, jullie waren weer geweldig…
Kortom, het was weer een Weilandfeest waar nog lang over nagemauwd en nageblaft gaat worden. Tot volgend jaar!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila mienister van zachte zaake is terug

Lieve allemaal, ik ben het, Mila mienister van zachte zaake. Ik ben er weer om mijn woordjes te delen. Ik meelde Ollie en mevrouw Bert of ik weer saame om en om mag doen met Ollie en dat was meteen zo goed. Ik vind het heel fijn dat ik weer terug ben want me eigen heb jullie zo heel erg gemist!

Waar was ik? Ik was thuis bij mijn vrouw. Nou ja, mijn vrouw was bij mij. In de tijd dat ik hier geen woordjes aan het maken was, was ik mantelpoes. Ik was een mantelpoes voor het psiegiese van mijn vrouw en dat was heel moeilijk.
Mijn vrouw had heel veel problemen in haar hoofd en die dingen telkens maar niet weg. Het waren soms hele stomme gedachtes die dan inees er waren en mij vrouw deden plagen. Er waren zinnetjes en woordjes zoals ‘je bent stom!’ die dan in haar hoofd kwamen en daar moest ze tegen vechten. Dat was heel erg zwaar. Ik zag mijn vrouw elke dag met traane in haar ooge en ik deed zoveel mogelijk kopjes geefe.

Psiegies

Mijn vacht werd nat van haar traane maar dat maakte mij niks uit want dat doe je voor elkaar. En ik kwijl ook op haar en daar zegt ze ook niks van. Ik denk stiekem dat ze mijn kwijl helemaal niet erg vindt. Maar eefe terug naar het psiegiese.
Soms ben ik onzeker van mezelf en dat weet ik. Dat is ook psiegies. Want je hoofd zegt het een maar je lijf misschien het ander. Dan is er herrie in je hoofd en dat kan heel moeilijk zijn. Want welke emoozie hoort daar nou bij? Ben je dan boos of bang? Heb je misschien traane van verdriet of zit je zo klem dat je niks meer kan?
Mijn vrouw en ik zijn heel open ofer het psiegiese omdat het nog stees taboe is. En ik snap werkelijk niet waarom. Iedereen heeft toch psiegies? Iedereen denkt dus iedereen heeft een psiegiese.

Mijn vrouw kampt al jaren met zomerdeprezzie en vooral in de zomer omdat dan de dagen te lang zijn en te licht. Ze vindt de temperatuur veel te warm en ze kan haar draai dan niet vinden. Ze slaapt dan slecht en eet maar voor de helft omdat het zo’n raar warm weer is. Nu was het zo dat mijn vrouw geen energie had en ze kwam heel feel kilo’s aan voor een maatje meer maar dat wilde ze helemaal niet. Ze wil geen maatje meer zijn zoals ik. Ik vind dat prachtig maar zij wil slank zijn van zichzelf en dat is ook prima.
Toen was ze naar de dokter gegaan en die gaf haar medicijnen en die werkte goed maar het duurde eefe voordat ze werkte. Ze had heel veel last van haar buik en zij moest ook regelmatig naar haar bak. Ja wij hebben geen taboe. Zij moest ook naar haar bak en dat is normaal.

Voordat ze de pillen van de dokter kreeg was ik bijna elke dag met haar saame. We deden knuffelen en kopjes geefe en neusje neusje. We deden heel veel praten met elkaar en soms zaten we gewoon stil naast elkaar want soms was dat voldoende. Soms lag ze op de bank en lag ik er vlakbij zodat ik er meteen was als ze wakker was.
Zelf deed ik dan ook een dutje want mantelpoes zijn is best zwaar soms. Altijd elkaar helpen en klaar staan kan soms heel veel energie kosten en daar moet je wel mee om kunnen gaan. Wij weten nog stees niet alles over energie en het psiegiese maar saame met z’n allen lukt het ons wel.

Advies

Mijn vrouw heeft nu gelukkig heel veel hulp van mensen en ze praat heel veel met ze. Ook doet ze nu weer wandelen zodat haar hoofd leeg komt. Ze is weer wat vrolijk en ze heeft op internet hele liefe mensen leren kennen die een beetje met de zelfde psiegiese zitten. Dan heb je steun aan elkaar en dat is fijn. Binnenkort komt de herfst zegt ze en dat vindt ze heel fijn want dan worden de dagen weer korter en dan is het donker buiten zodat ze beter slaapt.
Maar nu eefe mijn advies voor iedereen die psiegies heeft. Je bent niet alleen en er zijn mensen die je kunnen helpen. Je bent goed zoals je bent en je hoeft voor niemand te feranneren. Waar je ook doorheen gaat, je kunt het want mijn vrouw doet het ook. En stap voor stap is helemaal prima hoor, het is geen race. Soms duurt het wat langer en dat is helemaal okee!!
Dit waren mijn woordjes voor vandaag. Ik geeft iedereen een zacht neusje voor wie het wil en nodig heeft.

Poot getekend, Mienister van zachte zaake, Milamuis

Jajim en Frou Frou over feest vieren en bijkomen

Miauw lieve allemaal, we hopen dat iedereen zo goed als mogelijk furkoeling kan vinden en dat jullie rustig aan doen. We hebben al veel furkoel tips en katvies van furriendjes erbij geleerd, en het leuke is dat iedereen ook allerlei leuke variaties heeft met snackies.

Jajim: “We hadden een tijdje terug een bijzondere dag en voor de tweevoeters heet het vaderdag. Maar zoals jullie weten hebben we een mensenbroer. Die noemen we altijd al zo. Onze kater-papa’s kennen we allebei niet. Hoe hebben we dat dan gedaan op mensen vaderdag?”

Mensenbroer-dag

Frou Frou: “Op zondagochtend hééél vroeg, voelde ik aan mijn snorharen dat het een speciale dag werd. Onze mensenbroer zegt dat het nog nacht was maar daar denk ik anders over. Waar mijn grote zus Jajim nog half lag te dromen over het volgende bakje Catspacho, was ik purr direct klaarwakker door het gesnurk naast me van onze tweevoeter. Die pas net sliep, furtelde hij me even later. Maar goed, het is áltijd knuffel-’o-clock als je het mij miauwt. En omdat het als een speciale dag voelde, was het ook tijd voor een speciale knuffel. Voor het eerst sinds we Saame wonen deed ik voor de furrandering iets mieuws. Eerst stond ik op zoals gewoonlijk; mijn ene poot ging vanuit mijn mand de grote mensenmand in, gevolgd door de andere, onder luide ‘PRRR PRR PRRR’ geluiden. Subtiel als ik ben, stampten mijn voorpootjes op zijn klamme hoofdkussen om het op te schudden en hem met zachte poot wakker te maken. En opeens voelde ik; het wordt tijd voor een mensenbroerdag-knuffel. En ging furvolgens bovenop zijn hoofd liggen. Niet op zijn gezicht hoor! Op zijn haren. Met wat furbaasde geluiden werd ‘ie wakker-wakker en voelde mijn motor op volle toeren draaien. Hoppa, meteen was ‘ie alert. Zijn arm ging richting mijn lijfje en met een schorre stem van de slaap kreeg ik lieve woordjes en een hele zachte ochtendknuffel terug.”

Jajim: “Inmiddels was ik ook wakker geworden. Mijn zusje had die taak al gedekt; liefde geven en met zachte poot wakker maken. Mooi zo, dan was het nu zaak om voor elkaar te miauwen dat er zo snel mogelijk een smakelijk bakje natvoer voor onze neusjes stond. Daarvoor hoeft tegenwoordig nooit zo veel te gebeuren. Met het hele warme krijgen we meowmaals per dag een zo’n bakje of een schoteltje kattenmelk met wat water. Daarom is een hittegolf zo’n straf nog niet, vind ik zelf.”

Frou Frou: “Jullie vragen je misschien af waarom we onze tweevoeter een mensenbroer noemen en niet onze man, of onze papa. Dat heeft een reden. Toen Jajim als klein kittenmeisje bij hem kwam wonen, was onze mensenbroer zelf nog piepjong. Zegt hij zelf tenminste, hij was toen heus al 21 jaar oud. In kattenjaren is dat stokoud zelfs, maar mensenjaren tellen dus anders. Dit heb ik allemaal van horen miauwen hoor, Jajim kan het misschien beter uitleggen.”

Jajim: “Er is wel meer wat ik beter kan, Frou Frou. Zoals bromvliegen vangen, afwassen… En inderdaad weten alleen onze mensenbroer en ik het nog, van vroeger. Jij, kleine Frou Frou, was nog niet geboren en onze inmiddels stralende ster Willem zwierf toen nog rond op de Nassaukade, dus mensenbroer en ik waren met zijn tweetjes. Hij had niet meteen een naam purraat voor me, daar begon het al. En toen kwam óók nog het ofurleg van hoe ik hem moest noemen. Hoezo dan, dacht ik, je bent nu toch gewoon mijn papa? In mijn kittenoogjes is hij namelijk een mega grote reus, maar hij zei dat menig tweevoeter daar anders over denkt. Met andere miauws was hij zelf nog een soort kitten, maar dan in mensen-vorm. Daarom vroeg hij mij hoe ik het zou vinden om broer en zus te worden. Dat klonk me best logisch in de oren en toen hebben we Saame besloten dat het klopte. Zo werden we dus mensenbroer en kattenzusjes.”

Bijkomen

Jajim: “Over feestelijkheden gemiauwd, hebben jullie het ook zo kattastisch leuk gehad tijdens het Derde Grote Weilandfeest van Joep? Wij vonden het supurr om iedereen weer te zien. En we konden voor het eerst de nu al legendarische Hunnebedmuizen proeven waar we op Beestboek wilde furhalen over hoorden en foto’s zagen waarbij het water je in de bek loopt. Toen we thuis kwamen miauwden we onze mensenbroer de oren van zijn kop voordat we tevreden in slaap vielen Saame, dat begrijpen jullie. De reacties op onze Bromvlieg-saus en insecten-kroketten waren nog poesitiever dan furwacht! Zou er ook een Vierde Grote Weilandfeest komen? Dat moet haast wel. Het is inmiddels traditie geworden. Wij hebben voor de zekerheid al een plekje op onze kalender van volgend jaar gereserveerd voor weer een onfurgetelijk Weilandfeest, en Frou Frou is al bezig met een nieuw recept. Het was voor ons binnenpoezen zooo leuk en bijzonder, en ook furmoeiend. Hebben jullie dat ook of is dat een binnenpoes-ding?”

Furkantie

Saame: “We hebben heel veel plezier in het schrijven van de verhaaltjes en vinden het supurr leuk op de site van Ollie. Op het moment speelt er (ook) even iets te veel tegelijk in het tweevoeterleven. Onze mensenbroer kan het niet helemaal bij poten en moet even rustig aan doen, daarom krijgen wij ook wat minder laptop tijd, zowel hier als op Beestboek. We reageren hierdoor ook wat minder vaak maar we blijven jullie furriendjes hoor. Maak jullie geen zorgen, wij komen ook weer terug. Tot binnenkort!”

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou