Alle berichten van Ollie

Wat was er nou met mijn pootje?

Ik leef gewoon mijn leefe, echt waar, en gekke dingen doe ik nooit, zo ben ik niet, en toch gebeurde het dat mijn ene poot rechts foor opeens anders was.
Die deed pijn.
Dus ik dacht niks fan laten merken Ollie, anders moet ik in een taksie naar de dokter. Dus toen de dokter hier kwam foor de prik wist niemand het fan mijn poot.
Nou de dag erna wel.

Hinken

Dat ik een prik moest dat wilde ik niet.
Dus ik deed van nee en mijn vrouw hield me vast en ik spartelde met al mijn kragt in mijn poote, ik kreeg die prik, toen keek de dokter naar mijn tanden en ik weer spartelen en toen eindelijk mocht ik los, nou ik meteen weg naar feilig achter de kastjes natuurlijk.
Het was te feel kragt voor in mijn ene poot, dat wist ik toen erna. Als ik gewoon zat, dan hield ik mijn poot omhoog. Dus dat zag mijn vrouw. “Wat is dat Ollie?” Nee niks.
Maar ik foelde het wel.
Loope was moeilijk maar het kon best, als je hinkt dan kom je goed fooruit.
Alleen dat zag mijn vrouw ook al.
“Ollie kom eens hier.” Ik erheen. Aaien, ook ofer mijn poot. Ik gaf geen kik. En toen later lagen we op het kussen en ze friemelde onderin mijn foet weeges misschien was daar iets mee. Nou weer niks.

Dokter

Die middag kreeg ik een pil tegen de pijn. En toen het afond was, foelde ik nou wil ik speele en ik rennen en rollen en fan alles. Ik ben een jonge kater, ik heb die eenerzjie gewoon. Alleen de dag erna, nou ik kon haast niks meer met mijn poot.
Toen dacht ik wel eefe misschien is het toch goed de dokter. Mijn vrouw belde en de dokter had gezegd fandaag hoeft Ollie niet maar deze week wel als het zo blijft.

Misteerie

En daarna werd het opeens beter. Ik neem nou elke dag die pil, ik doe geen gekke dingen en ik treen minder weeges ik ben liefer dik dan dat ik pijn aan mijn poot heb.
Het is dus vanzelf gekoome en het gaat fast ook vanzelf weer helemaal weg.
Pijn aan je poot, dat is een misteerie.

Hoe mijn ferjaardag was

Ik ga nou eerlijk zeggen hoe mijn ferjaardag was en het was een rare dag. Maar het begon superfijn met knuffels en een gesprek ofer intiemiedinges en hoe goed ik het deed.
En toen ging ik op Feesboek en daar kreeg ik alleen maar lieve woordjes van al mijn vrienden en met fotoos ook nog, ik dacht nou ben ik iemand, ik foel dat ik meetel en dat ik er mag zijn. En met dan gefoel ging ik een dutje doen.

Raar

Het was ook een beetje raar in mijn gefoel. Het ochtendhapje met mijn druppeltjes smaakte anders, maar niet fies dus ik kon het gewoon eete en dat deed ik ook.
Ik werd er langzaam fan. De zon scheen en ik lag in het warme en dat ik niet meer goed kon denken dat was geeneens erg.
Mijn middageete kwam later ik dacht nog wel waarom is dat.

Bezoek

En toen kwam er bezoek. Ik hoorde de deur beneden dichtgaan en mijn vrouw kwam de kamer in met een andere vrouw.
Ik zat net in de fensterbank en ik kijken fan wie is het. En toen kwam er een lugt in mijn neus en ik wist het opeens: de dokter! Nou moet ik die prik! Opeens kon ik weer wel nadenken dus ik wist, wegweeze hier. Ik meteen uit de fensterbank, achter de kastjes, in een hoek.
– Ollie, Ollie riep mijn vrouw.
– Toe nou.
De dokter zat in haar tas. Ik bewoog niet. Mijn vrouw wilde dat ik kwam.

Nou en na een poos liep ik naar de andere kant had ik nooit moeten doen!! Mijn vrouw greep me, ik werd wild, de dokter prikte, toen wilde ze mijn tanden zien ik dacht nou bijt ik dat lukte niet en opeens mocht ik weg.
Ik weg!!
Eefe later ging de dokter ook weg.

Lief

Toen kwam het middageete en ik wilde ook helemaal graag knuffels ik was er zo aan toe. En daarna ging ik slaape en weer op Feesboek kijken dus eerlijk waar, al die liefe woorden van mijn vrienden dat was het allerbeste van de hele ferjaardag dankjulliewel!!!

Wat is het allergies wat ik heb

Als kater zijnde kun je allergies zijn foor alles en niks. Dus ook als je stof in huis hebt, of iets van plestik of iets anders, als je er niet tegen kunt dan kun je er niet tegen en dan foel je dat. Dat heb ik dus met eete.

Diejeet

Toen ik hier pas was toen had ik heel feel spanningen. Ik moest rennen en ik deed BAM met mijn pootje dat was aagressie het zat in me. Rennen is goed dat weet ik, maar als je steeds moet rennen ook al ben je moe en je wil eigenlijk niet, dan is het anders. En ik had ook jeuk, in mijn vacht zaten kleine stukjes, je hebt allemaal witte puntjes zei mijn vrouw, dat hoort niet.
Eerst dacht iedereen, dus mijn vrouw en de dokter, dat ik moest wennen. Dacht ik ook. Maar ik bleef moeilijk en raar, er was iets aan de hand. Ik ging ook naar de dokter foor kontroole. Nou en een tijd later toen kreeg ik diejeet. Het was best lekker, er waren brokjes en ook gewoon afondeete op een bord. De dokter zei hij mag helemaal niks anders in zijn lighaam. Geen sneks, alleen diejeet.

Tijd

Eerst bleef ik rennen. En daarna langzaam minder. Ik kreeg ook druppeltjes tegen de spanningen in mijn kop.
Het duurde weeke en weeke en mijn vrouw zegt nou fan het waren drie maanden en toen werd ik langzaam anders. Ik kreeg meer rust. Ik kreeg minder jeuk. Ik had minder aagressie.
En toen kon ik gaan wennen want dat moest ook nog, dat kun je niet oferslaan.

Er was een keer toen had ik een hapje in de keuken gefonden, het lag er gewoon. Dus ik at het op. En meteen die afond moest ik weer rennen en ik was raar in mijn kop, het duurde dagen en eerlijk waar als je zo moet doen en je wil eigenlijk niet, dan ben je ongelukkig.
Het ging ofer en toen was ik weer normaal.

Dus dat is mijn allergies, het is met eete. Het is lekker spul en ik eet het ook van mijn vrouw haar fingers dat heb ik zelf bedacht het is intiemiedinges op mijn manier.

Waarom ik mijn vrouw wil wassen

Het is mijn roetiene dat ik elke ochtend naar de badkamer ga, weeges dat is normaal en ik doe dan ook knuffels en ik trappel op de badjas. En ik zie dan ook dat ze zich wast en dan met de handdoek en dan kleren, ik let op die dingen fan wat doet ze allemaal.
En ik moet fan haar ook zeggen dat ze schoon is op haarzelf weeges anders mocht ik dit ferders niet schrijven dus dat heb ik nou gedaan.

Het is dus zo dat ik de laatste tijd foel van ik wil haar wassen. Ik doe haar hand fooral en ook soms ofer haar arm en heel af en toe op haar hoofd daar ben ik niet zeker fan of dat moet.
Eerst ging het goed. Ze zei fan wat lief Ollie. En ze lag stil dus ik kon wassen en ik moet ook zeggen, ik doe altijd mijn best net als op mijn eigen vagt. Dus niks zagt en langzaam zo’n jongen ben ik niet. Ik ga goed liggen dat ik de ruimte heb en dan begin ik met alle kragt die ik heb.
Nou al gauw hoorde ik fan Hè-Ollie.
Het deed pijn zei ze. Het was te hard. Ze deed haar arm weg en dan kon ik niks meer dat is toch stom.
De hand mag wel zei ze.

Ik find het stom. Weeges elke afond fraagt ze of ik een fijne dag heb gehad en al die dingen meer en ook of ik me heb kunnen uiten in hoe ik ben, dat is belangrijk dat weet ik ook.
Wassen is dat ik me uit. Dat ze dan naar mij ruikt zoals ik ook een beetje naar haar ruik, dat is de lugt van thuis.
Het gebeurt nou bijna elke keer dat ik Hè-Ollie hoor en eerlijk waar, ik weet niet of andere huiskaters en huispoezen dat nou ook hebben of ben ik de enige?

Waarom ik nou weer te dik ben

Het ging best goed met slank en atleeties worden en ik geloof ook dat ik het was, hoe lang weet ik niet, maar wel eefe, ik ben ook zo een keer op de foto gegaan, maar ik weet nou ook, ik ben weer dikker dan ik moet zijn.

Hoe kan dat nou.
Ik was atleeties en nou niet meer.
Mijn vrouw friemelde aan mijn buik en zei dat ik weer een tummie had en dat er iets moet gebeuren.

Nou is het zo dat ik allergies ben dus ik kan geen sportbrokken of ander slank-eete, ik moet diejeet hebben en houden dat mag niet anders foor mijn gezond.
Dus ik kreeg minder eete.
Toen kreeg ik minder eete met de luns en met het afondeete, dus wel twee keer.. Dat is toch poosietief. Alleen ik kreeg ook minder brokjes. Eerst een beetje minder en toen nog wat minder. Nou heb ik elke ochtend bijna alle brokjes op. En ik hou fan brokjes. Ik wil meer. Lekker eete en kraake. Ik heb nou ’s avonds laat dat ik mijn brokjes krijg dan ga ik meteen lekker dooreete, dat doe ik.
Dus eete is eete.
Ik hoef geen honger te lijden zegt mijn vrouw en dan kijkt ze moeilijk naar mijn tummie.

Ik moet nou meer treene dat snap ik.
De flieg kan ik al helemaal.
Muizen heb ik gedaan.
Ik had een spin met fleugels die kan ik nou ook.
Een bal heb ik ook gedaan.

Ik knaag soms op een lintje en ik ren soms achter de flieberhengel aan en dan schuif ik over de kranten. Dat doe ik.
Maar geeneens elke dag.

Dat komt ook omdat ik meer rust in mijn kop heb. En ik kan meer genieten van knuffels. Dus nou is het zo dat ik liefer op mijn kussen lig en kriebels op mijn buik foel, dan dat ik door de kamer ren.
Iets moet er feranderen, maar ik weet nog niet wat.