Alle berichten van Chef

Kussen op je kop ja of nee

 Kussen op je kop ja of nee, dat is de vraag waar veel katten mee zitten. Die hebben een mens die dat heel graag doet en ook heel vaak. Het is lief bedoeld. Maar het kan ook belastend zijn. Hoe moet zoiets?

Ik heb er ook ervaring mee, en u weet misschien dat ik met een vrouw samenwoon. Dus dan is het geven en nemen. Alleen zijn we het er niet altijd over eens wie moet geven en wie moet nemen.

Begin

In het begin, toen ik hier pas woonde, moesten we heel erg aan elkaar wennen. Ik wist niet wat zij kon qua knuffelen. En zij wist niet wat ik wilde. Dus toen gebeurde er nog niet zo veel. Een beetje aaien. Dat veranderde best snel.

Proberen

We gingen van alles samen proberen. Wat kon en wat fijn was en vooral wat ik durfde. Want ik ben een kater met een rugzakje, zo heet dat, het betekent in mijn geval dat ik snel onzeker ben en dan voel ik me bang.
Ik ontdekte dat ik heel lang aaien superfijn vond, en kriebels achter mijn oor, en van complimenten hield ik ook, dat is aaien met woorden.

Verder

Zo gingen we verder met oefenen. Ik ontdekte vachthappen dat is dat je vrouw hapjes uit je vacht neemt, heel zachtjes natuurlijk. En borstkroelen heb ik een paar maanden geleden ontdekt, ik voel me dan heel ontspannen. Wat ik ook heerlijk vind is gewoon slapen en dat mijn vrouw dan een hand op me legt en verder niks doet.

Zij wil nou ook meer. Vooral kussen op mijn hoofd. Eerst keek ik van getsie. Nou doet ze het zonder geluid en heel zacht. Dus het is eigenlijk meer superkleine vachthapjes op mijn kop. En het kan alleen af en toe.

Dus

Waar het om gaat is dat je bij die dingen op elkaar let. En dan doe je minder van wat je zelf wilt en meer van van die ander wil. En zo ontdek je dan of kussen op je kop ja of nee is.

 

 

Alle mannen opgelet ik heb een vraag

verkeringHoi katermannen, mensenmannen en andere mannen. Dit stukje is speciaal voor jullie. Het gaat over verkering en wat daar moeilijk of juist leuk aan is. Ik zal het uitleggen.

Apart

Ik heb zelf verkering met Loesje. Zij is een lieve mooie zachte poes en ze woont in haar eigen huis. Daar is ze het gelukkigste. Dat snap ik heel goed want ik ben in mijn eigen huis ook het gelukkigste. We hebben elkaar op mijn Facebook ontmoet en toen leerden we elkaar steeds beter kennen. Al toen ik haar foto voor de eerste keer zag, voelde ik me van binnen apart. En nou heb ik dat nog steeds. Dat ik me apart voel en dan op een superfijne manier.

Gemakkelijk

Hoe gaat die verkering dan, zult u vragen. We sturen elkaar elke dag berichtjes en als er wat is meer. En we mailen ook. Loesje en ik vinden het alletwee fijn op die manier. Maar zij hoort net als ik vaak geklaag over verkering. Dat het zo moeilijk is. Dus toen kregen we het idee om samen een eboek te gaan schrijven en dat heet: Verkering is gemakkelijk.

Wij weten wat er gemakkelijk aan is. Maar we weten niet wat er moeilijk aan is.
Dus toen bedachten we, dat gaan we vragen.

Moeilijk

Dus mannen, wat vinden jullie moeilijk of fijn aan verkering? Maakt niet uit of je ook een kat bent of een hond of een mens, verkering is verkering. Heb je verkering of wil je het graag of denk je dat is te moeilijk voor mij? Laat het mij weten. Dan geef ik antwoord. Als je verlegen bent mag het ook anoniem dat vind ik niet erg.

Loesje gaat antwoord geven op vragen van vrouwen. Maar als je niet weet of je een man of een vrouw bent, dan maakt het niet uit wie je mailt.

mijn mail is: huiskaterbert@xs4all.nl

Als kat moet je je mensen leren ontspannen


Als kat moet je je mensen veel leren. Dat is gewoon zo. Mensen kunnen best weinig van dingen die echt belangrijk zijn. Dan heb ik het niet over een muis vangen of goed aan iets ruiken. Ik heb het dan over ontspannen.

Rustig

Ontspannen is iets anders dan rustig aan doen. Of dan gewoon zitten en voor je uitkijken. Dat doet mijn vrouw, maar ik voel gewoon dat ze aan van alles denkt en dan wordt ze gespannen. Dus rustig aan doen werkt niet.  Ik heb het bewijs. Wat dan wel?

Ver

Wat zeker weten werkt, is gapen. Dat je dan je bek zo ver mogelijk open doet, net of je verder in je lichaam niet meer bestaat en dan doe je dat zo lang mogelijk. Ik bedoel zo lang als het nog fijn voelt. Het beste is als je erna wat nasmakt, maar dat hoeft niet perse. Gapen doe ik thuis altijd voor, maar ze doet haast nooit mee. Ik hoop dat ze het wel leert.

Rekken

Je hebt dus gapen. En je hebt ook dat je moet rekken en strekken als je ergens hebt gelegen. Al slaap ik maar even op de bank, ik spring eraf en begin met rekken en strekken. Voorpoten stevig op het tapijt en dan naar achteren hangen. Dan met de achterpoten op het tapijt en naar voren. Zo rek ik ook mijn lichaam. Het werkt altijd. Al-tijd. En dat ziet mijn vrouw want ze doet het soms ook als we samen aan het bankhangen waren. Maar niet elke keer. Ik wel. Dus dan weet u wie er van ons tweetjes thuis het meeste ontspannen is.

Moe

Wat ik thuis ook voordoe, is dat je moet slapen als je moe bent. Gaat bij mij vanzelf. Maar mijn vrouw wil persé alleen ’s nachts slapen in een bed. En als dat niet lukt, gaat ze klagen. Of ze doet een dutje en dan wil ze toch weer ’s nachts slapen. Dat is te moeilijk voor mij om te snappen.

Dus ik zeg mensen, probeer meer te gapen en ga rekken en strekken. Dan voel je je meer ontspannen.

Over regels, luisteren en gehoorzaam zijn

Over regels, luisteren en gehoorzaam zijn  Over regels, luisteren en gehoorzaam zijn gaat het deze keer. Ik was lekker aan het rollen met mijn tapijtje en dat vertelde ik op Facebook. Toen vroeg iemand wat mijn vrouw daarvan zei.

Nou mijn vrouw vond het leuk. En daarom wilde ze er ook een foto van maken.

Maar de vraag was eigenlijk: Mag jij dat? Daar ging ik toch over nadenken.

Regels

Bij mij thuis zijn er haast geen regels dus volgens mij is het niet streng. Ik mag overal liggen waar ik wil, wanneer ik dat wil. Behalve als ik in het kleine hoekje wil achter de bank en mijn vrouw ziet het dan roept ze: “Adelbert Cornelis!” Zo heet ik voluit. En dan heb ik opeens zin om ergens anders te gaan liggen.

Wat ik echt niet mag dat is:

  • aan kabels knagen (doe ik toch nooit)
  • menseneten (alsof ik dat lust)
  • naar buiten (geen zin in)

Luisteren

Ik vind dat als je samenwoont je naar elkaar moet luisteren. Dat vindt mijn vrouw ook. Dus als ik miauw, dan kijkt ze naar me en ze luistert. En als zij wat zegt luister ik ook en soms val ik in slaap.

Gehoorzamen

Gehoorzamen vind ik moeilijk. Als ze iets zegt van ‘kom eens hier’, of ‘kijk eens naar de camera’, dan doe ik dat alleen als ik het toch al van plan was. Of omdat ik nieuwsgierig ben naar wat er dan gaat gebeuren. Doen wat ze zegt omdat ze het zegt, daar begin ik niet aan. Want ik ben ook iemand. En zij is ook niet gehoorzaam aan mij.

Maar ik vind je moet wel op elkaar letten. Als ik me ’s nachts raar voel dan mag ik altijd naar het bed om haar wakker te miauwen voor knuffels. En als zij weer zo moe is, dan kom ik bij haar liggen op de bank en dan spin ik speciaal voor haar.

Zo is dat bij mij thuis en bij u misschien weer anders.

Bijkomen is belangrijk

 Weet u wat gek is? Dat als je veel meemaakt het best moeilijk is en dat als alles weer normaal is dat je dan juist moe bent. En dan moet je bijkomen.

En ik dacht juist nou kan ik weer van alles doen. Maar bijkomen is belangrijk.

 

Week

Eerlijk is eerlijk, het was best een drukke week voor mij. Elke dag was er weer wat. Eerst kwam er een doos in huis en toen ontdekte ik dat er een stofzuiger in zat. En daar was ik niet aan gewend en toen kwam er weer wat anders en dat was de storm. Herrie buiten voel ik van binnen. Ik ben dan van slag. Dat komt omdat ik een gevoelige jongen ben, mijn vrouw zegt dat dus dan zal het wel zo zijn.

Gewoon

Toen was de storm weg en ik wist dat alles weer gewoon was maar ik voelde me raar. Het was net of ik aan het wachten was tot er weer iets kwam. Ik liep door de kamer heen en weer, op mijn kussen lag ik opeens niet meer lekker en ik had de hele tijd zin in eten, in lekkere kraakbrokjes. Dus ik miauwde nogal. De dag was eigenlijk gewoon alleen ik nog niet.

Bijkomen

“Je moet bijkomen,” zei mijn vrouw.  “En ik ga je daarbij helpen.” Nou, dacht ik, zal mij benieuwen. Wat hebben we gedaan?

  • als ik de hele tijd door de kamer liep dan gooide ze een propje naar me toe en dat vond ik dan opeens leuk om mee te spelen
  • als ik probeerde goed te liggen op mijn kussen dan kriebelde ze op mijn buik en dan kon ik me opeens beter ontspannen
  • ze schudde zomaar brokjes uit mijn brokjesbal en toen kon ik lekker emo-eten

Rustig

Dus nou heb ik ook geleerd, dat bijkomen niet vanzelf gaat. Je moet er iets voor doen. En het is superfijn als iemand je helpt.