Een chip in je kattenlijf, moet dat? Het is best een ding. Mensen hebben geen chip. Dieren wel. De dieren zijn aan het emanciperen, dus we hebben steeds meer te zeggen. Maar straks is het misschien verplicht, dat het van de wet moet.
Hospitaal
Ik zal eerlijk zeggen: ik heb een chip. Toen de mensen van het Dierenhospitaal me van de straat haalden, hebben ze ook een chip in mijn lichaam gedaan. Hun eigen adres staat erin. Dus niet van waar ik woon met mijn vrouw. Want ze zeggen, er kan van alles gebeuren en dan kom je in ieder geval bij ons en dan helpen we je verder. Ja, daar zit wat in.
Verplicht
Nou komt er misschien een wet dat elke kat verplicht een chip moet. Het staat in de krant. Dus elke kat die een thuis heeft of op straat zwerft, moet een chip met een adres.
Het voordeel is dat als je als kat zijnde per ongeluk de weg kwijt bent, dat je dan snel weer naar huis kunt. Dat is belangrijk. Dus daarom is het positief kattennieuws. Ik hoop dat mensen het doen voor hun eigen kat.
Alleen weet ik niet hoe het moet met zwerfkatten. Hebben die dan meteen een thuis?
Meer
En ik vind eigenlijk, dat mensen ook een chip moeten. Op Feesboek heb je van die oproepen dat er een mens vermist is. Dat is zielig. Die mens wil vast ook naar huis. Dat is toch ook belangrijk? Iedereen kan de weg kwijt raken dat je denkt het was hier en dan ben je ergens anders. Dus dan heb je hulp nodig, maakt niet uit of je mens of dier bent. En een chip geeft die hulp.
Ik hoop wel dat er huizen genoeg zijn voor katten en mensen die gevonden zijn. Dat vind ik nog best moeilijk.
Toen ik het zag, wist ik meteen dat het lekker was. Eerst nam ik iets van de saus, want nou ja, dat is het lekkerste dus daar moet je mee beginnen.
Er is een boek uit dat heet Catfulness. Het gaat over dat katten voordoen hoe je moet leven. Dat je in het moment moet blijven. Het boek is een bestseller. En daar wil ik iets over zeggen.
Onder een dekentje liggen is best een ding. Voor mij dan. Ik weet dat er katten zijn die het heel gewoon vinden en die elke dag ergens onder kruipen. Voor mij is dat helemaal niet gewoon.
Hij heeft een grote ronde kop, hij zit op alle social media en hij heeft het superlekkerheerlijk warm. Dat moet een Japanse kater zijn. En inderdaad: hier is Busao, een gelukkige binnenkater uit de regio Ibaraki, nabij Tokio.
Ryuji Tan: “We zetten de toren elke dag aan en dan komt Busao naar de warmte toe. Hij heeft nog nooit een dag gemist.”