Alle berichten van Chef

Minnie: hoe ik Loesje leerde kennen

Loesje Miauw, ikke ga vandaag mauwen oofer Loesje. Ze is nu een hele mooie ster geworden waar ik elke aafond met mijn staartje naar zwaai. Maar ikke wil het hebben oofer hoe ik haar leerde kennen.

Wijs

Dat weet ikke nog goed. Frau zat op de aaipet en kreeg berichtjes van katers en poezen te zien die hun eigen Feesboek hadden. Dat heet met een moeilijk woord algooritme. Hoe meer je erfan kijkt hoe meer je erfan te zien krijgt.
Op een dag sag ze de pagina van Luna. Miauw zei ik, die poes lijkt op mij. Eronder mauwde iemand die een kater van de BBB was. Toen zei Frau: Minnie wil jij ook je eigen pagina? Miauw, dat wilde ik wel. Nou en toen gingen we aan de slag. We zochte een mooie footoo van mij en schreefe een leuk furrhaaltje.
Loesje Als snel kreeg ik een paar fans. Hihi dat vond ik wel grappig. Dat algooritme sorgde er foor dat ik de pagina fan Bertje te zien kreeg. Een mooie, rode kater die elke dag een furrhaaltje online mauwde. En die zelfs een eigen blog had op het wereld wijde brokjesweb! We klikte de blog aan en gingen de furrhaaltjes daar lezen. Ook las ik hun mooie ieboek oofer furrkering.
En zo maakte ik dus kennis met Loesje. Wat een mooie, wijze, stoere poes! En humor had ze ook. Saame met haar soolzusje Katrientje beleefde ze allerlei diegietaale aafonturen. Foorzichtig froeg ik aan Frau of ik een reaksie onder de blog mocht schrijfen. Dat mocht en dus reageerde ik. Ook op Bertje zijn daagelijkse posts mocht ik reageere.

Kopjes

Toen haar soolzusje oofer de reegeboogbrug ging leefde ik met haar mee. Ik stuurde Loesje heleboelfeel liefe kopjes. Na een tijdje gebeurde er iets moois in Loesje haar leefe. Ze werd mamsie fan twee knappe katertjes. Miauw dacht ik foor mij geen kittens hoor. Fond het wel knap fan haar dat zij dat wel kon. En wat was ze er goed in. Toen Doorie zijn broertje een ster werd, saage Frau en ik dat de band tussen mamsie en katertje nog sterker werd. We leefde allemaal met ze mee. Poot in poot en poot in hand.
Loesje Doorie had de groote taak gekregen om ook te gaan bloggen. Ommedat hij nog wel heel jong was froeg Bertje mij of ik niet ook wou gaan bloggen. Dan zouden we het om en om gaan doen. Ikke was zooo trots! En ook een beetje seenuwachtig. Zou ik net zulke goede letters kunnen maken als mijn groote foorbeeld Loesje? Zij wist altijd eksaktprecies wat te mauwen en ze had zulke wijze uitspraake.
Toen mijn eerste blog onlein kwam kroop ik bij Frau op sgoot en gingen we saame kijken of er reaksies waren. Nou en die waren er. Pfiew gelukkig! Er was er ook eentje van Loesje. Ze noemde me Minniedinnie. Dat fond ik een leuke naam. Dus toen ik mijn reaksie naar haar mauwde toen noemde ik haar Loesjedinnie. En dat zijn we altijd blijfe doen. Ook nu ze een mooie ster is noem ik haar nog zo als ik naar haar ster zwaai. En ze blijft foor altijd mijn groote foorbeeld.

Liefie

Mensenoma was reuze nieuwschierig naar wat haar kleinkat onlein had gezet. Dus ging ze mijn blog lezen. Ze vond het geweldig. Eerst las ze alleen mijn blog. Want Frau stuurde die door. Tot ze een keer bij ons was en ikke zei mauw er zijn nog meer bloggers. Ik liet de blog fan Loesje zien. Daar stond natuurlijk ook een footoo bij. Wat een liefie, zei mensenoma. Zo’n mooi koppie heeft ze. Ikke werd er bijna jaloers fan. Toen besloot mensenoma om foortaan ook Loesjes blog te gaan leese. Faak las ze hem nog eerder dan Frau of ik. Dan appte ze fan heb je het al geleese?
Toen mensenoma zieker werd en ze minder energie had om fer te kunnen lopen. Toen besloot ze om elke dag de blog te gaan leese. Al gauw sloot ze alle katjes in haar hart. Maar Loesje bleef ze toch de liefste vinden. Naast mij natuurlijk. De blog was elke dag een lichtpuntje fan haar dag. Toen mensenoma oofer de reegeboogbrug was gegaan froeg ik Loesje of ik tijdens de Hoedjessjoow haar ook mee mocht laaten doen. Dat mocht en wow wat een mooi hoedje had Loesje haar opgegeven. Die footoo staat nog steeds fol trots boofe aan mijn Feesboek pagina.

Ikke wil Frau Loesje, Zusje, Bertje, Doorie en alle andere dieren van de blog heel feel sterkte wensen. En Bertje mag altijd foor hulp naar mensenopa mauwen. Hij weet wat het is als je ineens moet wennen aan een leefe zonder je liefe partner. En nu meer dan ooit tetter ik keihard mee foor freede!

Pootje van Minnie.

Lucky fertelt meer ofer Moos

Moos Hoi lieve vriendjes, mijn blog voor deze keer lag eigenlijk al klaar maar toen kwam het verpletterende en droevige nieuws dat Loes een ster geworden is. We zijn er erg verdrietig over en we sturen veel troostkopjes naar haar vrouw en Zusje. En ook naar alle anderen die het nodig hebben. We gaan Loes heel erg missen. Mijn vrouw heeft met haar vrouw gepraat en zij vindt het wel fijn als we een positieve blog maken, dus bij deze.

Hoi iedereen, hierbij het vervolgverhaal van mijn nieuwe broer. Moos blijft Moos heten trouwens. Zo heette hij al in de opvang en Moos is een zogenaamde afstandskat. Dat betekent dat hij eerder al in een huisje woonde bij iemand. Hij woonde daar met twee andere katten maar omdat zijn mensen niet meer goed voor hem konden zorgen, hebben ze hem naar de opvang gebracht en nu mag hij bij ons blijven wonen. Moos is dus aan mensen en aan andere katten gewend maar nog wel wat verlegen, hoewel dat al erg meevalt zeggen mijn mensen.

Verlegen

Heb ik jullie wel eens verteld dat mijn mensen eigenlijk geen rode kat wilden, ook niet toen ze mij uitgekozen hebben? Nou, jullie zien allemaal wat daarvan terecht gekomen is want ik woon hier inmiddels meer dan 8 jaar en ben toch echt rood met wit. En Moos dus ook. Hij is wat minder donker rood maar zeker wel rood. En hij heeft voor twee witte sokjes en Moos achter twee witte kniekousen. Tenminste zo noemen mijn mensen dat dan toch. Ik heb niks met kousen want die heb je als katermans toch helemaal niet nodig?
Moos durft wel wat over zichzelf te vertellen maar soms is hij ineens verlegen dus help ik hem maar een pootje want zo ineens op de blog voor alle andere poezels en mensen die deze lezen, is natuurlijk best spannend. Ik heb zelf inmiddels zowat 100 keer een blog geschreven dus ik kan hem wel helpen. Maar goed, het begon er dus allemaal mee dat mijn mensen Moos zagen op de laptop. Als een dier in een asiel of opvang woont, dan staat er meestal een verhaaltje en foto’s bij. Zo ook bij Moos. Mijn vrouw heeft dat gelezen en ze dacht wel dat hij goed bij ons zou passen. Omdat Moos al veel minder verlegen is dan eerst, durft hij nu zelf ook wat te vertellen.

Moos

Moos: ik ben een rood witte kater van 8 jaar en word in maart 9. Ik ben net een maandje ouder dan Lucky dus die blijft nog altijd de benjamin hier in huis. Nu ja, ze hebben konijntjes die jonger zijn zeggen ze wel maar die heb ik nog niet gezien want ik ben nog niet buiten geweest. Dat kan wel maar ik ben eerst nog de andere kant van de kamer aan Moos het verkennen. Ik zit sinds een kleine twee weken gewoon beneden bij de rest want om eerlijk te zijn, had ik het boven op zolder ook wel gezien. Ik durfde alleen niet verder dan de eerste traptrede naar beneden dus ze hebben me maar naar beneden gebracht in mijn mand. Geloof me, ik heb me laten horen want dat vond ik niet zo leuk. Dat in die mand.
Ik ben een rustig type, kijk graag de kat uit de boom (of in mijn geval meer vanaf een hoge plank aan de muur), vind vrijwel alles wel goed, houd van klimmen en op hoge plekjes zitten, ben dol op knuffels en lekkere hapjes en kan als een ware circusartiest op mijn achterpoten staan. Ik eet dieetvoer voor mijn blaasgruis en dat komt goed uit, want dat eet de rest hier ook. Mijn vrouw roept nu het volgende: Moos lust werkelijk alles, ook het eten dat zijn mensen krijgen maar dat mag hij niet hebben. Hij lijkt een voorliefde te hebben voor Chinees eten en alles waar saus bij zit. Dan vergeet ik gewoon mijn verlegenheid en ga op tafel alles besnuffelen hoor. Dat doen jullie als katers of poezen misschien ook wel?

Vriendje

Lucky weer hier. Het is voor ons allemaal even wennen dat er een nieuw kattenvriendje bij gekomen is. Soms blazen we zachtjes naar elkaar of we staren een poosje maar we trekken veelal ons eigen plan en doen gewoon wat we altijd doen. Aan Moos wennen we wel en hij ook aan ons. We vinden het sowieso fijn dat we samen kunnen zijn en hij hoort er nu ook gewoon bij. Hij gaat steeds meer verkennen en let wel: daarvoor is hij bij mij natuurlijk aan het juiste adres want ik hoor per slot van rekening toch bij de verkenners. Ik ga beslist vriendjes met hem worden maar alles rustig aan. Dan komt het gewoon goed. De dames kat vinden het geloof ik ook allemaal wel best. Voor Moos is alles hier nieuw maar hij heeft eerder met kattenvriendjes gewoond en is aan mensen in een huis gewend. En hij mag ook de tuin in als hij wil maar hij snapt het kattenluik ook niet zo goed. Net als ik dus. Misschien kunnen we samen bij Dropje op cursus want zij weet perfect hoe er doorheen te gaan.

Knuffels van Lucky en de rest

Kever heeft een mening over een bijzondere lente

lente Afgelopen week was er een paar keer zon, de zon was nog niet echt heel warm, behalfe als ik er presies in ging liggen, dus dat deed ik, het was heerlijk en ik bleef de hele dag buiten, ik schoof met de zon mee door mijn tuin, zodat ik dat warme bleef foelen.

Lente

Het leek wel alsof het lente was, ik keek om me heen en zag dat mijn tuin weer begint te groeien en te bloeien, er zijn al wat bloempjes en ook steeds meer blaadjes, mijn tuin haudt van de zon, net als ik!, er komen steeds meer kleuren en alles ziet er frolijker uit, Mikkie lag op het dak van het schuurtje te rollen van geluk, en Pokon rommelde stiekum in de tuin van de buren, en toch was het niet zoals het moest zijn, ik foelde een schaaduw over alles heen, ik kon die schaaduw niet zien maar mijn hart foelde de kau en het donkere ervan.

Ster

Die schaaduw is het ferlies van Loes, die nau een ster is, Loes die liefde gaf en licht uitstraalde, en Loes was er altijd!, alles is ineens helemaal anders zonder haar, fooral voor mevrouw Loes en Zusje, en voor Bertje en Door, maar iedereen mist Loes en haar mooie en wijze letters, ik krijg nu geen antwoord meer van haar op mijn letters, en daar ferheugde ik me juist altijd zo op!, net als op de heerlijke taarten die ze voor me bakte, ik bakte frietjes spesjaal voor Loes en haar leefeswerk, en dat kan nu niet meer dus mijn frietuur is foorgoed gesloten.

Uitfinden

We moeten ferder maar we moeten nog uitfinden hoe we dat gaan doen, konden we het maar aan Loes fraagen, Loes zau dat wel weten, ze wist alles over gefoelens, en ze kon moeilijke dingen toch poosietief bekijken, gelukkig hebben we van haar kunnen leren, ze leerde ons over liefde, respekt, akseptaazie, ferbinding, geduld, fielgoed, troost en steun, dat zijn mooie ronde en zachte woorden, en als ik ze hoor denk ik meteen weer aan Loes, en ik denk dat Loes daar trots op zau zijn!, met die herinneringen ga ik proberen poot voor poot ferder te gaan, hoe moeilijk dat ook is.

Heemel

Nu is het wel al een beetje lente aan het worden maar de zon en de warmte moeten nog komen, de hemel huilt nog veel om Loes, ik hoop maar dat het over een tijd ECHT lente wordt, dat er weer planten en bloemen groeien om de leegte heen die Loes heeft achter gelaten, en dat Loes in die lente dan de roose bloesem van de appelboom is, dat ze de mooiste roos is die bloeit, of de vlinder die foorbij fliegt, de vlinder die dwarrelt en danst in de lucht, die in de zon gaat zitten en haar vleugels open fauwt om van de warmte te genieten, en daarna wegfliegt, steeds hoger en hoger, tot ze in de blouwe heemel is…

Bram geeft tips foor moeilijke gefoelens

moeilijke gefoelens Lieve allemaal, het is weer Brammie-zaterdag maar het is anders dan anders. Er is heel ferdrietig nieuws gekoome. De mama van alle sterren heeft vorige week haar koffertje zelf gepakt. Loes haar lijf en haar gezond waren op.

Emoozie

Wij thuis hebben moeilijke emoozie en traane. Wij denke elke dag aan mevrouw Loes en Zus. We geefe heel veel trooskopjes en neusjes. Misschien helpt het een beetje. Ook geefe we Bertje en mevrouw Bertje trooskopjes en eigenlijk aan iedereen die ferdriet heeft.
Milaameisje geef haar mamavoelens zachte trappels. Soms heb je gewoon geen woorden om te mauwen hoe erg je iemand mist of hoeveel ferdriet je hebt.
Me eigen is mienister van gefoelige saake en ik probeer altijd lief en eerlijk te zijn als iets heel emoo is. Je weet gewoon niet hoe de ander zich foelt en dat is moeilijk want je wilt het goed doen.

Tips

moeilijke gefoelens Ieder heb ook zijn eigen manier van verwerken. Soms duurt het dage en soms maanden of jaren. Niemand weet dat behalve degene die ferdriet heb. En ferdriet hoort erbij het is geen taboe.
Van buiten ben ik misschien een hele stoere brammiesaurus katermans maar van binnen ben ik heel zacht en warm. Als iemand ziek is, is het heel anders dan wanneer je een ster gaat zijn. En zo zijn ook alle emoozies.
Fanavond doe ik speciaal ekstra swaaien naar Loes. In mijn hart en kop ben ik dan bij alle ferdrietige en.. dees is best moeilijk… mij hart en mij kop zijn bij Loes en mevrouw Loes en Zus, maar ook bij iedereen met ferdriet. En mij hart en kop zijn ook bij andere sterren die daar zijn voor Loes. Loes staat voor liefde, warme liefde voor iedereen. Als iets heel moeilijk is met emoozie en je weet niet hoe dit nu gaat, misschien kan ik helpen met dees tips.

Ben altijd zacht naar jezelf en andere. Okee is okee. Stap voor stap en dag voor dag. Niks moet en alles mag. Dan maar eefe lekker rustig aan, dat is helemaal prima.
Traane hebben is soms heel fijn, bij mij verteld het hoeveel ik van iemand hou.
*Misschien is het fijn om gewoon eefe stil te staan of te zitten. Gewoon eefe niks. En misschien vind je het fijn om eefe op de mat te liggen met je mens. Dat je elkaar alleen maar aankijkt en snapt van: emoozie is moeilijk en we hebben elkaar.
Het kan ook helpen om het even te mauwen zodat iedereen weet dat je ferdriet hebt. Dan wordt alles wat milder en zachter voor je.
Heb je een mooie foto? Je kan ook tegen de foto mauwen hoeveel je hem of haar mist. En misschien iets moois maken als herdenking.

Eigen manier

Het zijn kleine tips en misschien kun je er iets mee en misschien ook niet. Iedereen rouwt op een eigen manier.
moeilijke gefoelens Ik vind ferdriet moeilijk omdat ik niet wil dat iemand een ster wordt. In mijn kop weet ik soms niet hoe ik dan moet mauwen. Ik doe soms alsof degene geen ster is geworden zodat ik geen ferdriet foel maar dat is eigenlijk niet zo goed. Je lijf weet toch wel als er ferdriet is. En als je alles binnen houdt dan kan je soms lelijk doen omdat je dan ineens zoveel pijn en ferdriet hebt in je hart en dat wil je niet. Voor mij is dat heel belangrijk en daarom ook dees blog oofer ferdriet.
Als je tips geeft moet je ook zelf de tips folgen en dat deed ik eerst niet. Want traane hebben is iets voor meisjes dacht ik. Maar het is juist heel mooi zoveel traane. Het is pure liefde omdat je iemand heel graag mag. Dat heb ik pas geleerd. Het is ok om je soms te verstoppen van je ferdriet als het maar niet te lang is. Fraag om hulp als het niet gaat. We zijn allemaal saame en saame zijn we sterk en zacht tegelijk! Voor fanavond doe ik ekstra kaarsjes aan voor Loes. Ik doe een rode kaars van liefde aan voor mevrouw Loes en Zus, Bertje en Mevrouw Bertje. En ik doe een witte voor iedereen, ook de sterren die ferdriet hebben. Me eigen is soms onzeker met ferdriet, weet dat ik het altijd goed bedoel uit mij hart vol liefde.
Milameisje heeft nog een woordje: * trappel trappel – snik– prrrrr…*

Wat ik in de zon begon te begrijpen

zon Ik lag dese week in de zon en ik dacht na ofer alles en ofer mijn leefe zonder Loesje en wat ik nou moest doen. Want mijn gezond is niet op. Ik heb nog leeftijd, zoals Bolle zei. Maar ja wat nou?

Faase

Het is lang en kort geleden dat Loesje ofer de Regenboogbrug ging. Ik mis dat ze me geen meels meer stuurt en geen nieuwe fotoos en ferhalen, en als ik in de nacht kijk of we kunnen chatten dan is ze er niet meer. En op mijn feesboek ook al niet. En toch kijk ik steeds ook al weet ik met mijn kop ze is nou achter de Regenboogbrug.
Het is raar en moeilijk, weeges het is bijna acht jaar zo geweest van ons saame zijn en dat is bijna de helft van mijn leefe en ik weet niet eens meer goed hoe mijn leefe daarvoor was, toen ik nog geen ferkering met haar had. Toen was ik een kater van acht jaar zo ongeveer. Dat is een andere faase dan wanneer je een kater bent van zestien jaar zoals ik nou ben.

Gefoel

Dus ik weet niet zo goed wat ik nou moet doen.
Wat ik wel weet is dat ik nooit meer ferkering met iemand anders wil. Dat kan ook niet. Weeges Loesje zit in mijn hart, in mijn gefoel van binnen, en wij hoore bij elkaar dus ferkering is ferkering en ze heeft zelf gezegd, de liefde blijft.
En dat is gewoon ook zo.

Uitfinden

Ik heb iets geprobeerd en dat is dat ik mijn hobbies weer oppak. Dus ik heb wat gespeeld met de muis. En ook heb ik wat draden getrokken uit de wol. Als er een krant komt, ga ik er weer mee scheuren, dat find ik leuk.
Maar toen ik in de zon lag, wist ik meteen dat hobbies niet genoeg zijn foor mij. Met Loesje saame zijn was anders, toen had mijn leefe diepgang dat ik foelde, het gaat allemaal ergens ofer.
Alleen wat ik nou moest doen, daar kon ik met mijn kop niet bij. Dat schreef ik aan Kever en hij snapte me en hij schreef: “dan moet je alles helemaal opnieuw uitfinden als je ineens alleen achterblijft, zo foelt dat dan”. Ja, dat is presies helemaal waar.

Dus dat ga ik nou de komende tijd doen. Opnieuw uitfinden wat belangrijk is in mijn leefe en daar ga ik dan elke week ofer vertellen hier.