Hallo, daar is ikjes weer. Vandaag ga ik hebben over de dagelijkse dingen die ik doe. Dat is heel wat.
De ochtend:
De wekker gaat om kwart voor 5 ’s morgens. Dan weet het personeel, mijn man dan, dat ik eten wil. Dan begint het wachten daarop want als jullie denken dat dat meteen gebeurd hebben jullie dat mis hoor. Soms kan ik wel tot 5 uur wachten. Ik ben bereid één keer naar mijn etensbakje toe te lopen.
Daarna moet het naar mij gebracht worden.
Dat kan zijn op mijn innig geliefde wolletjedeken of als ik op de grond tussen het personeel in zit.
Dan gaat manpersoneel centjes voor mijn eten verdienen. Het meest erge is als ze zeggen dat ik hun de oren van het hoofd eet. Nou ja!!! Ik lust niet eens oren. Omdat ik toevallig alleen maar whisjekas eet? Tsssss
Na mijn brekfust ligt het er aan wat ik daarna doe. Eerst ga ik natuurlijk uitbuiken. Dat kan best wel een uur of wat duren. Ligt eraan hoe lekker mijn ontbijtje was.
Vrouw pakt dan meestal dat stofmonster. Ooooh als zij denkt dat ikjes bang ben heeft ze het zo mis.
Om 8 uur ’s morgens spreek ik dan ook nog even met bert. Dan kan ik mijn hart luchten over hoe gemeen het personeel is tegen mij. Bertje begrijpt mij.
De middag:
Nou… vrouw gaat boodschappen doen. Natuurlijk eis ik dat ze lekkers voor mij koopt. Ik ben gek op soesjiezoute haring. Ooooh, daar kan je mij wakker voor maken hoor. Ik krijg het alleen niet zo vaak. Dan ga ik het huis kont-trooleertje doen. Heeft ze wel goed opgeruimd? Heeft ze gezien dat ik op het nepperstapijt een kado had achtergelaten? Ze lopen hier altijd blootpoots dus dan is het dubbelop leuk als ze er in trappen. Hoe ze dan op één poot probeert te lopen.
Om één uur ga ik lopen zeuren om mijn eten. Dit heb ik over gehouden van toen ik ziek was. Toen kreeg ik ieder uur een lepel eten. Dan moet je haar horen!!!
– Katrien, je wacht maar even.
Pardonnetjes?
– Heb je me niet gehoord Katrien?
Jawel, maar jij hoort mijn maag niet!!
– Je wacht maar!!
Nou…kwader kan je mij niet krijgen. Ik ga beginnen met zingen. Eerst zachtjes.
– Katrien…hou op hoor ik dan.
Geef me dan eten!!
– Nee!! Je wacht maar tot half twee.
Maar dat duurt nog zo lang hoor!!
Ooooh dan barst het los. Ik ga krijsen. En niet zachtjes hoor. En natuurlijk nonstop.
Lekkers
Om half twee heeft ze daar dan meer dan genoeg van. Dan loopt ze naar de keuken, opend de koude kast en pakt mijn blikje er uit. HOERA!!! Ik heb mijn zin gekregen.
Om kwart over vier komt man weer thuis. Vrouw geeft hem een kus op zijn mond. Gadverdegatverdarrie. Hoeft ze bij mij niet te doen hoor. Zo vies. Ik ga dan even naar hem toe.
– Hallo Katrien.
Hallo personeel, heb je lekkers?
Dan pakt hij mijn bakje en zet het voor me. Dan ga ik eten. Het personeel praat wat en manpersoneel valt daarna even in slaap. Vrouw zei mij eens dat dat komt omdat hij zwaar werk heeft.
De avond:
Nadat het personeel hun eten heeft gegeten (ik inspekteer het natuurlijk wel eerst of ik het niet lust) gaan ze weer praten. Ik besluit dan om gezellig mee te doen. Miauwwwmauw. RRRRRRauwww. Soms gaan ze dan verder met mij praten, en soms zeggen ze van kan het iets minder overdreven? Ikjes overnogwatten? Hoe durven ze.
Nadat ze vies bruin water hebben gedronken gaan ze weer opruimen. Ook gaan ze dan mijn weecee schoonmaken. Soms hoor ik van zoooo jij kan stinken zeg!! Nee….jullie ruiken naar roosjes als jullie naar de bak zijn geweest.
Trappenhuis
Soms mag ik dan het trappenhuis in. Ik mag er niet lopen, want beneden is de deur naar het enge buiten. Ik mag dan op vrouw haar arm. Jullie moeten weten, ik haat het om 
opgetild te worden. Maar goed… als ik in het trappenhuis ben vind ik dat zo keigaaf. Dan maakt het mij ook niet uit dat ik langer in haar armen zit.
Ik spin vrij weinig tot nooit. Maar als ik in het trappenhuis ben dan barst het los. Ik word alleen maar geaaid en ze loopt wat met mij rond.
Ik miauw vrolijk en vrouw zegt tegen man moet je haar voelen spinnen. Dan zet man zijn vinger tegen mijn keeltje en hij voelt het hoor… prrrrprrrrprrrr
Na een paar minuten is mijn bak schoon en gaan we weer naar binnen. Ik kont-trooleer mijn schone bak en stop er een kado in.
Dan is het rosjebieftijd. Oooooh zo lekker. Vrouw scheurt iedere keer een stukje los en ik eet het. Mjammie.
Daarna spring ik op mijn heerlijke wolletjedeken en ga ik met vrouw verder knuffelen. Tot ik heerlijk wegdoezel.
Dit was het voor deze week.
Kusjes,
Katrientje (kont-troolerend prinsesje van beroep)
Na zo’n anderhalf jaar van uitproberen durfde ik er uiteindelijk op te vertrouwen dat ik veilig was en dat ze me geen pijn zouden doen. En dat ik mocht blijven.
Kijk dat heb ik gedaan. Met mijn nagels. Het is de muur naast de deur die naar de gang gaat. Goed werk, hè?
Dat is dus de muur. Soms pak ik de bank ook mee. Een stuk van de bank is harder dan de rest van de bank en daar hang ik dan aan.
Me vrouw droeg me naar binnen, dat is zo als je in een mandje zit. Ik werd op een grote tafel neergezet en ik zag een vreemde dokter in een blauwe jas. Ik snapte het niet want de dokter heeft toch altijd een witte jas? Ik dacht misschien is het niet de dokter, misschien is het de visboer voor me tonijn? Ik rook andere geuren maar ook de geur van me vrouw. Zij hielp me uit me mandje en hield me vast. Ooh het was wel de dokter! Ik wilde niet dat de dokter in me bek keek, maar het gebeurde toch. En ze keek in me oor en ze deed me hartje luisteren of er nog ruis was. Ik moest ook op de weegschaal en ze zei dat ik was aangekomen, maar hoe kan dat nou? Ik had al uren niet meer gegeten en ik had ook honger. Ik voelde belediging.