Katten zijn territoriumdieren. Dat houdt in dat ze een bepaald gebied als eigendom beschouwen en zullen verdedigen. Om te laten zien en ruiken dat het hun territorium is markeren katten alles wat zich daar in bevindt. Van deuren tot bomen tot mensen, alles is van de kat die daar woont. Meestal gebeurt dat markeren via kopjes geven, ergens langs wrijven of krabben.
Andere methodes om je geur achter te laten zijn plassen, poepen en sproeien.

Dit is heel normaal kattengedrag, en het heeft geen zin om dit te verbieden. Integendeel: als je het verbiedt wordt een kat bang, want hij snapt niet waarom hij dat niet zou mogen.
De ene kat markeert meer dan de andere. Maar ze doen het allemaal.

Pop

Toen Pop als eerste kat bij ons kwam wonen wisten wij nog niet zoveel van katten. We hadden een krabplankje voor hem gekocht, maar hadden eigenlijk niet echt een idee wat we daar mee aanmoesten. Waar hing je zoiets op?
Voor Pop was dat geen probleem: hij begon vol enthousiasme aan onze (toen) net nieuwe bank te krabben.
Ik kocht snel een simpele krabpaal, zo’n stok op een plateautje zeg maar. Omdat dat ding spuuglelijk was zette ik het in de slaapkamer, zoveel mogelijk uit het zicht.
Pop heeft er nooit aan gekrabd. Logisch, want waarom zou hij krabben aan iets wat ergens verdekt stond opgesteld? Dan was de bank, die midden in de kamer staat, veel beter. Zo rook en zag iedereen die binnen kwam meteen dat dit zijn huis was (als diegene tenminste een kat was).

Toen ik wat meer had gelezen over katten hebben we een goede krabplank aan de toegangsdeur van het huis opgehangen. Die hebben we een aantal keren moeten vervangen, omdat Pop hem helemaal aan flarden had gekrabt. En we kochten kartonnen spullen om aan te krabben, die Pop ook graag gebruikte.
Maar voor “noodgevallen” bleef de bank favoriet. Op alle vier de hoeken heeft Pop de stof kapot gekrabd, de voering daaronder en het schuimrubber dat er onder zat. Hij was al aan het hout toe.

Als Pop zijn zin niet kreeg ging hij aan de muziekboxen krabben. Die waren toen nog de grote trots van Jeroen. Succes verzekerd dus. Soms ging hij klaarstaan met zijn pootjes al tegen de box aan, keek dan om en miauwde. Om duidelijk te maken dat hij, als hij NU zijn zin niet zou krijgen, echt aan de boxen moest gaan krabben ????
De vloerbedekking was bij Pop ook geliefd om aan te krabben, op vaststaande plekken. Ook weer bij bank, en bij de toegangsdeur.

Als er katers in de tuin kwamen waardoor hij zich bedreigd voelde ging Pop ook nog eens sproeien. Gelukkig was hij jong gecastreerd en stonk het niet echt, maar toch.
Ook hier was de bank favoriet. Daar hingen inmiddels grote lappen fleece overheen – de bank was zo aan flarden dat het geen gezicht meer was.
Die lappen konden in de was, en dat gebeurde ook regelmatig. Omdat het zulke grote lappen stof zijn was dat altijd wel een flinke klus. De keer dat ik de net gewassen en gedroogde stukken fleece even over de bureaustoel had gehangen, Pop binnenkwam, er aan rook en voordat ik het wist er opnieuw tegenaan had gesproeid was dus wel een momentje waarop ik even moest slikken…

We hadden toentertijd een computer met twee kleine boxjes ernaast op het bureau staan. Tegen die boxjes heeft Pop ook een keer gepiest/ gesproeid. Uiteraard kon je die dingen niet echt schoonmaken, al hebben we dat wel geprobeerd.
Elke keer als de computer een tijdje aan had gestaan en die boxjes warm werden kwam Pop even controleren en aan die boxjes snuffelen. Dan keek hij tevreden, want de warmte verspreidde zijn eigen heerlijke kattenpies-geur, haha!

Spulletjes voor in de tuin, die eigenlijk voor iedereen bedoeld waren, pieste Pop helemaal onder.
We hadden ooit een kattententje gekocht, waar Pop een tijd lang graag in lag. Maar daarna keek hij er maanden niet meer naar om. Totdat Mol er een keer in ging liggen. Dat was uiteraard niet de bedoeling! Zodra ze er weer uit was heeft hij dat tentje van onder tot boven vol gepiest. Met als gevolg dat Mol er niet meer in wilde. En Pop zelf ook niet. Hij is er één keer nog ingeweest, trok een vies gezicht vanwege de lucht.
En dat was het tentje. De kleine stinkerd.

Mol

Mol en Beer waren heel beschaafd met krabben. Sproeien deden ze sowieso niet binnen.
Mol was koningin kopjesgeven. Alles kreeg kopjes, zelfs de stekelige braam- en rozenstruiken in de tuin. Doodseng vond ik dat, ik was altijd bang dat ze haar ogen zou beschadigen. Dat is gelukkig nooit gebeurd.
Ze had ook haar eigen liggende boomstam in de tuin, waar ze op ging staan en aan krabbelde.

Beer

Beer krabte niet zoveel in huis, maar wel in de tuin. Alleen toen we na een aantal jaar een nieuw kleed kochten voor in de woonkamer vond hij dat blijkbaar heel geschikt om toch maar wel aan te krabben. Liggend lekker de draden eruit trekken ????
En hij krabte wel eens aan de muur, en peuterde daar wat stuc los.

Bol

Bol was heel voorzichtig, en durfde pas na een hele tijd aan dingen te krabben.
Hij had allerlei kartonnen krabspulletjes, daar was hij dol op. Maar daar krabte hij nooit aan. Hij zat er op, of sliep er op. Toen ik hem ooit voordeed dat je aan zijn kurk (zoals wij het kartonnen ding waar hij op sliep noemden) ook kon krabben was hij zwaar verontwaardigd en ging er snel bovenop zitten, om te voorkomen dat ik dat nog een keer deed, haha!
Verder had Bol aan alle deuren krabplankjes, en gebruikte die ook.

Maar buiten was hij kwistiger aan het markeren.
Bol ging elke nacht een paar keer naar de tuin van de hond naast ons. Hij ging op het terras voor het raam staan, zodat de hond (die dan binnen was) hem goed kon zien. En dan ging hij zitten plassen! Tja, voordat de hond er was zat Bol vaak in die tuin, en hij vond dat het dus eigenlijk ZIJN tuin was. Als wij de hond hysterisch hoorden blaffen wisten we al hoe laat het was.

Tijdens de renovatie heeft Bol overal zijn (zoals hij dat zelf noemde) zwaarste markering neergelegd op de plekken waar de bouwvakkers door en in onze tuin liepen. Het geestigste vond ik nog wel dat hij heel gericht op alle plankjes waar de steigerpoten op stonden had gepoept… dat moet echt een precisieklus zijn geweest!

Kever

En Kever? Die krabt gewoon net waar hij zit of staat of ligt. Wat we ook aan kartonnen, krabpalen, krabplankjes en dergelijke neerleggen of -zetten of ophangen, hij vindt altijd wel weer andere plekken. Desnoods precies naast zijn krabkarton. Volgens mij denkt Kever dat er speciaal voor hem een gigantisch krabkleed door het hele huis ligt.
Hij is ook dol op het krabben aan de bank. Op dezelfde plekken als Pop. En jawel hoor, hij ontdekte al heel snel de boxen! Ik kreeg echt de slappe lach toen ik Kever precies in dezelfde houding als Pop zag staan: “Als ik NU geen eten/knuffels/aandacht krijg….” Jeroen vindt het nog steeds niet geweldig, maar zegt inmiddels een beetje halfslachtig “Niet doen”. En Kever trekt zicn daar, net als Pop, niks van aan.

Ach ja, je woont met katten of niet.
Wij hebben het al lang opgegeven om het huis haarvrij, krabvrij, kartonnen-dozen-vrij, lelijke krabdingen-vrij te houden. Als je bij ons binnenkomt zie je meteen wie er woont: Kever!!! (en zijn mensen).

Ik ben heel benieuwd hoe dat bij jullie is. Krabben jullie katten keurig aan hun krabspullen? Hebben ze favoriete krabspullen? Wordt er wel eens in huis gesproeid?

Mevrouw Kever