Deze week was ik een beetje ziek, ik had een grote bult op miin kin, dat heet apses, het deed pijn en ik moest er van kwijlen, ik had ook koorts, dat zei de dokter toen ik daar was, ik moest er naar toe van mijn mensen, ze gingen gelukkig wel mee want in mijn eentje had ik dat nooit gedurfd!, ik moest in een tas en we gingen heeeeeel lang met iets dat heet mee-troo, de dokter maakte een stuk van mijn kin kaal en ze kneep in die bult, daardoor kreeg ik ZO een fiese smaak in mijn mond, bah!, ik kreeg ook nog twee prikken en we mochten weer naar huis, net op tijd, want ik was er klaar mee, ik stond op het PUNT om in mijn eentje weg te gaan.

Hoofd

Weet je wat zo erg was?, ik zat in mijn tas op de taafel bij de dokter, ze deed mijn tas open, ik stak mijn hoofd eruit en toen moest ze lachen, ze zei dat ze had geprobeerd dat in te hauden maar ze vond dat ik een ekstreem grappig hoofd heb, nau ja!!!, dat is toch geen manier van doen?!, ik kom daar voor iets seeriejeus en dan word ik gewoon uitgelachen!, mijn hoofd is helemaal niet grappig, het is gewoon mijn hoofd, dat heb ik altijd gehad en dat wil ik ook blijfen hauden, PUNT uit.

Van de dokter moest ik elke dag pillen nemen, in de afond en in de morgen, ik heb me zo goed als ik kon verzet: ik sloeg mijn naagels in de hand van mijn vrouw, ik klemde mijn kaaken op elkaar, ik beet, ik spuugde de pil soms wel vijf keer uit, ik liet een kouwstik met de pil erin staan maar toch kreeg ik die pillen in mijn buik, erg hè?, het moest zeiden mijn mensen, voor mijn gesond, mijn vrouw zei dat ze niet kon wachten tot ik die pillen niet meer hoefde, nau anders ik wel!!, maar gelukkig konden we er na woensdagafond een PUNT achter zetten.

Gesond

Maar als ik heel eerlijk ben moet ik toegefen dat ik me na die prikken en die pillen meteen een stuk beter foelde, en nau ben ik weer gesond, gewoon zoals altijd, alleen weet ik nau dat dat eigenlijk helemaal niet zo gewoon is, je gesond is een groot kadoo, vaak denk je er niet bij na totdat je ineens niet meer gesond bent, als je gesond niet goed is kan je zelfs een ster worden, en dat is echt heel erg ferdrietig, en niet iedereen kan zo makkelijk weer gesond worden, dat weet ik, daarom stuur ik heeeeeeeeeel veel lieve zachte kopjes naar Muzette en haar vrouw, en naar mevrouw Annelieke, ik tetter zachtjes naar Milo die nu een ster is geworden, kan je me horen?, en ferder stuur ik kopjes naar iedereen die er eentje wil hebben of die er eentje noodig heeft, ik doe er ook zachte neusjes bij, maar nau ga ik eventjes rennen, omdat ik weet hoe biesonder het is dat ik weer een gesonde Kever ben, met zo een streepPUNT!

en ik blijf net zo lang tetteren voor vreede als nodig is!!

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het was een verkeerde inschatting dat Keef en Mkkie samen zouden kunnen.
Doordat Mikkie zó graag hier naar binnen wil trekt hij zich weinig meer van Keef aan.
Hij loopt gewoon naar binnen, klimt over het gaas of kruipt er onderdoor. En Kever kan daar niet tegenop.
Precies zo ging het met Bol. Die kon ook niet tegen zijn zoon op.
Mikkie is een heel lief ventje, maar nogal overheersend. En zowel Kever als Bol zijn te zachtaardig voor hem. Mikkie doet ze niks, maar hij walst gewoon over ze heen.
Daarom zijn er dus geen tuinbezoekjes meer, en proberen we Mikkie zoveel mogelijk uit de tuin te houden. Dat lukt overdag nog wel, maar elke nacht is het raak: Mikkie is weer in de tuin. Hij komt niet meer binnen, dat is al heel wat.
Dit wordt een kwestie van volhouden.
Jeroen en ik voelen ons er vreselijk over, zowel voor Kever als voor Mikkie. Maar nu is het zaak om te zorgen dat Mikkie niet meer in de tuin komt.

Onder zijn kin

Dit werd afgelopen zaterdag des te duidelijker.
Toen zaten wij bij de Spoedkliniek. Kever bleek ‘s ochtends een grote bult onder zijn kin hebben. Zijn hele kin was nat van het kwijlen. Hij voelde zich duidelijk heel beroerd.

Bij de dierenarts bleek dat hij een flink abces heeft, dat uitkomt in zijn mond(!!). Dus de inhoud van het abces loopt steeds in zijn bekkie, bah. Verder had hij koorts.
Hij moet dat abces hebben gekregen door een tik met een nagel. En die kan hij alleen van Mikkie hebben gekregen.

Nu is zo’n tik niks ernstigs, en het feit dat Keef een abces heeft geeft juist ook aan dat het maar een klein tikje was. Hij had beter een flinke krab kunnen hebben gekregen, dan was de wond niet zo snel gaan ontsteken. En Kever geeft Mikkie ook tikken, dus het gaat twee kanten op. Maar het geeft wel aan dat de verhouding tussen Mikkie en Keef aan het verslechteren is.

Kever krijgt nu twee keer per dag een halve tablet antibiotica. En elke ochtend Novacam, een pijnstiller/ontstekingsremmer. Die Novacam kan gewoon door een beetje natvoer en is geen enkel probleem. De halve pil daarentegen…
Tot nu toe is het gelukt. Maar het wordt steeds moeilijker. Want Kever gaat zich steeds meer verzetten. En doordat hij zo groot is kan ik zijn kop niet goed vastpakken om zijn bekkie open te doen. Hij heeft al een paar keer zijn nagels in mijn hand geslagen. Niet expres, dat weet ik heel goed. Maar leuk is anders.

Pil

Bolle was ons eerste kat die ik zelf een pil kon geven.
Met Pop, Beer en Mol gingen we altijd naar de dierenarts.
Pop deed niks, maar wist op de een of andere raadselachtige manier toch elke pil weer naar buiten te werken. Ik zal me altijd de keer herinneren dat hij door vier mensen werd vastgehouden bij de dierenarts, en dat het hem tóch lukte om een pil vier keer uit te spugen. Eigenlijk was ik daar nog trots op ook, haha!
Mol aarzelde niet om uit te halen, en werd bij de dierenarts een krijsende bos haren met nagels en tanden.
En Beer was loeisterk en ging ook krabben en bijten.

Bij Bol wist ik dat hij achteruit ging lopen als je hem een pil probeerde te geven. Dus ik ging achter hem staan, en pakte zijn prachtige kop vast, wachtte tot hij tegen mij aanliep en hóp, pil erin.
Maar gelukkig hoefde dat maar af en toe. En waren we dan allebei verbaasd over het hele gebeuren ????

Met buitenkatten is er nog een probleem. Op een gegeven moment weten ze dat ze op een bepaalde tijd een pil krijgen. En zitten ze rond die tijd 4 tuinen verder naar je te kijken en te knikken, om aan te geven dat ze weten dat je een blikje open hebt getrokken, maar dat ze ook weten van die pil. Dus dat ze voorlopig blijven waar ze zijn.

Tips gevraagd

Ik ken alle trucjes. Pil in iets lekkers doen – werkte hier NOOIT. Easypill – lustte niemand. Pillenschieter – hebben we, durf ik niet te gebruiken. Om en om iets lekkers geven, waar dan een pil in zit – hadden ze meteen door. Door het eten doen, op de bodem – nooit iemand ingetrapt. Kat in een handdoek rollen – hebben we één keer gedaan met Pop, maar dat nooit meer. Vreselijk, hij was doodsbang.
Met zijn tweeën vasthouden doen we ook niet meer. Dan weet een kat meteen wat er aan de hand is en gaat zich verzetten. Logisch natuurlijk.
Jeroen durft helemaal geen pillen te geven, en is bij voorbaat al in paniek. Dat merkt een kat, en dan kun je het wel vergeten. Dus hij doet de ondersteunende taken: kipfilet halen, tóch weer Easypill kopen, medicijnen ophalen. En mij verbinden (grapje)!

Ik ben vol bewondering voor mensen die hun katten jarenlang pillen geven. Zoals mevrouw Muzette.
Zelf raak ik al in paniek als ik daaraan denk.

Als het goed is hoeft Kever op de dag van deze blog nog maar één pilletje. Maar er komen ongetwijfeld andere keren.
Vandaar mijn vraag: heeft iemand HELE goede tips om een kat een pil te geven?

Mevrouw Kever, met geperforeerde handen