Mijn vrouw zei forige week: Keef, misschien kun je je vrienden eens een updeet te geven over Mikkie?, ja dat is een goed iedee, het is al een tijdje geleden dat ik over Mikkie heb ferteld, dat was toen hij nog elke dag in de tuin mocht komen, dat werd mij een beetje teveel eigenlijk, en ik kreeg ook nog dat apses omdat Mikkie me een tik had gegeven, daarom hebben mijn mensen een PUNT achter die bezoekjes gezet.

Tenminste, dat DACHTEN ze, want Mikkie is er gewoon elke afond hoor!, niet meer oferdag, maar elke afond als het donker wordt klimt Mikkie stiekem over mijn gaaaas en zijn we met zijn tweetjes in de tuin, soms liggen we in het gras of we lopen een beetje rond, Mikkie weet alles van de tuin want hij kwam er al voordat ik hier woonde natuurlijk, hij fangt ook vogels en muisjes, zooo heee gewoon in MIJN tuin!, in de nacht ga ik naar binnen om te slaapen, mijn mensen doen mijn kattendeurtje dicht en Mikkie slaapt buiten, in een mand waar Bolle altijd graag in lag, als ik wakker ben en spieraal heb gespeeld maken mijn mensen mijn deurtje weer open, ik ga naar buiten, en Mikkie eet binnen mijn eeten op, nau ja!!!, dat is nog wel een moeilijk PUNT.

Mevrouw Kever

En dan hier even mevrouw Kever/Cisca.
Inmiddels hebben we ontelbare keren het gaas om de tuin hoger of strakker of juist losser gemaakt. We hebben takken weg gehaald waar Mikkie op kon klimmen, zelfs bij de buren (met toestemming natuurlijk). We hebben het gaas omgebogen zodat Mikkie niet omhoog kon klimmen. We hebben zijn mensen gemaild, en gevraagd of ze hem een paar nachten binnen willen houden. Het antwoord was “Gooi maar een emmer water over hem heen”. Tja. We hebben hem een aantal keren nat gespoten met de plantenspuit. Ik ben hem zelfs een aantal keren over meerdere daken van schuurtjes achterna gelopen om zeker te zijn dat hij naar huis ging.

En heeft dat geholpen? Nee.

We hebben ons er een tijd heel druk over gemaakt, vanwege Kever. Die liet toen duidelijk merken dat hij het niet leuk vond en werd er heel zenuwachtig en schrikkerig van dat Mikkie steeds in de tuin was.
Inmiddels lijkt de situatie zich een beetje te hebben gestabiliseerd. Mikkie komt overdag niet de tuin in. Af en toe doet hij dat wél, maar als we hem dan weer op het dak tillen komt hij niet meer terug. Want dat is een bijkomend probleem: als Mikkie eenmaal in de tuin is kan hij er niet meer uit. En het gaas is te hoog om hem daar overheen te tillen. Vandaar dat wij hem op de schuur moeten tillen. De ladder die we daarvoor gebruiken staat er nu dus permanent.

Als het eenmaal donker is is er geen houden meer aan. Dat hebben we dan ook opgegeven. We zetten Mikkie af en toe voor de vorm nog een keer terug op het schuurtje, maar binnen een paar minuten is hij al weer terug.
Hij komt alleen nog even binnen om het eten van Kever op te eten, maar Mikkie slaapt altijd buiten. Het is echt een zoon van zijn vader, die met weinig al tevreden is en gewend is buiten te leven.
We zijn er heel erg blij om dat het op het moment zo redelijk goed gaat.
Vooral ook omdat we er nu achter zijn gekomen hoe Mikkie de tuin in weet te komen. Hij heeft het ons een aantal keren voor gedaan, en ik moet eerlijk zeggen dat ik de slappe lach kreeg. We weten nu dus ook dat daar niet zo snel een oplossing voor is te vinden.
Hij past namelijk gewoon door de gaten van het gaas…

Kever heeft het laatste woord

Elke afond als het donker wordt lig ik al te wachten op Mikkie, soms moet ik er van tetteren, ik weet presies waar Mikkie de tuin in komt, als hij in de tuin is verstopt hij zich in de planten, en ik ga daar ook liggen, ik vind het niet altijd leuk hoor, dat niet, maar ik ben er aan gewend, en als mijn mensen proberen om Mikkie op te tillen om hem op het dak te zetten kruipt hij helemaal tegen mij aan, hij is zoooo klein dat hij wel een kitten lijkt van mij!, hij gedraagt zich netjes en gaat nooit op mijn stretsjer liggen, maar hij zit soms wel op mijn stoel, we zijn nog niet echt vrienden, maar we zijn al wel een klein beetje SAMEN, en dat is een belangrijk PUNT, vind ik.

Vreede

Ik duim nog steeds voor Loes, en ik tetter natuurlijk voor vreede!, en mijn vrouw roept dat als iemand nog tips heeft voor wat we kunnen doen met Mikkie dat ze die heel graag wil weten, en ik ook!!!

Van borstelen en kammen krijgt Kever nooit genoeg. Zelfs als ik klitten uit zijn vacht haal is hij aan het spinnen. Elke avond wordt hij een keer door Jeroen geborsteld, en een keer door mij. Hij zou het wel nog veel vaker willen, en soms gebeurt dat dan ook.
Omdat het eigenlijk niet goed is om een kat te vaak te kammen (je verstoort de vacht en het natuurlijke verharingsproces) doen we het altijd met hele zachte borstels. Het is meer aaien dan borstelen. En eens in de zoveel tijd wordt hij écht geborsteld of gekamd.
Alleen katten die ziek zijn, of oud, of langharig hebben het echt NODIG om gekamd te worden. En die vinden er juist vaak niks aan…

Popje

Bijna al onze katten vonden het geweldig om geborsteld te worden.
De eerste kat die bij ons kwam wonen, Popje, moest er in het begin even aan wennen maar had al gauw de smaak te pakken. We konden hem over zijn hele lijfje kammen en borstelen, hij vond alles fijn. En dat borstelen en kammen was ook wel nodig, want Pop geloofde niet in wassen. Als hij bijvoorbeeld door spinnenwebben had gelopen liet hij die gewoon in zijn vacht zitten. Sterker nog, hij was altijd een beetje beledigd als wij ze weghaalden ???? Nergens voor nodig, vond Pop.

Mol

Mol had vrij lang haar, en zag er altijd keurig uit. Maar een kammetje op zijn tijd vond ze prima. Als Jeroen dat deed, tenminste. Want de eerste jaren dat Mol bij ons woonde mocht alleen Jeroen haar kammen. Dat vond ik hilarisch. Ik hield haar ook wel eens het kammetje voor en met de vraag of IK haar zou kammen. Dan kwam er een HHHIEIEIEEJNG-achtig geluid en vloog de kam door de kamer! Dat was duidelijk, haha.
Later kon ik haar ook kammen en borstelen, maar we mochten alleen haar rug en koppie en borst kammen. Niet haar buik of pootjes.

Bol

Bol vond kammen en borstelen heerlijk. Als wij dat deden ging hij zichzelf altijd “meewassen”, door aan zijn voorpoten te gaan likken. Of aan mijn hand die ik hem voorhield. Dat vond hij het fijnste, waarschijnlijk met het idee “ik was jou, jij wast mij”.
Af en toe kreeg hij wat klitten boven aan de vacht van zijn achterpoten. Dan tilde ik zijn achterlijf een beetje omhoog, en kamde die eruit. Daar moest hij altijd heel hoog van piepen, hoe voorzichtig ik het ook probeerde te doen. Hetzelfde doe ik bij Kever, en die moet er ook van piepen. Maar klitten zijn geen lolletje, dat hebben we bij Beer gemerkt.
Voor Bol kochten we een borstel voor (mensen)baby’s om hem mee te borstelen. Bij andere borstels kreeg hij nog wel eens last van zijn huid door de pinnen. Bol had een dermate gevoelige huid dat hij heel snel krabben of krassen kreeg. Met zo’n babyborstel waren we er zeker van dat dat niet zou gebeuren. Bovendien wilde hij zó vaak gekamd worden dat zo’n borstel beter was voor zijn vacht.

Beer

En Beer? Die moest, zoals van zoveel dingen, er niks van hebben. Of het nou kammen, borstels, een handschoen, of doekjes waren; Beer wilde het allemaal niet. En dan ook echt NIET. Als je het toch probeerde begn hij te grommen. En daarna ging hij ervandoor.
Hij hoefde maar iets te zien dat op een borstel leek en hij verstopte zich in de struiken. Als je hem dan riep zat hij naar je te knipperen, en bleef veilig zitten waar hij zat.
Op zich was dit jaren geen probleem. Beer waste zich heel goed, en zijn vacht zag er mooi uit. In de lente, als hij erg verhaarde (en dat deed hij!!) kreeg hij wel eens kleine dreadlocks op zijn achterlijf. Die knipten we los als we ze voelden. Dat vond hij ook niet nodig maar dat was nog mogelijk.

Toen hij ouder werd kreeg hij steeds meer klitten achter op zijn rug. Die klitten gingen natuurlijk weer aan elkaar klitten, en er ontstond één grote klit. Met een schaar was er geen beginnen aan, en wat we ook probeerden, kammen lukte echt niet. Zelfs als ik naast Beer ging zitten met een kammetje of een doekje in mijn hand, achter mijn rug gehouden, wist hij meteen dat het mis was.

Gelukkig bleek er bij onze dierenartspraktijk ook een kattentrimster te werken.
Wij dachten niet dat het zou gaan lukken, maar binnen drie kwartier had ze onze oude man (zoals wij hem altijd noemden) helemaal gekamd. Zonder verdere hulpmiddelen!
Hij stond op een gegeven moment zelfs kopjes te geven en te trappelen op de tafel omdat hij het zo fijn vond!
Haar advies was om elke dag even een vochtig doekje over zijn vacht te halen, omdat dat een beetje op een kattentong lijkt. Dit is ons precies twee keer gelukt, daarna zag Beer een doekje in je hand en was foetsie.

Voorkeur

De katten in ons leven waren overtuigd van wat ze wel of niet wilden/willen qua kammen en borstelen. En daar hielden ze aan vast. Net zoals ze overtuigd waren van andere dingen.
Ja, daar ben je kat voor natuurlijk. Soms zou je ze wel achter het behang willen plakken, zo eigenwijs kunnen ze zijn… maar juist daarom zijn ze ook zo geweldig!
Hoe is dat bij jullie katten? Moeten ze gekamd of geborsteld worden, en vinden ze dat leuk? Hebben ze een voorkeur voor bepaalde kammen of borstels? Of moeten ze er niks van weten?

Mevrouw Kever