Dit is spannend. Prrr… Ik geef een kopje. Wat ga ik vandaag allemaal doen? Oh nou zie ik het. Ik ben voor het eerst op de grote blog waar iedereen elkaar al kent. Wat zeg je Bram? Ik mag ook? Ojee. En nu? Voorstellen, ja dat is goed. Hier komt het dan.
Voorstellen
Hallo allemaal, wat is het toch spannend om voor het eerst op een blog te zijn. Nu weet ik dat mijn broer Bram het al een tijdje doet maar ik heb het nog nooit gedaan. Mamavoelens!! Jij bent er ook! Mijn liefste mama, ik geef je heel veel neusjes en een likje. Wat ben ik blij dat ik jou hier zie. En Dorus, de stoere ammerdammer katermans, wat leuk!! Oja voorstellen.
Mijn naam is Mila en ik ben een poesemeisje. Mijn verhaal begint in de zomer van het jaar 2012. Het is halverwege Augustus en het is lekker weer. De zon schijnt zachtjes. Ik ben helemaal alleen. Het enige wat ik zie zijn de blaadjes onder mijn pootjes en boven mijn kopje. Als de wind waait en er een zonnestraal op mijn neusje komt, snuif ik even. Misschien ruik ik waar mijn mama is. Want ik mishaar en ik wil bij haar zijn. Ik wil tegen haar buik aan liggen en melk drinken. Ze is weg. Ik roep haar: “Miew, miew!” Misschien hoort ze mij en komt ze, want ik weet niet waar ik ben. De zonnestraal op mijn neusje wordt kouder. Hoe lang ben ik hier? Mist mama mij? Mijn buikje gromt van de honger. Zo hard als ik durf, roep ik nog een keer: “Miew, miew.” Weer geen mama.
Een vrouw
Wat is dat? Er komen grote benen naar me toe. Misschien hebben zij mijn mama. “Miew, miew” roep ik naar de benen. Een vrouw pakt me op en aait me met warme handen. Ze ruikt niet als mijn mama. Ik vind haar toch lief. Misschien heeft ze iets te eten. Ik ben zo moe dat ik in slaap val. Als ik wakker word, ben ik in een huis en ik ruik heerlijk eten. Ik val meteen aan, want ik heb honger. Dan ga ik mezelf wassen en weer slapen.
Zo ben ik hier in huis gekomen. Langzaam maakte ik kennis met mijn broers Toby en Bram. Toby deed mij altijd kusjes geven en Bram deed mij wassen. Nu ben ik een echt poesemeisje en wil ik niet meer gewassen worden, bah! Dat kan ik best zelf. Toen mijn vrouw mij in het bos vond, zei ze dat ik ongeveer acht weken oud was. We hebben samen terug geteld en bedacht dat ik geboren ben op dertien juni 2012. Ik ben bij de witte jassen geweest en in mijn paspoort staat dat ik gezond ben.
Furkeer
Nu woon ik al bijna elf jaar bij mijn vrouw, ooma, manspersoon, Toby en Bram. Ik heb furkering gehad met de mooie rood/witte katermans van mevrouw Emmy van prinses Noa. Jimmy is een prachtige ster geworden. Ik ben best kieskeurig wanneer het op katermansen aankomt vandaar dat ik nog geen nieuwe furkeer heb. Ik heb er wel eentje op het oog, hihi. Hij is stevig, heeft zelfvertrouwen omdat hij doet wat hij kan en hij tettert als de beste. Hij weet alleen nog niet dat ik hem misschien leuk vind.
Als hobby heb ik mijn vachfurzorging want poesemeisjes moeten er altijd mooi en netjes uit zien. Dus daar besteed ik veel tijd aan. Ik zorg ervoor dat mijn nagels netjes zijn en schoon maar ook mijn tanden en dat mijn vacht goed in de plooi zit. Daarnaast hou ik me bezig met sierlijk lopen. Dat hoort als meisje zijnde. Thuis heb ik als werk dat ik de mennusjer ben. Zo houd ik iedereen in het gareel en zorg ik ervoor dat iedereen lief blijft doen naar elkaar. Ik deel kopjes en neusjes uit waar het nodig is. Ik zit achter Toby en Bram aan als ze hun rotzooi weer eens niet opruimen. Maar dat is denk ik iets wat heel veel jongens doen. Mijn Jimmy was altijd een nette heer. Een pracht katermans die altijd in mijn hart zit.
Ik ben alweer aan het einde van mijn eerste blog gekomen. Ik doe jullie allemaal een kopje geven en tot de volgende keer.
Het was tweede Paasdag. Niet dat ik als poes zijnde weet hoe dat soort dingen heten. Frau had gezegd dat het die dag was. En dat mensenopa langs zou komen. Nou toen was ik meteen wakker! Dat betekent noepies!
Ik ging meteen mezelf eefe uitgebreid wassen. Snorharen netjes en mooie witte sokjes aan mijn pootjes. En toen hoorde ik een geluid en spitste ik mijn mooie katteoortjes. Dat klinkt als iemand die foor de deur staat. Dus ik dribbelde snel de gang in. En ja hoor de deur ging oope en mensenopa kwam de gang ingelopen. Zie ik dat nu goed? Heeft hij een grote tas bij zich? Jammie!
Toen het klaar was waren we alle drie een beetje moe. Frau ging onderuit op de bank zitten, mensenopa ging naar huis en ikke ging lekker in mijn mandje liggen tsjillen. Ikke keek naar hoe de muure er nou uitzagen. Miauw het ziet er errug mooi uit nu mauwde ik. Nou is het egt ons eige furrever hoom he. Frau knikte en gaf me een knuffel.
Toen het steeds reegende en zo kaud was was ik best een klein beetje mopperig geworden, ik wist niet wat ik nog kon doen in huis dus ik ferfeelde me, mijn mensen zeggen weleens dat ik mezelf niet bezig kan hauden, nee natuurlijk niet, daar heb ik toch mijn mensen voor!?, daarom had mijn vrouw een puusel voor mijn brokjes gemaakt, hij staat op de footoo, dan kunnen jullie ook zien dat je zo een puusel helemaal niet kan snappen, hij was veeeeeels te moeilijk, hoe kan ik nau weten dat er brokjes in een doos zitten?, folgens mijn vrouw kan iedereen die efentjes kijkt die brokjes zien liggen, maar ik zag ze dus niet en ik 
werd er boos van, PUNT UIT.
Hoi allemaal, deze week wil ik het graag over cijfers hebben. Wij katten doen daar eigenlijk niet zoveel mee, dat is meer een mensending maar goed, soms krijg je daar als katermans toch mee te maken. Mensen geven bijvoorbeeld een nummer aan hun huis, of aan de jaren die ze zijn. Dat huisnummer is natuurlijk handig want dan weet de postbode precies waar hij die lekkere snacks en brokjes moet komen brengen dus daar kan ik me wel in vinden.
Als ik deze blog maakt duurt het nog één donker maar als jullie deze lezen is het zover: ik krijg een ander cijfer! En dan bedoel ik niet het cijfer dat je bij de witte jas bijvoorbeeld krijgt als ze je daar op dat gekke, koude ding zetten dat zij een weegschaal noemen. Die cijfers kloppen bij mij echt nooit, die zijn iedere keer anders. Hoewel ze best vaak toch op elkaar lijken maar de dokter vindt het soms te veel. Hoezo te veel? Je kunt toch nooit genoeg katervriend zijn voor je mensen denk ik dan maar weer. Dat ding is gewoon stuk hoor daar bij die dierenarts.
Omdat het nu eindelijk eens wat minder koud en nat weer is buiten en we zon hebben, mag ook ons nieuwe buitenhuis in de tuin komen staan. Dat treft wel nu ik jarig ben want dan kunnen jullie dit allemaal zien. Ik houd denk ik maar een tuinfeestje, willen jullie ook komen? Iedereen is welkom hoor. De poezels hier in de buurt waren deze week al eerder hier. Ze waren alleen een beetje te vroeg maar ik denk dat ze de berichtjes over het tuinfeestje al gehoord hadden. Zoiets gonst hier natuurlijk volop door een buurt waar veel katten wonen. Ze zaten al in onze tuin toen en eentje ging zelfs gewoon even naar binnen door het luik. Geen idee waarom zij dat wel kan, ik snap er nog steeds niet veel van. Misschien betekent het cijfer 8 nu wel dat ik het dit jaar leren kan.
Liefe allemaal, me eigen wil Loesje, Bertje, Dorus en iedereen bedanken die de mooie paashoedjessjoow gedaan hebben. Wat een prachtige sjoow was het en er was kei veel liefde van iedereen. Me eigen is kei tros op iedereen!!
papieren zakje, dat glimt een beetje in het licht. Het is een theezakje.
Speeltje