Herrie buiten, alweer. Ik zit binnen en ik kan het horen. Herrie is moeilijk. Je krijgt er rare gevoelens van.
Dat je onrustig bent en niet kunt liggen want dan wil je in de vensterbank maar dat durf je niet en wat je dan moet doen dat weet je weer niet.
Wat moet je doen als er herrie is?
Thuis
Als binnenkater ben ik altijd thuis. Dat is natuurlijk superfijn want dat had ik vroeger niet. Toen leefde ik op straat en dat was moeilijk. Overal kon het gevaarlijk zijn. Dat rook ik. Of ik zag het. Of ik hoorde het, dan was er herrie, dus dan rende ik ergens heen waar ik me veiliger voelde. Zo deed ik het toen.
Binnen
Ik heb wel uitgevonden wat ik kan doen en dan helpt dan een beetje:
de onrust over de herrie moet ik uiten, dus dan ren ik even de trap op of mijn vrouw komt met een lintje om te spelen, en dan doe ik bam-bam-bam met mijn poot
soms vind ik een knuffel fijn dat helpt dan om rustiger te worden, en ook lieve woorden helpen dan
als ik te gespannen ben om iets te doen voel ik me toch beter als mijn vrouw gewoon bij me komt zitten dat maakt toch verschil
Buurt
Oja, wat er dan aan de hand is. Bij mij in de buurt zijn mannen een parkeergarage aan het maken, die komt diep in de grond. En dan gaan ze boren en weetik wat voor dingen doen. Ik kan het geeneens zien want het is om de hoek van mijn straat. Mijn vrouw heeft het uitgelegd. En ze zei ook dat het nog een hele poos duurt. En dat we daardoor de kans krijgen om met herrie te oefenen dus dat het misschien wel iets goeds was.
Nou dat kan. Maar ik heb liever een knuffel op een rustige dag.
Zwerver is Vlokje nou al lang niet meer. Hij woont met Cateautje de teckel. Zij krijgen van hun vrouw superfijn aaien. Daar gaat dit interview met zijn vrouw Dorine over.
Van Vlokje weet ik dat u speciale massages doet. Hoe heeft u die geleerd en hoe gaat zo’n massage?
Hoe ik daar zo mee begonnen ben, dat is een heel verhaal, Bertje! Wij hebben behalve Vlokje ook Catootje in huis. En Catootje is een ruwhaar teckeltje dat bijna 6 jaar geleden op straat gevonden is en daardoor in het asiel beland is. Toen was zij ongeveer 1,5 jaar oud. Ze was helemaal verwaarloosd, liep moeilijk en was heel erg mager.
Wij, Fred en Dorine, hebben Catootje toen in huis genomen en hebben alles in het werk gesteld om haar weer een vrolijke teckel te laten zijn. Catootje heeft toen fysiotherapie gehad, is bij een osteopaat geweest en bij een natuurgeneeskundig arts. Daar is zij goed van opgeknapt. Ik dacht toen: “ik zou haar zelf ook moeten kunnen helpen”.
En zo ben ik bij hondenmassage uitgekomen. Eerst heb ik de opleiding KMB (kynologisch masseur basis) gedaan en daarna ben ik doorgegaan met KMG (kynologisch masseur gediplomeerd). Voor de praktijkoefeningen heb ik veel honden gemasseerd en natuurlijk eerst Catootje. Maar het is dan goed als je iedere dag oefent en daar kon Catootje niet goed tegen. Dus toen dacht ik: “misschien vindt Vlokje het ook wel fijn…”. En zo is het begonnen!
Warmte
Het klinkt supermoeilijk. Maar wat doet u dan bij Vlokje en hoe vindt hij het?
Wat ik vooral bij Vlokje doe, is ‘bewust aanraken’. Dan begin je heel zacht bij de borst met beide handen. Met strijkingen verplaats je handen, vingers en soms ook duimen over de huid om de weefsels en spieren op te warmen, te ontspannen en los te maken. Bij bewust aanraken leg je al je gevoel in je handen en je beweegt je handen tegelijk heel zacht drukkend en langzaam over de rug naar de staart en daarbij raak je vooral niet de ruggengraat aan maar strijk je ernaast. Dat herhaal je meerdere keren.
Wat ik ook bij Vlokje nog doe, is ook de staart met beide handen van staartaanzet tot punt aanraken tussen beide handen. Als ik dit een paar keer gedaan heb, gaat Vlokje liggen. Vaak eerst op zijn rechterzij en dan beweeg ik beide handen na elkaar van linkerborst naar helemaal de linker achterpoot. Dan draait Vlokje als vanzelf naar de linkerzij en herhaal ik het bewust aanraken aan deze kant. Dan leg ik mijn ene hand op zijn sacrum (bij de staartaanzet) en dit wordt dan heel erg warm; zo warm dat het uitstraalt in het hele lijfje. Mijn andere hand beweegt dan draaiend op zijn borst.
Lichte druk van de handen beïnvloedt de huidcirculatie, het autonome zenuwstelsel, de aansturing van bewegingen vanuit het centrale zenuwstelsel en bevordert het lichaamsbewustzijn. Stevige druk stimuleert de doorbloeding en bloedcirculatie, de lymfestroom en het onderhuidse bind- en vetweefsel én wamt de spieren op en maakt ze los.
Snap je, Bert? Zo werkt een massagesessie ongeveer.
Cursus
Nou ik snap het een beetje. Het is anders dan gewoon aaien dat snap ik wel. Maar als Vlokje het zo fijn vindt, moet het wel wat zijn. Moest hij ook naar een cursus?
Catootje
Vlokje moest niet naar cursus. Gelukkig maar, dat zou hij heel erg eng gevonden hebben. Nee, Catootje ging mee naar de opleiding en daarna oefende ik thuis op Vlokje. Ja, het is iets anders dan gewoon aaien!
Echte sporters gebruiken natuurlijk massage maar wist je dat je met een massage ook het zenuwstelsel en het hormoonstelsel activeert en reguleert? En daarmee beinvloed je het gedrag en de gemoedstoestand, en zo kan je bijvoorbeeld onzekerheid en angst stapje voor stapje aanpakken.
Vlokje is nu rustiger naar Catootje toe; hij vindt haar niet meer zo eng…En Catootje vindt Vlokje minder eng. Na nu bijna zes jaar bij elkaar in huis te wonen, kunnen zij nu in één ruimte zijn. Ze liggen nog niet naast elkaar op de bank, maar ze zijn wel in
dezelfde ruimte samen zonder het eng te vinden en te willen vluchten.
Soepel
Wat doet het met je als kat dat andere aaien? En wat vindt Vlokje het fijnste?
Het bewust aanraken zorgt ervoor dat Vlokje rustiger wordt en minder angstig. Ook beweegt Vlokje soepeler. Weet je, Bert: Vlokje was altijd wat onhandig en stijfjes, maar dat is helemaal weg! Vlokje vindt het het allerfijnst als ik mijn hand op zijn sacrum leg en met mijn andere hand ronddraaiende bewegingen maak op zijn borst en een deel van zijn
buik.
Voor wie is het geschikt en voor wie niet? Is het ook voor als je een maatje meer kater bent zoals ik?
Massage is eigenlijk voor alle katten en honden geschikt. Je moet wel uitkijken als een kat/hond ernstig ziek is. Er worden nl. afvalstoffen afgevoerd en dat kan bij een ernstig ziek dier te veel zijn. Bij koorts en infectieziekten moet je niet masseren; ook niet bij een hernia, kanker of na een vaccinatie (tot 10 dagen na de inenting). Je moet uitkijken bij bepaalde medicijnen en ook bij huidaandoeningen en hartproblemen. Ook bij een maatje meer dier is voorzichtigheid geboden, want je brengt dan meer afvalstoffen in de bloedbaan en je brengt een circulatie op gang. Dat kan te veel worden voor de kat of hond.
Maar bij een maatje meer kun je wel masseren, alleen heel voorzichtig beginnen en kijken hoe de kat of hond reageert. Zo zijn er nog wel wat dingen waarbij je wel kunt masseren, maar dan wel voorzichtig (trauma, wonden, aandoeningen aan het bewegingsapparaat,
dracht, allergieën of ontstekingen, epilepsie of bij geestelijke overspanning door pijn of trauma).
Weet je, Bert: als de mens die masseert niet lekker in zijn vel zit of onrustig is, dan moet hij ook niet masseren. De spanning en onrust breng je dan over op de kat of hond.
Het klinkt best moeilijk. Ik wil het ook maar mijn vrouw moet het dan doen. Kan iedereen het leren?
Bertje, echt iedereen kan het leren! Alleen moet je niet meer alleen met je hoofd werken, je moet echt leren voelen met je handen. Het punt is natuurlijk dat jullie katten en honden niet echt kunnen praten, ons kunnen zeggen waar je bijvoorbeeld pijn hebt of waar je bang voor bent. Dat kunnen de mensen dan alleen eventueel zien, maar vooral ook voelen met je handen. Koude en warme plekjes op je lijf zeggen al heel veel.
Ik heb hier veel van geleerd, dankuwel voor het interview!! Massage lijkt me superfijn.
Een zwerfkat is vaak een kat op zoek naar een huis. Vlokje was dat ook. Hij is hier nog een klein Vlokje. Ik interviewde zijn vrouw Dorine over zijn leven!!
Hoe is Vlokje bij u in huis gekomen?
In de zomer van 2008 zag ik af en toe iets wits in onze tuin scharrelen. Dat bleek een klein poesje te zijn. Ik ben toen voer neer gaan zetten dat steeds in no time opgegeten werd.
In de herfst zag ik hem echt voor het eerst goed, maar hij was snel weer weg.
De winter viel in en ik noemde hem toen ‘Pleegje’.
Wij hadden toen een hond Balou, een Basset Fauve de Bretagne, en een poes, Poem (die nooit buiten kwam). Het werd kouder en kouder, en er was nog iets: wij zouden gaan verhuizen. Het idee dat ik Pleegje achter moest laten, liet mij niet los. Toen heb ik de Dierenbescherming gebeld. Trees bracht diezelfde avond nog een vangkooi. Na een paar uur klapte deze dicht…maar Pleegje zat er niet in! Het was een zwart-wit poesje die erg verwilderd uit haar ogen keek. Ik heb toen direct aan Trees laten weten dat wij deze ook zouden adopteren.
Ja maar u zou Pleegje adopteren, hoe moest dat dan?
Het heeft nog twee avonden geduurd voordat Pleegje de kooi in liep. Voordat hij dat deed, was ik buiten gaan zitten en ben tegen hem gaan praten. Ik heb hem verteld dat wij goed voor hem zouden zorgen en ook voor zijn zusje/broertje dat al gevangen was. Toen liep hij in de kooi… Op dat moment heb ik hem Sneeuwvlok (Vlokje dus) genoemd. De andere bleek zijn moeder te zijn (volgens de dierenarts)! Haar hebben wij Noortje genoemd.
Sneeuwvlok is een mooie katernaam. Hoe vonden ze het bij u?
Vlok en Noor zijn een maand opgevangen door Trees, totdat de kamer voor hen in ons nieuwe huis klaar was. Wat waren ze bang! Zij ‘woonden’ achter een groot schilderij dat in die kamer even gestald was. Iedere dag ging ik een tijd bij hen zitten lezen en onderwijl praatte ik wat tegen Vlok en Noor.
Ja dat snap ik. Dat konden ze aan u wennen. Mijn vrouw heeft dat vroeger ook zo met Tim gedaan, dat was de kater die hier voor mij woonde. Werkte het bij u ook?
Na een paar weken…daar was Vlokje! Daar stond hij voor mij en keek mij knipperend met zijn ogen aan. Het heeft toen nog een paar dagen geduurd voordat ik hem aan mocht raken. Wat een overwinning voor hem. Na een paar dagen stond ook ineens Noortje voor mij. Zij werd mijn heel lief vriendinnetje. Wat een kroelkip werd zij. Trees had eigenlijk voorspeld dat Noortje misschien wel nooit gewend aan mensen zou raken, want zij was zeker driekwart jaar ouder dan Vlokje en ook op straat geboren. Noortje was ook de eerste die naar beneden durfde te komen en vriendschap durfde te sluiten met Balou. Vlokje volgde haar daarin op een afstandje. Zo zijn zij ook langzaam naar buiten gegaan, gewoon in de tuin, en soms ook even daarbuiten, maar nooit ver weg. Het huis was hun veilige haven en ik hun moeder. Fred, mijn man, werd getolereerd maar mocht hen lange tijd niet aanraken. Twee jaar geleden is Noortje overleden en zij heeft een heel goede daad verricht, voordat zij overleed. Zij heeft Catootje getrotseerd en vriendschap met haar gesloten. Wat een bijzondere dag was dat!
Catootje is de hond en ik ga in deel twee van ons interview daar meer over vragen. Hoe ging het met Vlokje toen Noortje over de Regenboogbrug ging?
Vlokje heeft na het overlijden van Noortje een heleboel gewoonten van Noortje overgenomen. Hij is veel socialer geworden, maar wel alleen voor Fred en mij, en als wij op vakantie zijn ook voor de oppas. Van andere mensen moet hij niets hebben.
Dit is het verhaal van Vlokje, die nu in februari 2018 al 9 jaar bij ons in huis is.
Vuurwerk de hele dag door. Lieve allemaal ik hoop dat u er nog bent en ik ook. Gisteren was er buiten veel geknal. Steeds maar.
“Het is vuurwerk,” zei mijn vrouw. Ik vond het toch stom. En akelig. Op Facebook zei ik er wat van en heel veel mensen en katten en honden waren het met mij eens.
Avond
Ik schrijf dit stukje na het avondeten. Dat was heel lekker. En ik heb vandaag ook extra veel knuffels gehad, van die lange buikaaiknuffels dat ik helemaal slap en warm voel en wazig ga kijken.
Dadelijk mag ik niet meer op de computer. Dan moet ik verplicht bankhangen. Nou dat is geen straf hoor.
Muis
Zonet heb ik een muis gekregen. Er zit spul in. Van dat groene spul, u weet wel, daar raak je zo raar van in je kop. Op een fijne manier. Dat je wilt hangen en nog meer buikaaiknuffels wilt. Zooo lekker is dat.
Morgen schrijf ik verder.
Maandag hier ben ik weer. Het was bij mij in de straat heel erg onrustig, er was de hele tijd keihard geknal en er waren rare lichten. Ik vond het soms moeilijk. Maar er was ook iets anders raars. Mijn vrouw ging niet naar de slaapkamer. Ze ging naast me op de bank liggen en ze stak haar hand in mijn borstvacht. Dat hele zachte kroelen vind ik superfijn. Dus ik kon er niks aan doen maar ik was de hele tijd slap van tevredenheid. Door dat gevoel. Soms moest ik even pauzeren dan ging ik op mijn tapijtje liggen.
Toen werd het lawaai en het licht in de straat minder erg. Mijn vrouw ging toch naar de slaapkamer. En later waren er een paar knallen, nou toen ging ik gauw ook naar boven. Want als je samen bent dan voel je je veiliger.
Een vriend, daar ben je mee samen. Dat is te zien op de prachtige foto’s van Aikiko DuPont. In een serie beelden vertelt ze het verhaal van haar oude grootvader (94) en een grote rode kater.
Samen-zijn is gezellig en ook intiem. Het zijn foto’s waardoor je meteen hun liefde in je eigen hart voelt.
Grootvader
Het verhaal van de oude man en de rode kater begon toen Aikiko een kitten mee naar huis nam. In het geheim. Want ze vroeg de familie niet om toestemming. Een maand lang woonde het poesje Kinako op haar kamer, toen was het tijd om een stap verder te zetten.
Die stap bestond uit een ontmoeting tussen Kinako en haar grootvader Jiji. Toen hij Kinako zag, veranderde zijn gezicht. Zijn ogen vulden zich met een gelukkige glans.
Dat was ook het moment waarop Aikiko besloot de relatie tussen deze twee vast te leggen op haar foto’s.
Knorrig
De laatste jaren had Jiji weinig plezier in zijn leven gehad. Hij was ziek, verloor geleidelijk zijn belangstelling voor het leven en werd steeds knorriger. Daarom was het zo’n aangename schok om hem opeens blij en gelukkig te zien. Zijn kleindochter was bijna vergeten dat hij ook zo kon zijn.
Relatie
Aikiko wilde meer dan alleen mooie foto’s van haar grootvader. Ze besefte dat veel mensen troost konden halen uit de liefde tussen opa en kat, tussen mens en dier. En dat is waar. Over de hele wereld is er belangstelling. Je kunt een aantal foto’s hier zien: klik en kijk
Akiko vindt de aandacht een beetje overweldigend. Ze zou graag iedereen die haar mailt antwoord geven, maar dat gaat eenvoudig niet. Er zijn veel te veel mails.
Dus ze doet wat ze wel kan: de foto’s delen, waarop Kinako en Jiji op duizend-en-een manieren vrienden zijn, gewoon door zichzelf te zijn.
Herrie buiten, alweer. Ik zit binnen en ik kan het horen. Herrie is moeilijk. Je krijgt er rare gevoelens van.
Een zwerfkat is vaak een kat op zoek naar een huis. Vlokje was dat ook. Hij is hier nog een klein Vlokje. Ik interviewde zijn vrouw Dorine over zijn leven!!
Trees had eigenlijk voorspeld dat Noortje misschien wel nooit gewend aan mensen zou raken, want zij was zeker driekwart jaar ouder dan Vlokje en ook op straat geboren. Noortje was ook de eerste die naar beneden durfde te komen en vriendschap durfde te sluiten met Balou. Vlokje volgde haar daarin op een afstandje. Zo zijn zij ook langzaam naar buiten gegaan, gewoon in de tuin, en soms ook even daarbuiten, maar nooit ver weg. Het huis was hun veilige haven en ik hun moeder. Fred, mijn man, werd getolereerd maar mocht hen lange tijd niet aanraken. Twee jaar geleden is Noortje overleden en zij heeft een heel goede daad verricht, voordat zij overleed. Zij heeft Catootje getrotseerd en vriendschap met haar gesloten. Wat een bijzondere dag was dat!
Vuurwerk de hele dag door. Lieve allemaal ik hoop dat u er nog bent en ik ook. Gisteren was er buiten veel geknal. Steeds maar.
Een vriend, daar ben je mee samen. Dat is te zien op de prachtige foto’s van Aikiko DuPont. In een serie beelden vertelt ze het verhaal van haar oude grootvader (94) en een grote rode kater.